OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 8 : 2017 : พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 659
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 Tiny Hand

2

พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส



เป๊ก ผลิตโชค.. มนุษย์หนุ่มที่เกิดมาเพื่อนโค่นบัลลังก์สามีแห่งชาติที่แท้ทรู.. ทั้งหน้าตา มารยาท คำพูด การวางตัว การเรียน ฐานะทางบ้าน.. เอเวอรี่ติงอีสโซกู๊ดม๊ากมากกก(สำเนียงไทยแลนด์) ใครเห็นก็อยากได้ เดินผ่านนี่เป็นต้องเหลียวหลังมองตามๆกัน..


แต่!!! ขอเบรกไว้สักนิดว่าไม่ใช่กับอิศราผู้นี้ เพราะว่าเขาเองก็(อยากจะ)เป็นแบบที่หมอนั่นเป็นด้วยเหมือนกัน


"หมอทอมนี่หว่า.."


"มึงง หมอคนนั้นหล่ออ่ะ!"


"หมอทอมมม"


อิ้! (≧∇≦)b


นี่แหล่ะที่พิทอมต้องการ


"เห้อ~ เบื่อจัง คนหน้าตาดี" คนตัวเล็กสะบัดผมที่ปรกหน้าผากออกเล็กน้อยแล้วส่งยิ้มให้เพื่อนสาวที่ทำหน้าเอือมอยู่ข้างๆ


"โอ้ยย มั่นหน้ามั่นโหนกมั่นกะโหลกมั่นเบ้า!" หล่อนตวัดเสียงพลางขมวดคิ้ว นี่ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไอเป๊กมาจีบก็คงไม่มีใครรู้จักหรอก!


"อะร่ะ? อิจฉาอ่ะดิ" ยัง ยังมีหน้ามายักคิ้วกวนตีนอีก..


"อิจฉาที่หน้ามึงสิ -- ถ้าไม่ใช่เพราะไอเป๊กมึงก็ไม่ต่างจากกูเท่าไหร่หรอก!"


อืม.. ความจริง 100 ล้าน % มักจะอยู่ในกรอบคำพูดของคนสวยเสมอ


คนแมนจิ๊ปากทันที "แล้วมึงจะพูดถึงมันทำไมเนี่ย?" เขาขมวดคิ้วขัดใจ ยกกาแฟที่ซื้อมาจากป้าเจ้าเดิมขึ้นดื่มอึกใหญ่แล้วปรายตามองเพื่อนที่กำลังจะอ้าปากพูดต่อ


"ไอทอม กูถามจริงๆเหอะ -- ไอเป๊กมันแย่ขนาดนั้นเลยหรอวะ มึงถึงไม่เอา" มันขมวดคิ้ว เรื่องนี้ก็จริงๆจรังๆมาพอสมควรแล้วเพราะตัวเองก็เป็นแม่สื่อให้ไอเป๊กด้วย แถมก็อยากเห็นเพื่อนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมมีแฟนกับเขาบ้าง


ถึงจะเป็นผู้ชายก็เห้อะ -- ยุคสมัยมันเปลี่ยน อะไรก็เปลี่ยน


แต่เพื่อนกูไม่เปลี่ยน..


"เออ! แย่ มันแย่มาก -- แย่ที่สุดในชีวิตที่กูเคยเจอมา"


มนขมวดคิ้วเข้าไปใหญ่ ไอหมอเป๊กอ่ะนะ?!!


คนที่อยู่ในโอวาทปาฏิโมทย์ เดินทางทางสายกลางอย่างไอเป๊กอ่ะนะแย่!!


โอย.. ประสาทแดกใหญ่แล้วอิท๊อมมม


"มันก็จีบมึงมาจะปีนึงแล้วนะไอทอม ไม่ใจอ่อนหน่อยหรอวะ? คนดีๆมาจีบมึงก็มีไม่เยอะนะ ..แถมคนนี้ก็หล่อชิบหายด้วย" เหอะ อวยกันเข้าไป บอกเลยว่าพิทอมไม่เอาไอเป๊กเป็นแฟนแน่นอน หัวเด็ดตีนขาดยังไงกูก็ไม่คบกับมันเด็ดขาด!


"กูชอบผู้หญิง"


"แน่ใจ?"


"ยาห์~" ตอบเท่านั้นแล้วทำหน้าระรื่น ถามว่านี่ใคร ตอบเลยว่าพิทอมสัตวปีสองนะครับผม ไม่ใช่ขี้ๆนะฮะ


"เห้อ.. เอาเหอะมึง" มนกรอกตาไปมาแล้วเหลือบไปมองแก้วน้ำที่เพื่อนสนิทถืออยู่ จู่ๆความคิดอันชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด หล่อนยิ้มเยาะในใจ หวังจะแกล้งเพื่อนสนิทที่ยืนเคี้ยวน้ำแข็งเสียงดังอยู่ข้างๆ "เหี้-!!! จิ้งเหลนๆ!!!"


"หะ! ไหนๆๆ!!!" เขาร้องลั่น กระทืบเท้าไปมาก่อนจะโยนแก้วในมือทิ้งทันที


แต่


ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ..


แม่งโยนสูงมาก--



มึงคิดว่าตัวเองเล่นโนราห์เรียกชื่ออยู่หรออิท๊อมมมม!!!



"มน!!!"


ไม่!! มึงไม่ต้องมาเรียกชื่อกู!



ฮ๊าาา เล ลู๊ ยา (เลลู๊ยา)



สถานการณ์ที่ 1 >> ทั้งคู่เอาชีทปิดหัว วิ่งกันไปคนละทิศละทาง


สถานการณ์ที่ 2 >> ด้วยความที่ลืมบอก.. -- ตอนนี้เป็นเวลาเลิกเรียนของคณะแพทย์พอดิบพอดี ..จึงมีคนเดินไปเดินมาอยู่ด้วย


สถานการณ์ที่ 3 >> แก้วน้ำที่ลอยขึ้นเหนือหัวไปประมาณสองเมตรแม่งตีลังกากลางอากาศประหนึ่งนักกีฬาโอลิมปิก และฝาก็ถูกดีดออก..


และ.. และ และและ..


สถานการณ์ที่ 4 >> อิอ้วนที่มาจากไหนไม่รู้วิ่งผ่าเข้ามากลางวงไม่ดูสิ่งรอบข้างเลยแม้แต่น้อย--


"ทอมคะ..--"



ปั่ก! โพล๊ะ!!



"เชี่ยย!" >> ชุติมน


"แหม่มึ้งง!" >> อิศรา

ทอมกระโดดหลบน้ำกาแฟที่หล่นใส่หัวคนตัวสูง ไม่วายกอดชีทเอาไว้แน่น ในขณะเดียวกัน.. อิหมอเด๋อก็ยืนช็อคกับเหตุการณ์เมื่อครู่แล้วก้มดูสภาพตัวเองที่เปียกโชกไปด้วยกาแฟที่เหลืออยู่ครึ่งค่อนแก้วมาแต้มสีสันบนเสื้อนักศึกษาสีขาวเป็นดวงเล็กดวงน้อย..


ดวงน้อย -- ครับ


"ไออ้วน! มึงวิ่งเข้ามาทำห่าอะไร๊?!! ლ(ಥ益ಥლ)" ตามึงบอดเรอะ! แก้วแม่งจะแทงตามึงอยู่แล้วมึงเห็นมั้ย!


"..." ยัง ยังช็อคอยู่


"เป๊กก มึงเป็นไรมั้ยเนี่ย!" มนรีบถลาเข้ามาดู ปัดๆเสื้อผ้าให้แล้วสายตาก็ไปหยุดที่ชีทในมือของอีกฝ่าย


โฮลลี่ชิต.. ชิบหายแล้ว


"ชีทผม" คนตัวสูงเงียบ ดึงแว่นสายตาที่ใส่อยู่ออกแล้วยกชีทในมือขึ้นมาดูด้วยสายตาตัดพ้อ


กู -- ผิด ใช่มั้ยเนี่ย..?


จะโทษความตกใจรัชดาลัยของกู หรือความโง่ของมึงดีอิอ้วน..


"ใจเย็นอ้วน อย่าโกรธนะ ขอโทษๆ" ในที่สุดก็ต้องยกมือไหว้ขอโทษขอโพยมันยกใหญ่เพราะสีหน้าไม่สู้ดีของไอหมอเป๊ก นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่เขาเห็นอีกฝ่ายเงียบขนาดนี้


ก็ช่วยไม่ได้อ่ะ! คนมันตกใจ!


จิ้งเหลนนะเว้ย ไม่ใช่จิ้งหลาน!


...


ตึ่งโป๊ะ.. ผ่ามพาม..



อืม -- กูเล่นในใจคนเดียวก็ได้ (จริงๆมุขนี้ไม่ผ่านนะทอม..)


"..." ยังเงียบอยู่..


นี่โกรธจริงป่ะเนี่ยย


ชิบหายเลยนะ ไม่เคยง้อใครด้วยเนี่ยกู


"อ้วน อย่าโกรธนะ เดี๋ยวพาไปอาบน้ำ"


"..." <<< อิอ้วน


"..." <<< ไอมน


ทำไม? กูพูดอะไรผิด?


"..."


"(≖V≖)” <<< ไอมน


"..."


"กู เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้อ่ะ" ชุติมนรีบพูดตัดบทสนทนากลุ่มทันที หล่อนยิ้มเล็กยิ้มน้อยแล้วหันมาโบกมือให้เพื่อน "กูไปก่อนนะ" พูดจบก็วิ่งสับขาวิ่งออกไปประหนึ่งฟาสแปด ทิ้งให้คนตัวเล็กยืนหน้าแห้งอยู่ข้างอดีตเดือนคณะตัวสูง..


"อ..อ่าวเห้ย!" อย่าทิ้งกูไว้คนเดี๊ยววววTT


"..."


คราวนี้.. ก็ยังไงล่ะ? คิดว่าพิทอมจะสนสายตาของคนที่เดินผ่านไปผ่านมาที่มองเขาด้วยสายตาคาดโทษปนเหยียดนิดๆนั่นน่ะหรอ?


อืม.. ก็ไม่สนใจนะ


ไม่สนใจเลยจริงๆ..

"เอามานี่" แย่งชีทของอีกฝ่ายมาถือไว้ในอ้อมแขนแล้วดึงข้อมือหนาให้เดินตามมาด้วย 


เหอะ! ถ้าไม่จำเป็นก็ไม่อยากจะช่วยเท่าไหร่หรอกนะ


"..." อีกฝ่ายยังคงเงียบเหมือนเดิม ยอมเดินตามมาต้อยๆแล้วมองข้อมือของตัวเองที่มือเรียวของอีกฝ่ายจับเอาไว้แล้วลอบยิ้มออกมาน้อยๆ


สกิล : พลิกวิกฤตให้เป็นโอกาส



รอบแรก -- หมอเป๊ก WIN



ร่างเล็กเปิดประตูรถของตัวเองแล้วเอ่ยปากสั่งให้อีกฝ่ายเข้าไปนั่ง ซึ่งคนตัวสูงก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย ส่วนตัวเองก็วางชีทไว้ข้างเบาะหลังแล้วเดินอ้อมมานั่งฝั่งคนขับ


ฮึ่ยยย ไอมนนะไอมน


ทิ้งเพื่อนกันได้ลงคอ


สัญญาที่จะไปกินหมูกระทะกันวันนี้เลยเป็นอันต้องยกเลิกอีกตามเคย


"..."


"(ಠ益ಠ)"


ใช้เวลาไม่นาน รถมินิสีครีมก็เคลื่อนตัวมาจอดในที่จอดรถของหอพัก คนตัวเล็กเหลือบมองร่างสูงที่ไม่พูดไม่จาแล้วเปิดประตูลงมาข้างนอกอย่างจำใจ


จริงจังนะ ทำไมกูต้องมาเจออะไรแบบนี้


หายใจใช้ออกซิเจนร่วมกันยังพอทน นี่มันต้องย่างกรายเข้าประตูห้องกูอี๊กกกTT


กูจะบ้าตาย


"ถือแปป" เขายื่นชีทในมือให้ร่างสูงแล้วก็ล้วงหยิบกุญแจในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาปลดล็อคประตู


"..."


เดินอาดๆเข้ามาในห้อง ปรายตามองไอหมออ้วนที่มองไปรอบๆอย่างสนอกสนใจแล้วกรอกตาไปมา เขาเดินไปเอาผ้าเช็ดตัวในตู้มาแล้วโยนให้คนที่ยังอยู่ในสภาพเสื้อผ้าเลอะเทอะเปรอะเปื้อน


"เอ้า" โยนของให้มือให้แล้วพยักเพยิดหน้าไปทางประตูห้องน้ำ


"..." เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยเชิงถาม


"มึงก็ไปถอดเสื้อผ้าสิวะ กูจะได้ซักให้" เขาเท้าเอว เอียงคอสี่สิบหาองศาได้รูป ขมวดคิ้วเพื่อความคูลเล็กน้อยพร้อมอ้าปากสั่งประหนึ่งตัวเองเป็นพี่ว้าก


เนี่ย ถึงจะเรียกพิทอมสายโหด


ความรู้สึกผิดตอนนี้ค่าติดลบ เพราะหมอทอมแม่งไม่ได้รู้สึกอะไรเลย


"..." ยัง ยังเงียบอยู่


"เงียบ.. หรือมึงจะถอดตรงนี้ หา?" เขาฮึดฮัดขัดใจในลำคอแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เหยียดขาเล็กน้อยก่อนจะเอาชีทของอีกฝ่ายขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะเล็กข้างหน้า 


"ถอดตรงนี้ได้หรอ?"


"..."


"..."


"ได้แม่มึงสิ!"


ไอ้หมอเป๊ก คนผีทะเล!!!



TBC.

มัลล้าวววว เป็นไงบ้างคะ? สนุกมั้ยเอ่ย?

อย่าลืมว่าเราต้องวนลูปกลับไปยุค ๒๓๕๕ อีกนะคะ

และ และ และและ เราจะกลับมาเจอกันในยุคนี้กับ 2018

แต่ไม่บอกหรอกว่าจะตัดจบตอนไหน

กด Feb. ก่อนสิคะ แล้วจะรู้เองง 555555

โคตรโฆษณาอ่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #176 kaisooLL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 06:24
    555555555 ตลกหมอเป๊ก
    #176
    0
  2. #51 pun_7226 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 10:54
    หมอทอมสายโหด หมอเป๊กสายเนียนนน เนียนเข้าห้องเค้าเฉยย
    #51
    0
  3. #30 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 17:39
    หมอเป๊กเนียนได้อีกน้าา
    #30
    0
  4. #28 - c s h r - (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 15:56
    ตลกพิทอม55555555 อย่าแอ๊บเข้มเลยข่ะ ถถถถถ
    #28
    0
  5. #27 diamiet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 23:35
    แมนสุดๆเลยค่ะ!!!พี่ทอมมมม XD
    #27
    0
  6. #26 MFring (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 22:59
    พิทอมสายโหด55นี่ฟิคเป๊กทอมช่ายมาย นึกว่าทอมเป๊กโอ้ยน55
    #26
    0