[Identity V] มองไม่เห็นค่ะ ช่วยนำทางให้หน่อยได้มั้ย? (เฮเลน่า×โจเซฟ)

ตอนที่ 2 : บทที่2 ทานข้าว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 213
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 28 ครั้ง
    30 ต.ค. 62


บทที่2

ทานข้าว


...............................................................


       ฉันก้าวขาออกจากห้องของตนเอง หันไปมองสิ่งรอบข้างก่อนจะใช้ไม้เท้าค้ำจุนไปตามทาง


       "สวัสดีค่ะ คุณเอมิลี่" ฉันยิ้มแฉ่งให้เธอ


       "เอ๊ะ? สวัสดีจ่ะ" 


       "เกมนี้จะเริ่มเมื่อไรหรอคะ?"


       "ตรงนั้นมีตารางบอกอยู่จ่ะ เดินตรงไปได้เลย" ฉันพยักหน้า เดินตรงไปตามที่เธอบอก แต่โชคดีที่มีอักษรเบลเขียนไว้ มันทำให้ฉันสามารถอ่านได้โดยที่ไม่ต้องพึ่งใคร ไม่แน่ว่าจากนี้ไปฉันอาจจะต้องยืนหยัดด้วยตนเอง


       "หืม? ตอนบ่ายสามงั้นหรอ" ฉันแอบสงสัย ตอนนี้ก็พึ่งจะเที่ยงนี่นา อีกตั้งเกือบสามชั่วโมง พอพูดถึงพลางเริ่มจะรู้สึกหิวขึ้นมาทันทีเลย


       "เออ คือว่า" ฉันหันกลับไปทางที่เจอเอมิลี่ ว่าจะถามหาอาหารเที่ยง แต่เธอกก็ไม่อยู่เสียแล้ว หายไปไหนของเธอกัน ฉันก้าวขาไปสำรวจทางซ้าย พบห้องโถงใหญ่ มีโต๊ะรับประทานอาหารขนาดใหญ่วางไว้อยู่ตรงกลาง ดูเหมือนจะออกแบบไว้สำหรับครอบครัวใหญ่


       แต่จากที่ดูที่นี่ไม่เห็นจะเหมือนครอบครัวที่อบอุ่นเลย ฉันตั้งใจจะถามออกไปอีกรอบ แต่พอมองไปบวกกับดมกลิ่นก็ไม่เห็นจะมีใครอยู่เลย ทั้งๆที่เป็นเวลาเที่ยงนี่นะ


       "...." ฉันเงียบ ไม่รู้จะไปไหนต่อเลยลากเก้าอี้ออกมานั่ง 


       แอ๊ด.... 


       ทันทีที่ฉันนั่ง ประตูห้องข้างๆก็เปิดขึ้น ปรากฏร่างของผู้หญิงที่มีกลิ่นแตกต่างจากคนทั่วไปที่เคยเจอ เพราะมีกลิ่นของน้ำหอมแตะเข้ามาที่จมูก มันหอมจนชวนรู้สึกอยากจะหยุดหายใจตรงนี้เลย


       "อ่าวสวัสดี แต่นี่มันที่ฉันนะ" เสียงแหลมเล็กดังขึ้นมาจากสาวกลิ่นน้ำหอม(ฉุน)


       "อ่ะ ขอโทษค่ะ พอดีหนูไม่รู้"

  

       "ไม่รู้? มันก็มีป้ายเขียนไว้อยู่นะ"


       "ต้องขอโทษอีกทีนะคะ พอดีหนูมองไม่เห็นค่ะ" ฉันก่มหัวลงก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ของสาวตรงหน้า ซึ่งเธอก็คงจะมองฉันอย่างสงสัยสินะ


       "งั้นหรอ ทางนี้ก็ขอโทษเหมือนกัน ไม่ทันสังเกตน่ะ" 


       "ไม่เป็นไรค่ะ พอจะรู้มั้ยคะว่าข้าวเที่ยงหยิบมาจากไหนคะ?"


       "เอมิลี่ไม่ได้บอกเธอ?"

 

       "เอมิลี่? อ่อ ใช่ค่ะ" พลันหน้าเงาๆของพี่หมอคนนั้นก็แวบเข้ามา


       "ฮะๆ งั้นหรอ เดินไปที่ห้องครัวฝั่งขวาแล้วจะมีจานข้าววางไว้ เลือกหยิบได้เลย" ฉันยืนค้างแปป นี่คนตาบอดนะ ไม่คิดจะพาไปส่งหน่อยหรอ ฉันคิดในใจ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ตั้งแต่ที่มาที่นี่ ฉันรู้สึกได้ว่าตาของฉันไม่ได้บอด100% แค่นี้ก็สามารถช่วยฉันได้หลายเรื่อง ถึงจะรู้สึกแปลกๆก็เถอะ อยู่ๆก็เห็นแสงตะวัน เห็นโต๊ะ เก้าอี้ ทางเดิน


       "ยืนค้างทำไม อุ้ยขอโทษ ลืมไปว่าตาบอด" เสียงที่ดูเหมือนจะดูถูกดังขึ้น คนตรงหน้าเป็นคนที่สวยมาก แต่จะดูถูกกันตรงๆแบบนี้ไม่ได้นะ บางทีฉันไม่ควรจะตัดสินคนอื่นว่านิสัยไม่ดีเพียงแค่พวกเขาดูถูกและไม่ให้ความช่วยเหลือ


       "เปล่าค่ะ พอดีกำลังนึกว่าห้องครัวจะใหญ่ขนาดไหนเฉยๆ งั้นก็ขอตัวก่อนนะคะ ขอบคุณที่บอกเรื่องข้าวเที่ยงค่ะ" ฉันตอบไปก่อนจะเดินไปทางขวา ฉันจะไม่เก็บมาใส่ใจมากหรอกนะ เดี๋ยวจะเครียดเอาเปล่าๆ


       "ฮึมฮืมฮือ~" ฉันร้องเพลงไประหว่างทาง ก็ไม่เชิงก็ร้องหรอกนะ ออกแนวฮำเพลงมากกว่า เมื่อยิ่งเดินไปด้านหน้าจุดหมายก็ยิ่งใกล้ลง สุดท้ายก็อยู่ด้านหน้าประตูบานนึง


       ฉันออกแรงผลักออกไป คราวนี้กลิ่นหอมจากอาหารก็ฟรุ้งออกมาเต็มไปหมด ทั้งกลิ่นไข่เจียว หัวหอมหรือแม้แต่กลิ่นของกาแฟก็มีเช่นกัน ฉันหันไปมองรอบๆ เห็นถาดลางๆก็เดินไปหยิบขึ้นมาก่อนจะหยิบข้าวไข่เจียวพร้อมกับช้อนส้อม


       "ฮึมฮือ~" ฉันยังคงร้อง(ฮำ)เพลงอย่างอารมณ์ดี ตั้งใจจะกลับห้องรับประทานอาหารที่เดิม แต่พอก้าวขาออกไปจากประตูห้องครัวก็เจอใครบางคนยืนพิงกำแพงแบบโคตรจะขวางทาง จริงๆก็ไม่ได้ขวางขนาดนั้น แค่เห็นแล้วรู้สึกตงิดใจ


       ฉันไม่ได้ว่าอะไร ยังคงฮึมฮำต่อไป พอใกล้จะถึงเขาฉันก็เอียงตัวหลบนิดนึง แต่ประเด็นไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น เพราะไอคนที่พิงกำแพงดันยื่นขามาอยากให้ฉันสะดุดล้มนี่สิ ที่รู้เพราะอยู่ๆก็มีอะไรแวบๆขึ้นมา แถมมีเสียงฟึ่บขึ้นด้วย


       จังหวะนี้ก็ให้เดินชนไปก็ล้มเจ็บแน่ ถ้าแกล้งล้มก็คงเจ็บน้อย แต่ฉันคงทำท่าแกล้งล้มไม่เป็น จะให้ก้าวขาผ่านหรือบอกเขาคนนั้นตรงๆเขาก็รู้สิว่าฉันต่างจากคนอื่น ไม่งั้นชีวิตฉันคงจะไม่สงบสุขแน่ถ้าเรื่องนี้กระจายออกไปว่าฉันเป็นคนที่แกล้งตาบอด ไม่สิ ตาบอดเรื่องจริง แค่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าไม่ได้บอด100%


       "อ่ะ ลืมหยิบน้ำดื่มแหะ" ฉันกล่าวออกมาด้วยสีหน้าใสซื่อพลางเอามือมาปิดปากแบบตกใจ หยุดเดินและหันกลับไปที่ห้องครัวทันที


       "เธอเห็นและรู้ใช่มั้ย?" ฉันที่หันหลังให้อยู่เขาก็ยิ้มเล็กน้อย


       "คะ? มีคนอยู่ตรงนั้นด้วยหรอ สวัสดีนะคะ หนูเฮเลน่าค่ะ" ฉันหุบยิ้มและหันกลับไปตอบใครสักคนตรงนั้น 


       "ไม่มีอะไร แค่ผมคงคิดไปเองน่ะ ผมนอร์ตันครับ ยินดีที่ได้รู้จัก" เสียงผู้ชายโทนต่ำๆดังขึ้น ฉันยิ้มหวานให้ก่อนจะก้มหัวลงเชิงลาและเดินกลับไปที่ห้องครัว


       "เอาน้ำส้มละกัน" ฉันหยิบมาแก้วนึงก่อนจะวางใส่ถาดเพิ่ม ข้าวไข่เจียวน้อยปานนี่คงจะเย็นไปหมดแล้วละมั้ง


       ฉันเดินกลับจากห้องครัว ชายที่ชื่อนอร์ตันก็ไม่อยู่เสียแล้ว ฉันยิ้มแบบเดิมก่อนจะไปที่ห้องรับประทานอาหาร เสียเวลาไปกับคนพวกนี้มาดยอะแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะได้ทานข้าวอย่างสงบสักที


       ฉันเอามือมาแตะๆป้ายชื่อ แน่นอนว่ามันมีอักษรเบลเขียนไว้อยู่ ผู้หญิงคนนั้นก็หายไปแล้วด้วยสิ ฉันเดินไปที่เก้าอี้ของเธอก่อนจะเอามือไปแตะอ่าน วีร่า แนร์? นี่คงเป็นชื่อของเธอคนนั้น


       ว่าแล้วฉันก็ไล่แตะเก้าอี้ทุกตัวจนมาถึงเก้าอี้ที่มีชื่อของตนเองสลักไว้


       "เจอแล้ว!" ฉันร้องออกมาอย่างร่าเริงก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ ซึ่งคาดว่าราคาน่าจะแพงมาก มันดูทำออกมาโดยเฉพาะให้กับที่นี่ แถมเบาะยังนุ่มนิ่มจนไม่อยากจะลุกออกไปถ้าทานข้าวหมดแล้ว


       ฉันตักข้าวไข่เจียวเข้าปาก รับรู้ได้ถึงความนุ่มจากไข่เจียวไม่ต่างกับเบาะ มันไม่ใช่ไข่เจียวฟูๆกรอบๆอย่างปกติเพราะมันออกจะเป็นแนวไข่ตุ๋นมากกว่า ยิ่งทานรวมกับข้าวอุ่นๆก็ยิ่งอร่อย แถมกลิ่นหอมชวนน่ากินจากไข่เจียวมันก็ยิ่งทำให้ท้องร้องหนักกว่าเดิม ฉันตาวาวรีบตักกินอย่างรวดเร็ว


       "เธออีกแล้วหรอ? ฮะๆ ไม่นึกว่าจะไปถูกทางนะเนี่ย ระหว่างไปนี่ชนกำแพงไปกี่รอบแล้วนะ?" ยังไม่ทันจะทานเสร็จ กลิ่นน้ำหอมฟรุ้งก็ลอยเข้ามาแทนกลิ่นข้าวไข่เจียวน้อย ฉันเงยหน้าขึ้นไปทางต้นเสียง วีร่าใช่มั้ยนะ ฉันจำไม่ค่อยได้ด้วยสิ


       "อ้อ สวัสดีค่ะ จริงๆเมื่อกี้ก็เกือบจะล้มแล้วนะคะ" ฉันยิ้มใสซื่อให้พลางเกาแก้ม จริงๆนะ เมื่อกี้ไอคนนั้นดันมาบังทางฉัน ดีนะคิดอะไรทัน


       "หรอ งั้นก็สู้ๆละกัน หวังว่าจะพูดสุภาพไปแบบนี้ตลอดนะ" วีร่าเดินจากออกไป อะไรของเขา คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไป หลังจากนั้นห้องรับประทานอาหารก็เงียบไปแปลกๆ นี่เวลาเที่ยงนะ ไม่เห็นมีใครมาทานข้าวเลย ไม่สิ ป่านนี้คงจะบ่านแล้วล่ะมั้ง

 

       "หึๆ ฮะฮ่าๆ" ฉันหัวเราะออกมาอย่างสะใจและเอามือมาปิดปากพลาง ไม่รู้ว่าหัวเราะทำไมนะ แค่รู้สึกตลกที่อยู่ๆก็เหมือนเด็กสุภาพไปเฉย จริงๆก็เป็นนะ ไอเด็กสุภาพพูดคะค่ะ แต่เป็นเฉพาะกับพ่อและมิส ที่ทำแบบนี่ก็เพื่อความปลอดภัย


       แล้วก็เพื่อความสนุกส่วนตัวด้วยน่ะนะ...


..............................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


อะไรนะเรื่องดำเนินเร็วไปงั้นหรอ?

ช่างมันเถอะ55 ขอโทษเด้อ>< จะพยายามทำช้าๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 28 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #5 แพร (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 19:12

    อัฟเร็วๆนะคะ อยากอ่านนนนน เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #5
    1
    • #5-1 Yu124(จากตอนที่ 2)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 19:13

      น่าจะเกือบสัปดาห์หน้า แต่ก็ขอบคุณสำหรับกำลังใจนี้นะคะ
      #5-1
  2. #4 Clowning (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 03:57
    ชอบแนวนี้อยู่นะคะยังไงก็รอตอนต่อไปนะคะสู่ๆ!! (ตกใจหน้าแจ็คตอนท้ายๆอยู่นิดนุง)​
    #4
    1
    • #4-1 Yu124(จากตอนที่ 2)
      31 ตุลาคม 2562 / 06:20

      จะรีบมาอัพจริงๆนะ//รึเปล่า55
      #4-1
  3. #3 Kamonchanoknamak (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2562 / 12:24

    ...อ่านมาสองตอนแล้ว....โครตสนุกเลยค่ะ น่าจะเจอเรื่องนี้เร็วกว่านี้ สนุกโครตๆๆๆๆๆๆ แล้วก็รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #3
    1
    • #3-1 Yu124(จากตอนที่ 2)
      30 ตุลาคม 2562 / 17:53

      ขอบคุณมากค่ะ ประเด็นคือเรื่องนี้นานๆทีอัพนะ55 เพราะเป็นเรื่องรองของไรท์
      #3-1