[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 4 : บทที่4 ห้องพัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 367
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    27 เม.ย. 62


บทที่4

ห้องพัก


.................................................................



       วันนี่ช่างเป็นวันที่ยาวนาน ฉันเดินขึ้นไปชั้นสองพลางคิดอะไรบางอย่าง คุณโจเซฟบอกว่า การกระทำของฉันดูไม่สมวัย แล้วจะต้องทำยังไงให้สมวัยกันล่ะ? กอดตุ๊กตาและบอกว่าน่ารักจังหรือต้องทำเสียงแอ๊บ พอคิดแบบนี้แล้วก็คิดสภาพตนเองไม่ออกเลย..


       ฉันขึ้นจนมาถึงชั้นบน ซึ่งก็มีไฟติดบนผนัง เป็นสีขาวผสมสีเงิน บันไดขึ้นไปยังชั้นสองมีอยู่สองทางและเชื่อมกันมาถึงชั้นสอง ตรงกลางชั้นสองมีรูปปั้นวางไว้อยู่ พอมองไปรอบๆ ก็มีรูปภาพติดตามจุดต่างๆ มีอยู่สองทางให้เลือกที่จะเข้าไป ก็คือประตูกับประตู...


*โดยประมาณ ลักษณะโครงร่างค่ะ*


       ประตูฝั่งซ้ายของรูปปั้นเขียนไว้ว่าห้องพัก ส่วนประตูทางฝั่งขวาเขียนว่าห้องเล่น/พักผ่อน ซึ่งคาดว่าน่าจะมีคนอยู่ ฉันตัดสินใจไปเข้าห้องที่เขียนว่าห้องพัก


       พอเปิดประตูไป ก็มีทางสั้นๆและมีโต๊ะสีน้ำตาลอ่อนที่วางไว้อยู่ตรงมุม ข้างๆโต๊ะมีทางเลี้ยว สงสัยคงจะเป็นห้องพักแล้วสินะ ฉันยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงตอนอาบน้ำ ยิ่งตอนนี้ฉันรู้สึกร้อน ถ้าได้อาบน้ำคงจะสบายตัวมากแน่ๆ ฉันเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นและเลี้ยวไปตามทาง..


       "อ๊ะ!" ฉันร้องออกมา สิ่งที่ไม่คาดคิดเกิดขึ้นฉันเดินชนใครคนบางคนที่กำลังจะเดินไปทางที่ฉันพึ่งผ่านไป 


       ฉันเสียหลักกำลังจะล้มเพราะคนที่ฉันเดินชนเป็นคนที่ตัวสูงมากๆ ฉันหลับตาแน่น เตรียมตัวที่จะกระแทกกับพื้น ผ่านไปหลายวินาที ฉันไม่รู้สึกเจ็บจึงลืมตาขึ้นมา..หัวใจของฉันเต้นดัง'ตึกๆ' มือข้างนึงของชายคนโอบเอวฉันไม่ให้ล้มไปนั่งกับพื้น ส่วนอีกข้างก็กุมมือฉันเอาไว้


       เลือดสูบฉีดอย่างเร็ว เริ่มรู้สึกหน้าแดง ผู้ชายคนนั่นใส่หน้ากาก แม้จะไม่เห็นหน้า แต่ให้เดา ภายใต้หน้ากากนั้นคงจะมีหน้าตาที่งดงามอย่างแน่นอน


       "คะ..คือว่า" ฉันเอ่ยอยากแผ่วเบา จ้องมองหน้ากาก เห็ยแวบๆว่าเป็นดวงตาสีแดง รู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ แต่ที่ทำให้ฉันประหม่าคือ ท่าที่พวกเรากำลังยืนทำกันอยู่ต่างหาก เขาปล่อยฉันและเดินจากไปอย่างช้าๆ แจ่ใครขะไปรู้ละว่า หน้าที่ภายใต้หน้ากากนั้นกลับกระตุกยิ้ม


       "ขะ..ขอโทษและขอบคุณค่ะ!" ฉันโค้งหัวเล็กน้อย มองแผ่นหลังของเขาที่เริ่มไกลออกไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าเขาจะห่างจากฉันไปไกลแล้ว หัวใจของฉันก็ยังคงเต้นแรงอยู่ดี ยิ่งตอนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อกี้ก็ยิ่งทำให้ฉันหน้าแดงเข้าไปใหญ่


       'เท่จัง เหมือนพี่เลย'


       "โอ๊ย! คิดอะไรอยู่เนี่ย!" ฉันกระพริบตาไล่ความคิดนั้นออกไปและหันหน้าจะเดินสำรวจต่อ ทว่า...


       "มองตาค้างเชียวนะ" 


       "เอ๊ะ" พอฉันหันหน้าไปตามเสียง ก็เจอกับคนเดียวกันกับที่เจอที่สวน เขาก้มหน้าลงมาอยู่ในระดับเดียวกับฉัน พอฉันหันหน้าไปที่เขา กลายเป็นว่าหน้าของฉันกับเขาแทบจะชนกัน 


       "ปะ..ปาเยี่ย หวัดดี" ฉันเอ่ยและถอยหลังไปสองสามก้าว ส่วนปาเยี่ยก็เงยหน้าขึ้นมา


       "นี่ เดี๋ยวข้าขอไปด้วยละกัน จะได้คอยอธิบายอะไรให้ฟัง" ปาเยี่ยพูดพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ฉันไม่ได้ขัดอะไร อยากที่จะเลี้ยวไปมองเสียที แต่เพราะเมื่อกี้เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อยเลยไม่ได้หันไปดูสักที


       ฉันรีบเร่งฝีเท้าอีกรอบ เลี้ยวไปทางที่อยู่ข้างๆโต๊ะสีน้ำตาลอ่อน ซึ่งกลับตรงข้ามกลับสิ่งที่ฉันคิดเอาไว้เพราะมันเป็นทางเดินยาวและมีอีกหลายห้องมากมาย คล้ายๆกับชั้นล่างฝั่งห้องซักรีด แตกต่างกันที่ว่า....


       มันหรูหราและสวยกว่ามากๆ


       มีลวดลวยแบบชั้นล่าง แต่มีไฟติดประดับประดาไปทั่วทางเดิน มีช่องเล็กๆติดอยู่ที่ข้างประตูทุกบาน แววตาของฉันฉายความสงสัยออกมาทันที  ฉันเดินไปมองใกล้ๆ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าใช้ทำอะไร


       "อันนี้มีเพื่อใส่ชุดใหม่ๆที่ทางคฤหาสน์จะแจกให้" ปาเยี่ยที่เงียบตลอดทางเอ่ยขึ้นมาไขความสงสัยของฉัน


       ฉันเดินตามทางและอ่านป้ายห้องของแต่ละคน มีทั้งมิชิโกะ ลีโอ ไวโอเล็ตต้าและอีกหลายชื่อมากมาย ฉันหยุดไปยืนอยู่ที่หน้าห้องๆนึง


       "แจ็ค?" ฉันหรี่ตาอย่างพิจารณา ชื่อนี้มัน..พี่ชาย? ไม่สิเป็นไปไม่ได้ ฉันยืนอยู่หน้าห้องของคนที่ชื่อว่าแจ็คและเอ่ยปากถามปาเยี่ยทันที


       "แจ็คนี่มีลักษณะยังไงงั้นหรอ?" ไม่แน่..อาจจะเป็นพี่ของฉันก็ได้ เมื่อคิดได้ ตาของฉันก็เป็นประกาย รีบหันไปมองปาเยี่ยเพื่อหวังคำตอบ


       "แจ็ค? ก็คนที่เจ้ามองตาค้างไง" ไม่น่าใช่ ฉันเริ่มจ๋อยทันที พี่แจ็คของฉันไม่ชอบใส่หน้ากากนี่นา คงจะชื่อเหมือนเฉยๆละมั้ง เดี๋ยวนะ.. 


      "ฉันไม่ได้มองตาค้างนะ" ฉันรีบพูดแก้ข่าวและเดินอ่านป้ายชื่อต่อไปจนเจอห้องของตน ซึ่งฉันทำการอ่านป้ายชื่ออีกรอบเพื่อความมั่นใจ 'จูน' เมื่อมั่นใจ ฉันก็เตรียมเปิดประตู 


       "ทำไมเปิดไม่ได้ล่ะ? พังหรอ?" ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน มองประตูเจ้าปัญหาอย่างไม่เข้าใจ


       "กุญแจที่แนบมาพร้อมจดหมาย เจ้าเอามานงรึเปล่า?" ปาเยี่ยไขความสงสัยให้ฉันอีกรอบ ฉันครางรับในลำคอ เปิดกระเป๋าที่ฉันพกมาและคว้าหากุญแจที่ตอนแรกกะจะเอาไปขาย...


       "เจอแล้ว!" ฉันร้องออกมาอย่างดีใจ รีบไขประตูและปรี่เข้าห้องทันที ในห้องมืด...เริ่มรู้สึกคุ้นๆ ฉันหาปุ่มเปิดไฟ แต่สุดท้ายปาเยี่ยก็ช่วยบอกว่าปุ่มเปิดไฟอยู่ตรงฝั่งขวา พอสว่างเท่านั้นแหละ ทำฉันอึ้งอีกรอบ...


       สวยก็จริง แต่ที่นี่มันที่ๆฉันเอากระจกไปฟาดใส่โจ๊กเกอร์นี่นา... แหะๆ ฉันได้แต่หัวเราะออกมาแห้งๆ คิดถึงตอนแรกที่มารู้สึกกดดันตลอดเวลา แต่ตอนนี้กลับเริ่มผ่อนคลาย ได้ยินมาว่าไม่ต้องจ่ายอะไรเลย แต่ต้องเล่นเกมที่โจเซฟอธิบายในสวนสินะ


       ก็ดี...ดีกับผีนะสิ! ออกไปไหนก็ไม่ได้ด้วย!! ฉันเลิกคิดอะไรบ้าๆวางกระเป๋าตนเองไว้ที่เตียง หันไปสำรวจห้องนี้อย่างละเอียด


       สีห้องและลวดลายของคฤหาสน์หลังนี้เหมือนกันทุกชั้น ทุกห้อง ห้องนี้มีเตียงวางอยู่ตรงขอบ มีโต๊ะวางข้างๆต่อ ตามด้วยตู้แนวยาวติดผนังถึงขอบห้องอีกด้าน ตรงข้ามกับเตียงมีโต๊ะและเก้าอี้วางไว้ ข้างๆมีตู้เย็นเล็กๆวางไว้อยู่ พื้นถูปูไปด้วยพรมที่นิ่มเป็นอย่างมาก ข้างๆโต๊ะและเก้าอี้มีของเครื่องใช้ไฟฟ้าวางไว้ ก็มีไดร์เป่าผมและตู้ขนาดใหญ่อยู่ใกล้ๆข้างในตู้มีไม้แขวนและชุดแบบเดียวกับที่ฉันใส่อยู่3ชุด ตู้เสื้อผ้าสินะ ข้างๆตู้เสื้อผ้ามีประตูอยู่อีกหนึ่งบาน


       เปิดเข้าไปก็เจอกับห้องน้ำ มีอ่างขนาดไม่ใหญ่และไม่เล็กวางไว้ ข้างๆมีขวดสบู่ ยาสระผมและครีมบำรุงกายอีกมากมาย ข้างๆโต๊ะก็มีชักโครกและอ่างล้างน้ำตามมา มีผ้าเช็ดตัวและทิชชู่ วางไว้อย่างเป็นระเบียบ มีตะกร้าวางไว้ที่ขอบข้างๆประตู คงไว้ใส่เสื้อผ้าและเอาไปซักที่ชั้นล่างสินะ ฉันเลิกสนใจห้องน้ำ หันไปมองที่ห้องนอนอีกรอบ มีหน้าต่างบานเล็กอยู่สองสามบานและมีอีกหน้าต่างบานนึงที่ใหญ่เท่าประตูหรือมันคือประตูกันนะ?


        ฉันลองเดินไปเปิด ซึ่งก็รู้ว่ามันมีเอาไว้ทำอะไรทันที ข้างนอกมีระเบียงและต้นไม้ในกระถางเล็กตกแต่งอย่างสวยงาม บนระเบียงมีเก้าอี้โต๊ะและร่มที่กางเอาไว้อยู่ ฉันเดินกลับมา ปล่อยให้ประตูระเบียงเปิดค้างไว้ หันไปมองตรงหัวเตียง ซึ่งมีนาฬิกาติดอยู่บนผนัง แสดงถึงเวลาว่าเป็นตอนบ่ายสามโมงเย็น 


       ฉันตัดสินใจที่จะไปอาบน้ำ ถึงแม้อาจจะดูเร็วไปหน่อย แต่มันช่วยไม่ได้ ขณะที่ฉันกำลังคิดเพลินก็พึ่งจำได้ว่ายังมีอีกคนที่อยู่ในห้องฉัน


       "เออ..ขอโทษนะ คุณปาเยี่ยกลับไปก่อนได้มั้ย ขอฉันอาบน้ำก่อน แล้วเดี๋ยวจะมาคุยเป็นเพื่อน" ฉันเอ่ยบอกคนที่ยืนดูฉันอยู่หน้าประตูห้อง


       "ได้สิแล้วข้าจะพาเจ้าไปเยี่ยมชมที่อื่นต่อนะ" ปาเยีายพูดและเดิยออกไป จะว่าไปแล้ว ตอนแรกเขาอยู่ที่สวน แล้วทำไมถึงมาโผล่ที่หน้าทางเลี้ยวของห่องพักได้ล่ะ?


       ฉันหยิบเสื้อผ้าที่ตู้ด่อนจะนำไปแขวนไว้ที่ห้องน้ำ เปิดน้ำอุ่นให้เต็มอ่างและถอดเสื้อลงไปแช่


       "อ่า...สบายตัวจัง ที่นี่ก็น่าสนุกเหมือนกัน แต่ถ้าเจอพี่ก็คงจะดี พี่..วันนั้นพี่ไปไหนกัน หนูไม่โกรธที่พี่ฆ่าผู้หญิงเหล่านั้นหรอกนะ แค่พี่มาหาหนูก็พอ" แววตาสีแดงอ่อนแสงลง ก้มลงมองน้ำที่สะท้อนหน้าของตน คิดเรื่องพี่ชายต่ออย่างเศร้าหมอง


.

.

.

.

.


.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................






.................................................................


ตราที่บอกว่าโค้งเข้าหากัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #7 Kwa084248 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 11:14

    อยากให้พี่น้องได้คุยกันจริงๆง่า~
    #7
    1
    • #7-1 sasa8989(จากตอนที่ 4)
      27 เมษายน 2562 / 11:20

      ต้องรอไปก่อนนะคะ ขอบคุณที่คอยให้กำลังใจค่ะ
      #7-1