[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 8 : บทที่8 ใช้เวลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 105
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    30 เม.ย. 63


บทที่8

ใช้เวลา


................................................................


       แต๊กๆ ติ๊ดๆ แต๊ก


       เสียงเครื่องถอดรหัสดังไปมา อีกเพียงแค่เครื่องเดียวประตูจะก็เปิดแล้ว ที่นี่เป็นแมพโรงงานผลิตอาวุธ น่าแปลกที่ครั้งนี้ฉันได้ถอดรหัสสบายๆ เสียงหัวใจดังสักนิดก็ไม่มี แต่ที่น่าแปลกกว่านั้นก็คือสมากชิกทีมฉันนั่นเอง~ ง่ายๆก็มีฉัน คนป่า วิลเลียมและครีเชอร์หัวขโมย ดูสิ แค่คิดฉันก็เครียดแทนฮันเตอร์แล้ว ประเด็นคือฉันถอดมาสามเครื่องแล้ว! ใช่ นี่คือเครื่องที่สี่ แล้วทำไมเสร็จเครื่องนี้แล้วเปิดประตูได้ ก็เพราะว่าพวกฝั่งโน่นดขาถอดกันแค่เครื่องเดียว รวมแล้วก็ห้าเครื่องพอดี


       เตาะแตะๆ(เสียงเคาะไม้เท้า)


       ประเด็นคือเมื่อไรที่ฉันเคาะทีไรก็เห็นออร่าของฮันเตอร์ที่โดนสตั้นอยู่ทุกที สามคนนั้นเขาถ่วงเวลาผู้ล่าให้มานานมากและผู้ล่าที่โชคร้ายคนนั้นก็คือ มิชิโกะ เธอเป็นเกอิชา.... ฉันที่บ่นอยู่นานก็ดีใจขึ้นมาเมื่อเครื่องสุดท้ายเกือบจะเสร็จแล้ว


       'เตรียมเครื่องถอดรหัสแล้ว!' ฉันส่งข้อความไป รอให้ใครสักคนโดนตีล้มก่อนแล้วค่อยจุด แต่เพราะไม่มีคนล้มสักทีเลยรอจังหวะตอนที่โดนตีบาดเจ็


       อ๊อด~


       เสียงออดดังลั่นไปทั่วแมพ คนที่เจ็บก็พลันหายเจ็บกัน ฉันเดินผ่านหญ้าบนพื้นจนไปถึงประตู หันซ้ายหันขวาเช็คความปลอดภัยและลงมือจิ้มรหัสประตูอย่างต่อเนื่อง ไม่นานประตูทางฝั่งฉันก็เปิดออก มีข้อความส่งมาอย่างต่อเนื่องว่า 'ฉันไปก่อน!' ซึ่งคาดว่าน่าจะอยู่กันอีกประตู ครีเชอร์กับคนป่าออกไปก่อน ฉันตั้งใจจะออกตามไป แต่อยู่ๆวิลเลียมก็เดินเข้ามาทักทายฉัน บอกว่าอย่าพึ่งออกไป เมื่อเห็นแบบนี้ก็แอบโล่งใจ ทว่าก็สงสัยที่ไม่ออกประตูกัน


       "ไม่ออกไปหรอคะ?"


       "เธออาจจะไม่รู้ แต่รอฮันมาแล้วค่อยออกดีกว่านะ มันจะได้สนุก" เฮเลน่าขมวดคิ้ว เธอตั้งใจจะเดินออกประตูเลยเพราะรู้สึกว่ามันดูเหมือนการเยาะเย้ยฮันซะมากกว่า


       "อย่าพึ่งไปสิ นั่นไงๆ ฮันมาแล้ว! ฮ่าๆ!" วิลเลียมพูดอย่างตื่นเต้น เมื่อมิชิโกะเดินมาถึง วิลเลียมก็เต้นเตะลักบี้โชว์ก่อนจะออกประตูไป ส่วนเฮเลน่ายืนค้าง เธอมองมิชิโกะในร่างที่สวมชุดกิโมโนยาวสีขาวสวยงาม ใบหน้ามีหน้ากากขนนกสีขาวเขียวครึ่งท่อนประดับ ทั้งพัดในมือก็ยังหรูหรา แม้แต่ท่าทางก็ยังงดงาม


       "สวยจัง..." เฮเลน่ามองด้วยแววตาประกาย


       "ไปสิ" มิชิโกะแอบตกใจ แต่ก็ยังเก็บอาการ เธอพูดออกมาเบาๆ เสียงของมิชิโกะทั้งเบาและอ่อนหวาน


       "อะ..เออ ขอโทษนะคะ แล้วก็สู้ๆนะคะ" บางอย่างทำให้เฮเลน่าพูดออกไปแบบนี้ เธอเดินออกประตูไป มองหน้ามิชิโกะเป็นครั้งสุดท้าย เธอกำลังตะลึง?


.

.

.

.


       จิบๆ จิบๆ


       วันนี้เป็นเช้าวันสดใส เสียงนกร้องแบบเดิมทำให้รู้สึกปลอดโปร่ง นี่ก็เข้าฤดูฝนแล้ว แต่ทำไมฝนถึงไม่ตกสักหยดเล่า ภายในห้องมีเฮเลน่าที่กำลังเขียนไดอารี่ของวันก่อนๆ ไม่นานเธอก็วางปากกาลง บิดขี้เกียจก่อนจะแวะไปอาบน้ำแปรงฟัน เมื่อเสร็จ เฮเลน่าก็ออกมาจากห้องเพื่อไปทานข้าวเช้าและมันก็บังเอิญมาตรงกับตอนที่นาอิบ ชายสวมฮู๊ดข้างห้องเปิดประตูออกมาจากห้องอีกด้วย


        "ว่าไงหนูน้อย เมื่อวานเราแทบจะไม่ได้เจอกันเลยนะ"


       "หนูไม่ว่าง ไว้คุยกันใหม่ละกันนะ" เฮเลน่าเดินผ่านนาอิบไปอย่างกล้าๆกลัวๆ น่าแปลกที่เขาให้เธอเดินผ่านไปเฉยๆ ซะเมื่อไรล่ะ นาอิบจับแขนเฮเลน่าไว้แน่นจนเธอแอบเจ็บเล็กน้อย


       "มีอะไรรึเปล่าคะ?"


       "เธอทำให้ผมหงุดหงิด"


       "หะ? แล้วยังไงคะ หนูยังไม่ได้ทำอะไรเลย" เฮเลน่าขมวดคิ้วจนเป็นปม คนตรงหน้าถือว่าทำตัวเสียมารยาทกับเธอมาหลายรอบแล้ว ยิ่งเจอแบบนี้เข้าไปก็ยิ่งทำให้เฮเลน่ารู้สึกแย่และอึดอัด


       "เธอต้องรับผิดชอบ" เฮเลน่าอ้าปากค้าง คนอะไรไร้มารยาทไม่พอ ยังเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจเช่นนี้


       'ยิ้มเยอะๆนะ'


       'มันเป็นอาวุธ!' เสียงแว่วๆที่มาพร้อมกับภาพของเทรซี่เตือนสติเฮเลน่านิดๆ เฮเลน่าไม่ได้นึกแผนการอะไรอย่างเคย เธอเพียงแต่ยิ้มตามที่เทรซี่บอกมา ไม่ใช่ยิ้มแบบแสยะยิ้มที่เฮเลน่าชอบทำ แต่เป็นการยิ้มหวานบาดใจต่างหาก


       "ขอโทษละกันนะ" เอ่ยจบ นาอิบก็ปล่อยมือออก พยักหน้างึกๆพร้อมกับยืนนิ่งไป เฮเลน่าจึงใช้โอกาสนี้วิ่งแจ่นไปที่ห้องทานข้าวเช้า


       "ใจหายวูบวาบหมด..." เฮเลน่าหันกลับไปมองนาอิบแวบหนึ่งเพราะได้ยินเสียงพูด ใจหายวูบวาบ? เฮเลน่าคิดพลางมองแขนตนเองที่รู้สึกเจ็บๆ เฮเลน่าจ้องไปที่แขนตนเองใกล้ๆ มีรอยแดงจางๆจริงด้วย เธอบ่นอุบอิบ หยิบจานข้าวเช้ามาทานที่โต๊ะตามเคย


       ครั้งนี้เฮเลน่าหันไปมองรอบๆ เธอรู้จักทุกคนที่อยู่ที่นี่แล้วเพราะเทรซี่เล่าให้ฟัง แต่จริงๆก็คงจำชื่อเต็มไปได้ แค่รู้เฉยๆว่าคนนี้คือใคร ยิ่งไปกว่านั้น ที่รู้ก็เพราะว่าเทรซี่มีรูปถ่ายภาพรวมของเมื่อสามเดือนก่อนน่ะ แน่นอนว่าเธอก็รู้ว่าฉันไม่ได้ตาบอด100% เธอบอกไว้ว่าจะเก็บเป็นความลับให้ตามที่ฉันขอ


       และอีกอย่างที่อยากบอกก็คือ ต่อจากตรงนี้มันคือเวลาว่างของฉันยังไงล่ะ!! วันนี้เป็นวันที่ว่าง ว่างมาก ว่างมากๆ มากถึงมากที่สุด คิดแล้วก็รู้สึกดีใจ วันนี้จะทำอะไรดี พอนึกย้อนไป เมื่อก่อนก็ยุ่งอยู่ตลอดด้วยสิ แทบไม่ได้ทำอะไรเลยด้วย ดังนั้นวันนี้จะทำทุกอย่างที่อยากทำ!


       งั่ม! ฉันอ้าปากกินไส้กรอกอย่างอารมณ์ดี หน้าตาเบิกบาน มองมาจากดาวอังคารยังรู้เลยว่ามีความสุข ออร่าแสงแห่งความสุขของฉันกระจายเป็นวงกว้างจนใครๆที่เดินผ่านต้องแสบตาและตอนนี้ คนที่นั่งอยู่ต่างก็หันมามองฉัน แต่เพราะวันนี้เป็นวันดี ดังนั้นฉันจะยอมทุกคนให้วันหนึ่ง อย่าพึ่งมาหาเรื่องฉันล่ะ คนเราก็มีขีดจำกัดความอดทนนี้อยู่~


       "นี่เธอไปกินหลอดไฟมารึไง ทำไมถึงดูสว่างแสบตา" วีร่าที่เดินมาพอดีทัก ฉันหันไปมองแวบแต่ก็พยักหน้ากลับและคอบกลับเบาๆว่า 'มั้ง' ทานเสร็จฉันก็ไปเก็บจาน เดินกลับเข้าห้องตนเอง กลิ้งบนเตียงไปว่าเล่น "นุ่มสบายจริงๆ" ฉันหยุดกลิ้ง มองตรงไปบนเพดานสีชมพูขาว นึกถึงหน้าของผู้เป็นพ่ออันแสนอบอุ่น ตอนนี้ท่านจะทำอะไรอยู่กัน ตามหาหนูอยู่รึเปล่านะ? ฉันพลิกตัวกลับ มองรอบๆห้องไปเรื่อยจนเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่ง


        'เธอมีพรสวรรค์ในด้านการประพันธ์วรรณกรรม' เสียงของครูที่สอนเฮเลน่าดังก้องในหัว


        "..." ฉันค่อยๆขยับตัวไป หยิบกระดาษมาแผ่นหนึ่งพร้อมกับดินสอยางลบก้อน คลี่ยิ้มและลงมือวาดเขียนบางอย่าง ภาพๆหนึ่งถูกวาดขึ้นมา เป็นรูปของชายคนนึงที่สวมชุดเสมือนหลุดออกมาจากยุคขุนนาง เพียงแต่ชายคนนี้มีหูและหางออกมา รวมถึงถือดาบไว้อีกด้วย วาดจบก็ครุ่นคิดสักครู่ ลงมือเขียนตัวหนังสือบรรจงไว้ข้างๆรูปต่อ เมื่อเขียนเสร็จก็วางปากกาลงพร้อมกับยิ้มๆก่อนจะเก็บมันลงตู้ไป



*ลองปรับขนาดตัวอักษรให้เล็กลงเพื่อความพอดีของบรรทัดด้วยเน้อ



     'หวนนึก ถึงชายหนึ่ง     ยังคงตรึง อยู่ที่นี้

อ่อนโยน ปานลิลลี่             ยามส่งยิ้ม ใจเต้นแรง

หวนนึก ชุดขุนนาง             ส่องสว่าง ประจักษ์แจ้ง

เสมือน กุหลาบแดง            ที่เข้ามา ประดับใจ'




*ดอกลิลลี่ แสดงถึงความอ่อนโยน ความประทับใจในตัวอีกฝ่าย

*ดอกกุหลาบแดง แสดงถึงการแอบปลื้มใครสักคน


.

.

.

.

.


................................................................


แฟนเพจจิ้มเลย

https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ทุกคน ตอนนี้ไรท์ตื่นเต้นมาก 

ไม่รู้จะแต่งกลอนได้ดีรึเปล่าและประเด็นคือรีดเข้าใจความหมายกลอนรึเปล่า55


หากผิดพลาดประการใดก็ขออภัยณที่นี้ด้วย

เป็นกาพย์ยานี11นะ ไรท์แต่งเองเลยแปลกๆ


เอารูปน้องมาฝาก

 จากแฟนเพจมันเผา แก๊งแปล-มันส์

อย่าลืมไปอ่านที่เขาแปลน้า สนุกมาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #15 rorobobo996 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 16:55

    ชอบมากเลยอะกรี้ดดดดไรท์แต่งกลอนเก่งจังเป็นเราวรรคเดียวก็ไปไม่รอดละแต่เอาเป็นว่าสู้ๆรอเสพติดตอนต่อไปอยู่นะคะ>^<
    #15
    1
    • #15-1 Yu124(จากตอนที่ 8)
      3 พฤษภาคม 2563 / 16:58

      ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ><
      #15-1