[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 5 : บทที่5 บังเอิญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

*เรื่องนี้ออกแนวฮาเร็มได้นะ แต่หลักๆคือเฮเลน่า×โจเซฟ ดังนั้นให้ทิ้งคู่ชิพต่างๆไปก่อนนะคะ



บทที่5

บังเอิญ


...............................................................


       ฉันเดินตามทางมาแบบเดิม ซึ่งระหว่างทางก็เจอมาร์กาเร็ตต้า เธอเดินหลบฉันทันที แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก ฉันหลับตานึกถึงอาหารเช้าของวันนี้ มันน่าจะเป็นพวกไส้กรอก ฉันสูดลมหายใจลึกเข้าไปเต็มปอด อ่า...กลิ่นหอมจริงๆ ในขณะที่ฉันกำลังอารมณ์ดีกับตนเองก็ดันเดินชนใครก็ไม่รู้เข้า


       "อ่ะ! ขะ..ขอโทษค่ะ" เสียงและสีหน้าฉันเปลี่ยนทันที ก้มหัวให้คนตรงหน้าอย่างรู้สึกผิด(เล็กๆ)


       "มะ..ไม่เป็นไรค่ะ แล้วเธอ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า..." ฉันเงยหน้าขึ้นมา ทั้งฉันและเธอต่างสบตากันพอดี เกิดความเงียบขึ้นมาแทรก รู้สึกตะลึงปานจะหยุดหายใจ คนตรงหน้าใส่ชุดมีหมวกคลุมหัวสีแดง ผมออกมาจากฮู๊ดเป็นสีเทาเงางามดุจหิมะ ตาเบิกกว้างสะท้อนให้เห็นว่าดวงตาสีใสปานแก้ว ริมฝีปากสีชมพูอ่อน ผิวขาวใสกระจ่าง แต่ที่แปลกคือสิ่งที่พวกเราทำกันต่อไปต่างหาก เพราะว่าพวกเราต่างอึ้งและแล้วมุมปากก็ยกขึ้นให้กันอย่างรู้ใจ 


       'ใช่แล้ว เธอคนนี้น่ะร่างกายอ่อนแอ แต่จิตใจเข้มแข็ง....'


       'เหมือนกับเราทุกอย่าง'


       "ฮะๆ ฉันไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ยคะ ที่ว่าเรามันคล้ายๆกันน่ะ?" คนตรงหน้าเกาแก้มพลางถาม


       "เอ..นั่นสิคะ" ฉันตอบพลางยิ้มหวานไปให้


       "ชื่ออะไรหรอคะ ฉันชื่อ..." ฉันตั้งใจสิ่งที่คนตรงหน้ากำลังจะกล่าว


       "เทรซี่เธอรีบๆมาหน่อย คนอื่นเขารอเธอมานานแล้วนะ" เสียงห้าวๆของชายคนนึงดังขึ้น คนตรงหน้าจึงขานรับเสียงใสก่อนจะหันมาโบกมือลาฉันอย่างรีบร้อน


       "น่าจะได้ยินแล้วนะคะ ฉันเทรซี่ ไว้โอกาสหน้าฉันจะมาทำความรู้จักใหม่" เทรซี่วิ่งไปตามชายเสียงห้าวคนนั้น


       "ชื่อของฉัน 'เฮเลน่า' จำเอาให้ดีนะคะ:)" เทรซี่ชะงักก่อนจะผงกหัวรับอีกรอบ


       "ยังรีรออยู่อีกหรอเทรซี่!"


       "ค่าๆ~" เทรซี่ตอบเสียงยานประชด


       'ไม่เสียเที่ยวที่เดินมาทางนี้จริงๆ'


.

.

.

.


       ฉันนั่งกินไว้กรอกอย่างอารมณ์ดี นานแล้วที่ไม่ได้กินอย่างเอร็ดอร่อยขนาดนี้นะเนี่ย นี่ไง ฉันเดาไม่ผิดจริงๆว่ามันเป็นไส้กรอกน้อย แถมยังเป็นรูปปลาหมึกอีกด้วย น่ารักจริงๆ ทำเอากินไม่ลงเลย สุดท้ายฉันก็เอามันเข้าปากไป ถ้ามัวแต่เสียดายมีหวังคงไม่ได้ลิ้มรสชาติมันเสียที


       อยู่ๆก็มีคนมาขัดอารมณ์อันแสนสงบสุขของฉัน มีใครบางคนเดินตรงมาทางฉันพร้อมกับเอามือวางบนโต๊ะเสียงดัง ไม่สิ ทุบเลยน่าจะเห็นภาพมากกว่า เขาคนนั้นทุบโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียง 'ตึง!' พร้อมกับกล่างคำพูดออกมาที่ชวนให้รู้สึกปวดหัว ไม่ทันไรก็มาหาเรื่องซะแล้ว ยังไม่ทันที่ฉันจะกินอาหารเช้าเสร็จเสียด้วย 


       "หึ กินอร่อยเชียว"


       "คุณคือ?" ฉันถามเสียงหวานและสะกดอารมณ์โกรธของตนเองไว้ภายในใจ


       "เธอน่ะ ไม่ต้องมาทำตัวใสๆเลย! เห็นแล้วรำคาญลูกตา!" หะ? ฉันได้แต่ตะลึงค้างในใจ มาขัดฉันเพียงเพราะฉันมันน่ารำคาญเนี่ยนะ???


       "เออ... ไม่ทราบว่าท่านได้เสียสติไปรึเปล่าคะ" ฉันยิ้มแห้งพลางกินไส้กรอกต่อ คนแบบนี้รักษามารยาทให้ก็เปล่าประโยชน์


       "พรืด! ฮะๆฮ่าๆๆ" ไม่ใช่คนตรงหน้าที่หัวเราะหรอกนะ แต่เป็นผู้ชายอีกคนที่หัวเราะต่างหาก ตอนนี้ฉันเริ่มแยกแยะแต่ละคนไม่ออก คนตรงหน้าเป็นใคร? แล้วไอคนที่พึ่งมาใหม่อีกคนด้วยเป็นใคร


       "ครีเชอร์! นายโดนหาว่าเสียสติด้วยล่ะ! น่าขำเป็นบ้า ฮ่าๆๆ!" ครีเชอร์? คนตรงหน้าคือครีเชอร์ ฉันมองหน้าเขาไม่ชัดเอาเสียเลย


       "หน๋อยแก!" ครีเชอร์ทำท่าจะต๋อยฉัน ซึ่งพอดีกับตอนที่ฉันกำลังลุกขึ้นและขยับหน้าไปใกล้ๆครีเชอร์เพื่อมองหน้าเจ้าตัวชัดๆ ครีเชอร์เหว๋อ ยกมือค้างกลางอากาศ จนชายอีกคนหยุดขำตามบรรยากาศ พอฉันมองและจำอะไรเสร็จก็กลับมานั่งแบบเดิม เมื่อกี้ฉันเหมือนจะเห็นหน้าของครีเชอร์เปลี่ยนสีหน้าไปนะ ประเด็นคือกล้าทำกับผู้หญิงร่างกายอ่อนแอเบาะบางแบบนี้ได้อย่างไรกัน นี่ถ้ามันไม่พอดีกับจังหวะเมื่อกี้ฉันจะโดนชกไปรึเปล่านะ?



       "ธะ..ธะ...เธอ!" ครีเชอร์พูดตะกุกตะกักก่อนจะเอามือปิดหน้าและเร่งฝีเท้าไปจากตรงนี้


       "อะไรของเขา?" ฉันขมวดคิ้วสงสัยและเลือกที่จะทานไส้กรอกของโปรดต่ออย่างไม่แยแส จะว่าไปแล้วอีกคนที่หัวเราะอยู่มุมห้องจะยืนค้างอีกนานมั้ยนะ มันรู้สึกอึดอัดที่เจ้านั่นมัวแต่ยืนนิ่งอยู่ที่ตรงนั้น


       "แล้วนายน่ะ ทำอะไรอยู่กันแน่" ฉันอ้าปากถามพลางลุกขึ้นอีกรอบเพื่อจะไปเก็บจาน ทันทีที่ลากเก้าอี้ออกมันก็ติดบางอย่างเข้า พอฉันก้มไปดูก็พบว่ามีหมวกตกอยู่ ฉันที่เห็นดังนี้จึงเอามือมาแตะที่บนหัว หมวกของฉันนี่ สงสัยตกไปตอนที่ลุกขึ้นไปมองหน้าครีเชอร์แน่ๆ ฉันเก็บมันขึ้นมาปัดๆ จะใส่ก็กระไรอยู่เลยวางไว้ที่โต๊ะ ไว้ค่อยวนกลับมาเก็บทีหลังละกันนะ


       "แล้วนายจะยังยืนค้างอีกนานมั้ย" ฉันขยับเดินไปหาชายที่สวมฮู๊ดเหมือนเทรซี่แต่เป็นสีเขียว


       "ยะ..อย่าเข้ามานะ ยืนตรงนั้นนั่นแหละ!" ฉันนี่ยืนค้างเลย หมวกเราหล่นเลยเผยหน้าเราชัดๆออกมา นี่รับกันไม่ได้รึไงกัน


       "ทำไมล่ะ?" ฉันถาม


       "ไม่รู้โว้ย!" และแล้วชายสวมฮู๊ดเขียวก็วิ่งกระเซอะกระเซิงจากไป เมื่อกี้หูแดงด้วย เขินไรกันแน่


       ฉันถอนหายใจ เดินกลับไปเก็บจานละกัน ฉันบ่นอุบอิบในใจ บางทีก็แสดงกิริยามารยาทแย่เกินไปนะ ทั้งสองคนเลย ฉันก้าวขาไปเก็บจานและเดินวกกลับไปเอาหมวกพร้อมกลับเข้าห้อง ฉันเอาหมวกไปวางไว้ที่โต๊ะ พลางคิดแผนต่างๆต่อ คราวก่อนที่เล่นเกมแพ้เพราะฉันไม่มีประสบการณ์และความสามารถพอ แถมยังไปปฏิเสธเจ้าโจเซฟนั่นด้วย หรือว่าเราจะกลับคำดีนะ


       ไม่สิ คนอย่างเราฉลาดด้านการวางแผนอยู่แล้วนิ ฉันอมยิ้ม 


       "จะว่าไปแล้วเหมือนฉันจะลืมเอาไม้เท้าออกไปนะเนี่ย" ฉันพึมพำ คงไม่มีใครสังเกตทันหรอก ว่าจบฉันก็คว้าไม้เท้าที่อยู้ข้างๆมากอดเล่น


       "ทำอะไรกันเนี่ย อยู่ๆก็ยิ้มคนเดียวเฉย น่ากลัวเป็นบ้า" ฉันหันไปมองทางต้นเสียงพร้อมกับยู่ปากอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นโจเซฟ


       "เรื่องของหนู!" ฉันกระแทกเสียงออกไป


       "แล้วก็อย่ามาเข้าห้องตามใจชอบ ออกไปเลยนะ!" ฉันชี้ไปทางระเบียง ใช่ระเบียงไม่ใช่ประตู อย่างหมอนี่ออกทางประตูก็ไม่เหมาะหรอก


       "อะไรกัน คนเขาอุสามาเยี่ยมนะเนี่ย"


       "เพื่อ?" ฉันหรี่ตามองอย่างจับผิด คิดไรอยู่กันแน่


       "ก็ไหนๆเราก็สนิทกันแล้วเลยมาเยี่ยมเฉยๆนั่นแหละ" เขายักไหล่


       "สนิทตรงไหนฟระ" ฉันกรอกตามองบนใส่


       "โถ่! อย่าหักหน้ากันสิ ลองคิดดูเอาสิว่ามีใครกล้ามาคุยกับฮันเตอร์อย่างสบายใจเฉิมนอกจากเธอล่ะ" 


       "ก็ฉันไล่ นายก็ไม่ไปอ่ะ"


       "โอเครๆผมผิดก็ได้" โจเซฟทำท่าทางเศร้าและปาดน้ำตาล่องหน(?)ที่ไม่มีอยู่จริง ตอ*คนเขาดูออก ฉันเลิกสนใจและเดินไปที่ระเบียง ฉันชะโงกหัวออกไปดูรอบๆก็เห็นว่าด้านหลังคฤหาสน์นี้มีสวนหย่อมเล็กๆอยู่ ฉันมองไปยังเด็กสาวสวมหมวกฟางที่กำลังฮำเพลงพลางชื่นชมกับดอกไม้หลากสีด้านหน้าตน ใบหน้าเด็กสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มสดใส


       "มองอะไรอ่ะ? อ๋อ เธอคนนั้นเอ็มม่าน่ะ เป็นชาวสวน"


       "อ่า" ฉันตอบเขากลับและมองเอ็มม่าต่อ 


       ก็อกๆ เสียงเคาะที่หน้าประตูดังขึ้นมาแทรกกะทันหัน ทำให้ฉันเลิกสนใจเอ็มม่าและเดินไปทางประตูแทน


       "ฉันเทรซี่นะ จำได้รึเปล่า?" มีเสียงดังมาจากหน้าประตูอีกรอบ ฉันยิ้มออกมาทันทีที่ประมวลได้ว่าคือคนที่เจอเมื่อเช้า "เข้ามาเลย ฉันไม่ได้ล็อ--" ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ โจเซฟก็ฉุดฉันไปหลบที่ระเบียงอย่างเร็วจนฉันต้องหันไปตำหนิเขา


       "นี่นาย!"


       "ชู่! เบาๆ! คนนั้นมันมันเทรซี่เชียวนะ! เธอคนนั้นน่ากลัวยิ่งกว่าเธอเสียอีก ถ้าเขามาเจอผม ผมมีหวังได้กลายเป็นศพแน่ๆ" เขากระซิบบอกฉัน


       "แล้วฉันเกี่ยวอะไรเล่า จะมาหลบตรงนี้เพื่อ? ฉันไม่ใช่ฮันเตอร์สักหน่อย" ฉันกระซิบกลับ


       "ไม่รู้เหมือนกัน มือมันไปก่อน" ฉันมองหน้าโจเซฟแบบ ว้อท-_-? 


       แอ๊ด~ เสียงประตูเปิดพร้อมกับเทรซี่ที่ย่างขาเข้ามาภายในห้อง เธอหันซ้ายขวาและถามขึ้นมา "เฮเลน่า? เธออยู่ไหนกัน" ทั้งฉันและโจเซฟต่างก็สะดุ้งตามๆกันเมื่อเทรซี่ค่อยๆก้าวขามาแถวระเบียง และแล้วฉันก็รู้สึกตัวว่าตอนนี้โจเซฟกำลังกอดฉันแน่นซะจนแถบจะหายใจไม่ออก ถ้าเทรซี่มาเห็นคงมีหวังได้เข้าใจผิดแน่ๆ


       'นายช่วยเลิกกอดฉันสักที!' ฉันกระซิบแบบเบามากๆเพราะกลัวเทรซี่จะได้ยิน ส่วนโจเซฟก็ดันมาหอบหายใจรดคอ ขนลุกเป็นบ้า


       'อะไรนะ ผมไม่ได้ยิน' ฉันหายใจเข้าลึกๆอย่างอดกลั้น นี่มันลวนลามกันชัดๆ!


       "ห้องน้ำก็ไม่มีหรือว่าอยู่ที่ระเบียงกัน?" ฉันแทบจะหวีดร้อง ห้องน้ำอยู่ไกลจากระเบียงก็จริง แต่จะให้ไปไหนได้ล่ะ! 


       'นะ..นาย!!" ฉันสติเริ่มไม่อยู่กับตัว ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้และก็ไม่เคยถูกผู้ชายคนอื่นนอกจากพ่อมากอดด้วย! ฉันโวยวายอีกรอบเมื่อโจเซฟใช้มือโอบที่เอวฉันก่อนจะโดดไปด้านข้างที่มีระเบียงของห้องอื่นยื่นออกมา เขารีบวิ่งหลบเข้าไปในห้องของใครก็ไม่รู้ ด้วยความรีบโจเซฟก็เสียหลักไปชนกับใครสักคนที่ยืนอยู่ตรงนี้มาตั้งแต่ก่อนหน้านี้ 


       ตุบ! ตึง! ฉันรู้สึกได้ถึงการที่สะโพกของตนเองกระแทกลงกับพื้น ฉันร้องอิดโอย ลูบก้นของตนเองพร้อมกับปาดน้ำตาที่ซึมออกมา เมื่อกี้โจเซฟชนใครเข้าแล้วฉันดันหลุดออกจากมือเขานั่นแหละ พอฉันลืมตาก็พบว่าฉันไม่ได้นั่งจ่ำม่ำอยู่คนเดียว เพราะว่าดันมีใครก็ไม่รู้ร้องโอยไม่ต่างกับฉันในตอนแรกกำลังคร่อมอยู่ด้านบนตัวฉัน!


       ฉันมองเห็นลางๆว่าเป็นชายสวมฮู๊ดเขียวคนเดียวกับเมื่อตอนเที่ยง เอาเป็นว่าท่าที่พวกเราอยู่นี่ล่อแหลมยิ่งกว่าเมื่อกี้เสียอีก ฉันรีบผลักคนตรงหน้าออกอย่างเต็มแรง แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ขยับเลยสักนิด


       "เธอมัน!" ฉันที่เห็นเขากำลังจะร้องเสียงดังจึงเอามือไปปิดปากเขา กลายเป็นว่าชายสวมฮู๊ดเขียวเองก็ตกใจที่ฉันลุกพรวดพราดเลยล้มไปด้านหลังกลายมาเป็นฉันคร่อมเขาแทน อะไรวะเนี่ย! 


       "เอ๊ะ? เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ ก็ไม่เห็นมีใครเลย ไปไหนของเธอกัน" ตอนนี้เสียงภายในห้องมันเงียบมากจนได้ยินเสียงของเทรซี่ ไม่นานก็ได้ยินเสียงเปิดประตูที่คาดว่านางน่าจะออกไปแล้ว


       "อ่ะ!" โจเซฟยกตัวฉันออกมาจากชายสวมฮู๊ดเขียว ฉันจึงหลุดพ้นจากสถานการณ์บ้าๆนี่ได้


       "นาย!!" ทันทีที่เขาเห็นโจเซฟปฏิกิริยาเขาก็เปลี่ยนทันที เขาชี้หน้าโจเซฟและพูดค้าง ฉันปัดเสื้อและจัดผมที่กระเซิงนี้ให้เข้าที่ รวบรวมสติก่อนจะพูดทำลายบรรยากาศนี่


       "เออ โทษทีนะพอดีเป็นเหตุสุดวิสัยน่ะ เอาเป็นว่าแยกย้ายละกันนะ" ฉันยิ้มแห้งและโบกมือลาทั้งสองคนอย่างเกร็งๆ


       "เดี๋ยวสิ! นี่หมายความว่าไง ทำไมหมอนี่ถึงมาอยู่นี่ล่ะ!" 


       "เออ...เขาแค่หลงเข้ามาน่ะ"

 

       "โกหกชัดๆ อย่างหมอนี่เนี่ยนะหลงเข้ามา?"


       "ก็บอกไปแล้วว่ามันเป็นเหตุสุดวิสัยน่ะ ฉันก็ไม่รู้นะว่ามันยังไง แค่ฉันชวนเทรซี่มา เขาก็เป็นบ้าขึ้นมาแล้วฉันก็โดนลูกหลงเฉยๆ" ฉันอธิบายอย่างใจเย็น มีโกหกอยู่นิดๆแต่คงไม่เป็นไรหรอก


      "ก็ตามนั้นแหละคุณนาอิบ ผมลืมถอดกาต้มน้ำ แล้วเจอกันนะ^^" โจเซฟยักไหล่ก่อนจะเดินไปที่ระเบียงและโดดออกไป


      "ดะ..เดี๋ยวสิ!" ฉันวิ่งไปที่ระเบียงและก้มลงไปด้านล่าง อ่าว เขาหายไปแล้ว ฉันยืนค้าง จะทิ้งภาระให้ฉันแบบนี้ไม่ได้นะ! และแล้วสิ่งที่ฉันคิดก็เป็นจริง ชายสวมฮู๊ดเขียวด้านหลังเดินตามมาก่อนจะกระแอมขึ้นมา


       "เออ..หนูก็ลืมถอดกาต้มน้ำน่ะ แหะๆ แล้วเจอกันนะคะ" ฉันสาวเท้าไปที่ประตู กำลังจะเปิดออกชายสวมฮู๊ดเขียวที่คาดว่าน่าจะชื่อนาอิบก็เอามือข้างขวามาดันที่ประตูเสียก่อน เออ..เอาไงต่อดีฟระ คิดเร็วเฮเลน! 


       "ไม่เนียนนะหนู" 


       "อ่ะอ้อ พอดีลืมว่ากำลังเปิดน้ำในอ่างค้างไว้ ขอทางหน่อยนะคะ" ฉันคิดไม่ทันเลยเผลอโกหกหน้าด้านๆไป


       "งั้นก็ดี ปล่อยให้มันท่วมไป" อยู่ๆคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไปสิ้นเชิง ตอนที่อยู่ที่ห้องทานข้าวเขาออกจะดูขี้อาย ไฉนตอนนี้ถึงได้ดูรุกน่ากลัวแบบนี้กัน


       "คือว่า..." ฉันยิ้มแห้ง ขยับตัวลอดไปอีกทางที่ไม่มีมือกั้นอยู่ นั่นคือทางซ้าย นาอิบไม่รอช้า เอามืออีกข้างมากั้นไว้ ใจฉันกระตุกอย่างตื่นตระหนก ภายในหัวเริ่มคิดแผนออกมาเป็นรูปเป็นร่าง เอาเป็นว่าพอเขาเผลอก็ผลักเขาออกพร้อมกับเตะไปที่ตรงนั้นของผู้ชายแล้วก็เผ่นละกัน


       "มีอะไรจะพูดอีกมั้ย:)" นาอิบฉีกยิ้มจนฉันรู้สึกขนลุก


       "มะ..มี" ฉันบอกไป นาอิบเลิกคิ้วอย่างสงสัยและให้โอกาสฉันพูดต่อ ฉันจึงฉวยโอกาสที่จะทำตามแผน ฉันที่กำลังยื่นมือออกไปผลักถูกเขาจับไว้อย่างง่ายดาย


      "หึ จะทำอะไรกันแน่ แรงแค่นี้ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ" ฉันตะลึงแต่ก็ไม่สนใจ ใช้แขนที่ว่างอีกข้างแทน แต่ผลก็เกินคาด ตอนนี้นาอิบจับมือทั้งสองของฉันไว้ 


       "หึ" ฉันหัวเราะออกมา แท้จริงแล้วเป้าหมายที่สำคัญไม่ใช่การผลักแต่เป็นการเตะตรงหว่างขาของนาอิบต่างหาก! ว่าจบฉันก็ออกแรงเต็มที่ เขาร้องออกมาดัง "โอ้ย!" พร้อมกับปล่อยมือฉันออก จากนั้นฉันวิ่งไปที่ระเบียง 


      "ตรงนั้นมันทางตัน เธอคงไม่กล้าโดดไปใช่มั้ยล่ะ?" เสียงนาอิบดังขึ้นอีกรอบ ฉันเหล่ตามองไปที่เขาและหันกลับมามองระเบียงของห้องตนเองพลางคิดคำนวณความเป็นไปได้ ฉันทำใจ สูดลมหายใจเข้า จากนั้นก็ยิ้มหวานให้นาอิบและกระโดดข้ามกลับไปที่ระเบียงห้องตนเองได้สำเร็จ


      "เห้ย!?" นาอิบคิดที่จะโดดตามมาฉันเลยรีบวิ่งเข้าห้อง ปิดประตูที่คั้นระหว่างระเบียงและห้อง ไม่ใช่แค่ปิด แน่นอนว่าล็อคไว้ด้วย ฉันเลื่อนผ้าม่านปิดทับไว้อีกทีก่อนจะทิ้งตัวลงนักพักตรงนั้นเพราะเหนื่อย




      'น่ากลัวชะมัด'




.................................................................


โจเซฟ! นายจะทิ้งโอกาสนี้ไม่ได้นะ รีบทำคะแนนก่อนที่คนอื่นจะแซงหน้าเร็ว55


อย่าลืมกดให้กำลังใจกันด้วยน้าขอ10อิอิ



Cr by me


.....................................


แฟนเพจจิ้มเลย


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


.......................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #12 Kamonchanoknamak (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 16:09
    ...ทำไมรู้สึกว่าเทรซี่น่ารัก มีเสน่ห์ เจ้าเล่ห์ด้วย...โครตน่ารัก=^=
    #12
    0
  2. #11 minimagaronkun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 00:36
    น้องอิบ!!! เกือบไปแล้วว!! เกือบสูญพัน-
    #11
    0
  3. #10 rorobobo996 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2563 / 11:22

    เจ็บไข่ไป1ทีแบบเรียวๆ555
    #10
    0