[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 14 : บทที่14 8v2กับพี่แจ็ค

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    9 พ.ค. 62


บทที่14

8v2กับพี่แจ็ค


.................................................................


       รู้สึกถึงไอเย็นที่เข้ามาสัมผัสกับร่างกายของฉัน รวมถึงความนุ่มนิ่มของบางอย่างที่อยู่ข้างๆฉัน


       ฉันลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ดันเผลอหลับไปซะได้ สิ่งนุ่มนิ่มที่ได้บอกไปเป็นเพียงแค่หมอนข้าง (อย่าคิดลึก) ฉันลุกขึ้นมาสำรวจ นี่มันห้องนอนของฉันนี่นา อ้อ ตอนนั้นฉันขอพี่กลับมางีบนี่นา ฉันลุกขึ้นไปเปิดไฟ 


       เสียงติกติก ของนาฬิกายังคงดังต่อไปไม่หยุด เข็มนาฬิกาขยับไปเรื่อยๆ แสดงออกมาให้เห็นนาฬิกายังคงใล้งานได้ ฉันหันไปมองนาฬิกา เข็มสั้นที่ตั้งฉากอยู่กับเข็มยาว บ่งบอกว่าให้รู้ว่าบัดนี้คือบ่ายสามโมง 


       ฉันลุกขึ้นจากเตียง พับผ้าห่มและรีบวิ่งตึกตักเปิดประตูไปที่ห้องพี่ทันทีที่ตื่นนอน


       "พี่! บ่ายสามแล้ว!" ฉันพูดออกมาเสียงดัง รู้สึกถึงความงัวเงีย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ รู้เพียงแต่ว่าโหมด8v2เปิดให้เล่นแล้ว


       "...." พี่แจ็คมองฉันด้วยสีหน้าแปลกใจ เงียบไม่ตอบอะไรทั้งสิ้น ฉันขมวดคิ้ว พูดให้พี่ฟังอีกรอบ


       "บ่ายสามแล้ว ไปเล่นโหมดใหม่กัน!" ฉันกุมมือพี่ กระโดดดี๊ด๊าไปมา เชิงให้รีบไปเล่นโหมด8v2 


       "จะะไปด้วยสภาพนี้เนี่ยนะ?" ฉันหันไปมองหน้าพี่ที่กำลังกอดอกมองฉัน พอก้มไปมองที่ตัวเองก็หัวเราะออกมาทันที พึ่งตื่นนินา หัวก็ยุ่ง เสื้อผ้าก็ยับเหยินไปหมด


       "ขอ1นาที เดี๋ยวมา!" ฉันยกนิ้วชี้ขึ้นมาประกอบการพูดของตนเอง รีบวิ่งไปที่ห้องตนเอง หยิบหวีมาหวี ก่อนจะเปลี่ยนเสื้อและหยิบสร้อยของพี่มาสวม เอาล่ะ! เท่านี้ก็เรียบร้อย!


       แอ๊ด เสียงประตูเปิดขึ้น ฉันเดินเข้ามาในห้องพี่อย่างเขินๆ เกาแก้มตนเองเบาๆ พร้อมกับเงยหน้สไปมองสีหน้าของพี่แจ็ค


       "หนูสวยมั้ย ใส่แบบเดียวกับวันนั้นเลยล่ะ" ฉันฉีกยิ้มเดินไปหาพี่แจ็คที่ยังคงจ้องมองฉันอยู่แบบเดิม


       "สวย..." ฉันยิ้มระรื่น กุมมือพี่แจ็คที่พึ่งไปหยิบหน้ากากมาสวม ฉันแกว่งมือเล่นกับพี่แบบเมื่อก่อน พวกเราเดินไปที่ห้อง8v2 ซึ่งจะมีจอจิ๋วๆติดไว้ มันเขียนไว้ว่าให้รอ เพราะกำลังสุ่มเซอร์ไวเวิลมาเล่น


       ระหว่างนี้ฉันก็นั่งลงบนเก้าอี้นวมสีแดง เอ..เอาสกิลอะไรไปดี เทเลพอร์ตละกัน ฉันหันไปมองพี่ พี่เอาอะไรไปอ่ะ เทเลพอร์ตเหมือนกันงั้นหรอ?


       ตึง! เสียงดังไปทั่วห้อง ฉันกดไปที่คำว่าพร้อม มองพี่อย่างตื่นเต้น เอื้อมมือไปกุมมือพี่อย่างช้าๆ เวลาที่นับถอยหลังลงเรื่อยๆ ทำให้ใจของฉันสั่นไหว มันกำลังจะเริ่ม...


       "ขอให้สนุกนะ" ฉันกระพริบตา หันไปมองพี่ว่ากำลังทำสีหน้าแบบใด แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะตอนนี้เรามาอยู่ในเกมแล้วล่ะ ด่านสวนสนุก? 


       จำได้ว่ามีนักบวชหญิง แม่มดสาว นักปรุงน้ำหอม นักสำรวจ ช่างแต่งศพ สาวตาบอด นักเต้นหญิง 


       ฉันเกิดอยู่ที่บ้านสองชั้น นี้เป็นครั้งแรกที่เข้ามาเล่รโหมดนี้ แถมยังเป็นด่านที่ฉันพึ่งมาเล่นครั้งเสียด้วย ถึงแม้จะรู้ว่ามีรถไฟเหาะ อะไรตั้งอยู่ไหน แต่ฉันก็ไม่เคยมาลองเดินในด่านนี้สักครั้งเลย


       ฉันตัดสินใจเดินเล่นไปที่รถไฟเหาะ อยากไปนั่งสักรอบแฮะ 


       "โอ๊ย!" ฉันเอามือมากุมหัว จริงสิ มีแม่มดสาวอยู่ด้วยนี่นา


       "นี่ไม่รู้ตัวเลยหรอว่าฉันตามเธอมา" แม่มดสาวมองฉัน


       "ไม่รู้ แต่ขอนั่งรถไฟเหาะก่อนนะ อย่าพึ่งมากวนล่ะ" ฉันเดินไปนั่งรถไฟเหาะ ตั้งใจว่าจะกดปุ่มให้รถไปเลย แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นพี่แจ็ค


       "อ่าวพี่! พอดีเลย มานั่งด้วยกันสิ ยังว่างอยู่เลยนะ!" ฉันหันไม่มองข้างหลังที่ยังมีเบาะว่างอยู่


       ฉันแอบเหลือบไปมองพี่ พี่พี่กุมขยับ แม่มดสาวก็มีท่าทีไม่ต่างกับพี่แจ็คมากนัก ทำหน้าแบบนั้นกันทำไมอ่ะ ไม่มานั่งเล่นกันหรอ


       "เขาให้ล่า ไม่ใช่นั่งเล่น ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฮันเตอร์ที่พาฉันไปนั่งเก้าอี้ได้เร็วจะมีนิสัยบ้าบอแบบนี้" แม่มดสาวมองฉันอย่างจนใจ


       "ตานี้เรายอมก็ได้ ขอเล่นก่อนสิ เดี๋ยวค่อยล่าก็ไม่สายหรอก" ฉันขยับยิ้มขึ้ยมาอีกรอบ กวักมือให้มานั่งด้วยกัน


       "ก็ได้ๆ เดี๋ยวพี่แบกเอง ก่อนอื่นน้องต้องสัญญาก่อนว่าเล่นเสร็จแล้วจะไปล่ากันต่อ" พี่แจ็คเดินเข้ามานั่งข้างหลังฉัน ฉันพยักหน้า ตั้งใจจะออกขบวนรถ แต่ก็มีคนห้ามเอาไว้ก่อน


       "ฉันไปด้วยสิ นานๆทีถึงจะเห็นนะเนี่ยที่ฮันใจดี" แม่มดสาวพูดก้าวเข้ามานั่งด้วยอีกคน ฉันไม่พูดอะไรยิ้มต่อไปและกดขยับเครื่องทันที 


       "ฮะๆ เห็นหมดเลย สวยจัง! พี่เห็นรึเปล่า ถ้าเรามานั่งกันแบบนี้ ความรู้สึกมันต่างกับตอนที่เรามานั่งเพื่อไล่ล่าเซอร์นะ!" ฉันตะโกนออกมา ได้ยินเสียงพี่แจ็คครางรับในลำคอแบบเบาๆ 


       ขบวนรถไฟจอดลง ยังคงเหลือ7แบบเดิม ฉันลงมาจากรถไฟ ขยับยิ้มหวานไปให้พี่แจ็คว่าจะเลิกเล่นและไลล่าต่อ พี่แจ็คยิ้มกลับมา บอกให้ดูแลฝั่งบ้านหนึ่งชั่น เดี๋ยวพี่แจ็คจะไปที่บ้านสองชั้น พูดจบพี่ก็วาปไปทันที


       "อย่าดูถูกน้องแบบนี้สิ น้องแยกเวลาเป็นนะ" ฉันยิ้มออกมาอีกรอบ เป็นรอยยิ้มที่แฝงความชั่วร้ายเอาไว้


       "ใครนะที่ย่อแอบอยู่อ่ะคะ ตอนนั่งรถไฟมาเห็นหมดแหละค่ะว่าใครทำอะไร" ไขว้มือไว้ที่ข้างหลัง ไฟฟ้าน้อยๆเริ่มออกมาจากมือรวมตัวกันจนเป็นรูปร่างของเคียว ค่อยๆเดินไปที่โพรงหญ้าที่อยู่ติดกับหน้าต่าง


       "ถือว่าบอกไปแล้วนะคะ" ฉันตวัดเคียวไฟฟ้าไปที่โพรงหญ้าที่อยู่ติดกับหน้าต่างทันที


       "อึก! เหมือนที่เขาบอกจริงๆสินะ ว่าเธอนะฉลาดมาก" นักสำรวจที่โดนไปหนึ่งรอบรีบวิ่งไปที่จู๊คทันที ฉันมองไปรอบๆ ถือว่าฉลาด แถวนี้มีทั้งหน้าต่างและแผ่นไม้ แต่ลืมอะไรไปรึเปล่า...


        ฉันเป็นถึงกับน้องของแจ็ค ไม่ยอมให้พี่เสียหน้าเพราะแพ้เซอร์หรอก!!


       ฉันตวัดเคียวไปอีกรอบ ซึ่งมันก็เป็นจังหวะเดียวกับที่นักสำรวจล้มแผ่นไม้มาใส่


       "โอ๊ย!" ฉันจับไปที่หัวบริเวณที่โดนแผ่นไม้ ถูเบาๆอย่างโอดครวญ เจ็บเป็นเหมือนกันนะ!


       ฉันพังแผ่นไม้ เดินไปหานักรวจที่ข้ามหน้าต่างไป ฉันโดดข้ามตาม ยกมือขึ้นเหนือหัว เสร็จฉันล่ะ!


      ตึง! ตึง! เสียงระฆังดะงไปทั่ว ฉันปลดล็อกสกิลแล้ว หันไปมองสเตรตัสของพี่ เอ๊ะ..พี่ปลดล็อกไปแล้วหรอ เร็วจัง


       ฉันยกนักสำรวจไปไว้ที่เก้าอี้จรวด มองเครื่องที่มันสั่นๆ พี่เคยสอนว่าถ้าเครื่องยิ่งสั่นแรงแสดงว่าใกล้เสร็จและจะสั่นต่อเมื่อมีคนมาถอดรหัส เสียงของพี่ดังกังวานไปทั่วหัว ตั้งใจมองดีๆและก็ต้องกระตุกยิ้มพร้อมกับเทเลพอร์ตไป


       "ว๊าย!" พอฉันมาถึงเครื่อง ก็เห็นนักปรุงน้ำหอมกำลังทำครื่องพังพอดี ไม่รีรอ รีบตวัดเคียวไปหานักปรุงน้ำหอม แต่เธอกดน้ำหอมและกลับมา โห เร็วมาก


       "นี่หล่อน คนเขากำลังถอดรหัส แถมยังจะวาปมา ทำให้ฉันทำเครื่องพัง แล้วยังจะมาฉวยโอกาสตีฉันอีก ดีนะที่กดน้ำหอมทัน!" ฉันถึงกับนิ่ง มีคนแบบนี้ด้วยหรอเนี่ย บ่นอย่างกับยายแก่เลย


       "ขะ..ขอโทษ" ฉันก้มหัวลงและตั้งใจจะตีนักปรุงน้ำหอมที่มีชื่อว่าวีร่าอีกรอบ แต่เธอก็ยังกดใช้น้ำหอมทัน


       "นี่! ฉันยังบ่นไปจบเลยนะ ยังจะมาฉวยโอกาสตอนที่ฉันบ่นอีก รู้จักมั้ย คำว่ามารยาทนะ! แต่เธอขอโทษฉันแล้ว ฉันจะให้อภัยก็แล้วกัน" ฉันมองเจ๊น้ำหอม ไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว แต่ที่ยกชื่อนี้มาให้ก็เหมาะสมแล้วล่ะฉันคิด


       "โอเคๆ งั้นเธอพูดจบแล้วใช่มั้ย?" ฉันยืนถามเจ๊ ซึ่งเธอก็ตอบมาว่าใช่ ฉันรีบตีเธอไปอีกรอบ ซึ่งเธอก็กดน้ำหอมอีกรอบ เอิ่มมีเยอะจัง


       ฉันใช้เวลาไปกับการล่าเจ๊น้ำหอมนาน เธอเก่งกว่าตัวไหนๆ จริงๆแม่มดสาวก็เก่ง แต่ฉันว่าเจ๊น้ำหอมมีไวพริบที่ดีกว่า 


       "โอ๊ย!" น้ำหอมล้มลง ฉันยกเธอไปไว้เก้าอี้ มองสถานการณ์รอบด้าน อีกแค่5เครื่องตายไปแล้วห้า เอิ่ม...ยอมพี่แจ็คจริงๆ นักสำรวจตายแล้ว? ไม่มีคนไปช่วยเลยงั้นหรอเนี่ย


       ฉันไปล่าต่อ แต่ก็ไม่เจอใคร เอ๊ะ! นั่นมัน ตู้โทรศัพท์นี่นา ฉันกดโทรและสั่งน้ำหมักที่พี่แจ็คบอกว่ามันดีมากๆ พอซื้อเสร็จฉันก็ซื้อเดินไวมา จะได้สะดวกๆ


       นักปรุงน้ำหอมได้ตายไป ไม่มีคนช่วยอีกแล้วงั้นหรอ? อีกสองคนสินะ ซึ่งก็คือ สาวตาบอดกับนักเต้นหญิง เออ..สาวตาบอดไม่มาช่วยคนอื่นก็ไม่แปลกแต่นักเต้นหญิงนี่แหละที่แปลกกว่า 


       หันไปมองเครื่องที่สั่นอีกรอบแล้ววาปไป ทำการตีทันทีแบบไม่ลังเล จากนั้นหญิงตาบอดก็ล้มเพราะเธอข้ามหน้าต่างและโดนฉันตีไปพอดี จับไปวางเก้าอี้แลพทำการหาคนสุดท้าย ซึ่งเห็นพี่แจ็คกำลังไล่ล่าอยู่อีกฝั่ง ไปช่วยดีกว่า


       ตั้งใจจะเทเลพอร์ตไป แต่ยังใช้การไม่ได้ มันอยู่ในช่วงคูลดาวน์ ฉันตัดสินใจเดินไป ฉันกับพี่แจ็คทำการรุมนักเต้นหญิง สุดท้ายเธอก็ล้มและโดนพาไปนั่งเก้าอี้


       "เก่งมาก" พี่แจ็คลูบหัวฉันเบาๆ


       "แต่พี่เก่งกว่า" ฉันมองพี่และยิ้มออกมาตามแบบปกติ พี่แจ็คถอดหน้ากากตนเองออกมาสวมให้ฉัน โน้มตัวลงมาประทับริมฝีปากที่หน้ากากตรงตำแหน่งปากของฉัน ฉันไม่เห็นแต่รู้สึก ที่ไม่เห็นเพราะรูที่ใช้มองมันไม่ตรงกับตำแหน่งตาของฉัน


       "แค่จุ๊บหน้าผากเฉยๆ มันคือการให้พร" พี่แจ็คเอากลับมาสวมแบบเดิม หน้าผากอะไรกัน รู้นะว่าทำอะไร ต่างคนต่างยิ้มให้กัน ฉันเอื้อมมือไปกุมมือหนาของพี่อีกรอบ หันหัวไปพิงไหล่ของพี่และแล้วทุกอย่างก็หายไป กลับมาที่ห้องเกมอีกรอบ


.

.

.


.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้ง

เตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................


วันนี้เลยวันที่8แล้วนะคะ ต่อไปนี้จะอัพช้าลง เพราะไรต์ก็มีเรียน ไม่ว่างที่จะมาแต่ง แต่ไรต์ก็จะยังคงพยายามลงนะคะ


ขอบคุณที่ยังคงติดตามมาจนถึงตอนนี้ค่ะ


.................................................................



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #31 appsaen (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 17:55

    ฮันแน่~สู้ๆนะคะไรต์มาอัพต่อนะคะ~วันนี้เครียดหน่อยๆปรับพื้นฐานกับครูที่เข้มงวดมากไม่พอนี่ปรับพื้นฐาน​หรือสอบกันแน่T-T..... อ่านของไรต์แล้วก็หายเครียดได้อยู่นาาาา
    #31
    1
    • #31-1 sasa8989(จากตอนที่ 14)
      9 พฤษภาคม 2562 / 17:58

      สู้ๆเด้อ^^
      #31-1