OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 30 : 2018 : ซัมเมอร์วิทเป๊กทอม(จ้า) | FIN.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 471
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    21 ส.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 Tiny Hand

9

ซัมเมอร์วิทเป๊กทอม(จ้า)


Tom's Part


"เห้อ.." ผมถอนหายใจออกมาแรงๆ เหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างรถด้วยอารมณ์ที่ทั้งเหนื่อยแล้วก็มีความสุขแบบบอกไม่ถูก


"มีอะไรเครียดขนาดนั้นครับ เพิ่งจะสอบเสร็จเองนะ" ผมหันไปมองแฟนหนุ่มข้างกายกำลังมองถนนเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าหล่อไของมัน


เอาเซ่ กูไม่กลัวดาเมจมึงหรอก


กูแกร่งแล้วโว้ยย


"อยู่กับมึงไง เครียดชิบหาย" พูดไปกรอกตาไป ตอนนี้ผมสองคนกำลังไปทะเลกันครับ --แต่!! ไปกันสองคนก็คงจะไม่ใช่อิศรา เพราะผมลากเพื่อนรักอย่างไอมน ไอโอ๊ต ไอแพรว ไอพี่โอไปด้วย แต่ป่านนี้คงถึงก่อนพวกผมแล้วล่ะมั้ง


"หรอครับ? แย่จังเลยน้า.."


"..."


ผมเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปอีก เราสองคนก็นั่งรถกันมาเงียบๆกันจนมาถึงบ้านพักต่างอากาศที่ไอหมอ(หล่อ)เป็นคนจองเอาไว้ให้โดยมีรถของไอเพื่อนๆจอดอยู่ก่อนแล้ว


"จะไปอาบน้ำก่อนหรือเปล่าครับ?"


"อือ คงงั้นแหละ" ผมพยักหน้าตอบกลับไปเบาๆ พยายามไม่สนใจแฟนหนุ่มตัวสูงที่ตอนนี้อัพเกรดตัวเองเพิ่มขึ้น ดาเมจก็ 9999+ เข้าไปแล้ว


เกราะกู 500 ไอสัส..


"เดี๋ยวผมถือของเข้าไปให้แล้วกัน" มันเสนอ ใบหน้าหล่อเริ่มซึมเหงื่อขึ้นมาบ้างแล้วเพราะอากาศประเทศไทย (ที่ร้อนชิบหายวายวอด) แถมที่นี่ยังเป็นภาคใต้อีก


ซัมเมอร์อีก!!


"ไม่เป็นไร เดี๋ยวมึงหน้ามืดขึ้นมาอีก ไอห่า" พูดจบก็แย่งกระเป๋าตัวเองมาถือแล้วเดินดุ่มๆเข้าบ้านทันที


"ไอทอม มาแล้วหรอมึง"


นั่นไง.. เปิดประตูมาเสียงแรกก็กระแทกหน้ากูเต็มๆ.. -- ไอมนเงยหน้าจากเกมในมือถือแต่ก็ไม่ได้เดินมาหาผม ไอโอ๊ตก็นอนตายอยู่บนโซฟา พี่โอก็กำลังฟังเพลงไม่สนใจชาวบ้าน ส่วนไอแพรวก็วุ่นอยู่กับการจัดของในตู้เย็น


ต่างคนต่างอยู่มาก ไอฟัค


คิดถูกคิดผิดที่ชวนพวกมึงมาเที่ยว =_=


"เออ" ผมตอบกลับไป แล้วเดินเอาของไปวางไว้บนพื้นห้องนั่งเล่น


"เป็นไงบ้าง ไปถึงไหนละ" ไอมนปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วหันมาหาผมด้วยใบหน้าที่พร้อมเสือกเต็มที่


..ไปถึงไหนแล้วคืออะไรวะ


อกุศล!!!


"สัส อะไรของมึง"


"ก็แบบ.. จูบกัน.. ระหว่างที่มา.."


"ไม่มี -_-"


"เป็นแฟนกันประสาอะไร ไอสาส" มันทำหน้าถอดใจพร้อมตบหน้าขาตัวเองแรงๆไปด้วย


"พ่อมึงดิ จะให้กูไปอ่อยก่อนมาก็ใช่เรื่องป่ะ เหนื่อยจะตายห่าอยู่ละ" ผมพูดพลางนั่งพิงเบาะข้างหลัง



ขวับ!!



"อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน.."


"อกุศล.."


"กูเปล่า -- ก็มึงบอก.."


"การเดินทาง ไอสาส กว่ากูจะหาเจอรู้มั้ยว่าเหนื่อยขนาดไหน?"


ผมพูดพลางหันไปมองประตูบ้านที่ถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของไอเป๊ก.. มันหันมาทักทายไอมนเสียงใสแล้วเดินสาวเท้ามาหาผมที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนพื้นทันที


"ไม่ไปอาบน้ำหรอครับ"


"สามโมงเอง.. เดี๋ยวค่อยก็ได้มั้ง" ผมพูดเสียงเนือย ตอนนี้กูบอกเลยว่าแรงจะขยับตัวแทบไม่มี นั่งรถมาตั้งแต่ตีห้า พ่อมึง..


"งั้นก็ไปนอนข้างบนเถอะครับ ตรงนี้มันไม่สบายหรอก" มันพูดอีก ผมเหล่ตามองมันเล็กน้อยก่อนจะจำใจลุกขึ้นยืนอย่างช่วยไม่ได้


ขึ้นบนก็ได้วะ


"เบาๆกันหน่อยแล้วกันนะ เพื่อนอยู่ข้างล่างนะจ๊ะ" ไอมนโห่แซวไล่หลัง ก่อนจะตามด้วยเสียงปล่อยกร๊ากออกมาเสียงดัง ทำเอาผมแทบจะวิ่งกลับไปกระโดดถีบขาคู่ใส่มันอยู่ร่อมร่อ


ไอมน ไอเลว ไอฟัค!!


ผมเดินลากขาเข้ามาในห้อง ตามด้วยร่างสูงของไอเป๊กที่เดินถือข้าวของตามมาด้วย มันเป็นห้องนอนขนาดใหญ่ มีทีวีจอแบนปลายเตียง ตู้เสื้อผ้า โต๊ะเครื่องแป้งครบครันพร้อมใช้งาน


แต่!! สิ่งที่ผมกำลังเล็งเอาไว้ตอนนี้คือเตียงนอนคิงไซส์ที่ตั้งเอาไว้กลางห้องต่างหากที่น่าสนใจยิ่งกว่าอะไร


"กูนอนละ" พูดจบผมก็กระโจนขึ้นเตียง ไม่สนใจใครอีกคนที่อยู่ในห้องสักนิด จนมันเผลอถอนหายใจออกมาซะเสียงดัง "รู้มั้ยว่ากูได้ยิน" ผมอ้าปากพูดในขณะที่ยังหลับตาอยู่


"รู้ครับ เพราะผมตั้งใจให้ได้ยิน"


"..."


ผมลืมตาทันที มันวางของเอาไว้ที่พื้นปลายเตียงพลางมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย "ผมให้งีบสักชั่วโมงแล้วกันนะครับ"


"ได้"


ผมหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้ใครอีกคนในห้องจัดการธุระส่วนตัวให้เสร็จไปพลางๆ อีกตั้งชั่วโมง ขอหน่อยแล้วกันนะ เหนื่อยจะตายอยู่แล้วเนี่ยกู


End Tom's Part




Peck's Part


ผมนั่งมองแฟนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้มบางๆทั้งสองข้างของมุมปาก ดูจากภายนอกแล้ว ทอมก็ไม่ใช่คนดูมีพิษมีภัยอะไรเลยสักนิด หนำซ้ำยังดูบอบบางน่าปกป้องอีกต่างหาก


ถ้าไม่ติดว่ากลีบปากบางนั่นจะชอบพ่นคำหยาบออกมาล่ะก็.. ป่านนี้คงจะมีคนจีบถล่มทลายจนผมเอาไม่อยู่แน่


แต่พอย้อนกลับไปเมื่อสมัยเรียน มันก็รู้สึกน่าแปลกอยู่เหมือนกันนะ.. ผมทนกับคนๆนี้มาได้นานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย? ไม่รู้ว่าเป็นเพราะใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นหรือนิสัยสุดจะทนของอีกฝ่ายกันแน่


หรือบางที.. หลายๆอย่างในตัวของผู้ชายคนนี้มันดึงดูดผมราวกับแม่เหล็กขนาดใหญ่ที่ผมหนีไปไหนไม่ได้ -- ผมรักเขามากกว่าที่เขาคิดอีกมั้งเนี่ย..


"ทอมทอมครับ" ผมเอ่ยเรียกเสียงเบา ยื่นมือไปลูกกลุ่มผมนุ่มสีเข้มแล้วโน้มหน้าลงไปจุมพิตแก้มใสทั้งสองข้าง


"อือออ" เขาครางตอบในลำคอก่อนจะลืมตามองผมอย่างไม่สบอารมณ์ "อะไรของมึง.."


"ชั่วโมงนึงแล้วครับ ไปกินข้าวกัน" ผมหัวเราะเบาๆก่อนจะดึงข้อมือเรียวให้ลุกขึ้นนั่งดีๆ เขามุ่ยปากไม่พอใจ แต่นั่นกลับทำให้ผมใจเต้นไม่เป็นจังหวะอีกครั้งในรอบวัน


"มึงแม่ง.."


ผมหัวเราะ ปล่อยให้คนขี้โมโหเดินปึงปังไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำแล้วตัดสินใจเดินลงมาหาเพื่อนอีกสี่คนที่อยู่ข้างล่างทันที


"มนครับ"


"หือ?" เจ้าหล่อนหันมามอง ก่อนจะยิ้มร้ายออกมาให้เห็นทันที "แหน่~ เรียบร้อยแล้วหรอจ๊ะ~ เสีนงเบาดีนี่"


"...เปล่านี่ครับ" ผมยิ้ม ก่อนจะเพยิดหน้าไปทางอีกสามร่างที่ยังคงนอนเป็นตายเกลื่อนกลาดเต็มพื้น "ช่วยปลุกหน่อยนะครับ เดี๋ยวจะไปกินข้าวกันแล้ว"


"เออๆ ได้" เธอพยักหน้าเออออเบาๆแล้วหันไปกระชาก (ย้ำว่ากระชาก) หมอนรองคอของไอโอ๊ตออก ติดคอมโบด้วยการเอาหมอนนั่นฟาดเข้าที่ท้องของพี่โอดังปั่ก และปิดท้ายด้วยการตะโกนใส่หูคณิตกุลเสียงดังจนเจ้าหล่อนกระวีกระวาดตื่นขึ้นมาด้วยความตระหนก


ผมหัวเราะก่อนจะหันไปมองที่บันไดบ้าน ร่างเล็กเดินลงมาทั้งชุดเดิมพร้อมกับกระเป๋าตังและโทรศัพท์ก่อนจะเลิกคิ้วกวนประสาทใส่ผมเล็กน้อย


"อะไร?"


"จะไปกันหรือยังครับ?" ผมถามกลับ


"เออ"


คนตัวเล็กตอบเสียงเนือยก่อนจะเดินลากขาออกไปที่ประตูบ้าน ตามด้วยเพื่อนสาวคนสนิทและอีกสามหน่อที่ยังคงงัวเงียอยู่ข้างหลัง ผมยิ้มออกมา ก่อนจะเดินออกจากบ้านเป็นคนสุดท้ายเพื่อล็อคประตูบ้านให้เรียบร้อย


.

.

.


"ไอเป๊ก แดกเสร็จมึงไปไหนต่อเปล่า? พวกกูจะไปแถวนี้หน่อยนะ"


"ไม่รู้เหมือนกันครับ ทอมทอมไปไหนหรือเปล่าล่ะครับ?"


"กูอยากไปถ่ายรูป" ผมหันไปมองแฟนตัวเล็กที่กำลังนั่งกินน้ำอยู่ข้างๆก่อนจะยื่นมือไปเช็ดกากน้ำส้มให้ที่มุมปาก "แต้ง"


"หึ-- ครับ"


พวกเราเดินออกมาจากร้านด้วยความอิ่ม สี่คนนั้นก็โบกมือลาหยอยๆหนีกันไปคลับแถวนี้กันต่อโดยไม่ลืมฝากฝังคนตัวเล็กไว้กับผมเป็นรอบที่สอง


"น่าเบื่อชิบหาย ไปนอนตากลมตรงนู้นเหอะ" ผมหันไปมองคนตัวเล็กที่ชี้มือไปทางชายหาดฝั่งตรงข้าม ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อจากความร้อน ก่อนจะเดินอาดๆไปฝั่งโน้นทันที


"เดี๋ยวสิครับทอมทอม" ผมรีบคว้าข้อมือบางเอาไว้ทันที เขาหันมาตวัดตามองผมเหวี่ยงๆก่อนจะเลิกคิ้วกวนตีนใส่


"อะไรของมึง?" ร่างบางเหลือบมองผู้คนที่เดินอยู่บนฟุตบาทที่กำลังมองมาที่เราสองคนแล้วหันไปซุบซิบกันก่อนจะดึงมือออก "เดินต่อเหอะน่า คนเขามองกันหมดละ"


ผมขมวดคิ้ว "ทำไมหรอครับ?"


"ไม่มีอะไร -- รีบๆเดิน เดี๋ยวรถก็ชนตายห่ากันทั้งคู่หรอก" พูดจบก็ลากแขนผมให้เดินตามไปอีกฝั่งเงียบๆโดยไม่ได้พูดอะไรกลับมาอีก ผมเงียบ พยายามสังเกตคนขี้โมโหที่กำลังทำหน้าตาเหมือนกังวลอะไรสักอย่างแล้วรั้งข้อมืออีกฝ่ายให้หยุดเดิน


"จะรีบไปไหนครับ? -- ทำไมอยู่ๆก็เงียบไป? ผมทำอะไรผิดหรือเปล่า?" ผมถาม แต่อีกฝ่ายกลับเงียบ ไม่ยอมตอบ


"มึงไม่ได้ผิดอะไร" เขาพูดแล้วเพยิดหน้าไปทางฟุตบาธที่เราเพิ่งจะเดินข้ามมา "เมื่อกี๊มีคนถ่ายรูปเราตรงนั้น"


"แล้วไงครับ?" ผมเลิกคิ้วงง


"มึงไม่เข้าใจหรอกเป๊ก-- กูโดนคนด่ามาเยอะแล้วในมอ หยุดยาวแบบนี้ให้กูพักสมองบ้างเหอะ บางทีกูก็เหนื่อยว่ะ"


"งั้นก็อย่าไปสนใจสิครับ"


"ไม่ได้ว่ะ -- เป็นมึง มึงจะไม่สนใจได้หรอเวลาที่เห็นคนนินทาพวกเราเสียงดังแบบนั้น? กูไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะเว้ย"


"..." ผมเงียบไปสักพักก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ก็สนใจแค่ผมก็พอ ไม่ต้องสนใจคนอื่น"


"อะไรของมึง" คนตัวเล็กเลิกคิ้ว


"ผมอดทนกับคนๆนึงมาได้หกปี ยอมโดนเขาด่าทุกครั้งที่เจอ โดนเพื่อนด่าว่าโง่ โดนผู้หญิงด่าว่าวิปริตมาตั้งกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ผมทนมาเยอะมาก-- แต่ผมก็ยอมรับว่าทอมทอมโดนคำพูดคนพวกนั้นเสียดแทงมามากกว่าผม แล้วผมก็ไม่เคยทนได้ที่เห็นทอมทอมไม่สบายใจเรื่องเล็กๆแบบนี้" เขาเงียบ มองหน้าผมนิ่งๆด้วยสายตาสงสัย


"กู.." คนตัวเล็กอ้ำอึ้ง


"ไม่ต้องไปสนใจ สนใจแค่ผม เหมือนที่ผมจะสนใจแค่ทอมทอมคนเดียว" ผมจับมือเขาเบาๆตอนนี้ไร้ผู้คนราวกับว่ามีแค่ผมกับคนตรงหน้าเท่านั้น เขาเม้มปากชั่งใจสักพัก ผมจึงล้วงกระเป๋าหยิบของสำคัญที่สุดในชีวิตของผมขึ้นมาให้อีกฝ่ายรับเอาไว้ 


"ไอเชี่ยเป๊ก.." เขาเบิกตากว้างเหรอหราด้วยความตกใจ แต่นั่นมันก็ทำให้ใบหน้านั้นน่ารักมากขึ้นยิ่งกว่าเดิมขึ้นไปอีก -- ที่จริงแล้วผมคิดเอาไว้ว่าจะเซอร์ไพรส์ตอนวันกลับ.. 


แต่ไหนๆก็อยู่กันสองคนแล้วนี่เนอะ..


"นี่เป็นแหวนประจำตระกูลของผม.. มันอยู่มาเป็นร้อยปีแล้ว -- ผมอยากให้ทอมทอมเก็บเอาไว้ให้ดีๆ" ผมมองลงไปในดวงตาคู่สวยที่รื้นน้ำตาเล็กน้อย


"ไอเป๊ก.." เขาพึมพำเบาๆ


"ผมขอจองหมอหมาขี้อ่อยคนนี้เป็นภรรยาที่ดีในอนาคตได้มั้ยครับ?"


Damage 999+


"ตกลง"


Isara WON!!


'ถ้ารู้ว่าคู่ต่อสู้เป็นทอมทอม ผมจะยอมแพ้ให้ตั้งแต่ยังไม่เริ่มเกมเลยครับ'




The END

จบน่าเกลียดมาก.. 

นี่พยายามปั่นงานทุกอย่างมาเพื่องานนี้โดยเฉพาะ

ขออภัยทุกคนมากๆถ้าแต่งไม่ได้อารมณ์นะคะ

คือช่วงนี้ขอยอมรับแต่โดยดีว่าติดเกมหนักมาก

555555 แต่งานก็เดินอยู่ตลอดไม่มีข้อบกพร่องแน่นวลล

เราจะไปต่อ Forget me not ให้จบ

แล้วไป แฟนเก่าผมเป็นแอนตี้แฟน ยาวๆเลยนะคะ

ใครอยากได้หนังสือก็อดใจคอยหน่อยนะค้าบบ

ไว้เจอกันตอนหน้าฮับบ บะบัยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #164 Shiwarin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 20:51
    สนุกมากกก ก.ไก่ ล้านตัว
    #164
    0
  2. #162 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2560 / 21:26
    จบแล้วววถือว่ามัดจำไว้แล้วน้าาา
    #162
    0
  3. #161 Godgoldfish (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 18:48
    สนุกกมรั่กกกกกก><
    #161
    0
  4. #160 ★ArICia★ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2560 / 12:22
    อ่านไปเขินไป  โอ๊ยยย  สนุกมากค่าาา  >/ / /<
    #160
    0