คัดลอกลิงก์เเล้ว

JIMIN X YOU Let go ปล่อยมือไป

มันถึงเวลาแล้วที่เราจะปล่อยมือคู่นี้กันไป...

ยอดวิวรวม

524

ยอดวิวเดือนนี้

11

ยอดวิวรวม


524

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  17 ก.ค. 61 / 11:19 น.
นิยาย JIMIN X YOU Let go JIMIN X YOU Let go ปล่อยมือไป | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ

สวัสดีทุกคนนะคะห่างหายกันไปนานเลย
พอดีติดเรียนติดสอบด้วยก็เลยพึ่งจะมา
คิดถึงกันบ้างมั้ยเนี่ย55 ไรท์คิดถึงทุกคนจากก้นบึ้งของหัวใจ
วันนี้มาแต่งแบบสั้นๆก่อนค่ะ
เพราะว่าแบบยาวมันต้องใช้เวลาแต่งหน่อย
วันนี้ก็เอาแบบสั้นๆไปก่อนเนอะ สั้นก็สั้นมากบอกเลย55
รู้นะว่าอยากอ่านแล้วอ่ะ ไรท์มโนไปงั้นแหละ
ถ้าอยากอ่านแล้วก็ไปอ่านเลยๆ
.
.
.
*หมายเหตุุ*
-เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
-เรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจริงแต่อย่างใด
-เรื่องนี้ไม่ได้มีเจตนาจะทำให้ศิลปินเสื่อมเสียชื่อเสียง
-ถ้าผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ

b
e
r
l
i
n
?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 17 ก.ค. 61 / 11:19


さよならの 前に let go
ซาโยะนะระ โนะ มาเอะนิ Let go
ก่อนที่เราจะจากลา Let go

でも心の迷路 の中で迷う
เดะโมะ โคโคะโระ โน เมอิโระ โนะ นะกะ เดะ มาโยอุ
ผมกำลังหลงทางอยู่ท่ามกลางวงกตหัวใจของคุณ

ステレオから Monoへ分かれ道 はそう
Stereo คะระ Mono เอะ วาคะเระมิชิ วะ โซวอ
เหมือนกับเปลี่ยนจากจากระบบสเตอริโอไปโมโน

"ฉันชอบเธอ"

คำนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของฉันเสมอมา ฉันไม่เคยลืมมันไป...

"กลับมาแล้วคิดถึงจังเลย มากอดหน่อย"

คำนี้ก็เช่นกัน มันทั้งอบอุ่นจากอ้อมกอดที่เขามอบให้่และฉันมีความสุข

"เฮ้อออ...วันนี้เหนื่อยจังขอกอดหน่อย"

คำนี้มันทำให้ฉันเป็นห่วงเขาแต่ก็รู้สึกดีที่ได้ดูแลใกล้ๆเวลาที่เหนื่อยล้า
.
.
.
เวลาผ่านไปทุกๆวันเรารักกันมากขึ้น เราไม่เคยห่างกันเลยสักนิดยกเว้นวันทำงาน

จนกระทั่ง

"(คุณ)" ชายหนุ่มที่ชื่อ 'ปาร์ค จีมิน' แฟนของคุณเอ่ยเรียกกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและเศร้า
"มีอะไรไม่สบายใจหรอ" คุณเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
"คือพรุ่งนี้อปป้าต้องไปทำงานที่อเมริกาซึ่งมันต้องไป 3 วัน แล้วอปป้าไม่อยากให้(คุณ)อยู่คนเดียว"
"โถ่...เรื่องแค่นี้เอง อปป้าต้องไปเพราะมันเป็นงานนะ" คุณเอ่ยกับจีมินพร้อมกับดึงแก้มนุ่มนิ่มของเขาไปมา
"งั้นต้องโทรมาหาด้วยนะ ถ้าอปป้าโทรไปต้องรับด้วย" จีมินกำชับ
"อื้มเข้าใจแล้ว^^" คุณฉีกยิ้มกว้างๆให้เขา
"ดีมากครับ น่ารักที่สุดเลย" จีมินว่าจบก็ยกมือยีหัวคุณจนยุ่่งเหยิงไปหมด
"กอดหน่อย" คุณกางขนรอรับให้จีมินเข้าไปกอดเหมือนปกติแต่คราวนี้มันต่างกัน

ฉันเข้าใจว่ามันเป็นงานและฉันก็ไม่อยากให้เขาต้องมาเสียงานที่เขารักเพราะฉันคนเดียว เรากอดกันอยู่นานแสนนานและฉันรู้สึกได้ว่าอ้อมกอดครั้งนี้มันคงเป็นอ้อมกอดครั้งสุดท้ายของเราสองคน
.
.
.
ตื้ด ตื้ด ตื้ด

"อปป้ายุ่งอยู่แค่นี้นะ"

ติ๊ด!

ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ฉันคิดว่าเราจะรักกันมากขึ้น แต่ฉันคงคิดผิดเพราะยังไงความรักก็ต้องมีวันจบลง

"อปป้าจะไปไหนคะ" จีมินลากกระเป๋าใบใหญ่ลงมาจากชั้นบนบ้านก่อนจะเดินตรงมาที่คุณ
"ไหนๆเวลามันก็มาถึงแล้ว...(คุณ)อปป้าว่าเราแยกห่างจากกันเถอะ ขอโทษด้วยนะอปป้ามีเหตุผล" จีมินก้มหน้าพลางซ่อนน้ำตาเอาไว้
"อปป้า...แล้วเหตุผลของอปป้ามันคืออะไร" คุณพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ แต่น้ำตาก็ได้ไหลรินลงมาอาบแก้มทั้งสอง
"อปป้ารู้ว่าช่วงนี้งานเยอะและมันก็ไม่มีเวลามาดูแล(คุณ)มันอาจทำให้ความสัมพันธ์ของเราลดลงอปป้าไม่อยากให้เธอต้องทรมาน" จีมินในขณะที่ก้มหน้า
"นี่คือเหตุผลของอปป้าสินะ" คุณเอ่ยด้วยเสียงเรียบๆและแผ่วเบา
"..." จีมินได้พูดอะไรเพียงแค่ฟังคำพูดจากปากของคุณ
"ฮึก! ถ้าอปป้าต้องการแบบนี้ก็ได้ อย่างน้อย Army จะได้ไม่ผิดหวังกับอปป้า..."
"(คุณ)อย่าลืมเรื่องของเราเลยนะ" จีมินเงยหน้าขึ้นแล้วเดินเข้าไปกุมมือคุณไว้อย่างแผ่วเบา
"ฉัน...จำเป็นต้องปล่อยมือคู่นี้แล้ว"

พรึบ!

และนั่นคือครั้งสุดท้ายที่เราปล่อยมือออกจากกัน หลังจากนั้นฉันก็ไม่ได้คิดที่จะนึกถึงมันเลย
ฉันรู้ว่าจีมินอปป้าทำแบบนั้นเพื่ออะไร ฉันเข้าใจมันดี เขาก็ไม่ได้ต้องการให้มันเป็นแบบนั้นซึ่งฉันก็เหมือนกัน
ฉันไม่เคยลืมเรื่องราวในความทรงจำของเขาเลยสักนิด...
.
.
.
1 ปี ผ่านไป

คุณเป็นเจ้าของร้านอาหารหรู 5 ดาว ในโรงแรม XX
มีนักแสดงศิลปินต่างๆนานาๆมักจะมาโรงแรมนี้ละพลาดไม่ได้กับอาหารร้านคุณ
วันนี้ก็เช่นกัน มีคนติดต่อคุณมาว่าจะมีศิลปินกลุ่มหนึ่งไปถ่ายรายการ คูณก็สั่งทุกคนให้จัดการร้านและเครียพื้นที่ให้เรียบร้อยเหมือนทุกๆครั้ง
เมื่อถึงเวลาที่นัดไว้เรียบร้อยคุณก็เดินไปรับพวกเขาที่ห้าประตูตามมารยาท แต่เหมือนครั้งนี้ฟ้าต้องกลั่นแกล้งคุณน่ๆเมื่อคุณรู้ว่าศิลปินที่มานั้นคือใคร
พวกเขาคือ BTS หนึ่งในนั้นมี 'ปาร์ค จีมิน' แฟนเก่าของคุณเอง
ความรู้สึกวันเก่าๆเริ่มถาโถมเข้ามาภายในใจที่แตกสลายไปแล้วกลับมาตอกย้ำให้ใจดวงเก่าแตกละเอียดไปอีก...

"เชิญตามสบายนะคะ ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกฉันได้นะคะ" คุรเอ่ยกับผู้ดูแลพวกเขาก่อนจะเดินออกมาอยู่ในส่วนของคุณ

ฉันรู้สึกเจ็บจัง...เขาไม่แม้แต่จะองหน้าแันด้วยซ้ำเขาคงลืมฉันไปจริงๆใช่มั้ยเขาเป็นคนบอกฉันไม่ให้ลืมเรื่องราวทุกอย่างฉันไม่เคยลืม แต่เขาไม่สนใจฉันแสดงว่าตัวเขาเองคงลืมเรื่องทุกอย่างไปแล้วสินะ หึ! ฉันควรจะลืมเขาบ้างเหมือนกัน...
.
.
.
เมื่อถึงเวลาพักของพวกเขาคุณก็สั่งพนักงานให้เตรียมอาหารเสริฟไปให้พวกเขา รวมถึงคุณก็แยกไปนั่งในส่วนของคุณแต่ก็มีใครบางคนมาขอนั่งด้วย

"พวกผมขอนั่งด้วยได้มั้ย" คนที่ตัวสูงๆและหน้าตาดูเป็นคนใจดีเดินเข้ามาขอนั่งด้วยคนนั้นคือ 'คิม นัมจุน' คุณรู้ักพวกเขาดีและเขาก็รู้จักคุณ
"เชิญค่ะ" คุณเอ่ยบอกกับเขาก่อนที่คนอื่นๆจะตามมานั่งด้วยและก็ตามใครอีกคนที่คุณรู้จักดีที่สุด

หมับ!

"นั่งกินก่อนสิ จะรีบไปไหน" จีมินคว้าแขนคุณไว้เพราะตัวคุณเองกำลังลุกออกไป
"ปล่อยเถอะค่ะ" คุณพยายามแกะมือของจีมินออก
"1 ปีผ่านมาเธอก็ยังไม่เปลี่ยนเลย..." จีมินค่อยๆปล่อยมือของเขาออกด้วยรอยยิ้มบางๆและดวงตาที่สั่นระริกกับความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของรอยิ้มบางๆนั้น
คุณเดินออกมาจากตรงนั้นโดยที่ไม่หันกลับไปมองเลยสักนิด คุณก็แค่ไม่อยากกลับไปเจ็บแบบนั้นอีกแล้ว...
.
.
.
"ฮึก! ท...ทำไมต้องเจอกันอีกทำไมฉันต้องรู้สึกเจ็บเวลาเจอหน้าอปป้านะ ฮือออ..." คุณยืนร้องไห้ที่หลังร้านคนเดียวพลางพูดระบายออกมาคนเดียว

พรึบ!

ความรู้สึกอบอุ่นที่แผ่นหลังแล่นเข้ามาทำให้คุณยิ่งร้องออกมาอีก ความรู้สึกอบอุ่นนี้คุรเคยได้รับมันมาก่อน

"อปป้าคิดถึงเธอ อปป้าพยายามติดต่อตามหามาตลอด 1 ปี ไม่รู้ว่าเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ทำอะไรอยู่..." จีมินกอดคุณจากด้านหลังงพลางพูดความในใจที่ระยะเวลาที่ไม่มีคุณเขาเฝ้าถามตัวคนเดียวมาโดยตลอด
"ป...ปล่อยเถอะค่ะ" คุณอ้อมกอดนั้นออกแม้ในใจอยากจะหยุดเวลานั้นไว้แล้วก็ตาม
"ทำไมล่ะ เธอไม่รักอปป้าแล้วหรอ" จู่ๆน้ำตาลูกผู้ชายของเขาก้ไหลรินลงมาอบแก้มทั้งสอง หัวใจของคุณที่เคยแตกระเอียดพอเห็นภาพตรงหน้าภาพของคนที่คุณรักกกำลังร้องไห้เพราะตัวคุณมันยิ่งบีบครั้นให้หัวใจแตกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี
 "..." คุณเงียบลงเพื่อฟังคนตรงหน้าพูดทั้งน้ำตา อยากเอื้อมมือไปปาดหยาดน้ำตานั้นออกแต่ก็ทำไม่ได้...
"เธอลืมความทรงจำดีๆไปแล้วหรอ...เธอไม่คิดถึงอปป้าบ้างหรอ...อปป้าเป็นห่วงเธอมา...อปป้านอนไม่หลับเวลาที่ไม่มีเธอ...อปป้า!..."

พรึบ!

"ฮึก...คิดถึงสิ คิดถึงมากด้วยฉันไม่เคยลืมเรื่องของเราเลยสักนิด ฉันเฝ้ารออปป้ามาตลอดอยากกอดอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่มันคงเป็นไปไม่ได้ในเมื่ออปป้ามี Army แล้ว ฉันควรปล่อยมือจากอปป้าไป ฮึกฮือออ" คุณเข้าไปกอดจีมินด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่มันตีเข้ามาตอกย้ำตัวคุณ
"ไม่...อปป้าจะไม่ปล่อยเธอไปไหน" จีมินกอดคุรให้แน่นขึ้นเพื่อให้คุณไม่จากไปไหน
"มันเป็นไปไม่ได้...สกวันอปป้าจะเจอคนที่ดีกว่า ตอนนี้อปป้าต้องทำให้ Army มีความสุขสิอปป้าเป็นความหวังให้กับคนอื่นๆได้เยอะถ้าขดอปป้าไปแล้วคนในวงล่ะ แฟนคลับล่ะอปป้าไม่ห่วงพวกเขาหรอค่ะ อย่ายื้อฉันให้เป็นตัวถ่วงเลย" คุณผละอ้อมกอดนั้นออกแล้วกุมมือของจีมินไว้เบาๆ
"..."
"อปป้าฟังนะ...Army สำคัญที่สุดถ้าอปป้าทำให้พวกเขามีความสุขฉันก็มีความสุขเหมือนกัน" คุณเอ่ยแต่ยังคงกุมมือจีมินเอาไว้พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลลงมาอีกครั้งนึง
"จีมินฮยองได้เวลาถ่ายต่อแล้ว" เสียงของจองกุกสมาชิคในวงมาตามจีมินออกไป
"อือ ขอเวลาอีกแปปนึง" จีมินหันไปเอ่ยบอกกับจองกุก
"อปป้า...มันถึงเวลาแล้ว ไปทำให้ Army มีความสุขที่อปป้ามาได้ถึงจุดนี้ไม่ใช่เพราะฉันแต่เป็นเพราะ Army" 
"แต่..." จีมินพยามรั้งคุณไว้
"ไม่ร้องสิอปป้าจะพาฉันร้องไปด้วยนะ มันถึงเวลาแล้วที่เราต้องปล่อยมือกัน" คุณเอ่ยจบก็ปล่อยมือจากจีมินทันทีหร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสดใสเหมือนอย่างเคย
"(ตุณ)" จีมินมองคุณด้วยใบหน้าที่เศร้าหมองลง
"ถึงเราจะห่างกันแค่ไหนแต่ฉันจะเฝ้ามองอปป้าอยู่นะคะ อย่าทำให้ทุกคนผิดหวังนะคะฉันเชื่อในตัวอปป้า..." คุณยืนมองจีมินเดินออกไป หลังจากนั้นความรู้สึกที่แท้จริงก็ถาโถมเข้ามา...
"ฉันจะไม่ลืมเรื่องของเรา..."
.
.
.
二人で見た空の色
ฟุทาริ เด มิตะ โซรา โนะ อิโระ
สีของท้องฟ้าที่เรามองด้วยกัน

二人がいた道の香り
ฟุทาริ กา อิตา มิชิ โน คาโอริ
กลิ่นอายของถนนที่เราเดินเคียงคู่

忘れないでいて
วาสุเรนาอิ เดอิเตะ
ได้โปรด อย่าลืมมันนะ
.
.
.
จบ

ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ

ผลงานทั้งหมด ของ ไข่_เจียว

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น