[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 38 : บทที่38 สลาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ก.ย. 62


บทที่38

สลาย


.................................................................


       จบรอบสาม แจ็คตัวปลอม(?) แจกไพ่ให้เพิ่ม แต่ไพ่ที่ได้กลับมีแต้ม...


      10


       ตอนนี้แต้มในมือทั้งหมดคือ28 ฉันกับมาร์กาเร็ตต้าคิดแบบเดียวกัน ต้องเอาไพ่ในมือออกไปให้ได้ หรือจะซื้อการ์ดทิ้งไพ่? 


       สิบวินาทีลดลงไปเรื่อยๆ ผู้ล่าก็คือฉันเองไม่ใช่ใคร พลันร่างของมาร์กาเร็ตต้าก็มีควันดำขึ้นมา ปรากฏร่างผู้ล่าออกมาแทน เมื่อ10วินาทีผ่านไปแล้ว พอลองมองไปรอบๆก็เห็นทันทีว่าใครอยู่ไหน มันเป็นออร่าสีแดงที่ชัดเจนมาก


       พรึ่บ! ฉันทำการวาปไปที่เครื่องถอดรหัสที่โบสถ์ใหญ่ตรงกลางทันที ง้างมือที่ถือเคียวใส่ทันทีแต่ไม่โดน ฉันหันไปมองเคิร์ทตัวจิ๋วที่กำลังย่อส่วนเดินจากไปแบบเนียนๆ พอลองมองรอบๆก็ไม่เห็นเซอร์คนไหนนอกจากเขาก็เลยอดที่จะไปตีเคิร์ทไม่ได้

 

       "โอ๊ย!" เคิร์ทร้องเสียงหลง เมื่อได้ยินเสียงร้องของเขาภาพที่มาร์กาเร็ตต้าร้องไห้ก็เข้ามาในหัว ฉันเม้มปากเบาๆ ทำเป็นไม่ได้ยินและวาปไปที่เครื่องอื่นต่อ


       "สวัสดีและบายๆ" สิ้นสุดเสียงของคนตรงหน้า ยังไม่ทันที่ควันรอบด้านจะหายเขาก็ปาแม่เหล็กใส่เสียแล้ว พูดถึงแม่เหล็กก็คงจะไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากนอร์ตัน


       ฉันสตันไปชั่วครู่เพราะแม่เหล็ก เงยหน้าขึ้นมามองหารอยเท้า ไม่นานฉันกับนอร์ตันก็ใกล้กันเข้ามาเรื่อยๆ ฉันเปลี่ยนจากใช้เคียวเป็นลูกกระแสไฟฟ้าก่อนที่จะกะระยะและโยนใส่


       "อะ..อ้าก!!" กลิ่นไหม้ฟรุ้งกระจาย กระแสไฟฟ้าที่โยนใส่ไม่แรงมากถึงขึ้นทำให้สลบ เขายังมีสติครบถ้วนเพียงอาจจะรู้สึกเหมือนไฟดูดก็แค่นั้น


       'แจ๋ว!' เสียงของมาร์ต้าดังขึ้นมา เธอคงดีใจที่ฉันตีเซอร์ล้มได้ 


       'นี่..เธอไม่โกรธหรอที่ฉันทำร้ายเพื่อนเธอนะ' ฉันกล่าวพร้อมกับจับนอร์ตันขึ้นมาให้เลือกไพ่


       'โกรธนะ แต่..'


       'แต่?' นอร์ตันเลือกใบที่สองนับจากขวา เดี๋ยวนะ ใบนี้มันแต้มสาม!? ฉันนึกในใจเรามี28ลบสาม มันเกิน21 เพราะเรามี25!


       "คุณถูกคัดออกจากเกมเนื่องจากแต้มในไพ่มากเกินกว่า21" ป้ายประกาศลอยขึ้นมา ฉันหันไปมองมาร์กาเร็ตต้าที่ก้มหน้าพร้อมกล่าวขอโทษ


       'ขอโทษที่ทำให้ต้องแพ้นะ...'


       'ไม่โกรธหรอกนะที่ทำร้ายเพื่อน บางที ผู้ล่าที่ใจดีแบบคุณคงไม่มีโอกาสได้เลือกก็เลยต้องทำและก็ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ที่แพ้เพราะหนูจู๊คไม่ดีเอง ขอบคุณที่ยอมมาคู่นะคะ ไว้วันหลังมาเล่นกันใหม่ ถึงคราวนั้น เราจะต้องชนะแน่นอน' มาร์กาเร็ตต้าหันหน้ามายิ้มให้ก่อนที่ทุกอย่างจะหายไป


       พอลืมตาก็เห็นป้ายที่เขียนไว้ว่าแบล็คแจ็คโดยไพ่จะมีอยู่ห้าไพ่ แต่ละไพ่จะมีรูปของคู่ตนเองแปะอยู่ แต่ไพ่ของคู่ฉันนั้นกากบาทเอาไว้พร้อมมีเขียนเลขว่า25


       ฉันมองมันอย่างพิจารณา 'ผู้ล่าที่ใจดีแบบคุณคงไม่มีโอกาสได้เลือก' เสียงของมาร์กาเร็ตต้าดังขึ้นมาในหัวอีกรอบ ใจดีงั้นหรอ? ฉันเป็นผู้ล่า นิสัยที่ใจดีนั้นมันคงจะเป็นนิสัยที่สร้างความลังเลให้แก่พวกเรา ฉะนั้นฉันควรจะตัดมันทิ้งสินะ...


       'ลาก่อน มาร์กาเร็ตต้า บางทีนอกจากพี่ของฉันฉันก็คงจะไม่ได้ใจดีแบบนั้นอีก'


.

.

.

.

.


       "เอ... วันนี้กินผลไม้อะไรดีนะ" ฉันเปิดตู้เย็นพลางคิดบ่นไป ในตู้เย็นมีทั้งแอปเปิ้ล ส้มและแตงโม


       "จบเกมแล้วหรอ?" ฉันหยิบส้มขึ้นมาสองลูกพร้อมหันไปตอบคนที่อยู่ด้านหลัง


       "อ่าวไนต์ไม่ได้เจอกันตั้งนาน หายไปไหนมานะ" ฉันยิ้มหวานเนไปหา บอกตรงๆว่าอยากให้เป็นจิกกี้เสียมากกว่าจะได้ลูบหัวเล่นได้


       "ปะ..เปล่า" ฉันหรี่ตามมองไนต์ เสียงตะกุกตะกักแบบนี้ โกหกอยู่สินะ


       "แค่หลงทางอยู่ที่คฤหาสน์เซอร์ไวเวิลมานะ" ฉันมองไนต์ด้วยสายตาไม่เชื่อถือ ก่อนจะมาแกะเปลือกส้มต่อ หลังจากแกะเสร็จก็กลับห้องทันที


       (ไนต์)


       ข้าไม่สิ ใช้ผมแทนละกัน ผมไม่รู้ว่าจะบอกนางอย่างไรดี ผมบังเอิญไปเจอห้องลับ มันพาผมไปหาคนๆนึงที่เป็นเบื้องหลังทั้งหมด!


       'คุณรู้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น!?' เอ๊ะ? อะไรนะ คนพวกนั้น


       'รู้สิ  ที่นี่มันยังคงตัวได้เพราะมีสองฝั่งคือผู้ล่าและผู้ถูกล่า หากฝั่งใดฝั่งนึงเกิดความรักขึ้นมาโลกนี้มันก็จะค่อยๆสลาย พอถึงตอนนั้น ไม่รู้หรอกนะว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่สิมันจะค่อยๆสลายแต่ถ้ามีการคบกันเกิดขึ้นจะสลายไปทันทีต่างหาก'


       'อะไรนะ? แล้วจะปล่อยให้เป็นแบบนี้?'


       'เคนได้ยินมั้ย อะไรมันจะเกิดก็ต้องเกิด แล้วก็คนที่หลบอยู่ตรงนั้นนะ ออกมาเถอะ'


       ' ! ' ตอนแรกผมค่อยๆเดินออกมา แต่ก็ต้องตกใจกับหน้าตาของผู้อยู่เบื้องหลัง พวกเขาเป็นตัวอะไรกันแน่! หน้าที่ไม่มีหูปากตา ขาก็ไม่มีแต่ลอยได้ นี่มันผีชัดๆ!


       'หึๆ รู้แล้วสินะว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าไปบอกใครละกัน อยากเห็นจังวันที่โลกที่จะสลายไปเพราะความรักของคนๆนึง ไม่สิ หลายคนเลย แม้แต่เธอก็ไม่เว้นนะไนต์' 


       ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคืองรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้น รู้ตัวอีกทีผมก็อยู่ที่หน้าห้องโถงเสียแล้ว เห็นเพียงจูนที่กำลังเลือกผลไม้ ผมจึงเลือกที่จะถามไปแต่คำตอบที่ได้กลับมากลับเป็นคำถามว่าผมไปไหนมา


       ยิ่งคิดหาคำตอบก็ยิ่งนึกถึงพวกมัน โลกนี้จะสลายไป? แล้วทุะคนจะกลับไปยังโลกแห่งความเป็นจริงสินะ แล้วมันจะสลายไปเมื่อไร 1ปี 3ปี หรือ10ปีหลังจากนี้?


       "ปะ..เปล่า แค่หลงทางมานะ" นี่ผมตอบอะไรไปเนี่ย? จากสภาพนางน่าจะเริ่มสงสัยในตัวเรา แต่ช่างมันละกัน


       ตอนนี้เธอกลับไปแล้ว ผมควรจะทำยังไงดีนะ?


.

.

.


       (จูน)


       "ชนะรึเปล่าคะ?" ฉันหันไปถามแจ็คที่เดินย่อมๆตามมา


       "เรื่องนั้นช่างมันเถอะ" แจ็คเอ่ยอย่างปัดๆ แปลว่าอาจจะแพ้แล้วก็ได้


       "นี่จูน พี่ว่านะ เราก็ทำอะไรกันแล้วแต่พี่อยากจะบอกจูนไว้ว่า"


       "พี่รักจูน มาคบกับพี่เถอะนะ" ฉันสะดุ้งตกใจ จะว่าไปแล้วเราก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้เลยนี่นา ฉันลืมไปได้ไงT0T 


       "แต่เราเป็นพี่น้องนะ" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้า หรือว่าพี่จะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว


       "เราไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ แค่นี้ก็คบกับพี่ได้แล้วใช่มั้ย" แจ็คยิ้มอ่อนโยนมาให้


       "หนูตกลง! หนูก็ชอบพี่มากค่ะ เออ...แจ็ค" 


       ตึง! พลันมีเสียงดังออกมาจากรอบทิศทาง พอมองไปแล้วก็พบว่ารอบข้างมันกำลังพังทลาย! 


       "จูน! ระวัง!" เมื่อหันไปมองยังแจ็คก็เห็นเพียงเขาที่ทำหน้าตกใจเป็นอย่างมาก ตอนนี้ที่นี่กำลังเกิดอะไรขึ้นกันแน่?


.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้งเตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #77 gcudjehsijdh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 22:39

    อมก.ไม่นะๆห้ามหักมุมนะคะรออยู่นะคะสู้ๆค่ะ
    #77
    1
    • #77-1 Yu124(จากตอนที่ 38)
      23 กันยายน 2562 / 12:11

      เอิ่ม...ห้ามหักมุม อ่านคอมเมนต์นี้แล้วยิ่งต้องคิด ที่ไรต์กำลังคิดมันคงไม่หักมุมละมั้ง~
      #77-1
  2. #76 vyjh (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 14:44

    เกือบจะหวานแล้วไหมละ=.=
    #76
    0