[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 3 : บทที่3 แล้วเจอกัน:)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 241
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    11 พ.ย. 62


บทที่3

แล้วเจอกัน:)


...............................................................


       อีกตั้งราวๆครึ่งชั่วโมง กาลเวลาช่างผ่านไปช้าเสียจริง หลังจากทานข้าวไข่เจียวเสร็จก็เดินไปเก็บจานที่ห้องครัวอีกรอบ ฉันเดินไปล้างมือที่อ่างล้างจานของห้องครัว ทำไงได้ ก็ฉันไม่รู้ทางไปห้องน้ำ


       ฉันสะบัดมือเบาๆก่อนจะหยิบไม้เท้าข้างกายที่ลืมไว้ตอนไปหยิบข้าวไข่เจียวครั้งแรก ดีนะที่นึกออก ไม่งั้นมีหวังร้องไห้แน่ ยิ่งเป็นเป็นของรักของหวงด้วย


       "เฮ้อ...แล้วฉันต้องไปเตรียมเล่นเกมที่ฝั่งไหนล่ะ" ฉันเกาหัวตนเอง เดินออกมาจากห้องครัว หันซ้ายหันขวาดูไปมา ถึงแม้จะมองไม่เห็นก็เถอะ บางอย่างทำให้ฉันตัดสินใจเดินไปทางขวา ไม่นานฉันก็เดินมาจนสุดทางเดิน แล้วสรุปฉันต้องไปไหนเนี่ย?


       แอ๊ด.... 


       ฉันหันขวับไปทางเสียงที่ดังขึ้น เสียงประตูเปิดงั้นหรอ? ว่าแล้วฉันก็เคาะไม้เท้าเดินไปทางเสียงประตูนั่น พอเข้าไปประตูก็ปิดลงดัง 'ปัง!' ทันที


       ภายในห้องมันมืดมาก ไม่มีแสงส่องมาแม้แต่นิด ฉันก้าวขาเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเกมที่ว่าเป็นแบบไหน ไหนจะเรื่องผู้ล่าและท่าทางของทุกคนที่อยู่ที่นี่


       แกร๊ง~


       "อ่ะ!?" ฉันสะดุ้งเบาๆ ดันทำไม้เท้าหลุดมือไปจนได้ ฉันรีบก้มหาทันที ห้องที่มืดไม่เป็นปัญหาต่อฉัน เพราะฉันตาบอดและเมื่อก่อนก็เคยทำของตกบ่อยอยู่แล้ว


       พรึ่บ... พรึ่บ... พรึ่บ....


       เสียงบางอย่างดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง รู้สึกได้ถึงไฟจากเทียนไขที่ค่อยๆสว่างทีละเทียน ตามด้วยความร้อนที่แผ่ออกมา ดวงตาละความสนใจจากแสง หันไปมองไม้เท้าที่อยู่ที่พื้นต่อโดยที่ไม่รู้ว่ามีคนกำลังยืนมองอยู่


       เมื่อเห็นเงาลางๆก็ยิ้มออกมาตั้งใจจะไปเก็บขึ้นมา ทันใดนั้น ใครบางคนก็วิ่งมาหยิบขึ้นไปเสียก่อน ฉันที่กำลังจะก้มไปเก็บยิ้มค้าง ยังมีคนอยู่ที่นี่อีกหรอ ฉันทำเป็นยิ้มแบบเดิมและก้มหาต่อไป แต่ในใจตอนนี้คืออยากจะบอกว่า 'เอาคืนมา!'


       ฉันคิดแผนในใจต่อ ไม่สิ ไม่ต้องคิดแล้ว ฉันแกล้งทำเป็นหาไม้เท้าจนเดินไปชนใครคนนั้น 


       "อ่ะ ขอโทษค่ะ" ทันทีที่ชนกลิ่นของเสื้อผ้าเขาก็ลอยแตะเข้ามา กลิ่นนี้คุ้นๆนะ เหมือนเคยเจอที่ไหนมาก่อน


       "...." เขาไม่ตอบอะไรกลับมา งั้นดี เข้าทางฉันล่ะ


       "คือว่าพอจะเห็นไม้เท้าของฉันมั้ยคะ พอดีฉันตาบอดเลยมองไม่เห็น" ฉันยิ้มหวานให้แบบที่เคยทำ ภายนอกเห็นแบบนี้แต่ภายในก็ยิ้มอยู่นะ...


       ยิ้มแบบชั่วร้ายไงล่ะ


       เอาล่ะ พูดออกมาสิว่าไม้เท้าอยู่กับคุณ คนตรงหน้าเงียบอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจเอ่ยเสียงออกมา


       "อ่อ เธอนี่เอง ไม้เท้าหรอครับ? ไม่เจอนะ" พลันฉากที่ห้องครัวก็แล่นเข้ามา นี่มันไอคนที่มาขัดขาเรานี่นา รู้สึกจะชื่อนอร์ต้น? ฉันยิ้มค้างอีกรอบ กวนจริงๆ ก็เห็นอยู่ว่าไม้เท้าอยู่กับนาย 


       "ฮะๆ งั้นหรอคะ สงสัยเกมนี้คงต้องมีคนมาช่วยนำทางฉันแล้วละค่ะ คุณช่วยนำทางให้ฉันได้รึเปล่าคะ คุณนอร์ต้น" ฉันเอื้อมมือไปจับมือนอร์ต้น ซึ่งเขาก็ก้าวถอยหลังไปทันที แต่ถอยไปตอนนี้ก็ไม่ทันหรอกนะคะ อยากจะบอกให้รู้ไว้


       "อ่ะอ่าว ไหนบอกว่าไม่รู้กันคะ นี่มันไม้เท้าของหนูนะ" 


       "ระ..หรอ พอดีนึกว่าไม้อะไรสักอย่างน่ะ แล้วก็ผมนอร์ตันครับ ไม่ใช่นอร์ต้น" แหม เปลี่ยนเรื่องเก่งเหมือนกันนะคะเนี่ย


       "ขอโทษค่ะ พอดีไม่ใช่คนที่จำชื่อคนเก่งค่ะ คุณนอร์ตัน" ฉันแสยะยิ้มเบาๆก่อนจะคว้าไม้เท้าของรักของหวงไป


       ฉันเดินไปที่โต๊ะ มีการอธิบายวิธีการเล่น ความสามารถต่างๆ พร้อมส่งคู่มือมาให้ ตอนแรกก็สงสัยอยู่นะว่าเอามาให้ทำไมเพราะฉันตาบอด แต่พอได้แตะหนังสือคู่มือก็รู้ทันทีว่าเขียนด้วยอักษรเบล


       "ให้เธอไปทำไมครับ ยังไงเธอก็ตาบอดหรือว่าจริงๆแล้วเฮเลน่าเธอไม่ได้ตาบอด?" ไม่ทันไรก็โดนโจมตีเข้ามาเฉยเลย ให้ฉันพักหายใจก่อนสิ-_- 


       "ฉันตาบอดจริงๆนะ ส่วนนี่หนังสืออักษรเบลใช้สำหรับคนตาบอดค่ะ" ฉันหยิบคู่มือขึ้นมาเป็นหลักฐาน เอ้า! ดูให้เต็มตาแล้วเลิกยุ่งกับฉันสักทีเถอะค่ะ


       "แล้วเธอรู้ได้ไงว่าผมอยู่ทางนี้:)"


       "ก็ฟังเสียงสิคะว่ามาจากทางไหน"


       "หึ!" เสียงของเขาดูไม่พอใจ ก็แน่ล่ะ ถ้าฉันเป็นเขาก็คงจะไม่พอใจ เขาดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่าง ฉันควรจะต้องระวังเขามากขึ้น อยากจะบอกนอร์ตันไว้อย่าง คิดจะมาเถียงฉันไว้วันหน้าคิดแผนที่ดีกว่านี้มาก่อนเถอะ


       "รู้สึกเหมือนได้คนมาถ่วงทีมเลย" ฉันกระพริบตาปริบๆ จะมานินทาตรงนี้ไม่ได้นะ ฉันตาบอดนะไม่ใช่หูหนวก 


       "ฮะๆ อย่าไปพูดเรื่องที่มันเป็นจริงดังสิ" ฉันถอนหายใจออกมา อย่าไปสนพวกนั้นเลย คนเราก็มีทั้งข้อดีและข้อเสียแหละ จำได้ว่าฉันถอดรหัสเร็วนี่นา แถมเรื่องความสามารถไม้เท้านี่ก็น่าสนใจดี เคาะแล้วจะเห็นสิ่งรอบด้านชัดขึ้นงั้นหรอ?


       "ฮิๆ" ฉันขำเบาๆ แค่คิดก็อดใจรอไม่ไหวแล้วล่ะ อยากเห็นทุกอย่างชัดไวๆจัง 


       ฉันรู้มาว่าทีมเรามี ฉัน นอร์ตัน มาร์กาเร็ตต้า ฟีโอน่า แปลว่าสองเสียงเมื่อกี้คือพวกเธอสินะ ระหว่างที่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยเกมก็ได้เริ่มขึ้น


       ฉันลืมตาเหยียบอยู่ที่พื้นหญ้าที่หนึ่ง มีป้ายแปลกๆแสดงขึ้นมาให้เห็นทั้งๆที่ฉันตาบอดแต่ก็เห็นมันได้ มันเขียนไว้ว่า 'หมู่บ้านริมทะเลสาบ' สงสัยว่าคงจะเป็นชื่อของสถานที่นี้ที่ฉันเหยียบอยู่ น่าแปลกใจที่เกมมันย้ายฉันไปที่แมพต่างๆได้ ตอนแรกนึกว่าจะเป็นเกมที่เล่นโดยการตอบไม่ก็เขียน แต่นี่กลับใช้ร่างกายจริงของเราเล่น


       ความสามารถต่างๆของฉันนั้นมีประโยชน์มาก เพียงแต่ก็แลกมาด้วยข้อเสียอีนใหญ่หลวงที่ว่าฉันมีร่างกายที่อ่อนแอ ถึงแม้ร่างกายภายนอกของฉันจะอ่อนแอ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจิตใจภายในจะอ่อนแอ


       เวลานี้ฉันต้องเข้มแข็ง...


       ฉันเคาะไม้เท้า รอบด้านพลันสว่างขึ้นชั่วขณะ ปรากฏร่างเงาสีแดงของผู้ล่าขึ้นอยู่ที่ฝั่งขวาของฉัน ไม่มั่นใจว่าเงานั่นคือเรือรึเปล่า ถ้าใช่ก็แสดงว่าฮันเตอร์อยู่ทางนั้น พอมองไปบนพื้นก็พบแต่ส่วนประกอบของอะไรสักอย่าง จะว่าไปแล้วกฎของเกมนี้ก็คือต้องถอดรหัสให้ครบห้าเครื่องและเปิดประตูออกไป


       ฉันไม่รีรอ วิ่งไปหาเครื่องรูปร่างแปลกประหลาดที่เขาเรียกกันว่าเครื่องถอดรหัส ฉันจ้องเครื่องยี้ก่อนที่จะลงมือกดแป้นพิมของเครื่อง เสียงของเครื่องถอดรหัสดังขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศรอบด้านเย็นยะเยือก รู้สึกแน่นอกราวกับว่าแถวนี้มีออกซิเจนอยู่นิดเดียว


       "กรี๊ด!" เสียงคนหวีดร้องดังขึ้นทำเอาฉันสะดุ้งตกใจจนเครื่องตรงหน้าเกิดระเบิดขึ้น พอหันหน้าไปทางต้นเสียงก็ปรากฏร่างเงาสีแดงของผู้ล่าอีกครั้ง ตอนนี้มีคนโดนโจมตีแล้ว สถานะแจ้งขึ้นว่าฟีโอน่าบาดเจ็บ ฉันไม่สนใจและลงมือถอดรหัสต่อ


       เครื่องตรงหน้าสว่างขึ้นมาก่อนจะดับมืดไป แบบนี้แสดงว่าเสร็จแล้วใช่มั้ยนะ ไม่นานเครื่องที่สองของใครสักคนก็เสร็จลง สถานะแจ้งขึ้นอีกรอบว่าฟีโอน่าหายกลับมาเป็นแบบปกติแล้ว ฉันแอบสงสัยว่าเธอรอดมาจากฮันเตอร์งั้นหรอ?


       แล้วตอนนี้ฮันเตอร์อยู่ไหนล่ะ? คำถามนี้ผุดขึ้นมาในหัว ฉันเคาะไม้เท้าอีกรอบ หันซ้านหันขวาหาร่างเงาสีแดง แต่ก็ไม่เจอ เป็นไปได้ยังไงกัน จำได้ว่าจะต้องเห็นร่างฮันเตอร์สิ ไม่ว่าเขาจะอยู่ส่วนไหนของแมพ


       'มีอีกกรณีที่จะไม่เห็นก็คือไม่มีสิ่งของอะไรมาบังทำให้มองไม่เห็นออร่าแดง' ประโยคนึงที่เขียนในคู่มือก็ลอยขึ้นมา อย่าบอกนะว่า พอฉันหันไปมองตามทางโล่งด้านหลังก็พบเงาใหญ่เดินดุ่มๆมาทางฉัน ที่ไม่เห็นเป็นพราะไม่มีอะไรมากั้นไว้


       หัวใจเต้นกระตุกขึ้นมาเบาๆก่อนที่มันจะเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันตากว้างเมื่อสิ่งที่เรียกว่า 'ฮันเตอร์ ' มาอยู่ตรงหน้า


       "เคี๊ยกๆๆ เจอสักทีนะ มายอาย!" ฉันกำไม้เท้าแน่น รู้หวาดกลัวต่อสิ่งตรงหน้า ฮันเตอร์ตัวนี้สวมหน้ากากที่ยิ้มอยู่ตลอดเวลา ถือจรวดที่ดูเหมือนจะเป็นอาวุธก่อนทีเขาจะง้างมือขึ้น


       "อ่ะ!" ฉันโดนตีนึงรอบ เสียงปลดล็อคสกิลดังขึ้นไปทั่วแมพ ฉันวิ่งอย่างเต็มที่ ไม่หันกลับไปมองด้านหลัง นี่มันบ้าชัดๆ สิ่งนั้นนะหรอ ผู้ล่า?


       "ตามมาแล้วนะ!" เสียงนั่นดังขึ้นมาอีกรอบ มันใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 


       แถ่บๆๆ เสียงจรวดนั่นดังขึ้น ผู้ล่าใส่สกิลเฉพาะของตนเองไล่ตามมายอายไป 


       "อึก!" ของเหลวสีแดงไหลออกมาจากหัว มันอุ่นก็จริงแต่พอมีลมพัดผ่านเข้ามาก็ทำให้รู้สึกเย็นวาบ ฉันได้ล้มลงกองกับพื้นและฮันเตอร์ก็เอาฉันไปผูกกับลูกโป่งก่อนจะพาไปจับวางบนเก้าอี้


       "ได้แล้วคนนึง^^ นั่งดีๆนะอย่าไปไหน อีกหนึ่งเครื่องด้วยสิ" ว่าจบเขาก็เดินไปทางอื่น ไม่นานเสียงหัวใจก็หายไปแทนที่ด้วยเสียงฝีเท้าของใครสักคน


       "หึ! น่าสมเพชจริงคิดว่าคนอย่างฉันจะช่วยเธอละสิ ไม่-มี-ทาง ฮะฮ่าๆ น่าขำเสียจริง ถ่วงเวลาได้แค่นี้เองหรอ?" ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองคนตรงหน้า จะหยามกันแบบนี้เลยหรอ ใจกล้าแหะ


       "ใช่ค่ะ แล้วทำไมคะ? ถ้าไม่ช่วยก็หลบไปเถอะค่ะ แกะกะลูกตา" ฉันยิ้มเยาะใส่คนตรงหน้ากัน เสียงกำมือแน่นของอีกฝ่ายดังขึ้นมา กำซะแน่นเชียว แค้นสินะ? 


       "แก! กล้าดียังไง! ไอคนหน้าด้าน!"


       เป็นคนเริ่มก่อนแท้ๆ มีสิทธิ์มาว่าฉันด้วยหรอ?


       "หน้าด้าน? ฮะๆ ตลกจังเลยค่ะ หนูก็พูดสุภาพนะคะ แถมไม่เห็นว่าหน้าหนูจะด้านตรงไหนเลยนะคะ"


       เพี๊ยะ! คนตรงหน้าที่คาดว่าจะเป็นมาร์กาเร็ตต้าง้างมือตบมาเต็มแรงจนเกิดเสียง ฉันหน้าหันเล็กน้อย สีหน้าเปลี่ยนและหุบยิ้มทันที ฉันหันหน้ากลับไปทางที่คนตรงหน้า จ้องหน้าอีกฝ่ายก่อนจะยิ้มออกมา


       "ฮะๆ ก็ดีสิคะ แล้วจะได้รู้ว่า..."


       "ใครกันแน่ที่ น่า-สม-เพช:)" ฉันยิ้มก่อนจะโบกมือลามาร์กาเร็ตต้าที่ยืนนิ่งตรงหน้า ฉันลอยขึ้นไปพร้อมกับเก้าอี้จรวด เอาสิ มาทำให้เกมที่นี่สนุกยิ่งกว่าเดิมสิ
 

       แล้วเจอกันที่คฤหาสน์ค่ะ:)


.

.

.

.

.


..............................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


อ้ากกก รอนานกันมั้ย? มาแล้วนะมาแล้ว ถ้าดำเนินเรื่องเร็วไปก็ขอโทษเด้อ ติกันได้ ติเยอะยิ่งดีจะได้นำมาแก้ไข55


มีใครอยากได้persona5บ้าง ไรท์คนนึง 

นี่คือสิ่งที่ได้กลับมาจ้า

เครดิตภาพ: จำไม่ได้อ่า ขอโทษด้วยจริงๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #6 Kamonchanoknamak (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:03
    ...ก็ไม่ค่อยอยากจะโม้ หนูของครบเลยค่ะ
    #6
    2
    • #6-1 Yu124(จากตอนที่ 3)
      11 พฤศจิกายน 2562 / 20:38

      เงอะ -0-
      #6-1