[fic Identity V] รักที่อยู่บนเส้นด้าย ( แจ็ค×น้องของแจ็ค ) [จบ]

ตอนที่ 11 : บทที่11 เกม (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 317
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    5 พ.ค. 62


บทที่11

เกม (2)


.................................................................


       "มากันครบยัง" เสียงของเด็กขี้แยร็อบบี้เอ่ยขึ้นพลางกวาดตามองไปรอบๆ


       "อ่าว พี่มาจากไหนกัน?" ร็อบบี้ถามด้วยความสงสัย ตอนประชุมตอนนั้นเขาไม่ได้ชวนแจ็คมานี่นา


       "ฉันชวนเขามาเอง โทษทีๆ" ฉันยิ้มเชิงถามว่าไม่เป็นอะไรใช่มั้ย


       "งั้นให้ทุกคนเขียนเกมที่อยากเล่นใส่ในกระดาษนะคับ เดี๋ยวผมก็จะเขียนด้วย สร็จแล้วมานับคะแนนกัน!" ร็อบบี้รีบหันหลังให้พวกเรา จีดเขียนบางอย่างใส่กระดาษทันที จะว่าไปแล้วเกมอะไรดีนะ? วิ่งไล่จับ? เชยจังเลย


       'พี่แจ็คๆ มาเล่นซ่อนแอบกัน! หนูเบื่อวิ่งไล่จับแล้ว!' เด็กสาวยิ้มแย้มบอกพี่ตนเอง


       'เอาสิ งั้นน้องแอบ พี่จะหา คอยดูนะ ไม่ว่าน้องจะอยู่ที่ไหน พี่ก็จะหาน้องเจอ!' ฝ่ายน้องยิ้มที่ได้ยินแบบนั้น 


       'ฮันแน่! มาแอบตรงนี้หรอ'


       'รู้ได้ไงอ่ะพี่?' เด็กสาวขมวดคิ้ว เหตุใดพี่ถึงหาตนเจอทั้งๆที่ก็แอบเนียนแล้ว


       'นั่นนะสิ พี่รู้ได้ไงนะ บอกแล้วว่าไม่ว่าน้องจะอยู่ที่ไหนพี่ก็จะหาเจอ' พี่ยิ้มกลับไปให้น้องสาวของตนอย่างอ่อนโยน


       มือของฉันเขียนไปว่าซ่อนแอบทันที หลังจากที่นึกย้อนไป ไม่ว่ายังไงพี่ก็จะหาฉันเจอ คราวนี้ถ้าฉันเป็นคนหาล่ะ ฉันจะหาพี่เจอมั้ยนะ?


       ฉันพับกระดาษ ยื่นไปให้ร็อบบี้ ซึ่งเขาก็รับของทุกคนมาเช่นเดียวกัน เริ่มการนับคะแนนขึ้น ทุกคน ณ ที่นี่ต่างใจจดใจจ่อกับผลที่กำลังจะประกาศออกมา รู้สึกราวกับกำลังฟังประกาศผลสอบย่างไรอย่างงั้น


       "เป่ายิ้งฉุบ1คะแนน เกมเศรษฐี2คะแนน เกมซ่อนแอบ3คะแนน" ฉันรู้สึกดีใจที่ผลออกมาว่าซ่อนแอบชนะ แอบร้องในใจว่า เย้ๆๆ ด้วยล่ะ แต่ต้องก่อนดูว่า ใครจะเป็นคนหาคนซ่อน


       "อิอิ ผมค่อนข้างจะชอบเล่นเกมนี้นะครับ วิธีเล่นคงรู้กันอยู่ใช่มั้ย:)" น้ำเสียงของร็อบบี้ดูกดดันขึ้นมาชั่วขณะ ต่างคนต่างรู้สึกถึงพลังที่มองไม่เห็นของร็อบบี้ แต่ก็ไม่มีใครเอ่ยปากบอกออกไป ำด้แต่พยักหน้างึกๆ


       "ใครจะเป็นคนหากันน้า ผมมีไม้มาให้หยิบกันด้วยนะ ใครได้ไม้ที่ยาวที่สุด..."


       "ก็ต้อง เป็น" ฉันรู้สึกขนลุกเล็กน้อย ไม่อยากเป็นแล้ว ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้ตนไม่เป็นคนหา เอื้อมมือไปหยิบไม้อย่างช้าๆ ไม้ที่สั้นที่สุดคือไม้ที่ยาวที่สุด ส่วนไม้ที่ยาวที่สุดก็คือไม้ที่สั่นที่สุด!!!


       "อ้อ! ลืมบอกว่าพวกเรามีกัน6คน ดังนั้นคนหาจะมีหนึ่งคนนะ แอบได้ทั้งคฤหาสน์ ยกเว้นห้องส่วนตัวกับห้องน้ำนะ ตอนนี้ก็เกือบหกโมงครึ่ง ดังนั้นถ้าคนหา หาไม่เจอภายใน1ชั่วโมงครึ่ง ก็จะแพ้และโดนทำโทษ" ไอคำว่าทำโทษนี่มันขนลุกยิ่งกว่าคำว่าขนลุกอ่ะ.. 


       พรึ่บ!! ฉันหยิบด้วยความรวดเร็ว ตกใจจะสิ่งที่หยิบออกมา มันเป็นไม้ที่ยาวประมาณไม้บรรทัดเล็กๆ ซึ่งก็ประมาณ10เซนติเมตร โอ้โนวววว~


       "อ่าวๆ พี่จูนดันได้อันยาวซะงั้น ถ้าจำไม่ปิดจะมี2แท่งที่ยาวเกือบเท่ากัน แท่งนึง10เซนส่วนอีกแท่งจะ11เซน" ฉันถึงกับกำไม้แน่น ภาวนาไว้ว่าสิบๆๆอย่างรัวๆ 


       "อ่ะ! ผมได้แท่งที่ยาวประมาณจูนพอดีเลย" โจ๊กเกอร์กระตุกยิ้ม ต่างกับฉันที่กำลังโหยหวน ค่อยๆเอาไม้ไปเทียบกัน หลับตาแน่น ใจเต้นตึกตักไม่หยุด ตื่นเต้นจัง...


       ไม้ของฉันและโจ๊กเกอร์ค่อยขยับเข้ามาใดล้กันเรื่อยๆ สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาทุกคนก็คือ


       "ไม้ของจูนยาวกว่าแฮะ" โจ๊กเกอร์พูดอย่างอารมณ์ดี ม่ายยย นี่คือคำเดียวที่อยากจะบอก


       "ฮะๆๆ งั่นพี่จูนนับถึง50นะ!" จบประโยคปั๊บทุกคนก็หายไปในพริบตา ที่คฤหาสน์ของพวกเราจะใช้พลังอะไรไม่ได้ ดังนั้นก็ไม่ต้องห่วงว่าพี่แจ็คจะล่องหน 


        ฉันหลับตาลง นับ1 2 3 ไปเรื่อยๆ ในหัวก็คิดสถานที่ในคฤหาสน์ว่ามีที่ไหนบ้างที่คนเขาน่าจะแอบ 48 49 50! ฉันลืมตาขึ้น ซึ่งก็ไม่เหลือใครแม้แต่คุณลุง ก็แน่อยู่แล้ว ถึงจะเป็นคุณลุง แต่ตั้ง50วินาที ใครๆเขาก็ต้องไปหาที่แอบทันอยู่แล้ว


       ฉันค่อยๆ เดินสำรวจ เนิ่มจากชั้นแรก ฉันวิ่งไปที่ห้องซักรีด เปิดประตูอย่างเร็ว มองไปรอบๆ เปิดเครื่องซักผ้าบ้าง ยกตระกร้าบ้าง รู้ทั่งรู้ว่าไม่มี แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าร็อบบี้ดันมาแอบในเครื่องซักผ้าเฉย


       "พี่รู้ได้ไง นึกว่าเป็นที่ที่เขาไม่มาตรวจกันซะอีก" ร็อบบี้แก้มป่อง ยอมรับความพ่ายแพ้ แต่ก็ไม่แน่ ถ้าฉันหาไม่ครบทุกคนภายในเวลาที่กำหนด คนที่แพ้ก็จะเป็นฉันเอง


       "ฮะๆ จริงๆก็กะจะไม่ตรวจหรอกนะ แต่ดันไปเปิดเล่นแล้วเจอ งั้นพี่ไปก่อนนะ!" ฉันรีบวิ่งอย่างทุลักทุเลไปที่ห้องครัวทันที เดินไปทั่วแต่ก็ไม่เจอใคร ลองเปิดตู้สักหน่อยก็ดี ฉันเปิดดูทุกซอกทุกมุม แต่ก็ไม่เจอ เอิ่ม...คงไม่อยู่จริงๆนั่นแหละ 


       ฉันวิ่งไปที่สวนต่อ แวกพุ่งไม้ไปมา บางครั้งก็ก้มไปดูใต้โต๊ะใต้เก้าอี้


       "อ่าวคุณลุง อยู่นี่เองหรอ" ฉันอมยิ้ม คุณลุงเล่นไปแอบใต้โต๊ะจริงๆ


       "หนูเจอลุงเป็นคนที่เท่าไรหรอ" คุณลุงถามออกมาอย่างกังวลใจ พอได้รู้คำตอบเท่านั้นแหละ คุณลุงก็ยิ้มและเดินไปห้องรวมที่มีร็อบบี้อยู่


       "ห้องสมุด! ต้องมีย้างแหละ!" ฉันรีบขึ้นบันได ดังออกมาเป็นตึงตังๆ โครมครามๆ ฟังไปฟังมาก็เหมือนเสียงสัตว์ประหลาดมาบุกโลกเหมือนกันนะเนี่ย


       แอ็ด~ ฉันไปดูที่โต๊ะเก้าอี้โซฟา รวมถึงชั้นหนังสือ ไม่เจอใครทั้งสิ้น จนฉันวิ่งไปที่ขอบห้องก็เจอตู้ๆนึงที่วางอยู่  พอเปิดเท่านั่นแหละ ก็เจอโจ๊กเกอร์อยู่ในตู้ ไม่รู้ว่าเข้าไปได้ยังไง แต่ท่าของเจ้าตัวดูสบายๆ โจ๊กเกอร์ถามเหมือนคุณลุงเป๊ะ ฉันเดินไปสำรวจที่มุมห้องอีดมุมที่มีตู้แบบเดียวกันกับที่โจ๊กเกอร์แบ ไม่แน่อาจจะมีอีกคนที่อยู่ในนี้ก็เป็นได้


       คำตอบคือไม่มีใครเลยจ้า ฉันคงคิดไปเอง ฉันปิดตู้ หันหลังเตรียมที่จะไปห้องต่อไป


       เอี๊ยด...


       ฉันหันหลังกลับไปทันที ตู้ที่ฉันพึ่งปิดไปมันเปิดออก ฉันมองมันอย่างกลัว บรรยากาศในห้องสมุดเริ่มเปลี่ยนไป รู้สึกเย็นชาวาบที่หลังแปลก ฉันเดินกลับไปปิดตู้และรีบเดินออกจากห้องสมุด


       "แฮกๆ ตกใจหมดเลย" ฉันพึมพำกับตนเอง เดินออกไป คิดแต่ว่าประตูตู้อาจจะพังเฉยๆก็ได้ ฉันเหลือบไปดูนาฬิกา ผ่านมาแล้วครึ่งชั่วโมง อีกแค่หนึ่งชั่วโมงเท่านั้น


       ฉันวิ่งไปที่ทางเดินของห้องพัก จึงเห็นปาเยี่ยกับฮัสเทอร์ที่กำลังมุดหัวแอบอยู่ที่โต๊ะตรงขอบประตูห้อง เอิ่ม...ไม่เนียนเลยอ่ะ 


       "อ่าว เจ้าเห็นได้ไง ข้าว่าจ้าเนียนที่สุดแล้วนะ"

  

       "ก็พวกพี่แอบด้วยกัน มันเลยไม่มิดนะ" ฉันหัวเราะแห้ง หันหลังกลับ เดี๋ยวนะ..มันไม่เหลือที่ไหนให้แอบแล้วนิ ฉันทบทวนตนเองอีกรอบ พี่อยู่ที่ไหนกัน 


        'ไม่ว่าน้องจะอยู่ที่ไหนพี่ก็จะหาน้องเจอ' 


       ฉันก็จะต้องหาพี่เจอ! ฉันรีบตรวจใหม่อีกรอบ แต่ฉันไม่ค่อยอยากเข้าห้องสมุดเลย นะ..น่ากลัว ฉันค่อยๆเปิดประตู มองเข้าไปที่ข้างใน ช่างเถอะคงไม่มีหรอก ฉันหันหลังกลับจนไปชนเข้ากับใครสักคน


       "ว๊าย!/ขะ..ขอโทษค่ะ!" ฉันรีบก้มหัวลง เอ๊ะ? เสียงนี้มันมิชิโกะ ฉันเงยหน้าขึ้น เห็นมิชิโกัและหนังสือที่ตกอยู่บนพื้นหลายเล่ม


        "เดี๋ยวหนูช่วยเก็บนะคะ ขอโทษที่ไม่มองทางค่ะ" ฉันก้มหัวรู้สึกผิดอีกรอบก่อนจะเก็บหนังสือที่ตกอยู่บนพื้น


       "ไม่เป็นไรจ่ะ ว่าแต่รีบไปไหนหรอ?"


       "อ้อ พอดีหนูเล่นซ่อนแอบเลยรีบค่ะ หาคนสุดท้ายไม่เจอสักที" ฉันกล่าวพลางยื่นหนังสือคืนไปให้มิชิโกะและก้มลงไปเก็บหนังสือเล่มอื่นต่อ


       "ที่ๆเราไม่ตรวจเพราะรู้ว่าไม่มี แต่อาจจะมีคนรอเธอให้ไปหาอยู่ก็ได้นะ" มิชิโกะพูดออกมา ดวงตาสีแดงของเธอหม่นแสงลง เธอกำลังเศร้า? 


       "ไม่เป็นไรนะคะ" ฉันถามเธอออกไป สีหน้าของมิชิโกะกลับมาเป็นแบบเดิม เธอบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรและเดินเข้าไปที่ห้องสมุด


       "อย่าลืมที่ฉันบอกล่ะ" ฉันพยักหน้า ที่ๆเราไม่ตรวจเพราะรู้ว่าไม่มี งั้นหรอ? หมายถึงอะไรกันนะ


       ฉันเริ่มขมวดคิ้ว เหมือนจะนึกอะไรออก หน้าห้องน้ำ...ใช่! ห้องน้ำเป็นที่ห้ามแอบ เพราะฉะนั้นหน้าห้องน้ำก็แอบได้ อย่างนี้นี่เอง ที่ๆเราไม่ตรวจเพราะรู้ว่าไม่มีคนไปแอบอยู่แล้ว! พี่แจ็ค หนูไปหาแล้วนะ!


       ฝั่งร็อบบี้


       "อีก2นาทีแล้ว คิดว่าจูนจะหาแจ็คเจอเปล่าร็อบบี้?" ปาเยี่ยถามออกมา หน้าของเขากำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง แต่มุมปากของเขาก็ยังยกขึ้นอยู่เหมือนเดิม

   

       "นั่นนะสิ จะเจอรึเปล่านะ อิอิ หวังว่าจะไม่เจอนะครับ ผมจะได้เป็นผู้ชนะของเกมนี้..."


.

.

.

.


      

.................................................................


แฟนเพจ จิ้มเลย ส่งแฟนอาร์ตได้นะและยังแจ้ง

เตือนหากไรต์มีเรื่องใหม่หรือตอนใหม่มาลง


https://www.facebook.com/Bxben_s-658269717965307/


ฝากกดไลค์กดแชร์กันด้วยน้า


.................................................................





น่าร๊ากกกกก


.................................................................


แฮร่! ถ้าไรต์ใช้คำซ้ำกันมากเกินไป บอกกันด้วยน้า


.................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

81 ความคิดเห็น

  1. #25 appsaen (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 12:11

    สนุกมากเบย... ลุ้นอยู่นะ... ขอให้จูนไม่เจอพรี้(อิ)​แจ็ค!.... สู้ๆนะคะไรต์~หนูรออัพอยู่น้าา~~~~~~~~~(^~^)​
    #25
    0
  2. #24 Witina2233 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 09:57
    ขอบคุณค่ะ
    #24
    0