[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 4 : บทที่4 รอย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    19 ก.พ. 63


บทที่4

รอย


...............................................................


       ฉันกลับมาอีกทีที่คฤหาสน์หลังเดิม มากาเร็ตต้างั้นหรอ? ในคู่มือมีเขียนบทลงโทษสำหรับคนที่ไม่มีส่วนร่วมในเกม ฉันไม่รู้หรอนะว่าบทลงโทษนั้นจะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยพอพูดถึงบทลงโทษนั่นกับเอมิลี่เธอก็หน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัดและเธอก็เลี่ยงที่จะตอบมัน

       บางทีวิธีนี้ก็อาจจะมีประโยชน์อยู่ แต่ไว้ค่อยใช้ในเวลาจวนตัวก็ได้ เราต้องเริ่มจากแผนการที่ง่ายๆสิ จะว่าไปแล้วเอาไงกับเธอดีนะ? ฉันนั่งดูแผลที่เอมิลี่รักษาให้พลางคิดไปมาในสมอง อ้อลืมบอก ฉันสังเกตเห็นบางอย่างที่แปลกไปด้วยล่ะ อย่างเช่น พอเราย้ายไปที่เกม ตัวของเราจะกลายเป็นตุ๊กตาด้วยล่ะ

       น่าสนใจจริงๆ

       เอาล่ะ ถึงเวลาที่เราจะลงโทษคนรังแกคนตาบอดแล้ว ว่าจบฉันก็เดินไปที่ห้องเดิม ได้ยินมาว่าทุกคนจะกลับมาที่ห้องนี้สินะ

       "กลับมาแล้วหรอคะทุกคน เป็นไง ชนะรึเปล่าคะ" ฉันยิ้มแย้มเดินเข้าไปหาคนภายในห้องที่เอมิลี่กำลังรักษาอยู่ ถึงจะไม่รู้ผลที่แท้จริง แต่น่าจะแพ้มาแน่นอน กลิ่นเลือดมันลอยมาเต็มไปหมด คาดว่าทุกคนน่าจะอาการหนัก

       "หึ! ก็เพราะมีคนถ่วงทีมไง ถ่วงเวลาได้แค่15วิ เล่นประสาอะไร" เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น มากาเร็ตต้าสินะ 

       "ก็ฉันตาบอดนี่นา พวกคุณอยากลองมาเป็นแบบฉันมั้ยล่ะคะ?"

       "จะได้รู้ว่ามันลำบากขนาดไหน:)"

       "แล้วก็เป็นพวกคุณเองนะที่ไม่ยอมช่วยฉัน แต่ไม่ว่ายังไงก็อย่าลืมสิ่งที่ฉันพูดไปล่ะ ไว้คราวหลังเราชนะไปด้วยกันนะคะ" ฉันเดินไปหามากาเร็ตต้า กุมเธอเบาๆพร้อมยิ้มหวานแบบเดิม

       "ออกไป!" ปฏิกิริยาของมาร์กาเร็ตต้าเป็นแบบที่ฉันคิดไว้ไม่มีผิดเลยล่ะ เธอสะบัดมือออกอย่างแรง รับรู้ได้ถึงสายตาของคนรอบข้างที่กำลังจับจ้องมาทางนี้


       "อ่ะ!" ฉันร้องออกมาพร้อมกับเอียงตัวล้มไปทางเดียวกับแรงที่มาร์กาเร็ตต้าสบัดมือออก


       "..." พลันแว่นตาก็ตกลงมากระทบกับพื้น ภายในห้องเงียบงันไปหมด ฉันจึงเอ่ยประโยคนึงเข้ามาทำลายความเงียบภายในห้อง


       "ช่วยก็ไม่ช่วย ตบหน้าหนูก็ตบไปแล้ว ยังจะผลักหนูอีกหรอคะ?" ฉันพูดพลางเอามือมาปิดหน้าอย่างเสียใจ บวกกับเสียงสั่นๆนี้ก็ยิ่งทำให้ดูเหมือนเป็นฝ่ายที่น่าสงสารกว่า  เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้น คนตรงหน้าได้แต่อ้ำอึ้งอยู่พักใหญ่ อีกไม่นาน เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องที่นินทากันสนุกปาก ทุกๆคนก็จะได้รู้ว่ามาร์กาเร็ตต้าเป็นคนแบบไหนกันแน่


       "มะ...ไม่ใช่นะ!"


       "นี่เธอตบหน้าเฮเลน่างั้นหรอ? ฉันล่ะเกลียดคนที่ทำร้ายเพื่อนจริงๆ" เสียงผู้หญิงคนนึงดังขึ้น เป็นเสียงที่ดูห้าวๆหน่อย


       "ไม่ใช่!" และแล้วมาร์กาเร็ตต้าก็วิ่งออกจากห้องไปทันที ฉันแสยะยิ้มในใจเล็กๆ ก็แค่พูดแค่นี้ก็วิ่งหนีเป็นหมูเป็นหมาไปได้ แค่บอกเพื่อนตรงๆชัดๆก็สิ้นเรื่อง มันยังดีกว่าวิ่งหนีแบบนี้อีกนะเพราะมันจะทำให้เข้าใจกันไปผิดยิ่งกว่าเดิม เรื่องง่ายๆแค่นี้ก็ไม่รู้งั้นหรอ ฉันเหยียดยิ้มในใจ


       "คุณมาร์กาเร็ตต้า!" ฉันรีบลุกวิ่งตามเธอไป


       "อย่าไปสนใจคนแบบนั้นเลย" เสียงของผู้หญิงคนเดิมพูดขึ้น ฉันหันหลังกลับไปแล้วบอกกับคนตรงหน้าต่อ


       "คุณบอกเองไม่ใช่หรอคะว่าเกลียดคนที่ทำร้ายเพื่อน แต่เมื่อกี้คุณก็ว่าและทำร้ายเพื่อนทางอ้อมนะคะ" ฉันพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะวิ่งตามมาร์กาเร็ตต้าไป


       "จะตามมาอีกทำไม!" ฉันที่ตามมาร์กาเร็ตต้ามาก็แอบสะดุ้งตกใจเล็กๆ ไม่นึกว่าเธอจะตะโกนออกมาดังขนาดนี้ 


       "ก็แบบว่าหนูแค่แกล้งเล่นๆน่ะ พี่ก็ใจเย็นๆสิคะ หนูแค่อยากจะบอกพี่เฉยๆว่า..."


       "อย่ามายู่งกับหนูอีก ก็แค่นั้นค่ะ" ฉันฉีกยิ้มหวานกลับไปอีกครั้ง


       "เธอน่ะ บ้าไปแล้ว..." เสียงของคนตรงหน้าสั่นๆ ฉันไม่พูดอะไรต่อ เดินเคาะไม้เท้ากลับไปทางเดิม ทิ้งให้มาร์กาเร็ตต้ายืนอึ้งอยู่ที่เดิมต่อ 


       "พึ่งหรอคะ ว่าหนูมันบ้า?" ฉันหัวเราะออกมาเบาๆ ได้ยินเสียงดัง'ตุบ'เลยหันกลับไปมอง เห็นภาพลางๆว่าเธอนั่งอยู่กับพื้น เข่าอ่อนงั้นหรอ? ฉันไม่สนใจเดินกลับไปที่ห้องเล่นเกมอีกครั้งเพื่อหวังจะไปอธิบายเพื่อนๆ 


       "เป็นยังไงบ้าง" เสียงผู้หญิงห้าวๆคนเดิมดังขึ้น


       "เออ.. คุณคือ?" 


       "อ้อใช่ๆ ลืมไปสนิทเลย ฉันมาร์ธ่านะ"


       "หนูเฮเลน่าค่ะ ส่วนพี่มาร์กาเร็ตต้าเขาวิ่งไปแล้วค่ะ ไม่ยอมฟังหนูเลยล่ะ" ฉันพูดพลางชี้นิ้วไปทางด้านหลัง ซึ่งทุกคนก็ต่างถอนหายใจ 


       "แยกย้ายๆ"


       ฉันพยักหน้ารับแบบไม่ขานตอบ เดินกลับไปที่ห้องของตนเอง รู้สึกว่าจะเป็นทางนี้นะ ฉันต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงของเอมิลี่ดังขึ้นขัดจังหวะ


       "เฮเลน่า เธอไม่รักษาก่อนหรอ?"


       "อ่อ แผลบนหน้าน่ะหรอ ไม่ต้องหรอกค่ะ" ฉันเดินลั้ลลากลับเข้าห้อง ในที่สุดก็หาทางกลับเจอ แต่ต้องขอโทษที่หลอกทุกคนนะคะ จริงๆแล้วรอยแดงที่หน้าอ่ะ หนูแค่เอาที่ปัดแก้มมาปัดก่อนจะเดินกลับมาเฉยๆ พอดีเจอที่โต๊ะทานข้าวน่ะ เลยเก็บไว้เผื่อใช้ ไม่นึกว่าจะได้ใช้จริงๆ ถึงมันจะอาจจะสกปรกก็เถอะ^^


       ฉันล้างรอยแดงบนหน้าออก ไม่รู้ว่าออกหมดรึยังนะ เพราะมองไม่ค่อยเห็น แต่ถูขนาดนี้ก็น่าจะออกแหละ แอบแปลกใจเหมือนกันที่มีที่ปัดแก้มวางไว้บนโต๊ะ หยั่งกับถูกคาดการณ์เอาไว้เลยนะเนี่ย


       "ฮ้าว..." ฉันว่าฉันควรพักผ่อนสักหน่อย ตั้งแต่มาที่นี่ รู้สึกจะยังไม่นอนเลยสักครั้ง ว่าจบก็ถอดแว่นไปวางบนโต๊ะก่อนจะทิ้งตัวลงบนเตียง จะว่าไปยังไม่อาบน้ำเปลี่ยนชุดเลย ช่างมันเถอะ งีบสักชั่วโมงแล้วค่อยไปก็ได้


       แล้วเรื่องของคฤหาสน์นี้เป็นเรื่องจริงรึเปล่านะ? หลังจากที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยจบฉันก็หลับทันที สงสัยเป็นเพราะเหนื่อยละมั้ง ว่าแต่รู้สึกอยากเจอหมอนั่นจังเลย โจเซฟสินะ อยากคุยกับเขาอีกครั้งจัง มันรู้สึกสบายใจมากกว่าคุยกับเพื่อนจอมปลอม


.

.

.

.

.


       จิ๊บๆ จิบๆ


       ฉันลืมตาตื่น หยิบแว่นมาสวม กี่โมงเนี่ย พอฉันมองไปที่นาฬิกาก็แอบขยี้ตาเล็กๆน้อยๆอีกครั้ง เนื่องจากตาก็ไม่ค่อยดีเลยไม่แน่ใจว่ามองเลขถูกรึเปล่า หลังจากที่ขยี้ตาเสร็จก็มองไปที่นาฬิกาอีกครั้ง เก้าโมงเช้า? ทั้งๆที่ตั้งใจจะแค่งีบแปปเดียวด้วยซ้ำ ตื่นมาอีกทีก็วันใหม่เสียแล้ว


       ฉันลุกขึ้นไปอาบน้ำ แอบร้องออกมาเบาๆเพราะน้ำมันเย็น เย็นจนจะแช่ฉันให้กลายเป็นน้ำแข็งเลยล่ะ ฉันหลับตาพริ้มเมื่อปรับตัวเข้ากับน้ำเย็นได้แล้ว


       หลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็แปรงฟันล้างหน้าล้างตา ฉันมองเงาของตนเองที่สะท้อนบนกระจก มันเป็นเรื่องปกติที่เวลาเราอยู่ในห้องน้ำส่องกระจก ฉันทำท่าต่างๆเล่นวนไปมา ไม่ว่าจะเป็นตอนที่ฉีกยิ้มเล่นหรือทำท่าเศร้า ทำแล้วตลกชะมัด คนพวกนั้นดูแยกรอยยิ้มพวกนี้ไม่ออกว่าอันไหนออกมาจากใจจริง


       "ฮัดชิ่ว!" ไม่ใช่ใครที่จาม ฉันเนี่ยแหละที่จาม มัวแต่มองกระจกและว่าคนอื่น ฉันว่าฉันควรรีบใส่เสื้อผ้าก่อน แล้วก็ควรเลิกนิสัยที่ชอบว่าหรือดูถูกพวกเขา ไม่แน่ เขาอาจจะมีดีที่เรื่องอื่น


       ว่าจบฉันก็เอาพลาสเตอร์มาแปะที่หน้า ขืนวันต่อมาไม่รอยแดงเดี๋ยวจะโป๊ะแตก ฉันเดินกลับไปที่ห้องตนเองจัดเตียงพับผ้าห่มให้เรียบร้อย ทันใดนั้นก็มีลมพัดมาเบาๆจากแถวระเบียง


       "ก่อเรื่องตั้งแต่เกมแรกเชียว" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ฉันเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะถอนหายใจหน่ายๆ เมื่อวานก็อยากคุยด้วยอยู่นะ แต่ตอนนี้ฉันไม่อยากคุยน่ะ 


       "ทำไมทำหน้าเบื่ออย่างงั้นล่ะ?" ฉันทิ้งตัวลงเก้าอี้ ถอดแว่นออกมาเช็ดให้สะอาดพลางเมินคนตรงหน้า


       "โธ่...อย่าเมินกันสิ" โจเซฟปีนเข้ามาในห้องแบบไม่ได้รับอนุญาติ เขาเข้ามาภายในห้องก่อนที่จะมาเขย่าแขนฉันไปมา 


       "มีอะไร?" แน่นอนว่าปฏิกิริยาของฉันก็คือสะบัดแขนออกเบาๆพร้อมกับจ้องคนตรงหน้า


       "ก็แค่อยากมาดูสีหน้าของคนที่เอาพลาสเตอร์มาแปะหน้าทั้งๆที่ไม่มีแผลน่ะ" เขาฉีกยิ้มและเอามือมาแตะๆที่บริเวณพลาสเตอร์บนใบหน้าของฉัน


       "แล้ว?" ฉันเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะคว้ามือของเขาที่แตะพลาสเตอร์


       "ไม่สนุกเลยอ่ะ:(" 


       "บอกเรื่องที่จะบอกมาเถอะ อย่าอ้อมค้อม ถ้าไม่มีฉันไปล่ะ หิว" ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้ คว้าไม้เท้าทำท่าจะออกจากห้อง ทำเอาโจเซฟรีบบอกเหตุผลที่แท้จริง


       "เดี๋ยวๆ! พอดีผมมีข้อเสนอน่ะ ก็ยังอุตสาห์รู้อีกนะครับ"


       "คือว่านะ ถ้าพวกเราเจอกันในเกม ผมจะปล่อยเฮเลน่าไปแต่ว่าเฮเลน่าเองก็ต้องบอกตำแหน่งของเพื่อนๆในกลุ่มอย่างเช่นทำเครื่องถอดรหัสพัง พับแผ่นไม้ไรงี้ แล้วก็ห้ามถอดรหัสด้วย เป็นไง! น่าสนใจใช่มั้ยล่ะ!"  


       "ไม่เห็นน่าสนใจสักนิด" ฉันมองบนกอดอก ก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นโบกมือลาคนตรงหน้าที่อ้ำอึ่งกับท่าทีของฉัน


       "แต่เธอก็จะรอดเชียวนะ..." โจเซฟรีบอธิบายข้อดีของแผนตนเองด้วยเสียงอ้อน ถึงฉันจะรอดแต่ทีมฝั่งฉันก็แพ้น่ะสิ-_-


       "คุณโจเซฟคะ หนูตกลงค่ะ คุณจะต้องปล่อยหนูไปนะคะ~ คิดว่าจะตอบแบบนี้รึไงกัน?" ฉันที่ดัดเสียง ทำหน้าแอ๊บแบ๊วกลับมาทำหน้าปกติ โจเซฟที่เห็นฉันสวมหน้ากากอ้าปากค้างอีกรอบ 


       "ฉันไม่อยากจะหักหลังเพื่อนร่วมทีมตนเองหรอกนะ อ้อแล้วก็ ฉันไม่ได้อยู่ฝั่งไหนด้วยเช่นกัน"


       "แล้วเจอกันวันหลัง" ฉันเปิดประตูออกไป ยามที่ประตูค่อยๆปิดลง ภาพในห้องของตนเองก็ค่อยๆแคบขึ้น สุดท้ายก็มองไม่เห็นมันนอกจากบานประตูตรงหน้า


       "หึ...คิดว่าฉันเป็นใครกัน?"

.

.

.


       "ก็แค่คนตาบอดที่รู้จักการเอาตัวรอด:)"





..............................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


รู้ว่ารีดทุกคนรอนานมากกกกกก 

อีกไม่นานเท่านั้น(สักครึ่งปี55) เรื่องนี้ก็จะกลายเป็นเรื่องหลักและอัพทุกสัปดาห์


นี่คือน้องในมุมมองที่ต่างจากภายนอก^0^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #9 Janrda (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มีนาคม 2563 / 17:52

    หนูจะรอนะคะ~~

    #9
    1
    • #9-1 Yu124(จากตอนที่ 4)
      20 มีนาคม 2563 / 17:53

      มีกำลังเพิ่ม~ ตอนใหม่ใกล้มาแล้วค่ะ ทนอีกนิด>~<
      #9-1
  2. #8 TYt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 09:29

    น้องเฮแบบว่าค่ดแซบ

    #8
    0