นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 15 : ตอนที่15 ถอนหมั้น (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 410
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63



ตอนที่15

ถอนหมั้น (1)


.................................................................


       จิ๊บ จิ๊บ


       เสียงนกยามเช้าปลุกให้อีฟตื่น แต่ยังมีสติไม่ครบร้อย เธอยังคงนอนอยู่ แค่เปลี่ยนท่าทางในการนอนนิดนึง พลิกตัวไปพลิกตัวมาอยู่บนเตียงนุ่ม 


       กริ๊งงง~


       "อืม..." อีฟขยับตัวออกจากผ้าห่มที่คลุมเธอ เอื้อมมือไปปิดนาฬิกาปลุกที่ส่งเสียงรบกวนเวลานอนของเธอ เมื่อปิดเสร็จก็ฟรุบไปนอนแบบเดิม แต่อีฟก็เหลือบๆไปมองด้านนอกสลับกับนาฬิกา ด้านนอกยังคงมืดๆอยู่ เข็มนาฬิกาเองก็ชี้บอกเวลาว่าเป็นตอนตีสี่ครึ่ง


       แอ๊ด ปัง!


       "อีฟ! ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงทุ่มของผู้เป็นน้องชายเรียกเสียงดัง เขาเปิดประตูเข้ามาแบบไม่ได้ขออนุญาติ ลูปเอ่ยเรียกสติ "ตื่นได้แล้ว จำไม่ได้รึไงว่าวันนี้วันอะไร!" อีฟส่ายหัวงึกงัก เอาผ้าห่มเข้ามาคลุมหัวอย่างขี้เกียจ ลูปไม่ยอมแพ้ ขึ้นไปบนเตียงของอีฟพร้อมกับดึงผ้าห่มสีม่วงของอีฟโยนลงพื้น


       "ไม่เอาาา" อีฟโวยวาย เตรียมก้มไปหยิบผ้าห่มสุดที่รักของเธอ


       "อีฟ!" ลูปจับแขนอีฟไว้แน่น เธอยิ่งดีดดิ้นจะก้มไปหยิบผ้าห่ม "นี่พึ่งกี่โมงเอง เจ้าอย่าพึ่งมาสอด ข้าง่วง!" อีฟทิ้งตัวลงบนเตียง เปลี่ยนมากอดหมอนข้างที่อยู่ข้างๆแทน


       'ผ้าห่มน่ะ ไม่เอาก็ได้!' 


      ลูปคิ้วกระตุกเมื่อเห็นท่าทีของอีฟ ปกติอีฟไม่เคยเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนอีฟจะสุขุมและยิ้มอย่างเยือกเย็นตลอด แถมปกติจะไม่ชอบพี่น้องของตนเองด้วย จะไล่ออกไปตลอด เวลาตื่นก็ตื่นเองได้ ตั้งแต่ที่อีฟประสบอุบัติเหตุอีฟก็ดูแปลกไป ทั้งน่ากลัว มีเสน่ห์ น่ารัก(?)ในเวลาเดียวกัน


       "เจ้าจะไม่ตื่นจริงๆรึไงกัน ต้องให้ข้าทำยังไงล่ะเจ้าถึงจะตื่น?"


       "ขอนอนสักสองชั่วโมงละกันแล้วข้าจะตื่น" ลูปยิ้มค้าง คิ้วกระตุกงึกงักเลย 


       "นานไปรึ? งั้นขอสักชั่วโมงก็ได้"


       "อีฟ มันไม่ได้อยู่ที่นานไปรึเปล่า มันอยู่ที่เจ้าต้องตื่นประเดี๋ยวนี้!" อีฟทำหูทวนลม หลับตาพริ้มและกอดหมอนข้างต่อไป 'นอน นอน ไม่มีใครปลุกอยู่หรอก' สะกดจิตตนเองว่าไม่มีใครอยู่ เสมือนจะได้ผล อีฟค่อยๆเคลิ้มไปกับอากาศเย็นๆรอบด้าน


       "ได้ เจ้าจะเอาแบบนี้ใช่มั้ย!?" 


       ลูปหมดความอดทน หยิบรีโมตมาปิดแอร์ ขยับหน้าเข้าไปใกล้ๆอีฟและอ้าปากบอกว่าว่า 'ตื่น!' ไม่หยุดหย่อน เมื่อเห็นว่าไม่มีผล ลูปก็เขย่าตัวอีฟอย่างบ้าคลั่งจนอีฟเบิกตาโพลง


        "เจ้าเป็นคนย้ำนักย้ำหนาว่าวันนี้เจ้าจะไปถอนหมั้นกับเจ้าชายเฮงซวยนั่นไง!" 


        อีฟชะงัก ขยับตัวขึ้นมา มือเรียวกุมหน้าผาก เสยผมดำขึ้นก่อนจะลุกไปยังห้องน้ำ ทิ้งลูปให้นั่งนิ่งงงกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหัน ลูปถอนหายใจ "งั้นข้าไปกินข้าวเช้ารอ เจ้าก็รีบหน่อยละกัน" ตะโกนบอกอีฟเสร็จลูปก็เปิดประตูออกนอกห้องไป


       "โอ๊ะโอ เจอใครซะด้วยสิ" ลูปยิ้มแก่นแก้ว ปกติลูปเป็นคนเงียบๆ ไม่กวนตีน หาเรื่องคนอื่นก่อน แต่ไม่รู้ทำไมถึงกล้าขึ้นมา


        "หึ นั่นสิ เจอใครก็ไม่รู้" 


        "สวัสดีองค์ชายด้วย พอดีท่านทำตัวได้ต่ำตมเกินจนข้าจำไม่ได้" 


        "ออกมาจากห้องของอีฟด้วย บางทีนายกับอีฟอาจจะมีความสัมพันธ์ที่...เกินกว่าพี่น้องสินะ?"ในเมื่อถูกทักทายด้วยการว่าร้าย ใยจะทักทายกลับด้วยการกล่าวหาไม่ได้ล่ะ จริงมั้ย? 


       ทั้งสองคนจ้องหน้ากัน ไม่มีใครละสายตาก่อน ราวกับมีแสงประจุไฟฟ้าเชื่อมตากัน ทั้งสองขมวดคิ้ว ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมกัน "โนเอล ท่านจะไม่ไปแต่งตัวก่อนรึ เดี๋ยวจะไม่ทันการเอานะ" ลูปยิ้มจนตาหยี มองโนเอลตั้งแต่หัวจรดเท้าก็รู้ว่าเจ้าตัวยังแต่งตัวไม่เสร็จ


       "หึ นายเองก็ดูแลอีฟดีๆละกัน ระวังผมจะคว้าหัวใจนางมาครองอีกรอบละกัน" โนเอลแสยะยิ้ม ดวงตาเผยให้เห็นถึงความผยอง เขาเดินชนไหล่ลูปก่อนจะจากไป


       "เจ้าไม่สามารถทำได้หรอก..." 


.

.

.

.

.


       ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นมานิดนึง ปลายขอบฟ้าเผยให้เห็นดวงตะวันสีงาม ภายในห้องมีหญิงงามยื่นมือไปเปิดบานกระจก นกน้อยที่เกาะพลันบินหนีไป หญิงสาวยิ้มออกมาด้วยแววตาอ่อนโยน


       "เดี๋ยวข้ากลับมา ซานฟราส"


       อีฟถือกุหลาบม่วงในมือ มันเป็นกุหลาบที่สวยงาม มันทั้งแปลกตาและหายากกว่ากุหลาบสีแดงยิ่ง มือเรียวกำดอกกุหลาบไว้ก่อนที่จะมีแสงวายออกมา หลังจากที่แสงวาบหายไปก็เหลือเพียงกลีบกุหลาบม่วงที่ค่อยๆหล่นลงพื้นอย่างช้าๆ ภายในห้องไม่เหลือใครนอกจากซานฟราส เสือในร่างของแมวขาว


       ดอกกุหลาบม่วงที่ว่าเป็นของอาจารย์ที่มอบให้แก่ผู้ที่ต้องการจะกลับไปยังกลางเมืองเพื่อทำธุระด่วน โดยหากกำกุหลาบม่วง มันจะสลายหายไปและย้ายตัวผู้ใช้ไปยังสถานที่ที่กำหนดไว้ กุหลาบม่วงปกติไม่สามารถทำแบบนี้ได้ เพราะต้องผ่านการร่ายเวทมาอย่างดีถึงจะใช้งานได้


       อีฟลืมตาขึ้นมาที่กลางเมืองแต่อยู่ที่ขอบรั้ว ดอกกุหลาบม่วงในมือพลันล่องลอยสลายหายไปกับตา รอบด้านเองก็ไม่มีผู้ใดเดินผ่าน มีเพียงรถม้าขนาดใหญ่ที่จอดรออีฟอยู่ภายหน้า


       "ขึ้นมาเร็ว อีฟ" 


       "วันนี้เจ้าช่างงดงามยิ่ง"


       ภายในรถมีพี่น้องตระกูลอโรรัตนสกุลรออยู่ ต่างคนต่างยิ้มให้อีฟ เธอจึงยิ้มตอบกลับ "ข้ามาแล้ว ขออภัยที่ทำให้รอนาน" อีฟขึ้นไปยังรถม้าคันหลังและแล้วรถม้าเดินทางตรงไปยังพระราชวังของมนุษยกาวินทันที 


       "ใกล้จะถึงเวลาแล้วสินะ..."













       ณ งานถอนหมั้นขององค์ชายลำดับที่สองของเผ่ามนุษยกาวินกับองค์หญิงลำดับที่หนึ่งของเผ่าปีศาจพวกมีสติปัญญา


       เสียงคุยกันดังแจ่วไปทั่วทั้งงาน เป็นงานที่ดูไม่น่ารื่นรมย์ยิ่ง องค์ราชาของมนุษยกาวินดูท่าจะไม่พอใจกับงานครั้งนี้สักเท่าไร คงเป็นเพราะว่ามันคืองานถอนหมั้น ไม่ใช่งานหมั้นอย่างทางการที่เขาเคยคาดหวังมาตั้งแต่อีฟและโนเอลยังเด็ก


       เสียงกระแสแบ่งเป็นสองฝ่ายชัดเจน ฝ่ายนึงก็ว่าอีฟเป็นหญิงที่หวานเสน่ห์เก่ง ใช้มารยาล่อลวงผู้ชาย มีชู้รักจนจับได้ จึงต้องทำการถอนหมั้น ส่วนอีกฝ่ายก็ว่ากันว่าโนเอลองค์ชายลำดับที่สองได้หลงรักหญิงสามัญชน พบเจอรักแท้จึงต้องการที่จะถอนหมั้น ไม่ว่าจะฝ่ายไหน คำกล่าวที่ได้พูดออกมาล้วนแต่เอียงไปทางโนเอล ทั้งๆที่ไม่รู้เหตุที่แท้จริง ผู้คนก็เลือกที่กล่าวกันออกมาเพราะว่ามัน 'สนุก'


       สนุกที่ได้นินทา

       สนุกที่ว่าร้าย

       หรือว่าสนุกที่ได้เห็นเหล่าราชวังแตกคอกันนะ


       แต่ไม่ว่ายังไงทุกอย่างที่บอกว่าสนุกเป็นเพราะว่าพวกเขาคือ มนุษย์ ยังไงล่ะ มนุษย์ที่

มีความรู้สึกนึกคิด...


       "ตระกูลอโรรัตนสกุลเสด็จแล้ว!" 


       เสียงส่งข่าวสิ้นสุด ภายในงานเงียบสงบทันที ประตูบานใหญ่ขยับเปิดต้อนรับตระกูลอโรรัตนสกุล ทั้งครอบครัว เดินเข้ามาสง่างาม น่าแปลกที่ไม่มีวี่แววของอิฟฟี่อยู่เลย แต่ที่แน่ๆสาวๆต่างกรี๊ดกร๊าดให้กับพี่น้องที่เดินเข้ามาภายในงาน ชุดสูทที่เรียบร้อย ผมที่เซ็ตมาอย่างดี


       งานถอนหมั้นจะเริ่มทันทีหลังจากที่คู่ชายหญิงที่จะถอนหมั้นมาถึง ทางฝ่ายองค์ราชาผู้ปกครองดินแดนมนุษยกาวินและองค์ราชาผู้ปกครองมิติหมอกต่างพูดคุยกันถูกคอ คุยกันเรื่องสัพเพเหระ ดูเหมือนว่าทั้งสองจะสนิทกันอยู่พอตัว


       "ข้าต้องขอโทษแทนลูกสาวข้าด้วย"


       "ไม่ๆ ผมต่างหาก ไม่รู้ว่าโนเอลไปทำอะไรมา ถึงทำให้อีฟหมดรักได้ ทั้งๆที่ออกจะรักกันขนาดนั้น" ทั้งสองพูดปะคุยกัน ต่างก็พูดถนอมน้ำใจกัน 


       "มาแล้วหรอ ฮาริน รอผมตรงนี้นะไม่นาน เดี๋ยวผมจะกลับมา" โนเอลปลอบฮาริน สายตาของคนในงานต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฮารินนั้นดูเป็นหญิงสาวน่ารัก ดูอ่อนโยนยิ่ง มันคงจะต่างกับอีฟราวกับฟ้ากับเหว...




       ภาพทุกอย่างมันช่างซ้ำรอยยิ่ง ภายในงานมีอาหารหลากหลายแบบเดิม ผู้คนมากมายแบบเดิม เวลาเดิม เสียงเดิมๆ ไม่มีอะไรต่างไปจากอดีตนอกจากชีวิตต่อจากนี้ที่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป


       "ขออภัยอีกรอบที่ทำให้ทุกคนต้องรอ.."


       เสียงใสเอ่ย น้ำเสียงอ่อนหวานไพเราะน่าฟัง ร่างของหญิงสาวเดินออกมาพร้อมกับก้มหัวและถอนสายบัวไปพร้อมกัน


      เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็มีรอยยิ้มประดับ มีเสน่ห์ต้องมนต์ ใบหน้าเรียวโค้งได้รูป ดวงตาสีดำกับขนตางอนยาว ยามกะพริบตาช่างดูงามราวกับเทพธิดา ริมฝีปากสีแดงน่าจุมพิต ผมดำขลับที่ยาวพริ้วไปตามทุกการเคลื่อนไหว เสื้อราตรีสีขาวสะอาดไร้มลทินราวกับหิมะที่กำลังโปรยปรายตัดกับสีผมและตาสีดำของอีฟ นอกจากสีจะขาวราวกับหิมะแล้ว  ทุกฝีก้าวของอีฟยังดุจดั่งหงส์ขาวร่ายรำที่สง่างามที่สุด ยามก้าวขาเรียวออกไปจะมีเสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบกับพื้น ทุกการกระทำนั้นตราตรึงใจของผู้คนที่อยู่ภายในงานทั้งสิ้น



       'ปะ..เป็นไปไม่ได้ ' ฮารินยืนนิ่งค้าง ทุกคนได้ละสายตาไปจากเธอเสียแล้ว



        'งดงามราวกับนางฟ้าและนางฟ้าตนนั้นก็ได้ขโมยหัวใจของผมไป ' เคนตาโต จ้องอย่างไม่กะพริบตา



        'ใช่แล้ว...ต่างกันราวกับฟ้ากับเหว' 







..................................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


.................................................................


ไม่นึกว่าจะยาวขนาดนี้ ส่วนการถอนหมั้นเลยตอนยืดไปถึงตอนหน้า~


อย่าลืมกดกำลังใจให้คุณอีฟของเราด้วยนะ!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #14 nuknik2482 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 10:53
    ใครฟ้าใครเหวก็รู้ๆกันอยู่เนอะ
    #14
    0