[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 9 : บทที่9 ไฟดับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 137
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    15 พ.ค. 63


บทที่9

ไฟดับ


.................................................................


       ทุกวันยังคงวนไปเช่นเดิม ฉันสนิทกับเทรซี่และโจเซฟมากขึ้น ตอนนี้ฉันรู้สึกอบอุ่นมากๆเลย 


       "ฮึ่มฮือ~" ฉันร้องเพลงฮึมฮำ เกมไล่ล่าดำเนินไปมากกว่าสิบครั้งแล้ว ถึงเวลาที่จะต้องทำใจและปล่อยวางเสียแล้ว!


       แต่ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นก็คือ! ตาของฉันมันเห็นชัดขึ้นอีกแล้ว เชื่อว่าอีกไม่นานคงจะมองได้แบบคนทั่วไป ฉันยิ้มจนตาหยี มองนัยน์ตาสีเทาขาวของตนในกระจก กระพริบตาไปมาอย่างตื่นเต้น 


       "เฮเลน่า! วันนี้มีฮันเตอร์ใหม่เข้ามาด้วยล่ะ!" เสียงดังฟังชัดดังแจ่วมาแต่ไกล เทรซี่วิ่งพรวดพราดเข้ามาพลางยื่นโปสเตอร์ใหม่มาให้ดูแบบเต็มๆตา เฮเลน่าพยักหน้ารับโปสเตอร์มาดูอย่างจริงจัง


       "อย่าไปจริงจังมากเลย"


       "นั่นสิ" เฮเลน่ายิ้มรับ โยนโปสเตอร์ลงบนโต๊ะด้านข้างและหันมาคุยเล่นกับเทรซี่ต่อ 


       "นี่ๆ ดูฟ้าข้างนอกสิ" ว่าจบทั้งสองก็หันไปมองด้านนอก ฟ้าครึมเสมือนฝนจะตก "ดูท่าแล้ว คงต้องยกเลิกตารางเกมในวันนี้แหละ!" ทั้งคู่หัวเราะชอบใจ มุมปากยกยิ้มขึ้น หากฝนตกเกมจะถูกยกเลิก ก็ตามที่ว่าไป ดังนั้นหากถึงฤดูฝน ถือว่าเป็นช่วงเวลาที่ดีอยู่ช่วงหนึ่ง


       เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าดังต่อเนื่อง ร่างบางมีสะดุ้งตกใจบ้างแต่ก็ยังคงคุยกันต่อ


       "เขาว่ากันว่าฝนตกคือปัสสาวะของพระเจ้าล่ะ!" 


       "ไม่ใช่ๆ มันคือน้ำตาของพระเจ้าต่างหาก" เฮเลน่าแย้งกลับ แต่ละคนเริ่มคิด หยาดน้ำตกลงมาจากฟ้าที่เรียกว่าฝนนั้นมาจากสิ่งใด ขณะที่ย้อนแย้งกันอยู่สักพักก็มีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นอีกครั้ง ทำเอาไฟดับไปทั่วทั้งคฤหาสน์


       "เอ๋? เทรซี่ เธอยังนั่งอยู่ตรงนั้นรึเปล่า?" 


       ร่างเล็กขยับไปหาอย่างค่อยๆท่ามกลางความมืด ถึงแม้จะเป็นตอนบ่าย แต่เพราะฝนตกมันเลยทั้งมืดและวังเวง ยิ่งไฟดับกับผ้าม่านที่ไม่ได้เปิด ทำเอามองอะไรแทบไม่เห็น


       "อยู่ตรงที่เดิมนั่นแหละ" 


       เจ้าตัวนั่งนิ่งไม่ขยับ รอไฟให้กลับมาติดแบบเดิม ทว่าผ่านไปเกือบห้านาทีแล้วกลับไม่มีท่าทีว่าจะไฟจะกลับมา ภายในห้องเงียบขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีลมหรืออากาศพัดผ่าน เฮเลน่าขยับตัว เอื้อมไปสะกิดเทรซี่ทีสองที


       "กรี๊ด!/เหว๋อ!!" เทรซี่ร้องออกมาอย่างตกใจ ถอยกรูไปจนหลังชิดกำแพง หัวใจเต้นแรงราวกับกำลังช็อค ส่วนเฮเลน่าเองก็ไม่ต่าง เมื่อได้ยินเสียงเทรซี่ร้องก็พลันตกใจตามๆกันไป


       "ทะ..เทรซี่ เป็นอะไรรึเปล่า นี่ฉันเอง" เฮเลน่าบอกเสียงเบา เธอรู้สึกผิดที่ไปสะกิดจนเพื่อนรักตกใจ "ตกใจเฉยๆน่ะ" 


       "ฉันมีอะไรอยากจะเล่าด้วยล่ะ"


       "รู้มั้ยว่าไฟดับเราต้องทำอะไรกัน?" เฮเลน่าส่ายหน้า "เราต้องเล่นเกมผี" ทั้งสองพลันรู้สึกขนลุกตามๆกันไป บรรยากาศวังเวงอยู่แล้วทำให้รู้สึกน่ากลัว แทนที่จะหยุด เฮเลน่ากลับถามต่อ "เกมอะไรล่ะ"


       "จริงๆมันต้องเล่นกันหลายคนอ่ะ โทษที งั้นเราไปหาดูอะไรข้างนอกมั้ย?" 


       แอ๊ด.... เสียงประตูเลื้อนดังขึ้น หญิงสาวพลันตัวแข็งค้าง หันไปมองทางระเบียบ ผ้าม่านพริ้วขยับไปตามลม ปรากฏร่างเงาสีดำๆออกมา ติ๋ง... ติ๋ง.. เสียงหยดน้ำดังขึ้นเรื่อยๆพร้อทกับเงาดำที่เคลื่อนไหวมาทางหญิงสาว


       เปรี้ยง!


       "กรี๊ด!!" แสงจากฟ้าผ่าแวบวับจนเห็นคนตรงหน้าเป็นผี "ไว้ชีวิตหนูเถอะ!" ทั้งสองอ้อนวอนกอดกันกลมอย่างหวาดหวั่น 


       "ผมเอง" 


        ประโยคสั้นๆประโยคหนึ่งทำเอาร่างบางทั้งสองค่อยๆลืมตาขึ้นมา "โถ่ ตกใจหมด!" เทรซี่บ่นพร้อมกับเฮเลน่า โจเซฟเสยผมเปียกๆขึ้น หัวเราะเยาะทั้งสองคนที่กลัวเป็นเด็กเป็นเล็ก


       "ว่าไง มาทำอะไรที่นี่กันล่ะโจเซฟ" 


       "พอดีผมเหงาน่ะ ว่าแต่ขอยืมห้องผ้าขนหนูหน่อยสิเฮเลน่า" 


       "จ้าๆ ตามมา" เฮเลน่านำทางไปที่ห้องน้ำ ก้าวขาอย่างระมัดระวัง เพราะหากก้าวพลาด คงเจ็บน่าดู เฮเลน่าเอื้อมมือคว้าหาผ้าขนหนูในตู้พร้อมกับยื่นไปให้โจเซฟ เขารับผ้าขนหนูมาก่อนจะเช็ดผมเปียกสีเทาขาวของตน


       "เสื้อล่ะ เปียกรึเปล่า?"


       "ไม่ค่อย ส่วนมากแค่ตรงผมกับไหล่ แล้วก็ขานิดๆ" เฮเลน่ายักไหล่ พยายามเดินกลับไปแบบระมัดระวังแบบเดิม แต่พื้นห้องมันดันเปียกเพราะโจเซฟทำให้ลื่น 


       "ระวังด้วยล่ะ-- อ่ะ!?" เฮเลน่าย้ำนักย้ำหนา ทว่าดันพลาดเสียเอง "เฮ้ย!" โจเซฟปล่อยผ้าขนหนู เอื้อมมือมาคว้าร่างเล็กไว้ทันก่อนจะล้ม ทั้งคู่ถอนหายใจเมื่อไม่เกิดอุบัติเหตุขึ้น


       "ฟู่ว..ขอบคุณมาก"


       "เธอนั่นแหละที่ต้องระวัง--" ยังไม่ทันจะปล่อยมือจากเฮเลน่า กลายเป็นว่าโจเซฟดันเหยียบผ้าขนหนูที่ปล่อยไปในตอนแรก โจเซฟเบิกตากว้าง ราวกับภาพถูกสโลว์ไว้ โจเซฟค่อยๆหงายหลังไปด้านหลังเนื่องจากผ้าขนหนูตัวแสบ


       "เหว๋อ!!" สิ้นเสียงเขาก็หลับตาแน่น


       โครม! กลายเป็นว่าทั้งสองล้มทับกันไป "อูย..." เฮเลน่าลืมตาขึ้นมาก่อน เธอนั่งทับโนเซฟจึงไม่บาดเจ็บมาก ในขณะเดียวกันที่โจเซฟต้องรับน้ำหนักเฮเลน่า อีกทั้งหลังยังกระแทกพื้นเต็มๆ ต้องบอกว่าแทบกระอักเลือด


       "ทั้งสองคนเป็นอะไรรึเปล่า?" เทรซี่ตะโกนเมื่อได้ยินเสียงโครมครามดัง เธอคาดว่ามีคนบาดเจ็บแน่ๆ


       "มะ..ไม่เป็นไร!" เธอตอบกลับไป "โจเซฟ ขอโทษที" เฮเลน่าพูดเสียงเบา เธอพยายามลุกขึ้นจากร่างข้างใต้ 


       "จะฆ่าผมรึยังไงกัน" โจเซฟบ่นอุบอิบ แต่มันอยู่ข้างหูของเฮเลน่าพอดิบพอดี เฮเลน่ายังไม่ลุกออกเพราะกำลังคว้าหาแว่นก็หน้าแดง รีบลุกขึ้นออกไปทันที 


       "เอ้า ฉันช่วย" เฮเลน่ายื่นมือออกไปรับ โจเซฟไม่ตอบอะไร ได้แต่ยิ้มจนตาหยีและค่อยๆไปรับมือของอีกฝ่าย ทว่าแทนที่โจเซฟจะพยุงตัวเองขึ้น เขากลับทำตรงข้าม ทันทีที่มือแตะกัน โจเซฟก็ดึงเฮเลน่ามาทางตน เฮเลน่าเบิกตาโพลง ล้มทับโจเซฟไปอีกรอบ


       "ทะ..ทำอะไรของนายเนี่ย"


       "เปล่านะ แค่ออกแรงเยอะไปหน่อย"


       "ขอโทษได้มั้ยล่ะครับ:)" สิ้นสุดบทสนทนา เฮเลน่าก็อ้าปากค้าง 


       'คิดจะแกล้งกันก็แกล้งให้มันน้อยๆหน่อย!' 


       เฮเลน่าไม่ได้บ่นอะไรออกไป พยายามลุกอีกรอบอย่างยากลำบาก อาจเป็นเพราะว่าห้องน้ำมันแคบ อีกทั้งด้านขวาก็มีอ่างอาบน้ำ ส่วนด้านซ้ายก็เป็นตู้และอ่างล้างมือ ทำให้ทำอะไรได้ไม่คล่อง แต่พอคิดดูดีๆ เฮเลน่าก็พบว่าที่เธอทับโจเซฟอยู่ไม่ต่างกับการคร่อมเลย หน้าพลันเห่อร้อนเมื่อคิดอะไรแปลกๆ


       "ลุกเองละกัน" เมื่อลุกขึ้นได้ เฮเลน่าก็ปล่อยให้อีกฝ่ายลุกเอง คว้าหาแว่นตาที่หายไป


       "ให้ผมช่วยมั้ย?" โจเซฟขยับหน้าเข้ามาใกล้ ไม่รู้ว่าเฮเลน่าคิดลึกไปเองหรืออะไร "ไม่ต้อง!" เธอบอกเสียงดังฟังชัด 


       "ทุกคน ช้าจัง มัวทำอะไรกันอยู่?" 


       "ขอโทษทีนะเทรซี่ พอดีแว่นตาฉันหายน่ะ"


       "ให้ฉันช่วยหามั้ย"


        "ไม่เป็นไร เธอนั่งนิ่งๆไปก่อนละกัน" เฮเลน่าก้มหาต่อ แตะหาไปทั่วพื้นเพื่อหาแว่น "เอาเถอะ เดี๋ยวช่วย" โจเซฟก้มหาตามไป เฮเลน่ายกยิ้มเมื่อเห็นบางอย่างสะท้อนไปมาอยู่ที่มุมห้อง เธอเชื่อว่านั่นคือส่วนของกระจก 


       "อ่ะ" ราวกับฉากในละคร มือของเฮเลน่าและโจเซฟเอื้อมไปแตะพร้อมกัน รู้สึกได้ถึงไออุ่นจากมือหนา เฮเลน่ากลืนน้ำลายอย่างฝืดเคืองและหยิบแว่นขึ้นมาสวม หากตอนนี้ไฟไม่ดับคงรู้เป็นแน่ว่าเธอหน้าแดง ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด วันนี้ถึงได้ดูเคอะเขินหวาดหวั่นใจมากกว่าปกติ



        "มาแล้วเทรซี่"


        "นานจัง จะว่าไปแล้วเราจะทำอะไรต่อกันดีล่ะ?"


        "งั้นเอางี้มั้ย เป่ายิ้งฉุบกัน ใครแพ้ต้องตอบคำถาม!" เทรซี่เสนอ "แต่มันมืดแบบนี้จะเห็นได้ยังไงล่ะ?" 


        "ก็จุดเทียนสิ!"








       ตอนนี้พวกเราทั้งสามก็คว้านหาเทียนกับไม้ขีดไฟ จำได้ว่าอยู่แถวๆตู้ 


        เฮเลน่ารื้อหาของที่ว่า พอเจอก็เอาไฟมาลนที่ใต้เทียน ย้ำตาเทียนพลันหยดลงพื้นก่อนที่เฮเบน่าจะปักมันลง เมื่อปักเสร็จ ก็จุดเทียนตามปกติ ภายในห้องสว่างขึ้นมากะทันหัน เกิดเงาดำของทั้งสามคน เปลวเทียนขยับไปมาทั้งๆที่ไม่มีลม ทำเอารู้สึกขนลุก สรุปนี่จะมาเล่าเรื่องผีหรือกระไร 


       "มาๆ เป่า-ยิ้ง-ฉุบ!!" เฮเลน่าพูดเป็นคำๆด้วยน่ำเสียงคึกคัก ปลุกกำลังใจให้อยากชนะเกมนี้ เฮเลน่ากำมือออกค้อน เทรซี่กำมือออกค้อน รวมถึงโจเซฟที่กำมือออกค้อน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะใจตรงกันเป๊ะเลย 


        "เป่า-ยิ้ง-ฉุบ!" สิ้นสุดเสียง ทั้งสามก็ออกใหม่อีกรอบ จากที่ดูแล้ว ดูเหมือนจะมีคนโดนรุม เทรซี่หน้าบูด คนที่โดนรุมก็คือเทรซี่นั่นเอง มีเพียงเธอที่ออกกระดาษ ในขณะที่โจเซฟและเฮเลน่าออกกรรไกร 


       "ฉันขอถามเธอ ว่าแต่ถามอะไรดี?" 


       "จงบอกเหตุการณ์ที่น่าอายที่สุดของเธอ!" เป็นคำถามที่เทรซี่ถึงกับนึกนาน เธอเกาหัวแกรกๆและพูดออกมาอย่างเขินอาย "ฉันเคยล้มหน้าทิ่มตอนงานต้อนรับเซอร์ใหม่น่ะ" 


        "นี่คืออายที่สุดแล้ว?" โจเซฟแซะไปรอบหนึ่ง  ทำเอาเฮเลน่าหัวเราะลั่น


        นั่นสิ สงสัยเทรซี่คงจะอายมากจริงๆ 


       "ฉุบ!"


       "เย่ ตาฉันถาม เฮเลน่า เธอกลัวอะไรมากที่สุด! ฉันจะมาเอาคืน"


       "เอ๋! อย่าเลย"

 

       "ตอบมา!"





       'บางทีก็สงสัย นี่ผมมาทำอะไรเนี่ย -_-?'




.

.

.

.

.

.


...............................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

อย่าลืมกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


................................... 


ไม่ต่อเนื่องยังไงก็ขอโทษทุกคนด้วยนะ

     แต่ตอนนี้ยาวมากบอกเลย55


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #16 rorobobo996 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 21:00

    สงสารโจเซฟจัง555เอาเป็นว่าเป็นกำลังใจให้นายนะโจเซฟ(กำลังใจให้ไรท์ด้วย><)
    #16
    1
    • #16-1 Yu124(จากตอนที่ 9)
      28 มิถุนายน 2563 / 21:01

      ขอบคุณค่ะ>~<
      #16-1