[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 18 : บทที่18 เจ็บ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    16 พ.ค. 62


บทที่18

เจ็บ


.................................................................


       "ยานี้คือยาแก้?" ฉันอ่านบางสิ่งที่ติดอยู่กับถุง พอฉันมาถึงมันก็เหลือเพียงถุงยาที่วางอยู่บนโต๊ะ


       เปิดถุงขึ้นมา หยิบเม็ดยาที่มีกลิ่นยาสมุนไพรขึ้นมา เธอคงจะสำนึกผิดและเอายาแก้มาให้มั้ง แปลว่าที่ฉันโดนวางยาก็เป็นเรื่องจริง


       หยิบยาเม็ดนั้นเข้าปาก เบิกตากว้างและกระอักเลือดออกมาคำโตพร้อมกับรู่สึกปวดหัวกว่าเดิมหลายเท่า ดวงตาพร่ามัว พยายามกระพริบตาถี่ๆ รั้งตัวเองไม่ให้สลบ 


       ความทรงจำต่างๆเริ่มไหลเข้ามา เธอไม่ได้โกหก มันเป็นยาแก้จริงๆ 


       "แฮกๆ" ฉันหอบ มองไปรอบๆ เม็ดเหงื่อค่อยๆไหลออกมา  ความทรงจำกลับมาแล้ว รู้สึกให้อภัยตัวเลงไม่ลง ลืมพี่ตนเองไปได้ไง มองกระดาษเล็กๆที่หล่นออกมาจากถุง หยิบมันมาอ่านอย่างรวดเร็ว


      "มาที่ห้องของแจ็คสิ แล้วเธอจะรู้อะไรบ้างอย่าง" พออ่านจบ รู้สึกถึงความเคียดแค้นของตนเองที่โผล่ขึ้นมา พี่แจ็คจะโดนงั้นหรอ?


      มองมือของตนเองที่เปื้อนเลือด เดินไปเปิดก๊อกน้ำล้างมือล้างปาก ตัดสินใจเดินไปหาพี่ ปานนี้พี่จะเป็นยังไงแล้วก็ไม่รู้!!


       ตึกๆๆ รีบก้าวเท้าอย่างรวดเร็ว สีหน้ายังคงเป็นแบบปกติ แต่ในใจกลับรู้สึกว้าวุ่นต่างกับสีหน้าที่แสดงออกมา


       "อ่าวจูน เธอยอมแพ้เกมเมื่อกี้ทำไมหรอ?" มิชิโกะเดินเข้ามาใกล้ๆ ถามอย่างเป็นห่วง


       "ขอบคุณที่เป็นห่วงหนูค่ะ เดี๋ยวจะมาบอกทีหลังนะคะ พอดีกำลังรีบอยู่ค่ะ" ฉันพูดอย่างเร็ว รีบขึ้นไปที่ชั้นสองอย่างรีบลน


.

.

.


          ด้านเอ็มม่า


       "หึๆ เอาล่ะ แผนเราเป็นไปด้วยดี" เอ็มม่าเดินไปที่ห้องแจ็ค เปิดประตูเข้ามาอย่างเบาๆ


       "ใคร?" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นมา มองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์


       "ลืมกันแล้วหรอคะ^^" เอ็มม่าค่อยๆเดินไปหาแจ็ค เอามือไปถอดหน้ากากของแจ็คออก เกลี่ยแก้มของแจ็คเบาๆ


       "ออกไป" แจ็คยกมือมาจับมือของเอ็มม่า เธอยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย


       "ถ้าไม่ล่ะ" เอ็มม่าค่อยๆปลดกระดุมของตนเองออกมาช้าๆ เดินไปหาแจ็ค ผลักเขาลงบนเตียง น่าแปลกที่ร่างเล็กๆนั้นสามารถผลักเขาไปได้


       "จะทำอะไร" แจ็คพยายามลุกขึ้น ปัดมือของเอ็มม่าที่พยายามก้าวก่ายตัวของเขา


       "นึกไม่ออกหรอคะ:)" เอ็มม่าที่คร่อมแจ็คอยู่เอามือมาโอบรอบคอแจ็ค เธอพลิกตัวสลับกับแจ็ค


       ปัง!!!! เสียงประตูที่ดังขึ้นมาทำเอาทั้งสองที่อยู่ในห้องหันมามองผู้มาเยือนคนใหม่ เอ็มม่าแสยะยิ้ม ส่วนแจ็คได้แต่อึ้ง เขากำลังอยู่ในท่าคร่อมกับเอ็มม่า แต่คนที่ตกตะลึงที่สุดไม่ใช่ใคร...


       "ทำไมล่ะ..." แหมะๆ หยดน้ำตาใสๆไหลรินออกมาเปอะแก้ม บางหยดก็ไหลลงพื้น จูนได้มองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ยิ่งมองไปที่เสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของทั้งสองก็ยิ่งทำให้น้ำตาไหลพราก


       "ไม่ใช่นะ จูน เธอกำลังเข้าใจผิด" แจ็คค่อยๆผลักเอ็มม่าออก หันไปมองผู้ที่ยืนใจสลายอยู่ที่บานประตู


       "แจ็ค พวกเราเป็นอะไรกัน บอกเขาไปสิ" เอ็มม่ายิ้มออกมา รั้งแขนแจ็คไม่ให้ไป


       "เราไม่ได้เป็นอะไรกัน!!" แจ็คเริ่มหัวเสีย มองเอ็มม่าอย่างเอาเป็นเอาตาย


       "ฮะๆ ถ้าแบบนี้ยังจะพูดได้อีกหรอ" เอ็มม่าหันไปมองจูน ก่อนที่จะดึงแจ็คและมาประกบริมฝีปาก


       "เธอบ้ารึเปล่า!!" แจ็ครีบผลักเอ็มม่าอย่างแรง 


       "ไม่นะ...ทำไมล่ะ พี่มีแค่น้องไม่ได้หรอ พี่รู้มั้ยว่าใครวางยาน้อง แล้วพี่ก็ยังจะมาทำอะไรแบบนี้อีกหรอ! ฮึกๆ หนูผิดหวังจริงๆ...หนูผิดหวังมาก! ได้ยินรึเปล่าคะ!" ผมได้แต่มองจูนที่วิ่งออกไป จบแล้วล่ะ.... จบจริงๆ


       "ฮะๆๆ เห็นมั้ย นางเกลียดนายแล้ว! ฉันรักนาย! ชอบนาย! ไม่ทิ้งนาย! ไม่เหมือนยัยนั่น!!" ผมไม่เข้าใจเลย ผมเลิกกับยัยนี้ไปนานแล้ว! 


       จริงๆ เธอเป็นคนที่เข้าหาผมมาแบบอ่อนโยน พอผมไม่อย่างคบด้วย เธอก็เป็นบ้า แล้วก็ทำเรื่องที่สะเทือนใจทุกคน ต่างคนก็ต่างรู้กัน ว่าเธอเคยทำอะไรไป...


       "เธอมันปีศาจชัดๆ!" ผมรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมาก


       "ฮะๆ งั้นวันนี้ไปก่อนดีกว่า ที่รักแล้วเจอกัน" เอ็มม่าเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ผมต้องมาเผชิญกับสิ่งที่เธอเป็นคนก่อ


       ผมคงต้องไปบอกเธออย่างจริงๆจังๆแล้วล่ะ จูน


.

.

.

.


       สวัสดี ฉันเองจูน คนที่คิดบ้าบอว่าจะมีรักกับพี่ เป็นไงล่ะ เจ็บใช่มั้ยล่ะจูน ฉันรักพี่รักมากด้วย เห็นพี่ไปจูบกับยัยนั้นด้วย ฮะๆ น่าสมเพชชะมัด แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อย ฉันก็แค่หวังให้พี่มารักฉันบางก็แค่นั้น


       มองไปที่นอกหน้าต่าง ฟ้าก็เริ่มมืด เหมือนกับจิตใจฉันที่เริ่มหม่นแสงลงเรื่อยๆ แม้แต่ที่จะเดินมาหาฉันก็ยังไม่มี คิดยังไงกับฉันกันแน่ น้อง? แค่นั้น หรือเป็นแค่คนแก้เหงาเฉยๆ 


       จิตใจที่แตกละเอียดของฉันมันตอกย้ำให้รู้ว่าฉันไม่มีวันได้รักกับพี่ แล้วทำไมต้องมาให้ความหวังกับฉันล่ะ


       "ฮึกๆ ฮือๆๆ แต่หนูก็ยังรักพี่นะ..." ได้แต่เม้มปากตนเอง ปล่อยให้น้ำตามันไหล ถ้ารักก็ต้องมีเจ็บ มันเจ็บแบบที่รักษาด้วยยาไม่ได้ แต่ว่า...


       'ถึงเจ็บหนูก็ยอม หนูรักพี่ พี่รู้บ้างมั้ย?'


.

.

.

.



.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้ง

เตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


อ้ากกก หนูอย่าไปรักแจ็คสิ ไม่ใช่ล่ะ ต้องไปตบเอ็มม่าต่างหากกกก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #45 appsaen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 18:42

    ไม่นะจูน~~~~~~นิยายเรายังเปลี่ยนตัวนางเอกทันป่าวว่ะกระซิกๆ(ล้อเล่น)​ไรต์สุ้ๆมาอัพต่อเน้อ​ เป็นกำลังใจให้ค้าบบบบ... ไรต์จะอัพวันไหนอีกง่ะ? ตอบหน่อยน้าาา
    #45
    1
    • #45-1 sasa8989(จากตอนที่ 18)
      16 พฤษภาคม 2562 / 18:47
      น่าจะอีกสามวันถัดไป เพราะช่วงนี้ไรต์ยุ่งมากๆ
      #45-1
  2. #44 Saya555 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:55
    อีเอ็มกูจะฆ่ามัน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #44
    1
    • #44-1 TarikoZaza(จากตอนที่ 18)
      16 พฤษภาคม 2562 / 09:18
      ขอร่วมด้วย
      #44-1
  3. #43 16092002 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:34
    ตบอีเอ็มม่าไปเลยอย่าร้องน้า~\ไรต์ตายยากนะนี่บ่นถึงเรื่องนี่พอดีมันก็มา5555
    #43
    0
  4. #42 Witina2233 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2562 / 07:34
    จูนนนนนน ลูกกกกกกกกก
    #42
    0