นางเอก(แอบซ่า)ฉบับแวมไพร์

ตอนที่ 12 : ตอนที่12 แอบร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    2 มิ.ย. 63


ตอนที่12

แอบร้าย


............................................................... 



       ทุกๆอย่างพลันเงียบงันหลังจากที่อีฟได้กล่าวออกไป ภายในใจของเธอมีแต่ความเคียดแค้นจนถึงขีดสุด 'อีกไม่นาน' เธอคิดไตร่ตรองอยู่ภายในใจ ฮารินได้แต่ตกใจ มันคงไม่มีใครรู้เรื่องจริงของนี้ แต่สสยตาของอีฟ มองดูก็รู้ว่าไม่ได้พูดพล่อยๆหรือใส่ร้าย


       "อะไรกันน่ะ ทะเลาะกัน?"


       "ชู่! เบาๆสิ คือว่าเรื่องมันเป็นแบบนี้..." สองสาวที่เดินผ่านมาคุยกระซิบกระซาบกัน พอฮารินหันไปมอง พวกเธอทั้งสองก็สะดุ้งและรีบเร่งฝีเท้าออกจากที่เกิดเหตุ


       "ว่าไง มีอะไรจะสารภาพอีกรึไงกัน" มุมปากยิ้มขึ้นอย่างผู้ชนะ "ไปกันเถอะ" อีฟจูงมือลูปออกไป เธอไม่อยากเสวนาต่อให้ตนเองเครียดตายหรอกนะ




       "นี่ ถามหน่อยสิลูป"


       "อะไรรึ?"


       "ข้าควรทำยังไงต่อดีล่ะ?" อีฟก้มหน้าลง บางทีเธอก็รู้สึกแปลกๆ ยังไงเธอก็ไม่อยากยุ่งกับฮารินและโนเอล แต่พอนึกถึงอดีต สิ่งที่ทั้งสองทำมันทำให้เธอต้องเจ็บมาก คำว่าการแก้แค้นนั้น หากเธอทำตามใจอยาก จะมีใครเดือดร้อนเพราะเธออีกรึเปล่าและถ้าเธอทำแบบนี้ อนาคต เธอจะยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า?


       "ทำตามใจอยากสิ"


       "ใจอยาก แล้วถ้ามันส่งผลต่ออนาคตล่ะ?" สีหน้าอีฟเริ่มแย่ลง เธอเริ่มได้สติเพิ่มอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าทุกคนจะต้องแก้แค้น ฆ่าแกงกัน เพราะมันคงไม่มีอะไรที่ดีขึ้นมามาก แต่ลึกๆเธอคงไม่ให้อภัยพวกเขาทั้งสองตลอดชีวิต


       "ไม่หรอก รู้รึเปล่า ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร ข้ายอมรับได้ รู้แต่ว่าอย่าเศร้าไปเลย ข้าไม่รู้อะไรหรอกนะ แต่ว่าบางเรื่อง ทำไปเพื่อให้ตนเองสบายใจ แบบนี้ ไม่ดีกว่าหรอ?" อีฟมองหน้าลูปที่ยิ้มอ่อนๆให้ อีฟหลบสายตาไป หายใจเข้าลึกๆและหันกลับมาบอกลูป


       "ขอบคุณเจ้ามาก" ลูปพลันยิ้มหวานตาม เขามองพี่สาวตนเองที่หน้าตาสะสวย นึกในใจแวบนึกว่าอยากจะครอบครองคนตรงหน้า


       "ตามข้ามาสิ เดี๋ยวข้าหาอะไรตอบแทนให้ ว่าไง อยากได้อะไรรึเปล่า?"


       "ข้าอยากได้..."


       ลูปเอื้อมมือไปจับแขนของอีฟอย่างลืมตัว อีฟขมวดคิ้วงง ลูปส่ายหัวไปและตอบอย่างอ้ำอึ้ง "อ่ะ..เออ อยากได้ขนมน่ะ" 




       "อ่ะนี่ขนมเยอะแยะ เจ้าไม่บอกข้าแล้วข้าจะรู้ได้ไงว่าเจ้าชอบกิน" อีฟยื่นขนมทุกอย่างให้ลูป เขารับมาแบบอึ้งๆเพราะขนมไม่ได้มีเพียงอย่างเดียว มันมีหลากอย่าง แถมยังมากมายหลากหลายสี "ข้าไม่รู้ว่าเจ้าอยากได้อันไหน เลยซื้อให้เจ้าไปทั้งหมดน่ะ" ลูปยักไหล่ รับขนมทั้งหลายมาในอ้อมกอดตนเอง บางทีเขาก็รู้สึกโมโหกับนิสัยที่ทำโดยไม่คิดของเขา


        "เอ้า ทำไมเจ้าทำหน้าแบบนั้นล่ะ?"


        "เปล่า เดี๋ยวข้ามา ไปเก็บขนมก่อน" ลูปเร่งฝีเท้าออกไป อีฟผงกหัวและเดินเล่นฆ่าเวลาไป เวลานี้เป็นเวลาบ่าย เดินเล่นเก็บดอกไม้ไปก็คงไม่เป็นที่เตะตาใครมาก 


        แสงอาทิตย์ยามบ่ายสอดส่องไปทั่วพื้นดิน ลมอ่อนพัดมาทำให้ต้นหญ้าสีเขียวต่างก็เอียงไปตามกระแสลม หญิงสาวผมดำนั่งเด็ดหญ้าและดอกไม้อย่างไม่ปราณี ดอกไม้และหญ้าน้อยๆได้หล่นไปตามทางที่หญิงสาวเดิน สักพักก็ชะงักคล้ายกำลังครุ่นคิดบางอย่าง บนใบหน้าของหญิงสาวประดับด้วยรอยยิ้มอันลึกลับน่าค้นหา บางที ภายใต้รอยยิ้มนั้นอาจจะมีความคิดร้ายซ่อนอยู่เป็นแน่


       "ข้านึกอะไรออกแล้วล่ะ" 


       อิฟฟี่พูดเสียงเบา มือข้างซ้ายบี้ดอกไม้สีชมพูจนเละคามือ ในเมื่อถ้าเธอยังคงเคียดแค้นขนาดนี้ บางทีเรื่องราวทั้งหมดอาจจะจบไม่ดีและต่อไปนี้เธอคงไม่ใช่นางเอกอีกต่อไป แต่เป็น 'นางร้าย' ที่มาเอาคืนต่างหาก เป็นนางร้ายที่ไม่รู้ว่าอนาคตของตนเองจะดับลงเช่นไร


       หญิงสาวใช้เวลากับการเดินเล่นไปเกือบสองชั่วโมงได้ นี่ก็ถึงเวลาที่เธอควรจะกลับไปที่ห้องของเธอได้แล้ว เมื่อนึกได้ อีฟก็เดินตรงกลับไปที่ห้องทันที


       "กว่าจะกลับมานะ"


       "พอดีเดินเล่นมาน่ะ มีอะไรรึเปล่า?" อีฟสงสัยเมื่อเห็นแอสตันมานั่งรออยู่ที่ห้องของตนเอง มีคำถามผุดขึ้นมาเต็มหัว ไม่ว่าจะเป็น 'มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?' 'มีอะไรรึเปล่า?' 


       "ข้าเดินมาจากหอพักข้างๆ จะมาถามเรื่องโนเอลน่ะ" เจ้าตัวบอกออกมาเสมือนอ่านใจอีฟได้และพูดปาวๆต่อ "เจ้าบอกว่าจะยกเลิกหมั้นใช่มั้ยล่ะ วันเสาร์นี้นี่แหละ ที่เจ้าจะได้เลิก ไม่เปลี่ยนใจนะ?"


       "แน่นอน!!"


       เสียงใสเอ่ยอย่างดีอกดีใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้มรู้สึกราวกับจะหลุดพ้นจากโซ่ตรวนไปหนึ่งเส้น ยิ่งนึกถึงวันเสาร์ก็ยิ่งตื่นเต้น ดวงตาเบิกโพลงขึ้น นัยน์ตาสีแดงฉาบสะท้อนไปมาจนคนพี่ถึงกับขนลุก แต่ก็รู้สึกหลงใหลในดวงตานั่น 


      แอสตันกลืนน้ำลายอย่างฝืดเคือง ดวงตาวาบไหวเป็นสีแดงตาม สองพี่น้องจ้องตากันนิ่งเสมือนเวลาถูกหยุดไว้ ไม่มีใครเข้าใจความหมายการเปลี่ยนสีดวงตาของเหล่าแวมไพร์ได้ หากไม่ใช่แวมไพร์ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นเพราะตื่นเต้น โกรธหลงใหลหรือ 'อยากกินคนตรงหน้า' ก็ล้วนทำให้ดวงตาเปลี่ยนสีได้


       "หิวหรอ? เจ้าจะกินข้าวหน่อยมั้ย"


       อีฟเปิดบทสนทนา เดินไปที่โต๊ะสีน้ำตาลที่มีกระติกน้ำร้อนบรรจุเลือดอยู่ อีฟยืนหันหลังให้แอสตันอยู่จึงไม่ไรู้เลยว่าเขากำลังจ้องมองอีฟทุกฝีก้าวการเคลื่อนไหว แอสตันเม้มปากตนเองเบาๆและส่ายหัวยกใหญ่ ไม่นานสีหน้าก็กลับมาเป็นแบบเดิม 


       "เอ้า เอาไป" แอสตันรับมาแบบดื้อๆ แต่ก็ไม่ดื่มสักทีจนอีฟอดแซะไม่ได้


       "ไม่ดื่มเล่า รอให้ข้าป้อนให้เจ้ารึไง" 


       ถ้าเป็นลูป เจ้าตัวจะต้องอ้าปากค้างอย่างตกใจ ส่วนโรลก็คงจะเขินหน้าแดงและวิ่งหายตัวไป ทว่าแอสตันกลับต่างจากคนอื่น มุมปากของเขายกขึ้น ซดเลือดอันหอมหวานในแก้วจนหมดตามด้วยประโยคสั้นที่ทำให้อีฟเป็นฝ่ายเงิบแทน หมดกันภาพลักษณ์อันแสนเย่อหยิ่งของเธอ


       "งั้นครั้งต่อไปเจ้าก็ป้อนให้ข้าสิ :)"



.

.

.

.

.


...............................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


.................................................................


มาแบบสั้นๆ>~<

อย่าลืมกดให้กำลังและคอมเมนต์กันด้วยนะคะ!

เพราะสามารถทำให้ไรท์ลงเร็วขึ้น1นาที

(ล้อเล่นค่ะ55)


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

32 ความคิดเห็น

  1. #21 ChLoE. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2563 / 23:09
    ป้อนด้วยปากนะ...กรี๊ดดดดดด
    #21
    0
  2. #12 kunkanomwan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 16:01

    กรี้ดดดดดดดด
    #12
    0
  3. วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 08:52

    แอสตันนายอ่อยแรงมาก!
    #9
    0