นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 16 : ตอนที่16 ถอนหมั้น (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    22 มิ.ย. 63


ตอนที่16

ถอนหมั้น (2)


................................................................


       "ขออภัยอีกรอบที่ทำให้ทุกคนต้องรอ.."


       เสียงใสเอ่ย น้ำเสียงอ่อนหวานไพเราะน่าฟัง ร่างของหญิงสาวเดินออกมาพร้อมกับก้มหัวและถอนสายบัวไปพร้อมกัน


       เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็มีรอยยิ้มประดับ มีเสน่ห์ต้องมนต์ ใบหน้าเรียวโค้งได้รูป ดวงตาสีดำกับขนตางอนยาว ยามกะพริบตาช่างดูงามราวกับเทพธิดา ริมฝีปากสีแดงน่าจุมพิต ผมดำขลับที่ยาวพริ้วไปตามทุกการเคลื่อนไหว เสื้อราตรีสีขาวสะอาดไร้มลทินราวกับหิมะที่กำลังโปรยปรายตัดกับสีผมและตาสีดำของอีฟ นอกจากสีจะขาวราวกับหิมะแล้ว ทุกฝีก้าวของอีฟยังดุจดั่งหงส์ขาวร่ายรำที่สง่างามที่สุด ยามก้าวขาเรียวออกไปจะมีเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้น ทุกการกระทำนั้นตราตรึงใจของผู้คนที่อยู่ภายในงานทั้งสิ้น


       "งั้นมา...เริ่มงานกันเลยดีกว่า"


       อีฟยิ้มจางๆระหว่างที่เดินไปหาพ่อของตน แม้จะจาง แต่ก็ทำให้ใครหลายคนจ้องไม่ละตา สายตาของอีฟมองไปเรื่อย ไม่ได้จับจ้องที่ใดเป็นพิเศษ เมื่อก้าวมาถึงด้านหน้าของผู้เป็นพ่อและองค์ราชาผู้ปกครองมนุษยกาวิน เธอก็ก้มหัวลง ถอนสายบัวอีกคราด้วยท่าทางอ่อนน้อมน่าชื่นชม ทั้งสง่างามเจ็ดส่วน ดูปราดเปรื่องและมั่นใจสามส่วน


        "ไม่เป็นไรๆ ไม่ต้องพิธีมากมาย เชิญทำตามที่อยากเถอะ"


        "ข้าขออนุญาติท่านอีกรอบ" ดวงตาหลุบต่ำลง เห็นขนตาแพยาวของอีฟ เธอพริ้วตัวหันไปด้านหลัง ขยับดางตาจ้องไปทางโนเอลอย่างช้าๆ "มัวยืนนิ่งรอสิ่งใด มาเริ่มกันเถอะ.."


       "องค์ ชาย" อีฟพูดทีละคำ เดินไปที่แท่นโต๊ะสีใสกระจ่าง ระหว่างที่รอโนเอลเดินมา สีหน้าเขาดูไม่ค่อยดีมากนัก แลดูกังวลและเครียด สภาพเสมือนศพเดินได้ก็มิปาน เสียงรอบด้านเองก็เปลี่ยนไป มีคนมากมายหลายหน้าเอ่ยพูดเบาๆ ไม่ว่าจะเป็น 'งดงาม' 'อิฟฟี่ผู้นั้นไม่ใช่แบบในข่าวลือ' 'ฮารินเทียบไม่ติด' 


       "ข้า...อิฟฟี่ อโรรัตนสกุล ขอยกเลิกการหมั้นหมายนี้!" อีฟวางมือไว้เบื้องหน้า "ข้า โนเอล จัคพานิมพ์ ขอยกเลอกการหมั้นหมายนี้..." 


       เอ่ยจบโนเอลก็วางมือไปด้านหน้า ภายในงานเลี้ยงที่ไร้บานหน้าต่างเปิดอยู่กลับมีลมพัดแผ่วเบา เกิดวงเวทย์สีแดงขึ้นก่อนที่จะจางหายไป อีฟยื่นมือกลับ มองมือของตนเองที่รู้สึกสบายขึ้นแปลกๆ บางทีการหมั้นหมายกันทำให้จิตเชื่อมกัน มีความรู้สึกผูกพันธ์ รวมถึงอาจทำให้รู้ตำแหน่งของอีกฝ่ายด้วย ดังนั้นทันทีที่ยกเลิกการหมั้นจึงรู้สึกโล่ง


       "ขอเชิญพวกท่านร่วมงานเลี้ยงนี้ต่อเถอะ" อีฟกล่าวตอบ 


       ทั้งๆที่เป็นงานถอนหมั้นแต่กลับมีงานเลี้ยงหลังถอนหมั้นนั้นเป็นเพราะความเชื่อว่าการถอนหมั้นนั้นเป็นเรื่องที่ออกไปทางเชิงลบ เพื่อไม่ให้มันอยู่ในแง่ลบจนเกินไป จึงมีงานเลี้ยงเล็กๆน้อยๆหลังถอนหมั้นเสร็จ แม้จะขึ้นว่างานเลี้ยง แต่ที่นี่กลับปราศจากสีสันฉูดฉาด ภายในงานมีเพียงแค่สีอยู่ไม่กี่สี และทุกสีล้วนไปทางสบายตามากกว่าแสบตา


        สายตาของโนเอลทอดมองไปยังแผ่นหลังของอีฟด้วยสายตาอันว่างเปล่า แม้จะดูเย็นชา แต่ก็แฝงไว้ด้วยความเศร้าและอาลัย ยามที่เห็นผู้คนมากมายแนะนำตัวให้แก่เธอ คุยกับเธอ ยิ้มให้กับเธอมันกลับทำให้โนเอลรู้สึกแปลกๆ ที่ตรงนั้นไม่ใช่ของเขาอีกต่อไปแล้ว...


        ตั้งแต่โนเอลยังเด็ก ผู้ใหญ่ต่างก็บอกว่าเขานั้นไม่เหมือนกับใคร โตไปต้องได้แต่งงานกับคนใหญ่คนโต แม้ตะเป็นเพียงองค์ชายลำดับที่สอง แต่ก็มีสิทธิที่จะเป็นราชาผู้ปกครองแผ่นดินได้ เขาตั้งใจเรียน เพียรศึกษา ไร้ชีวิตชีวายิ่ง วันๆใช้ไปกับการอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมอันกว้างใหญ่


        จนกระทั่งได้รู้จักเด็กสาวคนหนึ่ง รอยยิ้มหวานที่มักจะยิ้มให้เขา เสียงใสก้องกังกานที่มักจะเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยน ผู้ซึ่งเป็นองค์หญิงลำดับที่หนึ่งของแดนปีศาจ นามว่า 'อีฟ'


       "นี่ๆ เจ้าชื่ออะไร ข้าชื่ออีฟนะ ยินดีที่ได้รู้จัก" 


       "..." โนเอลหันไปมองหญิงสาวแวบนึงก็หันหน้ากลับ เขามองไปยังหนังสือเล่มเดิมที่ถืออยู่ ตั้งใจอ่านมันต่อไปโดยไม่สนใจคนด้านข้าง ถึงอย่างนั้น หญิงสาวก็ยังคงไม่เลิกตอแย "เลิกอ่านมันเถอะ น่าเบื่อจะตาย มาเล่นกัน!" 


       โนเอลหันกลับมาปฏิเสธ "ไม่เอา เราต้องเรียน" 


       เมื่อถูกปฏิเสธ หญิงสาวก็หน้าทำหน้ามุ่น ทว่าก็ยังยิ้มหวานแบบเดิมมาให้ "คอยดูนะ แล้วข้าจะทำให้เจ้าเอ่ยปากว่าไม่อยากจะเรียน!" 


       โนเอลในตอนนี้ฟังจบก็ขมวดคิ้ว เขาไม่เคยเจอหญิงสาวคนไหนที่เป็นแบบนี้ ทั้งดูมั่นใจและพูดมากเป็นพิเศษ กิริยาท่าทางก็ไม่เหมือนองค์หญิง ดูเหมือนเด็กซนบ้านนอกเสียมากกว่า เป็นหญิงที่ดูน่ารำคาญยิ่ง โนเอลนึกในใจ เขาเชื่อว่าไม่นานเดี๋ยวนางก็คงจะเบื่อและเลิกพูดไปเอง ทว่าวันต่อมานางก็มาอีกรอบ


        "โนเอล! ข้ารู้แล้วว่าท่านชื่ออะไร ไปกัน อย่ามัวแต่อยู่ในห้องแคบๆนี้เลย!" 


       วันก่อนโนเอลนั่งอยู่ที่เก้าอี้นวม วันนี้ก็เช่นกัน เขายังคงนั่งอยู่ที่เดิม และอะไรๆก็เกิดขึ้นแบบเดิม หญิงสาวนามว่าอีฟยังคงมาหาเขา พูดจาเสมือนสนิทกันมาก แถมประโยคเมื่อครู่ คำว่า'ห้องแคบ'ของเธอทำให้โนเอลยิ่งสงสัยไปมากกว่าเดิม ทั้งๆที่ห้องนี้มันใหญ่และกว้าง ไฉนเธอถึงกลับบอกว่าแคบ


       "บอกไปแล้ว เราต้องเรียน"


       "เรียน เรียน เรียน! ชีวิตเจ้าจะมีแค่นี้ไม่ได้หรอกนะ!" โนเอลยังคงงุนงงแบบเดิม ชีวิตนี้ของเขาก็คงมีแค่เรียนจริงๆนั่นแหละ เป้าหมายของเขาคือผู้สืบทอดตำแหน่งสูงสุดของอาณาจักรนี้ โนเอลไม่นึกที่จะสนใจหญิงสาวตรงหน้า เขาก้มหน้าที่จะอ่านหนังสือต่อไป


       "โนเอล!" เสียงใสดังขึ้นแบบเดิม ทุกๆวันที่เคยเงียบกลับค่อยๆมีสีสันขึ้น นับตั้งแต่วันนั้น อีฟก็มาหาเขาทุกวัน พูดคุยมากขึ้น แต่เขาก็ยังคงหมกมุ่นกับการเรียน


       "นี่ๆ เห็นมั้ย? ข้ามีเปลี่ยนเป็นสีตาได้ด้วยนะ" 


       โนเอลขานรับ "อืม จริงด้วย ดูงดงามยิ่ง" 


       ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เขาพูดเยอะถึงขนาดนี้ 


       "มองข้าทำไมล่ะ ไม่เรียนแล้วรึไง?" 


       "ปะ..เปล่า" 


      ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เขาแอบมองอีฟอยู่บ่อยๆ


       ดวงตาสีดำสนิท ผิวขาวใส รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่เขารู้สึกหลงมันเข้า 


       "นี่ ไปงานเทศกาลกัน เทศกาลดอกไม้ไฟ ที่จะจัดทุกปี!" 


       "ดะ..เดี๋ยวสิ เรายัง..."


       "ข้ารู้ว่าเจ้าจะบอกอะไร แต่ไม่ต้องอ่านหรอกนะ ไปสนุกกัน"


       ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ถูกดึงดูด ไม่ว่าจะครั้งไหน เมื่อไหร่ ทุกช่วงชีวิตของเขาก็เต็มไปด้วยอีฟ หญิงสาวร่าเริงที่คอยอยู่ข้างกายเขาไม่จากไปไหนไกล เธอคือทุกอย่างจริงๆ ทว่าวันนี้ สายตาที่เธอคนนั้นได้ทอดมองมายังโนเอลกลับไม่เหมือนเดิม ดูเย็นชาแปดส่วน เยือกเย็นสองส่วน สายตาอ่อนโยนในครั้นอดีตนั้นมันได้หายไปแล้ว...


       '....คนเราน่ะ มักเห็นความสำคัญของคนๆนั้น เมื่อเขาจากไป'







       "..."


       อีฟปลีกตัวไปยังมุมงาน ตั้งแต่เมื่อกี้ก็มีคนเข้ามาแนะนำตัวให้แก่เธอรู้จักตั้งหลายคน แนะนำไม่พอ ส่งยิ้มมาให้ด้วย อีฟรู้สึกขนลุก อยากจะออกจากงานนี้แต่ก็เกรงว่าจะเสียมารยาท


       "มายืนอะไรตรงนี้?"


       เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น อีฟค่อยๆหันไปมองอย่างช้าๆ ฟังจากเสียงก็รู้แล้วว่าคือใคร ทว่าพอหันมามองด้วยตาตนเองก็แอบประหลาดใจเล็กน้อย คนตรงหน้าคือมิลานในชุดสีน้ำเงินที่มีเสื้อคลุมสีขาวลายสีทอง ดูหรูหรางดงามในเวลาเดียวกัน หางคิ้วชี้เสมือนกำลังยิ้มอยู่ตลอดเวลา 


       เห็นแล้วก็ตอบกลับไปทันที "มีธุระอะไร" 


       "ไม่มีหรอก แค่อยากจะมาชวนคุย" มิลานเคนยิ้มแล้วยิ้มอีก ในมือของเขาถือถาดจานมาถาดนึง ยืนข้างๆอีฟและยัดเค้กเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย "เอามั้ย อร่อยนะ"


       อีฟตอบกลับ "ไม่ เกรงใจ" 


       มิลานทวง "จะเกรงใจทำไมล่ะ เอ้านี่..กินซะ" อีฟเบือนหน้าหนีก้อนเค้กตรงหน้า เธอเป็นแวมไพร์ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องกินอาหารพวกนี้ ยังไงซะเลือดสีแดงสะอาดก็ต้องอร่อยกว่าก้อนเค้กสีสันตรงหน้าอยู่แล้ว ดังนั้นอีฟจึงไม่คิดที่จะลิ้มลองรสชาติของมัน


       "จะไม่กินจริงๆหรือ?"


       "ข้าไม่อยากกิน" อีฟชั่งใจ มองก้อนเค้กตรงหน้า แต่เธอก็ยังคงยืนยันคำเดิมว่า 'ไม่' ไม่ว่าจะเป็นพี่หรือน้องของอีฟ ใครๆก็ล้วนแต่บอกเธอว่าอาหารของมนุษยกาวินนั้นไม่อร่อย รสชาติพิศดารถึงขั้นสุด หากได้ชิมแล้วมีหวังได้กระอักเลือดป่วยไปนับสองสามวัน แค่อีฟได้ยินก็ไม่อยากจะกินมันแล้ว


        "มาอยู่กันตรงนี้นี่เอง กำลังทำอะไรอยู่กันคะ?" อีฟหันไปมองแวบหนึ่งก็หันหน้ากลับทันที ฮารินเดินมาอยู่ตรงหน้าของอีฟ แม้จะเอ่ยปากถามว่ากำลังทำอะไร แต่หน้าของฮารินราวกับมีคำตอบแปะไว้ว่า 'จะมาจีบกันตรงนี้ไม่ได้!'


        "สงสัยจะไม่มีตากระมัง ถึงไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่" อีฟแค่นเสียง


        "นั่นสิ งั้นสรุปจะไม่กินเค้กนี้จริงๆหรอ" มิลานส่งสายตาอ้อนวอน ยื่นช้อนในมือที่มีเค้กเข้าไปใกล้อีฟขึ้นเรื่อยๆ "แต่ข้าไม่ชอบกิน" ทั้งสองเมินฮารินดุจเธอเป็นแค่อากาศ อีฟยืนพิงกำแพงพลางกอดอกและหันหน้าตอบมิลาน


        ฮารินพูดต่อทันที "ถ้าอิฟฟี่ไม่อยากทาน หากไม่เป็นการเสียมารยาท ขอฉันกินแทนได้มั้ยคะ?" อีฟชะงัก คิ้วกระตุกสองสามที 'หากไม่เป็นการเสียมารยาท? นี่มันเสียมารยาทชัดๆเลย!' 


        ฮารินกล่าวต่อ "ก็เพราะดิฉันอยากจะช่วย--" 


        อีฟพูดแทรกทันที "...เกรงว่าคงจะไม่ได้แล้ว" 


       อีฟพูดจบก็เกี่ยวผมด้านข้างออก ขยับหน้าเข้าไปใกล้ช้อนที่มิลานถือ จากนั้นก็อ้าปากกินเค้กก้อนนั้นซะเลย อีฟเงยหน้ากลับ เคี้ยวเค้กในปากงับๆพลางใช้นิ้วโป้งเช็ดครีมที่มุมปากและเลียครีมขาวที่ติดบนนิ้วนั้น สายตาของอีฟจ้องมองไปทางฮารินอย่างหยิ่งผยอง แต่ตั้งแต่ต้นจนจบ เหตุการณ์นี้ได้อยู่ในสายตาของคนเกือบทั้งงาน ต่างก็อ้าปากค้างกับเสน่ห์เย้ายวนใจที่ไม่สามารถอธิบายได้


        คิ้วของอีฟเลิกขึ้น รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวย พลางทำท่าทางยียวน


       "...ข้าว่าก็อร่อยดีเหมือนกันนะ"



.

.

.

.

.


................................................................


แฟนเพจจิ้มเลย!

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


................................................................


เอาไปแบบจุกๆ555

ไม่รู้ว่าอ่านแล้วสะใจกันรึเปล่า ส่วนตัวไรท์นี้คือสะใจมากๆเลย><


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #16 nuknik2482 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2563 / 12:08
    เผ็ดมากลูกกกกกก
    #16
    0