[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 16 : บทที่16 สั่นคลอน (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 230
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    12 พ.ค. 62


บทที่16

สั่นคลอน (2)


.................................................................


       อ่า...รู้สึกเจ็บปวดไปหมด แรงที่จะลืมตาก็ยังไม่มี กระดิกนิ้วก็ไม่ได้ แม้จะหายใจก็ยังลำบากราวกับมีเข็มนับล้านมาทิ่มแทง 


       'จูน!' เสียงใครกัน ไม่อยากได้เลย มันเจ็บปวดไม่หมด ฉันอยากจะอยู่นิ่งๆ 


       'จูน! ตื่นสิ!' ไม่...ฉันไม่อยากขยับ รู้สึกอ้างว้างไปหมด


       "จูน!!!!" ตัวกระตุกอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกเมื่อครู่หายไป กลายมาเป็นความเจ็บที่แล่นเขามา หายใจหอบอย่างแรง มองไปรอบๆ ฉันอยู่ที่เตียง? ที่นี่มันที่ไหนกัน...


       กระพริบตาถี่ขึ้น หันไปมองหน้าแต่ละคน มันช่างไม่คุ้นเสียจริง ความเจ็บปวดนั้นหายไปแล้ว เหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า


       "จูน..เป็นไงบ้าง" หันไปมองใครคนนึงที่เอ่ยขึ้น ใครกัน? รู้สึกคุ้นเคยจัง


       "ใคร? คุณคือใครหรอคะ" หันไปมองคนแปลกหน้าเหล่านั้น ฉันจูน..แล้วใครคือผู้ชายคนนั้นที่อยู่ในความทรงจำ พี่แจ็--


       "โอ๊ย!" กุมมือที่ศีรษะ ใครกัน ฉันนึกไม่ออก


       "น้อง! เป็นไรไป เจ็บตรงไหนรึเปล่า" ชายคนเดิมยังคงเอ่ยขึ้นอย่างเป็นห่วง


       "ใคร...หนูถามว่าพวกคุณเป็นใคร จะมาขโมยมรดกอะไรอีก!!" มรดก? มรดกอะไรกัน ฉันไม่เข้าใจ ทำไมถึงพูดออกไปแบบนั้น


       "ไม่จริงใช่มั้ย..จูน" ชายคนนั้นเอ่ยออกมาอย่างเศร้าหมอง ดวงตาหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด


       "ตามที่บอกไปค่ะ เธอได้กินยาโพโดมีเนีย(ยาสมมุติ) ซึ่งทำให้สูญเสียความทรงจำแบบกระทันหันสามาถใช้เจาะจงได้ว่าให้จำใครไม่ได้ ยาเหล่านี้มักใช้สมุนไพรที่หายาก และทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนได้ ซึ่งจะเกิดเฉพาะในตอนแรก" เอมิลี่ที่ถูกเชิญให้เข้ามาที่คฤหาสน์ที่กล่าวอาการเาไว้ให้


       "ฉันสูญเสียความทรงจำ? แต่ฉันก็จำได้นี่นา โจเซฟ ปาเยี่ย คุณหมอที่ฉันปล่อยไปกับมิชิโกะ ส่วนคนนี้หนูไม่รู้จักจริงๆนะ นึกยังไงก็นึกไม่ออก" ฉันที่ค่อยๆปรับสถาพได้ก็เอ่ยขึ้นมา 


       ต่างคนต่างส่ายหน้า เม้มปากกัน ทำไมถึงทำสีหน้สกันแบบนั้นนะ? 


       "นี่ก็คือแจ็ค พี่ของเธอไง" มิชิโกะคอยอธิบายให้ฟัง 


       "พี่แจ็--- กรี๊ด!!!" ไม่ไหว! คิดทีไรเจ็บทุกที! หนูไม่รู้! เจ็บ! ภาพความทรงจำลางๆโผล่ขึ้นมา ไม่! ฉันไม่รู้! น้ำตาไหลซึมออกมา ปวดหัวจนทนแทบไม่ไหว ได้แต่เบี่ยงเบนไปคิดเรื่องอื่น


       "เจ็บมากมั้ย! ต้องทำยังไงให้เธอกลับมาเป็นปกติ!" ชายคนนั้นกำลังจับไกล่เอมิลี่และเขย่าตัวเธอไปมาอย่างหัวร้อน


       "อะ..เออ ใจเย็นๆนะคะ เราต้องใช้ใบโพโดสีฟ้ามาแก้ค่ะ" ชายคนนั้นปล่อยตัวเอมิลี่ลง ต่างคนก็ต่างรู้ว่าใบโพโดนั้นหายาก แต่ยาถอนพิษกลับใช้ใบโพโดสีฟ้าที่หายากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก เพราะมันคือใบโพโดที่ถูกกลายพันธุ์ไปตามสภาพแวดล้อม มันไม่มีทางที่จะมาเจอในที่คฤหาสน์หลังนี้


       "งั้นหรอ..." ชายคนนั้นยังคงทำหน้าเศร้าหมอง เขาเหยียดยิ้มให้แก่ตนเองและเดินออกไปจากห้อง


       แหมะ แหมะ น้ำตาไหลออกมา ไม่รู้ทำไม ไม่อยากให้เขาเสียใจ แม้จะเคยเพียงครั้งแรก ไม่สิ พวกเขาบอกว่าเราเสียความทรงจำเฉยๆ


       "เจ็บตรงไหนรึเปล่า..." มิชิโกะหันมาถามอย่างอ่อนโยน


       "ไม่รู้ มันเจ็บตรงนี้" ฉันชี้ไปที่ตำแหน่งหัวใจ มันเจ็บแค้น ขนาดจำอะไรไม่ได้ฉันยังเสียใจ หากเราเป็นเขาจะเสียใจขนาดไหนกันนะ


       "แม้จะลืม แต่ความรู้สึกก็ยังคงเหมือนเดิมสินะ" เอมิลี่กล่าวก่อนจะเรียกทุกคนออกไป ปล่อยให้ฉันพักผ่อน เหลือเพียงฉันที่ยังคงอยู่ในห้องมืดที่พึ่งถูกปิดไฟไป


       "ทำไมกัน ทำไมเราต้องเสียใจด้วย" วูบ...พลันภสพนึงที่ไหลเข้ามา เป็นรูปยามที่ใครบางคนยืนข้างฉันแล้วฉันก็มักจะยิ้มเสมอ มันเป็นเพียงแค่ร่างขาวๆ ไม่สามารถที่จะนึกออกได้ หากยิ่งนึกก็ยิ่งเจ็บ


.

.

.


          ทางด้านนอกของห้อง


       "นี่...คุณหมอคะ ไม่มีวิธีที่จะได้ความทรงจำกลับมาเลยหรอ" มิชิโกะก็เป็นหนึ่งในคนที่เศร้าในเรื่องนี้ ถึงจะเป็นอย่างนั้น คนที่เศร้าที่สุดก็คงเป็น'แจ็ค' คนที่ถูกลืมเลือนหายไป


       "ฉันไม่มั่นใจหรอกค่ะ ฉันอยากรู้ว่าคนร้ายเขาจะทำไม เขาจะได้ผลประโยชน์อะไร" เอมิลี่จับคาง ครุ่นคิดอย่างหนักแต่ก็นึกไม่ออก


       "อาจจะมีคนที่ไม่ชอบจูนมากเลยตั้งใจจะให้เธอเสียใจ แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นก็คงต้องให้แจ็คสิ ไม่ใช่จูน"

    

       "หรือว่าเป้าหมายคือแจ็ค เขาอาจจะไม่ชอบแจ็คเลยอยากจะให้เขาเจ็บปวด แต่ทำแบบนี้มันก็เกินไปนะ" มิชิโกะพูดออกมา เอมิลี่หันไปมองตามเสียง สายตาของเอมิลี่แน่วแน่ขึ้นมา เธออ้าปากบอกบางอย่างให้มิชิโกะ


       "มีอีกนึงวิธีที่จะทำให้ความทรงจำกลับมานอกจากกินยาแก้ นั่นก็คือ หาตัวกระตุ้นที่ทำให้เธอต้องนึกฟื้นกลับมา แต่มันค่อนข้างจะอันตราย" เอมิลี่มองไปที่มิชิโกะ เช่นเดียวกันมิชิโกะที่มองไปยังเอมิลี่ ทั้งสองจ้องตากัน บางสิ่งบางอย่างมันสื่อสารกันได้โดยที่ไม่ต้องพูด


       'แจ็คไงล่ะ'



.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้ง

เตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


อ้าก สั้นมากเลย แต่ก็นะ อัพแล้ววววว

มีความคิดเห็นยังไงบอกกันได้นะ ไรต์อ่านอยู่แล้ว ว่าง55 //ถ้าว่างก็แต่งให้มันยาวๆสิ!//โดนรีดกระทืบ


คิดว่าใครเป็นคนวางยาคอมเมนต์บอกกันได้เด้อ



.................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #36 appsaen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 11:37

    อิ/ไอคนร้ายอย่าให้รู้วววนะใคร!.....ไม่นะจูน~ลูกลืมผั---//โดนตรบ....สู้ๆนะคะไรต์.....อยู่น้า~...มาอัพนะคะ
    #36
    0