[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 7 : บทที่7 การไล่ล่า (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    1 พ.ค. 62


บทที่7 

การไล่ล่า (1)


.................................................................


       วันนี้เป็นครั้งแรกที่จะได้เข้าร่วมเกม เนื่องจากฉันเป็นฮันเตอร์คนใหม่จึงทำให้แรกๆต้องเล่นเกมบ่อยเพื่อให้เก่งขึ้น


       ฉันตื่นเช้ามา ตั้งใจว่าจบเกมนี้จะไปที่ห้องแจ็ค เพราะว่าตาต่อไปหลังจากฉัน คนที่ต้องเล่นคือแจ็คนั่นเอง ฉันแอบยิ้มออกมาอย่างพอใจ ฉันตื่นและไปอาบน้ำแต่งตัว ฉันรู้ว่าจะมีเสื้อผ้าสวยๆมาให้ด้วย ที่เขาเรียกว่าสกินม่วงสกิลทอง


       ฉันเปิดตู้เสื้อผ้า ซึ่งก็เจอแต่เสื้อผ้าปกติที่มีไอค่อนขึ้นมาว่าเสื้อผ้าเริ่มต้น ฉันหันไปมองที่ริมตู้ เจอเสื้อผ้าที่คุ้นเคน เดี๋ยวนะ..นี่มันกี่เพ้า? ไอค่อนขึ้นมาว่าสกินม่วง มีชื่อเรียกว่าความทรงจำโคมลอย ว่าแต่ไม่ใช่สกินทองงั้นหรอ 


       ฉันหยิบกี่เพ้าขึ้นมา ลองใส่ดีมั้ยนะ จะสะดวกรึเปล่า? ฉันเอามาทาบกับตัว มองไปที่กระจก เอิ่ม..ก็ไม่เลวนะ.. 


       สุดท้ายฉันหยิบมันมาใส่ สวยจัง...ฉันมองตนเองที่สะท้อนอยู่บนกระจกอย่างตกตะลึง ไม่นึกว่าจะสวยขนาดนี้ แอบรู้สึกหลงตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย ฉันหมุนตัวเล่นหน้ากระจกไปมา


       "มัวทำอะไรอยู่?" ฉันสะดุ้งเฮือก มีคนอยู่งั้นหรอ คงไม่ว่าฉันว่าติ๊งต๊องใช่มั้ย ฉันหันไปมองผู้มาเยือน นั่นคือโจเซฟ


       "เออ..พอดีลองชุดอยู่นะ" ฉันพูดพลางเดินไปใกล้ๆเจ้าตัว ยิ้มออกมาและถามว่าน่ารักรึเปล่า ถ้าเป็นพี่แจ็คคงจะบอกน่ารักแน่ๆเลย เมื่อคิดอย่างนั้นจึงยิ้มไปมา


       "น่ารัก แต่ผมช่วยหวีผมให้นะ อยากได้ทรงผมแบบไหนล่ะ..หืม?" ฉันหยุดชะงัก นึกย้อนไปเมื่อตอนอดีต ก็ต้องมัดผมสองข้างหน้า ไม่แน่ถ้าพี่แจ็คเห็นก็คงต้องรู้ว่าเป็นฉัน 


       "มัดผมสองข้าง...เฉพาะหน้าม้านะ!" ฉันพูดอย่างร่าเริง รีบไปหยิบหวีและนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่หน้ากระจกแต่งหน้าทันที ฉันยื่นหวีให้กับโจเซฟ ซึ่งเขาก็รับมันไปพร้อมกับยิ้มหวานมาให้ฉัน


(ภาพประกอบการมโน55)



       ฉันดูกระจกพลางเหลือบไปมองนาฬิกา ใกล้ถึงเวลาแล้วสิ โจเซฟชวนคุยเรื่องต่างๆไปเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ชอบหรือสีที่ชอบ


        "ฉันจูนมีพี่น้องรึเปล่า ครอบครัวอยู่กันกี่หรอครับ" ฉันเม้มปากเล็กน้อย ซึ่งโจเซฟก็เห็น เขาบอกว่าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า อย่าฝืน


       "ครอบครัวของฉันมีพี่ชาย แต่อยู่ๆเขาก็หายไปฉันเลยต้องอยู่อาศัยคนเดียว" ดวงตาฉันหม่นแสงลงเมื่อนึกถึงพี่ ภายในวันนี้..ฉันจะต้องรู้ให้ได้! 


       "เสร็จแล้วล่ะ ใช่ทรงนี้รึเปล่าที่จูนต้องการ" ฉันพยักหน้างึกๆ กล่าวขอบคุณโจเซฟและตรวจสอบอะไรต่างๆ เมื่อพร้อมแล้วก็ลงไปที่โต๊ะอาหาร นี่ฉันโอเวอร์ไปรึเปล่า ฉันมองที่ตนเองอีกรอบ มีอะไรร่วงออกมาด้วย ฉันขมวดคิ้ว จ้องมองไปที่พวกมัน ซึ่งเป็นดอกไม้เดียวกับลายเสื้อของฉัน ไม่เข้าใจว่ามาจากไหน กะจะถามโจเซฟ แต่เพราะเวลาเหลือแค่นิดเดียวจึงไม่ได้ถาม


       ฉันก้าวขาลงจากบันได ใจเต้นตึกๆ พี่แจ็คอยู่ไหนกันนะ ฉันหันซ้ายหันขวา แต่ก็ไม่เจอ แผนที่อุส่าห์คิดมาสลายหายไปทันที


       หลายคนมองฉันตาค้าง แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันยังต้องอึ้ง ราวกับว่ากำลังตกอยู่ในภวังค์ คนแรกที่ได้สติคือมิชิโกะ เธอกระพริบตาถี่ๆไล่ความคิดออดจากหัว


       "จูน...เธอน่ารักจัง" มิชิโกะในชุดนกยูงสีขาวเอ่ยและเดินดุ้กดิ้กมาทางฉัน เธอสำรวจร่างกายและถามหาคนที่มัดผมให้ฉัน ทำให้ฉันต้องตอบกลับไปว่าเป็นโจเซฟ ฉันยิ้มให้แก่มิชิโกะและบอกขอบคุณที่ชม


       ฉันทานอาหาร แต่ก็ไม่เว้นที่จะเหล่มองหาแจ็ค


       "หาใครหรอ?" พี่หมึกที่นั่งทานข้าวอยู่ฝั่งตรงข้ามถามขึ้นมา ฉันส่ายหน้า หัวเราะกลบเกลื่อน พอใกล้ถึงเวลา ฉันก็ไปที่ห้องเล่นเกมที่ชั้นสองทางประตูฝั่งขวา ซึ่งต้องผ่านห้องสมุด ในห้องนี้มีหนังสือและชั้นหนังสือมากกว่าห่องสมุดทั่วไป แถมยังมีโต๊ะ โซฟา เสมือนแหล่งพักผ่อนราคาแพง


       ฉันเดินผ่านห้องสมุดก็เจอประตูอยู่สองประตู เขียนว่า8v2กับ4v1 ฉันจำได้ว่าฉันต้องเข้าโหมด4v1 พอฉันเข้าไปก็เจอโต๊ะและเก้าอี้ ได้ยินมาว่าเซอร์จะไม่เห็นฮัน


       "เอาล่ะ! ตานี้ฉันต้องชนะ!" ฉันพูดอย่างตั้งใจ เดินไปนั่งที่เก้าอี้ หันไปมองเหล่าเซอร์ เดี๋ยวนะ...โจเซฟลืมเล่าความสามารถของเซอร์ให้ฉัน!!! ฉันได้ยินมาว่าข้อมูลทั่วไปของเซอร์ อย่างเช่นใช้อะไรเป็นอาวุธหรืออาวุธทำอะไรฮันได้ ถ้าอยากรู้ให้แบมือขวาและพูดว่าข้อมูลเซอร์ แต่ในสมุดข้อมูลจะไม่มีการบอกการแก้ทางอะไรทั้งสิ้น


       ฉันหยิบขึ้นมาอ่านทันที ในรอบนี้มีแม่มดสาว ทหารรับจ้าง หมอและคนสวน ซึ่งแม่มดสาวจะเก็บหลอดไปเรื่อยๆหากเต็มก็จะสามารถสตั้นฮันได้ ทหารรับจ้างมีปลอกแขนซึ่งสามารถเด้งตัวไปได้และเวลาตีจะไม่ล้มในทันที หมอมีเข็มรักษาแบบไม่มีวันหมด คนสวนพังเก้าอี้จรวดได้


       "แค่คิดก็ดูยากแล้ว.." ฉันเก็บสมุดลง พอลืมตาอีกทีก็มาอยู่ในด่านริมทะเลสาบเสียแล้ว


       "สวัสดีค่ะ มีเซอร์แถวนี้รึเปล่าคะ?" ฉันเดินไปที่เรือใหญ่ รู้สึกไม่ค่อยกล้าตีเซอร์เลย


       "หวัดดีฮันตัวใหม่!" เมื่อเสียงของเอ็มม่าก็เกิดเสียงดังสนั่นไปทั่วออกมาเป็นคำว่า'ปัง!'


       "รู้มั้ยคะ ว่าหนูโชคดีมากที่เปิดกล่องแล้วเจอปืน!" เอ็มม่าหัวเราะและวิ่งออกไปจากเรือ


       นั่นสินะ...เป็นเกมไล่ล่ากัน ก็ต้องไล่ล่า ไม่มีการออมมือกัน ได้...แต่จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย? ตั้งแต่วันที่พี่จากไป ฉันก็ไม่เคยได้ปลดปล่อยอารมณ์ออกมา..


       "ฮะๆ...ฮ่าๆๆ ตลกจริงๆ! พวกเธอเป็นคนเลือกกันเองนะ! ฉันไม่ได้เลือก!!" ถึงแม้จะไม่ค่อยเข้าใจ แต่สัญชาตญาณของผู้ล่ามันร้องเตือนออกมา หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ ฉันหลับตา หายใจเข้าลึกๆแล้วลืมตา รูม่านตาขยายเล็กน้อยและก่อนจะเดินออกมาจากเรือ..


       "เจอแล้ว!" ฉันพูดออกมาพร้อมกับปากระแสไฟฟ้าไปอย่างรวดเร็ว ฉันสะบัดมือเบาๆ ยิ้มออกมา วิ่งไล่เซอร์ที่ชื่อเอ็มม่าต่อทันที 


       "กรี๊ด!! ช่วยเอ็มม่าด้วย! พี่หมออยู่ไหน เอ็มม่ากลัว!!" หึ! อ่อนแอ ฉันออกแรงวิ่งตามเซอร์อย่างบ้าคลั่ง กำเคียวไฟฟ้าที่อยู่ในมือ กระโดดข้ามหน้าต่างตามและตีเอ็มม่าอีกรอบ


       'ตึง~ตึง~' เสียงกระดิ่งดังขึ้นเมื่อความสามารถที่สองใช้งานได้


       "โอ๊ย! แสบไปหมดเลย!" เอ็มม่านั่งขดอยู่บนพื้นอย่างทรมาน มันต้องให้แบบนี้สิถึงจะถูก


       "อุ้ย! ขอโทษนะ ใครกันน้าที่เอา.." ฉันพูดเสียงหวานก่อนจะกลายเป็นน้ำเสียงจริงจังจนทำให้เอ็มม่าเหงื่อไหลออกมา


       "ปืนมายิงฉันก่อนล่ะ ฮะๆ อ่อนจังเลย! นี่นะหรอเซอร์ที่เขาว่ากันว่าจู๊คเก่ง!" ฉันหัวเราะออกมาอย่างสะใจ ใช่! สะใจมาก รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยออกมาอย่างบ้าคลั่งจริงๆนั่นแหละ


       "แกมัน! แกมันไอเลว! สารเลว!" เอ็มม่าตะโกนพูดออกมา ฉันผูกเอ็มม่าไว้ลูกโป่งและพาไปวางเก้าอี้


       "เธอรู้อะไรมั้ย? ถ้าฉันเลว เธอล่ะจะเรียกว่าอะไร? แล้วก็ฉันแค่ทำตามหน้าที่เฉยๆด้วยซ้ำ" ฉันฉีกยิ้มออกมา มองเอ็มม่าที่เหงื่อแตกอยู่บนเก้าอี้จรวด


       "เอ็มม่า! ฉันมาช่วยเธอแล้ว!" คุณหมอสาวในชุดพยาบาลเอ่ยขึ้นพลางมาแกะเชือกให้แก่เอ็มม่า ฉันไม่รีรอรีบใช้เคียวไฟฟ้าฟาดไปที่คุณหมอ ซึ่งแน่นอนว่าล้มทันที คุณหมอได้แต่นั่งจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น มีกลิ่นไฟออกมาจากร่างของคุณหมอเล็กน้อย


       "บ๊ายบาย" ฉันโบกมือลาเอ็มม่าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้จรวด ซึ่งเวลาก็เริ่มนับถอยหลังอย่างรวดเร็ว


       "คุณหมอ! เดี๋ยวหนูพาไปนั่งเก้าอี้นะ! จะได้ไม่เมื่อย!" ฉันผูกคุณหมอไว้กับลูกโป่ง แต่ก็ต้องร้องออกมา รู้สึกปวดหัว...อ่ะ! คุณหมอหลุดและหนีไปแล้ว!


      "โอ๊ย...ทำไมอยู่ๆปวดหัวล่ะ ฉันเดินตามรอยเลือดคุณหมอซึ่งมันเข้าไปทางในเรือ แต่พอเข้าไปกลับไม่เจอวี่แววของคุณหมอเลย เจอแต่แม่มดสาว อ่าว...ตามมาผิดรอยซะงั้น ฉันตั้งใจจะเดินออกไป แต่ก็ต้องปวดหัวจนร้องออกมา ฉันหันหลังไปมองแม่มดสาวทันที อย่าบอกนะว่าที่ปวดหัวเป็นเซอร์คนนี้


       ทันทีที่ฉันหันไปมอง แม่มดสาวแพททีเซียก็ฉีกยิ้มเมื่อฉันรู้ว่าต้นเหตุคือเธอ ฉันตัดสินใจปล่อยคุณหมอไปก่อนและเริ่มไล่ล่าแพททีเซีย แต่ก่อนอื่นฉันต้องส่งลูกไฟฟ้าของฉันไปรบกวนเครื่องถอดรหัสเสียก่อน


       หลังจากที่ปล่อยเสร็จเรียบร้อย ฉันก็หัเ นมาเช็คว่าแม่มดสาวยังอยู่รึเปล่า คำตอบคือใช่ เธอยืนอยู่ข้างฉัน ฉันมองเธออย่างอึ้งๆ กล้าหาญดีจัง


       "กรี๊ด! อยู่ๆก็มาตีโดยไม่บอก!" แม่มดสาววิ่งขึ้นบันไดไปชั้นสองของเรือทันที ก็แหม..ถ้าบอกก็คงลำบากกว่านี้แน่ ฉันเช็ดอาวุธ ขึ้นไปตามแม่มดสาวทันทีและเธอก็กระโดดลงที่หน้าต่าง ฉันข้ามหน้าต่างโดยการมือข้างนึงจับที่ขอบ ส่วนขาทั้งสองก็ยกเฉียงๆข้ามไปพร้อมกัน มือแตะพื้นและเชิดหน้าขึ้นอย่างสง่างาม


       ฉันหันไปทางรอยเลือด เดินไล่ล่าต่อราวกับเกมวิ่งไล่จับ ซึ่งหากใครวิ่งเร็วกว่าก็จะได้เปรียบ แต่เกมไล่ล่านี้นะ...มันต้องดูเกมออกถึงจะไดเปรียบ! ฉันตีที่แผ่นไม้พร้อมกับถอยหลังออกมาจึงไม่โดนสตั้นไม้ ฉันเดินเอี้ยวไปมา บังคับให้แพททีเซียข้ามแผ่นไม้ ยกมือขึ้นเหนือศีรษะอีกรอบและตีไปที่แพททีเซียทันที 


       'ตึง~ตึง~' เสียงกระดิ่งดังไปทั่งแมพอีกครั้ง แสดงถึงการปลดล็อคสกิลขั้นสุดท้าย ฉันยกแพททีเซียไปวางไว้ที่เก้าอี้จรวดทันที อีก2เครื่อง? ฉันเสียเวลากับแม่มดสาวนานจริงๆ


       "ฮะๆ...ฮ่าๆๆ!" ฉันไม่ได้หัวเราะนะ แม่มดสาวต่างหากที่หัวเราะ ฉันหันไปมองแม่มดสาวอย่างไม่เข้าใจ 


       "ฉันชอบ! เธอจับฉันได้เร็วกว่าฮันตนอื่นจริงๆ ไว้มาเล่นกันใหม่นะ!" พอจบคำพูด เก้าอี้ก็บินขึ้นไปทันที อ่าวไม่มีคนมาช่วยเลยหรอ..


       ตึง!! เสียงเครื่องถอดรหัสเสร็จไปแล้วอีกเครื่อง เหลือแค่1เครื่องแล้วสินะ หืม...ฝั่งตรงบ้านงั้นหรอ รอก่อนนะ ฉันกำลังเดินไปหา :)...



.................................................................

       

แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................



ขอบคุณที่ติดตามและให้กำลังใจค่า


สนุกกันอ่ะเปล่า หายไปหนึ่งวันคิดถึงกันมั้ยคะ ขอบคุณทุกๆกำลังใจที่รีดให้มานะคะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #13 Witina2233 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 09:54
    -เเจ็คคคคคคคคคคคค
    #13
    0
  2. #12 Darkness_merina (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 13:23

    อิปิ้งไก่นี่จำน้องตัวเองไม่ได้หรอ?น้องเลยนะ!ถ้ามันยังเเกล้งทำเป็นจำหนูไม่ได้ก็แกล้งเมินมันไปเลย!
    #12
    1
    • #12-1 sasa8989(จากตอนที่ 7)
      1 พฤษภาคม 2562 / 13:46
      เดี๋ยวตอนต่อไปของตอนต่อไปจะเฉลยเนอะ55
      #12-1