นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 13 : ตอนที่13 ทั้งวัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 400
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    8 มิ.ย. 63


ตอนที่13

ทั้งวัน


...............................................................


       'เป็นเช้าวันศุกร์ที่ไม่สดใสเอาเสียเลย '


       ฟ้ามืดครึม เมฆสีดำเทาปะปนกันไปมา มีแสงแวบวับอยู่เป็นช่วงๆ ตามด้วยแสงเปรี้ยงปร้าง ใครๆก็รู้ว่าที่เสียงกับแสงมาไม่พร้อมกันเป็นเพราะแสงเดินทางเร็วกว่าเสียง บนพื้นปรากฏหยดน้ำเล็กๆที่ตกลงมาจากฟากฟ้า ไม่นานหยดน้ำก็ค่อยๆซึมลงไปในดินจนเหลือเพียงรอยน้ำจางๆ


       'แปะ แปะ' เริ่มเสียงด้วยหยาดน้ำที่ตกลงมาบนพื้นที่เพิ่มขึ้น ไม่รอช้าหยดน้ำเล็กๆกลายเป็นหยาดฝนที่ตกมามากขึ้นสองเท่า เสียงพลันเปลี่ยนกลายมาเป็น 'ซ่า ซ่า' 


       ลมเล็กใหญ่เริ่มกระหน่ำพัดเข้ามาพร้อมกับสายฝนที่ตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ต้นไม้ใบหญ้าเอียงไปตามลม ใบไม้ขยับเฉียดชนกันจนเกิดเสียงดังฟรึบฟรับน่ากลัว มีเสียงกรุ๊งกริ๊งแว่วๆจากกระดิ่งที่ติดไว้อยู่ตามตึกอาคาร ทั้งๆที่เป็นยามเช้า ทว่ามันกลับมืดเสมือนเป็นตอนเย็น ไฟที่เปิดไว้ตามทางเดินต่างก็ดับๆเปิดๆ


        หญิงสาวหน้าตาเฉยชายืนนิ่งอยู่ที่หน้าอาคาร เหลือบมองไปยังหอพักที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มาก หากเป็นปกติก็คงจะไม่ลำบาก แต่เพราะมันไม่ปกติเลยทำให้หญิงสาวต้องคิดหนัก สายฝนตกอย่างต่อเนื่องมานานเกือบสามชั่วโมงได้แล้ว ช่วงเช้าแรกๆฟ้ามืด มีฟ้าร้องบ้าง ช่วงบ่ายเริ่มฝนตกเบาๆจนมาถึงตอนนี้ที่ในตกหนักมาก


        ผมสีดำสนิทพริ้วไปตามสายลม มือเรียวยื่นออกไปรับฝน หันไปมองผู้คนที่เดินผ่านพร้อมกางร่มออกไป ใจหนึ่งก็จะขอไปด้วย ส่วนอีกใจก็ลังเล อีฟนึกไปถึงตอนเช้าที่ลูปได้พูดไว้


       'วันนี้ข้าไปเรียยไม่ได้นะ'


       หญิงสาวถามกลับ 'ทำไมล่ะ?' 


       'วันนี้ข้าต้องไปคืนของให้ร้านๆหนึ่ง อาจจะกลับช้าเลย แล้วก็อย่าลืมพกร่มไปด้วยนะ'


       'หืม? ฝนไม่ตกหรอก'




       ซ่า~ซ่า~ เสียงสายฝนตรงหน้าเป็นสิ่งยืนยันว่าฝนตกจริงๆ บางทีอีฟก็แอบเสียดายที่ไม่เชื่อน้องแต่แรก สงสัยเธอคงจะต้องรอฝนหยุดตกก่อน ไม่ก็แวะไปซื้อร่มที่ร้านค้า แต่น่าเสียดาย ร้านค้ามันก็อยู่ข้างๆหอพักที่อีฟจะไปนั่นแหละ


       "อ่ะ คุณอีฟนี่นา ไม่ได้พกร่มมาหรอคะ?" 


       สายตาเย็นยะเยือกของอีฟหันไปมองฮารินที่กางร่มอยู่ข้างๆพร้อมอ้าปากพูดต่อ "สนใจไปด้วยกันมั้ยคะ" ขนพลันลุกขึ้นทั่วทั้งร่าง แต่อีฟก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร ในเมื่อมีคนหยิบยื่นโอกาสให้แก่เธอ ใครเล่าจะไม่รับโอกาสเหล่านั้น


       "เอาสิ" 


       ทว่าคำตอบที่ถูกเอ่ยออกมากลับไม่ใช่อย่างที่ฮารินนึก เธอคิดว่าอีฟจะต้องหยิ่งทะนงตัวจนหลุดปากว่าร้ายฮาริน สุดท้ายกลายเป็นฮารินที่ต้องยิ้มค้าง


       "งั้นฮารินขอพาอีกคนมาด้วยนะคะ" 


       อีฟคิ้วกระตุก ร่มหนึ่งคันก็แทบจะไม่พอสำหรับคนสองคน จะไปนับประสาอะไรกับคนสามคนกัน แต่ในเวลานี้อีฟไม่เรื่องมากสักเท่าไร เพราะดีกว่าเดินตัวเปล่าโดยไม่มีร่ม


       "ทางนี้ค่ะโนเอล!" สิ้นเสียง ฮารินก็โบกไม้โบกมือยกใหญ่ อีฟหันไปมองโนเอลที่เดิมดุ่มตรงมาทางพวกเธอทั้งสอง 


       "ขอไปด้วยละกัน" อีฟฉีกยิ้มให้โนเอลที่กำลังทำท่าทางไม่เข้าใจ "อืม" คำตอบสั้นๆจบ ฮารินก็ก้าวขาไปด้านหน้าพร้อมร่มสีชมพู แม้จะรู้สึกสะอิดสะเอียดสีนี้ขนาดไหนก็ไม่สามารถทำอะไรได้ บัดนี้ ทั้งสามคนอยู่ภายใต้ร่มคันเดียวกัน ฮารินยืนอยู่ตรงกลาง อีฟอยู่ฝั่งขวาและโนเอลอยู่ทางซ้าย


       "อ่ะ...โนเอล นายโดนในนี่นา ขยับเข้ามาใกล้ๆสิ" ทั้งสองเริ่มกระหนุงหระหนิง ทำเอาอีฟรู้สึกอยากจะหายไปจากตรงนี้ ร่มสีชมพูลายดอกไม้เริ่มขยับเอียงไปทางซ้าย หยาดฝนเย็นๆตกใส่ไหล่ของอีฟจนเธอขนลุก 


       "นี่ เดี๋ยวผมถือให้เอามั้ยครับ?" โนเอลพูดสุภาพเรียบร้อย เอื้อมไปแตะที่มือของฮาริน ทั้งสองจับร่มด้วยกัน กลายเป็นว่าร่มถูกขยับให้เอียงไปทางโนเอลอีกรอบ อีฟเริ่มเปียกไปทั้งไหล่ บางทีเธอคงคิดผิด เดินตากฝนอาจจะดีกว่ามาอยู่ตรงนี้



       "สองคนนั้นดูคู่กันดีนะเนี่ย"


       "นั่นสิๆ แล้วนั่นใครอ่ะ ทำไมถึงมาอยู่ร่มเดียวกันกับคู่รักคนอื่นล่ะ?"


       "นั่นอิฟฟี่ไง ชู่..เบาๆ เดี๋ยวเธอก็ได้ยินหรอก จะว่าไปแล้ว สงสัยจะลืมองค์ชายไม่ได้เลยต้องมาขัดความรักของคนอื่นไง"


       "จริงอ่ะ! นิสัยไม่ดีเลยนะเนี่ย"



       อีฟหน้านิ่งดั่งเดิม จ้องมองไปที่พื้นดินที่มีหญ้าขึ้น 'ถ้าพวกเจ้าลองมาเป็นข้า พวกเจ้าก็จะเข้าใจ' แววตาเศร้าสร้อยเผยออกมาให้เห็น ไม่มีน้ำตาออกมาสักหยด แต่หัวใจของอีฟคงร้าวไปเป็นครั้งที่ล้านแล้ว ภาพเบื้องหน้าดูเลือนลาง หูอื้อๆ ไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เธอกำลังเหม่อลอย



       "อีฟ" 


      'ทำไม? จะนินทาข้าต่อรึไงกันนะ?'


       "อีฟ"


       "อีฟ!" 


       เสียงเรียกดังขึ้นพร้อมกับแรงๆหนึ่ง อีฟเบิกตาโพลง ตัวของอีฟพลันขยับไปทางเสียงนั้นเพราะแรงดึง เขาจับแขนของเธอไว้แน่นเพื่อพยุงไม่ให้อีฟล้ม เพียงแต่หน้าของเธอได้ซบลงไปที่แผ่นอกของพี่ชายตรงหน้าที่มีนามว่าแอสตัน อีฟเงยหน้าขึ้นไปมองหน้าคนตรงหน้าช้าๆและหันกลับไปมองที่ฮารินกับโนเอล ตอนนี้เธอมีคนมารับแล้วล่ะ...


       "มองอะไรของเจ้า ไปกัน" อีฟยังคงตกใจไม่หาย ได้แต่ผงกหัวงึกงักและเดินไปตามพี่ชายภายใต้ร่มสีเทานี้


        "อะไรกัน ที่แท้ก็มีผู้งั้นหรอ?" เสียงคุยกันจากคนเดิมดังขึ้นมา อีฟหันไปมองรอบหนึ่งและเอ่ยเสียงดังฟังชัด 


       "นี่พี่ข้า มีปัญหาอะไรรึ?" ดวงตาแกร่งกล้าจ้องมองไปยังผู้หญิงทั้งสองคน พวกเธอจึงเงียบสงบทันที อีฟหันกลับมา เดินไปพร้อมกับแอสตันภายใต้ร่มสีเทาที่อยู่ท่ามกลางสายฝนปรอยปราย







       "เอ้า อย่าลืมเช็ดผมให้แห้งล่ะ" เสียงทุ่มเอ่ย ดวงตาสีม่วงจ้องไปที่ผมสีดำของอีฟพลางยื่นผ้าขนหนูให้ ทั้งๆที่เธอเป็นเจ้าของห้อง แต่กลายเป็นว่าแอสตันไปหยิบทุกอย่างมาให้เธอเฉยเลย


       "เจ้าเอาไปใช้เถอะ เดี๋ยวข้าก็อาบน้ำเอาก็ได้.."


       "แล้วก็...ขอบคุณที่มาส่งข้าด้วย"


       "ไม่เป็นไร เจ้ารีบไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวไม่สบาย ส่วนข้าเดี๋ยวก็จะกลับแล้ว" แอสตันยิ้มจนตาหยี ครั้งนี้ไม่ดูเจ้าเล่ห์แบบครั้งก่อน อีฟพยักหน้าและเข้าห้องน้ำไป ไม่นานก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดนอนสีฟ้า อีฟหันซ้ายหันขวาก็พบว่าแอสตันกลับไปแล้ว เธอจึงทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างขี้เกียจ 


       "พรุ่งนี้แล้วสินะ ที่เราจะถอดหมั้น" 


       อีฟยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าผากตนเอง มองไปยังแสงไฟที่อยู่บนเพดานสลับกับท้องฟ้าข้างนอกห้องที่มืดลงเรื่อยๆ ตะวันเริ่มลับขอบฟ้า นกบินว่อนกลับรัง ตึกอาคารที่เริ่มมีไฟเปิดขึ้นตามทางเดินต่างกับห้องหอพักที่ไฟค่อนๆดับลง แสดงให้เห็นว่าคนอื่นกำลังจะหลับลงในไม่ช้า


       ทุกอย่างเงียบสงบ ภายในห้องไม่มีการขยับใดๆทั้งสิ้น นอกจากเสียงลมหายใจอันแผ่วเบากับเสียงเข็มนาฬิกาดัง 'ติ้ก ติ้ก' เวลาเลยผ่านมานานมากพอที่จะทำให้คนหลับได้ ทว่าอีฟกลับยังตื่นอยู่ เธอดูเหมือนจะหลับอยู่ร่อมรอ แต่ก็ยังมีสติครบถ้วน 


       ดวงตากระพริบไปมา ขนตายาวงอนขึ้นอย่างสง่าไม่เว้นแม้แต่เวลาตะนอน ผมสีดำยาวแผ่ไปทั่วเตียง มีซานฟราส เสือขาวในร่างแมวนอนอยู่ข้างๆ อีฟตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆ ไม่ให้ซานฟราสตื่น เหลือบไปมองซานฟราสที่นอนนิ่ง ดวงตาของเจ้าแมวกลมปิดสนิทก็โลงใจ 


       อีฟลูบหัวมันเบาๆ ริมฝีปากคลี่ยิ้ม ดวงตาอ่อนโยนจนถึงที่สุด ดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก


       "หลับฝันดีนะ ซานซาน" เสียงหวานเอ่ยต่อและละมือออกจากขนนุ่ม เดินถอยออกมาจากเตียงและตรงไปที่ประตูหอพัก ขณะที่กำลังจะเปิดประตูออกไป ก็นึกอะไรบางอย่างได้ 'เลยสี่ทุ่ม ห้ามออกจากหอ' เมื่ออีฟนึกกฎข้อนี้ได้อย่างกะทันหันเธอก็แสยะยิ้ม กลับหลังหันไปทางระเบียงกว้างที่อยู่ด้านหลังเธอแทน


       "คิดว่ากฎแค่นี้จะทำอะไรข้าได้?" 


       ร่างบางเปิดม่านออกจนสุด เปิดกลอนล็อกและเปิดประตูระเบียงต่อ อากาศด้านนอกพลันปะทะหน้าของอีฟ เป็นลมเย็นกลางคืนที่ทำให้สดชื่นไม่แพ้ตอนเช้า 


       อีฟก้าวขาออกไปก่อนที่จะนึกอะไรออกอีกรอบ เธอนำข้าวของต่างๆที่จำเป็นใส่เข้าไปในแหวนมิติ ทั้งร่มกันฝนตก อาหารยามหิว อะไรสัพเพเหระก็ว่าไป จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง สวมเสื้อที่ออกไปทางสูทสีน้ำเงิน ผูกเนคไท ใส่กางเกงขายาวสีดำ สวมรองเท้าสีดำ มุมปากยกยิ้มอีกรอบ ขณะที่กำลังจะออกไปทางระเบียงก็ชะงักเล็กน้อย


       "เหมือนข้าจะลืมอะไรไปอย่าง" 


       อีฟเดินหายางอยู่สักครู่ จากนั้นก็รวบผมสีดำของเธอ แล้วมัดเป็นหางม้า ใครจะไปรู้ล่ะว่าองค์หญิงคนนั้นจะกลายมาเป็นคนมาดเท่แบบนี้ ด้วยท่าทางหน้าตาของเธอ พอใส่แนวนี้ก็ถือว่าเข้ากันอยู่เหมือนกัน


       "หึ ไปแบบนี้ไม่มีใครรู้หรอกมั้ง..."


       "ถึงรู้ก็บอกไปว่าคนหน้าคล้าย:)"






..............................................................


แฟนเพจจิ้มโลดดด


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


...............................................................


ยาวขึ้นนะ รึเปล่า55

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #10 Blue_sky8 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2563 / 22:19
    นิยายของเธอมันได้จริงๆ ชอบความบรรยายฝนตกมากกกก
    #10
    1
    • #10-1 Yu124(จากตอนที่ 13)
      8 มิถุนายน 2563 / 22:32

      ขอบคุณค่ะ><
      #10-1