OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 5 : OS : แอบชอบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

OS

แอบชอบ


เรื่องราวความรักของผม..


มันเกิดขึ้นเมื่อตอนมอห้าครับ


"ไอทอม! ไปหาพี่เค้าเร็ว ตอนนี้พี่เป๊กอยู่ที่สนามเนี่ย" เสียงของหญิงสาวว่าพลางตบโต๊ะแรงๆเรียกสติเพื่อนที่กำลังเขียนการ์ดลงในช่อดอกไม้


โอ้ยย จะมาบรรจงอะไรตอนนี้วะ!


"พี่เป๊กจะไปแล้วหรอ?"


"เออสิวะ! ไม่ต้องเขียนแล้ว ไปเร็ว!" เธอว่าพลางฉุดข้อมือเล็กๆให้เดินตามมาที่ทางเดินที่เต็มไปด้วยนักเรียนที่พากันวิ่งวุ่นไปหมด


วันนี้เป็นวันอำลาพี่มอหกโรงเรียนของเขา -- คงไม่แปลกเท่าไหร่ที่สาวๆจะพากันวุ่นวายกับการแต่งหน้าจัดผมเพื่อไปร่วมถ่ายรูปกับพี่ๆที่จะเรียนจบในปีนี้


โดยเฉพาะพี่เป๊ก


"กรี๊ดดดดด"


"พี่ผลิตของน้อง โชคดีนะค้าา"


"ครับๆ ขอบคุณนะ"


...


"เนี่ย มึงดูเอาแล้วกันไอทอม ชะนีทั้งหลายทั้งปวงจ้องจะจับพี่เขากันทั้งนั้นแหล่ะ" มนเบ้ปากมองร่างสูงที่กำลังยืนถ่ายรูปกับน้องๆด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับเพื่อนของหล่อนที่ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ล้านด้วยความกังวล


"ทำไงดีวะมน กูไม่กล้าอ่ะ.."


"งั้นเดี๋ยวรอให้คนอื่นไปก่อนมึงค่อยเข้าไปให้ก็ได้"


"กูตื่นเต้น.." เขาหลุบสายตามองช่อดอกกุหลาบสีขาวในมือ


นี่เขาทุ่มตังทั้งหมดที่มีซื้อให้พี่เป๊กโดยเฉพาะเลยนะ..


"จะกลัวอะไรวะ แค่เดินเข้าไปให้เอง"


"..." เขาเงียบ รู้สึกไม่ดีแถมมวลท้องแปลกๆ


มนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไอ้ทอม มึงแอบชอบพี่เค้ามาตั้งแต่มอหนึ่งแล้วนะ!"


"ก็เพราะว่าชอบมานานแล้วไงเลยกลัวว่าเขาจะรับไม่ได้.."


"..."


"เป็นมึง จู่ๆมีผู้หญิงมาบอกชอบมึงตั้งแต่มอหนึ่งจะไม่ตกใจหรอ..?"


"..." มนนิ่งคิดไปสักพักก่อนจะหันมาตอบเสียงแผ่ว "เออ.. ก็.. นิดนึงว่ะ.."


"..."


ตัดกำลังใจได้ดีมากเลย..


"งั้นพี่ไปก่อนนะครับน้องๆ เจอกันนะ" ร่างสูงโบกมือลาแล้วโปรยยิ้มให้รุ่นน้องสาวกลุ่มใหญ่ พวกหล่อนยิ้มดี๊ด๊าแล้วพากันอวดรูปที่เพิ่งจะถ่ายกับเดือนโรงเรียนให้กับโซเชียลในมือ


นี่คงจะเป็นโอกาสของเขาใช่มั้ย?


"ไปเร็ว ทอม" มนดันหลังเขาเบาๆก่อนจะเพยิดหน้าไปทางรุ่นพี่ตัวสูงที่หันหลังเดินออกไปแล้ว


"งั้น.. เดี๋ยวกูโทรไปนะ"


หญิงสาวพยักหน้าเบาๆ


ร่างบางเม้มริมฝีปากแล้วรีบวิ่งเหยาะๆตามแผ่นหลังกว้างไปทันที หัวใจดวงน้อยสั่นไปหมดด้วยความตื่นเต้น


พี่เป๊กจะมองหน้าเขายังไงนะ..


สายลมเอื่อยๆพัดมาปะทะใบหน้าหวานที่ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างน่ารัก -- พี่เป๊กอยู่ตรงหน้านั่นแล้ว.. แค่ยื่นดอกไม้ให้ก็จบ


เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เท้าทั้งสองข้างชะลอความเร็วลงจนเปลี่ยนเป็นเดินเมื่อเห็นว่า 'คนที่ชอบ' หยุดชะงักที่ทางข้ามถนน


ตึกตัก.. ตึกตัก..


เจ็ดเมตรที่เขาอยู่ห่างจากพี่เป๊ก


อีกไม่กี่วินาทีเท่านั้น..


"พี่ปะ.."


"พี่เป๊กคะ"


ทอมชะงักกึก คำพูดทุกอย่างถูกกลืนลงคอไปจนหมดเมื่อร่างระหงของดาวโรงเรียนเดินเข้าไปหารุ่นพี่ตัวสูง..


จู่ๆโลกที่กำลังจะมีแสงสว่างก็มืดลงอีกครั้ง--


"อ้าว ซี ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ?" 


"..." 


ทั้งคำพูด การกระทำ และสีหน้ามีความสุขแบบนั้นทำเขาพูดไม่ออก -- ขนาดแฟนคลับรุ่นน้องพี่เป๊กยังไม่พูดด้วยน้ำเสียงแบบนี้.. น้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเอ็นดูแล้วก็อบอุ่นไปในเวลาเดียวกัน


"ยังไม่กลับค่ะ ซีมีของมาให้พี่ด้วย"


ดูเข้ากันอย่างบอกไม่ถูก..


คนตัวเล็กเม้มริมฝีปากแน่น มือที่ถือช่อดอกไม้สั่นเทาไปหมด


"จริงหรอ.. ดีใจจัง" เขายิ้มเขินแล้วเกาท้ายทอยแก้เก้อ


ดวงตาสีอัลมอนร้อนผ่าว ทอมก้มหน้ามองช่อดอกกุหลาบในมือแล้วตัดสินใจเดินออกมาจากตรงนั้นเงียบๆ..


นี่มันเป็นวิถีของคนที่แอบชอบเขาข้างเดียวรึเปล่านะ..?


"ฮึก.."


แปะ แปะ..


เขาเดินลากขามาเรื่อยๆพร้อมช่อกุหลาบในมือที่ถือแกว่งอย่างไม่ใส่ใจนัก ลมเย็นสัมผัสเข้าที่ใบหน้าเปื้อนน้ำตาพร้อมกับสายฝนที่เริ่มหยดลงมาเรื่อยๆ


ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเค้าไม่ได้ชอบผู้ชายยังจะเสนอหน้าไปหาเค้าอีกนะอิศรา


เขาหยุดอยู่หน้าถังขยะแล้วก้มมองช่อดอกไม้ในมือ


เค้าจะต้องการของแบบนี้ไปทำไม?


ก็มีดาวคนสวยให้อยู่แล้วนี่..


"แม่งเอ้ย!"


มือเรียวปาช่อดอกไม้ลงขยะแล้วหันหลังเดินกลับบ้านทั้งน้ำตา


จะรักเค้าทำไมวะ


ไอเหี้ย!


.

.

.


1 ปีผ่านไป..


"ไอทอม.. มึง.. เชี่ยไรเนี่ย!" มนขมวดคิ้วหงุดหงิดแล้วดึงหูฟังของเพื่อนสนิทออกแรงๆ "ฮัลโหล!! ได้ยินกูยัง?"


"เออ.. อะไรของมึง ไอมน"


"แหม ยังจะอะลงอะไร เอาแต่ฟังเพลง ไม่สนใจเพื่อนฝูง" หล่อนถอนหายใจ "นี่มึงยังไม่ลืมพี่เค้าอีกหรอวะ? มันก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนะเว้ย"


"...เปล่า" ร่างเล็กตอบหน้าตายแล้วเบนหน้าหนีไปข้างนอกหน้าต่าง


จะขุดเรื่องนี้ขึ้นมาพูดทำไมวะ..


"อ่ะๆ กูไม่พูดก็ได้ -- แล้วนี่งานโอเพ่นเฮาส์ปีนี้เอาไง? ห้องเราต้องทำอะไรที่ชาวบ้านเขาไม่ทำกันนะเว้ย ไอต้นฝากมาให้มึงช่วยคิด"


"กูหรอ?"


"เออ"


"..."


"มันบอกว่าไม่เอาของกินเพราะพวกห้องอื่นเอาไปแล้ว จะเปิดตีกันเปล่าๆ" มนนั่งลงข้างๆเพื่อนสนิทแล้วเท้าแขนลงบนโต๊ะ "แม่ง.. มึงคิดดู  เราจะทำอะไรได้บ้างวะนอกจากขายน้ำ-- โอ้ย กูจะบ้าตาย เสนอไรไปต้นมันก็ปฏิเสธแบบไร้เยื่อใยโคตรๆ"


"ก็.. ทำแกลอรี่ดิ" เขาปรายตามองเพื่อนแล้วก้มลงมองวอลเปเปอร์โทรศัพท์ที่เป็นรูปพี่เป๊กตอนมอสามกำลังยิ้มให้กับกล้อง


มันเป็นรูปเมื่อหลายปีก่อน


ซึ่งเขาเป็นคนถ่ายเองกับมือด้วย..


"หะ? หมายถึงแบบ.. ขายรูปภาพอะไรแบบนี้ป่ะ?"


"อือ -- ก็ทำแบคกราวน์ แล้วก็ให้คนเข้ามาถ่ายรูปในซุ้ม.. แล้วก็ปริ้นให้เขา ขายตามขนาดอะไรแบบนี้ไง"


"เออว่ะ ต๊ายยย เพื่อนกู" มนรีบลุกขึ้นทันที หล่อนตบโต๊ะรัวๆก่อนจะพูดต่อ "กูไปหาไอต้นละ เดี๋ยวกลับมา"


"อือ" คนตัวเล็กพยักหน้ารับ .. งานโอ้พ่นเฮาส์ที่จะเกิดขึ้นอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าทำให้เขาจำเป็นต้องรีบปั่นการบ้านทุกอย่างให้เสร็จเพื่อที่จะได้ช่วยงานห้องได้อย่างเต็มที่ -- แถมยังเป็นงานที่หินกว่างานโรงเรียนอีก


เพราะมันเป็นการนำเสนองานในรูปแบบของนักเรียนโดยอาจารย์จะไม่เข้ามายุ่ง นอกจากนี้เขายังเป็นพี่ใหญ่ของโรงเรียนอีก..


เป็นมอหกที่น่ารำคาญอยู่นิดหน่อยนะ


ถ้าเป็นปกติเขาก็คงสนุกสนานไปกับการถ่ายภาพกับเพื่อนๆแล้ว แต่ตอนนี้เขากลับไม่มีอารมณ์จัดกิจกรรมสนุกสนานอะไรทั้งนั้น..


แม่งเอ้ย.. กูเป็นอะไรวะ



วันงานมาถึงไวกว่าที่เขาคิดเอาไว้.. แม้จะเป็นช่วงที่วุ่นวายแต่เขาก็วางตัวอยู่ในจุดที่มีคนเรียกใช้ได้บ้าง -- ถึงจะช่วยได้ไม่เยอะก็เถอะ


"ทอม เดี๋ยวมึงไปหาไปกันต์หน่อย แม่งเรียกหาอยู่นานละ กูรำคาญ ป่ะๆ" ต้นกวักมือเรียกเพื่อนตัวเล็กที่นั่งอยู่หน้าซุ้มของห้องหกออกมาแล้วนวดขมับแรงๆ


"หะ? ไอกันต์? มึงหมายถึงฟลุ๊คป่ะ?" คนตัวเล็กขมวดคิ้ว "เออ -- ฝากรอเครื่องรีสตาร์ทด้วยนะ เดี๋ยวก็เสร็จละ"


"เออ ไม่มีปัญหาอะไรใช่ป่ะ?"


"ไม่มีๆ ไม่ต้องห่วง" เขาพูดปัดแล้วเดินเอื่อยๆไปทางเพื่อนต่างห้องที่เดินไปเดินมาอยู่หน้าซุ้มขายขนมหวาน "มึง"


กันต์หันขวับ ดวงตาทั้งสองข้างมีแววประกายขึ้นมาทันทีที่เห็นหน้าคนตัวเล็ก "ทอม!"


"เออ อยู่ใกล้แค่นี้จะตะโกนทำห่าอะไรล่ะ -- มีไร? เห็นไอต้นบอกว่ามึงหากูอยู่"


"เออ โทรไปก็รับซะที่ไหนล่ะ"


"หรอ.. -- เออ แล้วสรุปมีไร?"


"กูอยากให้มึงช่วยเรื่องนึงหน่อยว่ะ คือ.." กันต์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เกาหัวแกรกๆก่อนจะพูดต่อเสียงแผ่ว "ไอว่านแม่งลื่นตกบันไดเมื่อเช้า ไม่มีคนมาร้องเพลงให้ชมรมดนตรีที่จัดเวทีอยู่ฝั่งนู้น -- มึงช่วยมาร้องให้หน่อยได้ป่ะ?"


"หะ? มึงคิดว่ากูเป็นใคร? ไมเคิล แจ็คสัน?หรือเอ็ด ชีแรน?"


"กูตามมึงมาตั้งนานล่ะ โคฟมึงกับไอมนอ่ะ"


"..."


"นะ ช่วยพวกกูหน่อย ครั้งเดียวเอง พลีส"


"แล้วกูจะได้อะไร?"


"มึง.. คำว่าจิตอาสาอ่ะ.."


"งั้นไปละ บาย"


"เห้ยย เดี๋ยวๆ" เขาดึงข้อมือคนตัวเล็กไว้ก่อนจะยกมือพนมไว้เหนือหัว "กูซื้อทุเรียนทอดให้หนึ่งลังเลย ช่วยหน่อยเหอะ พวกกูไม่รู้จะหาใครมาแทนแล้ว"


"เออ--ก็ได้วะ" นี่ถ้าไม่เห็นแก่ของกินปฏิเสธไปแล้วนะ "แล้วเพลงอะไร ให้ซ้อมก่อนเปล่าเดี๋ยวร้องไม่ถูก กูยิ่งชอบโชว์เด๋ออยู่ด้วย"


"มึงว่างตอนไหนก็โทรหากูแล้วกัน มันจะเริ่มร้องประมาณเที่ยง สักสิบโมงครึ่งค่อยโทรมาก็ได้" เขาว่าพลางดูนาฬิกาก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋า "เออ -- เดี๋ยวกูต้องไปละ.. ขอบคุณมากมึง"


"เออ ไม่เป็นไร -- เจอกัน"


"เจอกันๆ"


เขามองร่างสูงของเพื่อนถือชีทเพลงเดินจากไปแล้วก้มมองนาฬิกาข้อมือ


นี่ก็เจ็ดโมงแล้ว กว่าคนจะมาก็ประมาณเที่ยง


สักตอนบ่ายๆค่อยมาช่วยงานก็น่าจะทันมั้ง


"อ้าวเห้ย! ไอ้ทอมป่ะวะน่ะ?" ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆก็มีเสียงทุ้มแผดดังขึ้นพร้อมกับร่างใหญ่ของพี่รหัสที่เดินเข้ามาหาเขาพร้อมกับเพื่อนอีกสองคน


หนึ่งในนั้นทำเขาชะงัก--



พี่เป๊ก..



"เป็นไงบ้างวะ ไม่เจอกันตั้งปี" เขาโอบไหล่คนตัวเล็กแล้วยิ้มร่าจนเห็นฟังแทบทุกซี่ ทอมเหลือบมองร่างสูงที่ใส่หมวกแก๊ปสีดำก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ก่อนจะลอบถอนหายใจอย่างหมดหวัง


แม่ง.. ไม่เคยสนใจกูสักนิดเลยจริงๆ


"ก็ดีนะพี่ -- ทอมสูงขึ้นมาสองเซนแหน่ะ" เขาชูสองนิ้วประกอบ โอ๊ตขยี้หัวเขาแรงๆพร้อมหัวเราะเยาะเย้ยเสียงดังจนเขาเริ่มอายขึ้นมา "พี่จะเสียงดังทำไมเนี่ย คนมองมั้ย-- ไม่อายไง?"


"ฮ่าๆๆ ไอ้เตี้ยหมาตื่น" เขาตบมือตัวเองดังๆแล้วดึงเพื่อนสนิทที่อยู่ข้างหลังมายืนข้างคนตัว "ดู -- สองเซนแต่ก็ยังเตี้ยเหมือนเดิม ไม่เชื่อก็ลองเทียบกับคนที่ส่วนสูงไม่ขยับตลอดหนึ่งปีอย่างเพื่อนกูเลย" 


"..." 


"..."


ไอพี่โอ๊ต..


คนตัวเล็กยืนเงียบ หันไปมองคนข้างๆ จู่ๆหัวใจมันก็เต้นแรงขึ้นมา


"เอ้อ เมื่อกี๊เห็นมึงคุยกับไอฟลุ๊ค -- มันไปไหนแล้ววะ?" โอ๊ตหันมองรอบๆแล้วพูดกับเพื่อนผู้หญิงหญิงคน


หล่อนมีใบหน้าสวยหวาน แต่ดูดีๆก็ห้าวไปบ้างนิดหน่อย


หวังว่าจะไม่ใช่แฟนใหม่พี่เป๊กนะ..


"ไอพลอย"


"หะ?" เธอเงยหน้าจากโทรศัพท์แล้วดึงหูฟังข้างนึงออก "มีไร?"


"โทรหาไอพิชญ์ยัง นัดเจ็ดโมงนะครับ ไอห่า นี่จะเจ็ด'สิบห้าอยู่ละ" เขาขมวดคิ้วขัดใจ


"เออ มันจะถึงและ เดี๋ยวกูไปรับก่อน พวกมึงรออยู่แถวๆนี้นะ"


"เออๆ" เขาหันไปพยักหน้าเออออกับพี่พลอยที่เดินกลับออกไปหน้าซุ้มแล้วหันกลับมาหาคนตัวเล็กที่ยืนเงียบอยู่ข้างเพื่อนสนิท "ไอทอม เดี๋ยวกูไปหาไอกันต์ก่อนนะ"


"ครับ"


"เออ กูไปด้วย" ร่างสูงพูดต่อทันที ทำเอาทอมหน้าชาไปทั้งแถบ -- รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าด้วยคำพูดเพียงแค่หนึ่งประโยค..


พี่เป๊กมีอิทธิพลต่อหัวใจเขาขนาดนี้เลยหรอ?


"ไปทำเหี้ยไรล่ะ -- มึงไปช่วยไอทอมที่ซุ้มนู่น เดี๋ยวกูตามไปทีหลัง"


"เอ้า.. ทิ้งกูงี้เลย"


"เออ ไปละ"


"..." เขายืนมองพี่รหัสของตัวเองเดินดุ่มๆไปพร้อมกับโทรศัพท์ที่ยกแนบหู 


คราวนี้ก็เหลือแต่เขากับพี่เป๊กที่ต่างคนต่างเงียบกันอยู่หน้าซุ้มห้องอื่น -- ดีหน่อยที่เป็นเวลาเช้า สาวๆเลยยังไม่มากันเยอะ


บ้างก็หันไปซุบซิบกันในกลุ่ม บ้างก็แอบถ่ายรูป -- แต่ไม่มีใครกล้าเดินมาถ่ายรูปกับเจ้าของร่างสูงเลยสักคน


"..."


"..."


"งั้นทอม.. ไปแล้วนะ" พูดไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง เขารู้ดีว่าพี่เป๊กคงไม่อยากมาอยู่กับเขาหรอก -- แค่ไอเด็กเมื่อวานซืนที่ชอบเสร่อหน้ามาให้พี่เค้าเห็นบ่อยๆเท่านั้นแหล่ะ


"ทิ้งพี่เลยหรอครับ?"


คำถามเพียงแค่ไม่กี่พยางค์ที่ดูธรรมดา หากแต่เขากลับใจเต้นกับน้ำเสียงนุ่มทุ้มของร่างสูงที่เอ่ยถามเขาด้วยใบหน้านิ่งเฉย


เขาตาฝาดไปรึเปล่านะที่เห็นพี่เป๊กลอบยิ้มก่อนที่เขาจะหันไปมอง


แต่จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงล่ะ -- ก็พี่เค้าไม่ได้สนิทกับเรานี่..


จะยิ้มให้เพื่อ?


"งั้นพี่มาช่วยงานที่ซุ้มก็ได้นะครับ"


"..." เขาพยักหน้าไม่ตอบอะไร เดินตามรุ่นน้องตัวเล็กที่อยู่ข้างหน้าไปเงียบๆ


"เห้ยย พี่เป๊ก หวัดดีพี่" ต้นรีบยกมือไหว้ทันทีที่เห็นไอดอลในดวงใจมาอยู่หน้าซุ้ม


"อ้าว -- น้อง... ต้น ใช่ป่ะวะ?" เขาพูดกลั้วหัวเราะ


"พี่จำผมได้อ่อ?! เห้ยจริงป่ะ!" มันถลึงตาโตแล้วหันมาขอความเห็นเพื่อนร่วมห้องอย่างทอม


"อือ" เขาส่งเสียงยินดีในลำคอ นึกอยากน้อยใจแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น..


"แล้วมีอะไรให้ช่วยป่ะ?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม เหลือบมองใบหน้าหวานที่หงอยไปนิดหน่อยก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่น


"มีๆ -- เห้ย! ไอมน!" เขาหันไปเรียกเลขาห้องที่กำลังโวยเพื่อนสาวที่นั่งแต่งหน้าอยู่หลังซุ้ม หล่อนหันควับมาด้วยความไม่พอใจ


แต่พอเห็นว่ารุ่นพี่ที่เพื่อนตัวเองชอบยืนอยู่ด้วย เธอก็แทบจะลมจับร่อมร่อ


"... ว่า!"


"มันมีปัญหาอะไรป่ะวะ?!" เขาตะโกนถาม


"ไม่มี แต่ยังไม่ได้ลองกล้องเลย! กูไม่รู้ว่าถ้าถ่ายกันสองสามคนงี้จะได้เปล่า" หล่อนสาวเท้ามาใกล้แล้วยกมือไหว้คนตัวสูง "พี่เป๊กหวัดดีค่ะ"


"ครับ"


"เอ้า แล้วพวกมึงไม่ลองกล้องกันอ่ะ?" ต้นขมวดคิ้วเริ่มโมโห นี่อยู่กันตั้งสามสี่คนไม่มีใครทำอะไรเลยหรือไง?


"ก็เนี่ย กูถึงไปโวยอีพวกนั้นไง แต่งหน้ากันอยู่นั่น.." มนเหลือบมองเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างต้นแล้วยกยิ้มขึ้นมานิดๆ "เออ -- ไหนๆก็ไหนๆแล้ว.. ไอทอม มึงช่วยไปลองกล้องให้หน่อยดิ ..พี่เป๊กด้วยนะคะ -- พอดีว่าสาวๆนางยังจัดการตัวเองไม่ได้เลยอ่ะค่ะ" หล่อนแสร้งยิ้มแห้งๆ


หันไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังหน้าซีดทำตัวไม่ถูกแล้วก็ต้องนึกหัวเราะในใจ


คราวนี้แหล่ะ -- ร้องห่มร้องไห้มาตั้งกี่วันกี่คืนกว่าจะสตรองมายืนจุดนี้ได้


เจอพี่เป๊กไป -- อ่อนปวกเปียกเลยสิมึง


"แต่ว่ากูเป็น.."


"ได้ครับ -- ไม่มีปัญหา" เขาหันมาหาร่างบางก่อนจะยิ้มมุมปากตามฉบับตัวเอง เท่านั้นมนก็แทบจะจุดพลุฉลองแทนทอมที่ช็อคอยู่กับที่ไปเรียบร้อยแล้ว


เอ้า.. กูเป็นตากล้อง..



ผลสุดท้ายก็ต้องมายืนอยู่ข้างรุ่นพี่ตัวสูงที่ฉีกยิ้มหวานให้กับกล้องข้างหน้า


พื้นหลังของห้องจะเป็นสีครีมสะอาดตา มีเพียงเพลงที่เปิดคลอเบาๆไม่ให้เงียบเท่านั้นที่ดังอยู่ในตอนนี้


จู่ๆ.. เสียงเพลงใหม่ล่าสุดของเอ็ด ชีแรนก็ดับลง


คนตัวเล็กกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พอจะรู้แล้วว่ามนต้องการจะทำอะไร


มือเรียวชื้นเหงื่อไปหมดจนต้องเช็ดที่กางเกงของตัวเอง ดวงตาสีสวยเหลือบมองคนตัวสูงที่อยู่ข้างๆแล้วหัวใจที่เต้นแรงอยู่แล้วก็แรงขึ้นไปอีกเท่าตัว..



อย่าเพิ่งสงสัย ฟังฉันก่อน 

อย่าเพิ่งใจร้อน เดินหนีไป 



"..."


"..."


คนตัวเล็กชะงักกึก แล้วจ้องมองกล้องถ่ายรูปที่อยู่ตรงหน้า เสียงของมนกับต้นพูดขึ้นเสียงดัง


"มึง! ขยับขวาหน่อยดิ จะตกเฟรมอยู่แล้ว!" ไอต้นโวย


เขาขยับตามที่เพื่อนร่วมห้องบอก หัวใจเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆจนกลัวว่าคนตัวสูงจะได้ยิน..


ทำไงดี--


"ยิ้มหน่อยคร้าบ ถ่ายรูปเล่นนะฮะ ไม่ใช่บัตรประชาชน"


"..."


"..." เขายิ้มบางๆให้กล้องอย่างไม่เต็มใจนัก ที่จริงแล้วเขาสนใจพี่เป๊กที่ยืนเงียบข้างๆนี่ต่างหาก


"โทษนะ" เขาหันไปมองเจ้าของเสียง ทว่ามือหนาของอีกคนก็มาวางปุอยู่ที่ไหล่เล็กแล้วฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเรียงสวย


ตายล่ะ.. ทอมหน้าแดงก่ำ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาใกล้ๆแบบนี้แล้วรู้สึกเขินไปหมด


และเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวว่าถูกจับจ้องอยู่ตลอด เขาหันมามองเด็กน้อยที่ยืนเขินอยู่ข้างๆแล้วนิ่งไปสักพัก


ดวงตาสีอ่อนใต้แว่นตาหนาเตอะสั่นระริกอย่างหวั่นไหว เช่นเดียวกันกับริมฝีปากเผลอสั่นน้อยๆ .. ก็น่ารักดี


ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้กันเสียจนคนข้างนอกนิ่งสงัด -- มนเอามือปิดปากแล้วกระโดดไปมาอย่างดีใจ


"ไอต้นถ่ายดิ..!" หล่อนฟาดแรงๆที่ไหล่ของหัวหน้าห้องที่ช็อคไปแล้ว..


-- นี่ไอทอมชอบพี่เป๊ก..?


เป๊กยกยิ้มก่อนจะค่อยๆโน้มใบหน้าเข้าใกล้อีกฝ่ายที่หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ


มือที่โอบไหล่รั้งเอวบางเข้าใกล้ -- ความลับที่สะสมเอาไว้มานานหลายปีจะต้องถูกเปิดเผยในวันนี้..


"พี่ชอบน้องอ่ะครับ" พูดในขณะที่ริมฝีปากจะแตะกันอยู่ร่อมร่อ


เสียงหัวใจที่เต้นดังระทึกมาจากคนตัวเล็กทำเอาเขานึกขันในใจไม่น้อย..


ใกล้ขนาดนี้พี่ก็ได้ยินสิครับ น้องทอม


"พ--พี่เป๊ก" ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาก่อนจะเงียบรอฟังคำพูดจากอีกฝ่าย


นี่พี่เค้าพูดจริงใช่มั้ย?


วันนี้วันเอพริลฟูลเดย์หรือเปล่า..


"เป็นแฟนกับพี่นะ"


"ค..-" ไม่ทันจะปล่อยให้อีกฝ่ายได้ทันตอบอะไร เขาก็ประกบจูบลงไปที่ริมฝีปากสีพีชน่ารักตรงหน้าเสียแทบทันที "อ..อื้ออ" ทอมกำชายเสื้อรุ่นพี่ตัวสูงแน่น เหลือบมองกล้องที่รัวถ่ายรูปโดยไม่เปิดแฟลชเลยสักครั้ง


เสียงเพลงคลอไปตามอารมณ์ของทั้งสอง..



จะบอกเธอให้ฟัง ว่าทั้งหัวใจ

ฉันรักเธอ




ในวันนั้น -- พวกเราก็ตกลงเป็นแฟนกัน


พี่เขาก็สารภาพว่าแอบชอบผมตั้งแต่ตอนที่มีงานโรงเรียนช่วงผมมอสอง


ตอนนั้นผมยังอ้วนท้วมอยู่เลย :(


แถมนอกจากนั้น..


"ทำไมพี่ถึงเก็บรูปแบบนี้เอาไว้อยู่เนี่ย" คนตัวเล็กบ่นงุบงิบในขณะที่ร่างสูงกำลังนอนสบายใจเฉิบอยู่บนตัก


แหม.. -- เหน็บกินแล้วนะเนี่ย


หนักอิ๊บอ๋ายย


"ทำไมอ่ะ น่ารักดีออก -- พี่เก็บรูปเราไว้เต็มอัลบั้มเลยนะ" เขาชี้ไปที่ผนังห้องนอน


ตรงนั้นเป็นแกลอรี่ของคุณผลิตเขา -- ทุกรูปล้วนเป็นรูปของผมในทุกๆอกิริยาบถ ทั้งกินข้าว กินขนม เผลอ ดื่มน้ำกระเจี๊ยบของป้าหน้าโรงเรียน หรือแม้กระทั่งตอนเหม่อออกไปนอกหน้าต่างในช่วงคาบเรียน..


"พี่.."


จริงๆแล้วความรักมันก็ไม่ต้องรีบร้อนอะไรกันมากหรอกนะครับ


เพราะบางครั้งมันก็ทำให้เรารู้หัวใจตัวเองมากขึ้น โดยเฉพาะเวลาที่เขาไม่ได้อยู่ในกรอบสายตาของเรา


และสำหรับผม--


"พี่เป๊กๆ --"


"หืม?"


"ผมรักพี่นะ"


"ฮึ?" เขาหัวเราะออกมาเบาๆเมื่อจู่ๆก็โพล่งคำพูดออกมาแล้วพูดต่อ "พี่ก็รักทอมครับ"



ถึงรักพี่เป๊กมานานตั้งแต่มอหนึ่งจนถึงปีสามแล้ว



'แต่ก็จะรักให้มากกว่านี้อีกนะฮะ'



-END-

ในที่สุดก็ได้ลงสักที โอยย

ขอดองอีกสองเรื่องแปปนึง งานเยอะม๊ากก

ช่วงนี้อาจจะไม่ได้แต่งฟิคแนวหวานๆนะคะ

เพราะจบจากพีเรียด ๒๓๕๔ ก็มีช่วงชาติต่อไปอีก..

อยากทำแนว สุภาพบุรุษจุฑาเทพ เหมือนกันนะ

แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวทุกคนรู้ทัน 555

ฝากติดตามฟิคของเราด้วยนะคะ

ชอบก็อย่าลืมติดเฟบ คอมเม้นติชมกันได้นะคะ

กำลังปั่นคิงออฟแมสก์เลยยย ช่วงที่(ทำตัว)ว่างๆ

ไปละ เจอกันตอนหน้านะค้าา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #55 pun_7226 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:33
    โอเอ็มจี อ่านตอนนี้แล้วใจลัลลายยยย
    #55
    0
  2. #19 kob bb (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 07:31
    น่ารักมากกกก ชอบๆๆๆ
    #19
    0
  3. #18 พี่แพม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 23:50
    ดีต่อใจเหลือเกิน
    #18
    0
  4. #17 SnoopyPhone (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2560 / 21:45
    ฟิลลิ่งเหมือนหนังสิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก อ่านแล้วรู้สึกอบอุ่นดีต่อใจ -/////-
    #17
    0