OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 3 : ๒๓๕๔ : โฉมงาม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    16 พ.ค. 60

โฉมงาม

 

 

อิศราเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง.. ตอนนี้เธอกำลังถูกขัดสีฉวีวรรณอยู่ในเล้าโสเภณีของพ่อสุเมธที่เป็นเจ้าของ

 

หลังจากที่ยอมมากับไอพวกเจ้าหนี้พวกนั้น -- เธอก็ยังไม่ได้นอนจนถึงยามสี่เข้าไปแล้ว..

 

ทันทีที่ไอพวกนั้นเสนอขายตัวเธอให้กับแม่อรนภา(แม่เล้า)ที่ประจำหน้าที่ดูแลลูกค้า หล่อนก็เบิกตากว้างแทบจะเป็นลมอยู่ร่อมร่อ

 

ชายหนุ่มหรือจะแก่ที่เพิ่งเข้ามาก็มองเธอกันเป็นตาเดียวด้วยความหลงใหลราวกับถูกมนต์สะกดเอาไว้

 

ใบหน้าเปื้อนน้ำตาดูน่ารังแกนั่นทำให้หลายๆคนตกหลุมรัก..

 

แม้กระทั่งตัวของพ่อสุเมธเอง

 

"..." อิศราน้ำตาคลอเบ้า หน้าตาเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆทั้งสิ้น.. ไม่คิดเลยว่าความสวยของเธอจะถึงขั้นแลกกับอัฐได้มากเพียงนั้น..

 

สิ่งที่เธอกลัวคือพี่บดินทร์จะเข็ดหลาบบ้างรึไม่ก็เท่านั้น

 

เพราะหากเป็นเช่นนี้อีก แม่นิจจะต้องถูกจับขายเป็นแน่

 

"ผิวสวยจังนะ อิศรา" เสียงของหญิงสาวที่กำลังขัดผิวให้เธออยู่พูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่พอเห็นว่าเธอไม่พูดอะไรกลับมาหล่อนก็เอ่ยปากต่อทันที "ที่จริงแล้วเอ็งอาจจะยังไม่รู้.. ข้าชื่อนุชนะ"

 

"นุชรึ.." เธอพึมพำออกมาเบาๆ

 

"หืมม เสียงหวานจังนะเรา หากใครได้ยิน ก็คงติดใจเป็นแน่" เธอพูดยิ้มๆ หากแต่คนตัวเล็กกลับคิดจริงจังจนหน้าแดงหูแดงไปหมด

 

"..." หล่อนผินหน้าหนี แค่คิดว่าจะได้ไปบำเรอคนพวกนั้นก็ละอายใจจะแย่อยู่แล้ว..

 

"แต่ไม่ต้องห่วงไปดอก นี่ก็จะรุ่งแล้ว เอ็งน่ะ มีหน้าที่มาเรียนกับพวกข้า เดี๋ยวพวกข้าจะสอนวิธีการบำเรอชายให้ มิต้องห่วง" หล่อนบีบเยื่อบวบในมือก่อนจะพูดต่อ "แต่คืนต่อไป เอ็งจะต้องบำเรอชายให้ดีสมกับค่าตัวที่เถ้าแก่สียเงินไป เข้าใจรึไม่?"

 

"..จ่ะ" เธอขานรับเสียงแผ่ว พลางเหม่อออกไปข้างนอก

 

ป่านนี้พี่บดินทร์กับน้องนิจจะเป็นเช่นไรก็ไม่รู้..

 

 

 

 

"เอ้อ นวดเบาๆตามจุดนั่นแหล่ะ" แม่นุชว่าพลางกอดอกมองร่างระหงที่กำลังกดนวดตามจุดที่หลังของลูกชายเธออย่างเบามือ "จำเอาไว้ว่า ต้องถามเป็นระยะว่า สบายไหมเจ้าคะดีขึ้นรึไม่เจ้าคะหรือ นวดตรงไหนอีกเจ้าคะ?"

 

"จ้ะ.." หล่อนขานรับเสียงเบาก่อนจะฝืนถามกลับไปตามหน้าที่ "สบายหรือไม่เจ้าคะ?"

 

"สบายจ้ะ~" พ่อศิลป์ว่าพลางพริ้มหลับอย่างสบายใจ เขาตีขาไปมาด้วยทาทีมีความสุขแล้วพูดต่อ "ให้แม่อิศนวดให้ฉันตลอดเลยได้ไหมจ๊ะแม่"

 

เพี๊ยะ!!

 

"โอ๊ยย"

 

"ไม่ได้!! -- เดี๋ยวเถอะมึง หัดแก่แดดแก่ลม" หล่อนทำหน้าไม่พอใจหลังที่ฟาดหลังลูกชายไปรอบหนึ่ง

 

"หึย..ฉันเจ็บนะ -- แม่อิศช่วยเป่าให้ได้ไหมจ๊ะ?" พ่อศิลป์ยิ้มแป้นก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงออดอ้อนให้กับหญิงสาว

 

อิศราเลิกคิ้วก่อนจะเหลือบมองแม่นุชครู่หนึ่ง -- หล่อนพยักหน้าก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ 

 

นี่ก็นับด้วยรึ

 

"ได้สิจ๊ะ" หล่อนฝืนยิ้มหวานกลับไปให้ก่อนจะโน้มใบหน้าหวานใกล้กับแผ่นหลังของชายร่างเล็กตรงหน้า 

 

ริมฝีปากบางกระจับเป่าเบาๆที่รอยแดงก่อนจะผละออกมา

 

"ประเดี๋ยวก็หายแล้ว.. ดีขึ้นไหมจ๊ะ?" เธอเลิกคิ้ว

 

"หายดีเป็นปลิดทิ้งเลยจ้ะแม่" เขายิ้มแป้นออกมาอีกครั้ง

 

"เอ้า.. คราวนี้ก็ไม่มีอะไรแล้ว" แม่นุชว่าพลางส่งสายตาให้บ่าวสองคนนำกาน้ำชาออกไปจากโต๊ะ "ทีนี้.. เอ็งก็ต้องเรียนรู้การพลอดรักกับชายหนุ่ม"

 

อิศราเบิกตากว้างทันที

 

"ให้ฉันทำหรือจ๊ะ?"

 

"เปล่า -- เอ็งก็เป็นหญิงพรหมจรรย์อยู่ ถ้าเป็นครั้งแรก ราคาคงมิใช่น้อยๆ ข้าจะทำให้เอ็งต้องเปื้อนสิ่งสกปรกได้อย่างไรเล่า" หล่อนถอนหายใจแล้วหันไปเรียกหญิงสาวอีกคน "อีนิ่ม เอ็งไปเตรียมห้องว่างมาให้ข้า"

 

"เจ้าค่ะ"

 

อิศรามองร่างของเด็กหญิงที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับแม่นิจก่อนจะลอบถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่เจ็ดของวัน.. ยิ่งเห็นเด็กสาว เธอก็ยิ่งไม่มีกระจิตกระใจทำอะไรเลยแม้แต่น้อย..

 

"เดี๋ยวข้าจะพาเอ็งไปห้องข้างๆนี่.. คราวนี้ เอ็งก็ต้องเรียนรู้จากการดู เข้าใจรึไม่?"

 

"...จ้ะแม่"

 

.

.

.

 

"เอ็งว่าไงนะ!" แม่ส้มร้องลั่น

 

"ฮืออ.. พี่อิศรา.. ฮึก ถูกขายไปเมื่อคืนก่อนแล้วจ้ะน้าแม่นิจกอดหญิงสาวแน่น ตอนนี้เธอร้องห่มร้องไห้จนตาบวมแดงไปหมด

 

พ่อศักดิ์เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่เป็นห่วงอยู่ห่างๆเท่านั้น

 

"โถ่..ใจเย็นๆก่อนนะจ๊ะแม่นิจ" เขาพูดเสียงอ่อน "ฉันไม่อยากเห็นน้ำตาของแม่ อย่าเสียใจไปเลยนะจ๊ะ เราจะต้องหาทางช่วยแม่อิศได้เป็นแน่.." เขาว่าพลางถอนหายใจ

 

เหตุใดเรื่องถึงได้วุ่นวายเพียงนี้

 

"ฮืออ. ฉันไม่รู้จะทำยังไง.. ฮึก" หล่อนปาดน้ำตา

 

"แล้วอ้ายบดินทร์มันไปไหน! เหตุใดถึงได้ทิ้งน้องเช่นนี้!" แม่ส้มตบหน้าขาแล้วทำหน้าไม่พอใจ

 

"ฮึกก พี่บดินทร์ไปเร่งหางานจ้ะ" หล่อนสะอื้นไห้พร้อมก้มหน้า

 

"งั้น -- เราไปเล่าเรื่องนี้ให้คุณหลวงฟังดีรึไม่?" เขาเสนอความคิด

 

"อ้ายศักดิ์! เอ็งจะบ้ารึ! คุณหลวงจะมาช่วยเราทำไมเล่า คิดสิคิด!" หล่อนขมวดคิ้วครุ่นแล้วส่งเสียงไม่พอใจออกมาเสียงดังจนบ่าวคนอื่นหันมามอง

 

"เมื่อกี๊ใครพูดถึงฉันรึ?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ที่ตีนกระได

 

"คุณหลวง!" แม่ส้มดึงมือแม่นิจให้เลื่อนตัวจากเก้าอี้ไม้ลงมานั่งพับเพียบอยู่บนพื้นก่อนจะส่ายหน้าทันที "ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ!"

 

"มีขอรับ!" พ่อศักดิ์ขัดขึ้นมาทันที

 

"เอ๊ะ! เอ็งนี่!"

 

"เอ้าแม่.."

 

"เอาล่ะๆ อย่าเพิ่งเถียงกัน" เขาพูดช้าๆก่อนจะผินหน้าไปมองหญิงสาวที่ก้มหน้าก้มตาร้องไห้อยู่ข้างๆแม่ส้ม "เป็นอะไรมาหรือแม่เหตุใดถึงต้องร้องไห้หนักหนาสาหัสเพียงนี้?"

 

"ฮึกก-- คุณหลวงเจ้าคะ" หล่อนค่อยๆเงยหน้าก่อนจะพูดทั้งน้ำตา "พี่สาวอิฉัน -- ฮึกก -- ถูกจับไปขายเมื่อคืนก่อนเพื่อแลกกับหนี้สินเจ้าค่ะ ฮืออ.."หล่อนปิดใบหน้าปล่อยโฮแล้วพิงตัวเองกับแม่ส้มที่นั่งข้างๆ

 

"พี่สาวรึ?"

 

"ฮึกก เจ้าค่ะ"

 

"เอ่อ-- แม่อิศราน่ะเจ้าค่ะ" แม่ส้มตอบแทน

 

"อิศรารึ?" ใช่หญิงงามที่เข้ามาในสวนคราก่อนหรือเปล่า..

 

"เจ้าค่ะ -- ถูกขายให้กับเถ้าแก่สุเมธกระมังเจ้าคะ อิฉันไม่แน่ใจ..เอ่อ" หล่อนอึกอักไปชั่วครู่ "หากอิฉันไม่ขอมากเกินไป -- คุณหลวงจะช่วยแม่นิจหน่อยได้รึไม่เจ้าคะแค่นี้แม่ก็ร้องไห้ปานจะขาดใจแล้วเจ้าค่ะ"

 

"..." เขายืนคิดชั่วครู่แล้วหลุบตามองหญิงสาวที่ร้องไห้จนตัวสั่นเทิ้มตรงหน้า..

 

ถ้าแม่อิศรากำลังตกที่นั่งลำบาก -- จะมีเหตุผลอันใดที่เขาจะปฏิเสธกัน

 

"ตกลง" เขาพยักหน้า "ฉันจะช่วย"

 

.

.

.

 

ร่างสูงยืนนิ่งอยู่หน้าโรงโสเภณีด้วยท่าทีเก้ๆกังๆพร้อมกับคนสนิทข้างกายที่ดูจะมีความสุข ยิ้มรับให้กับหญิงสาวทุกคนที่เดินผ่าน

 

"อ้ายเฉลิม ให้มันน้อยๆหน่อย เอ็งมากับข้านะ" เขาถอนหายใจแล้วกำชับเสียงเรียบ "อย่าลืมว่าเรามาที่นี่ด้วยเหตุใด"

 

"ขอรับๆ กระผมทราบดีขอรับคุณหลวง" เฉลิมพยักหน้าหงอยๆก่อนจะเดินลากเท้าตามเจ้านายไปข้างในต้อยๆ ไม่วายโปรยจูบให้กับหญิงงามที่เดินผ่านไปสองสามคน

 

"ตายแล้ว -- สวัสดีเจ้าค่ะคุณหลวงผลิต" แม่อรรีบปรี่เข้ามาหาคนตัวสูงทันที หล่อนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ให้กับความหล่อเหลาของคนตรงหน้าก่อนจะผายมือไปที่ที่นั่ง "ไม่ทราบว่าท่านจะมา เชิญทางนี้เลยเจ้าค่ะ"

 

"..." คุณหลวงเหลือบมองหน้าคนสนิทก่อนจะพยักหน้าให้กันเบาๆแล้วเดินตามหญิงร่างสูงไปในทันที

 

ที่นี่ถูกจัดแต่งด้วยกุหลาบแดงและแสงไฟสลัวจนแทบจะมองไม่เห็นทาง -- หากกลับดูร้อนแรงแปลกๆ

 

สมกับเป็นโรงโสเภณีเสียจริง..

 

"คุณหลวงมาได้เวลาเปิดตัวพอดีเลยเจ้าค่ะ" หล่อนยิ้มแป้น

 

"เปิดตัวอะไรรึ?"

 

"ก็วันนี้ จะมีการประมูลหญิงงามน่ะสิเจ้าคะ" แม่อรว่าพลางหันไปมองที่เก้าอี้ไม้บนแท่น "ใครประมูลราคาสูงที่สุด จะได้หญิงงามไปน่ะเจ้าค่ะ"

 

"แล้ว.."

 

"อิฉันขอตัวไปรับลูกค้าก่อนนะเจ้าคะ" ยังไม่ทันจะได้เรียบเรียงประโยคอะไรให้ดี เธอก็ก้มหัวให้นิดนึงแล้วหันหลังเดินกลับไปเสียแล้ว

 

คุณหลวงหันไปมองหน้าอ้ายเฉลิมอีกครั้ง

 

"จะเจอจริงๆน่ะรึ.." เขามองไปรอบๆอย่างว้าวุ่นใจ

 

ป่านนี้แม่อิศราจะเป็นยังไงก็ไม่รู้..

 

"กระผมก็ไม่ทราบเหมือนกันขอรับ" เขาส่ายหน้าเบาๆ

 

แล้วถ้าเป็นเช่นนี้ จะไปหาแม่อิศราได้จากไหนกันเล่า..

 

.

.

.

 

"เอ้า เดี๋ยวถ้างานเริ่มเมื่อไหร่ เอ็งก็เดินไปนั่งตรงนั้น ทำหน้าสวยๆ ยิ้มเยอะๆ เข้าใจรึไม่?" แม่นุชว่าในขณะที่ประดับดอกไม้สีชมพูอ่อนลงบนกลุ่มผมนุ่มสีดำขลับ

 

อิศราพยักหน้าเบาๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

จะปฏิเสธหรือคัดค้านอะไรไปก็ไร้ประโยชน์ เพราะเธอถูกขายให้เถ้าแก่สุเมธเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

แถมยังถูกแต่งหน้าแต่งผมจนพร้อมเสียขนาดนี้..

 

เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

 

"วันแรก เอ็งคงยังจะตื่นเต้นสินะ" แม่นุชว่ายิ้มๆ "ที่จริงแล้วเอ็งจะต้องทำงานอยู่ที่นี่ -- แต่ว่ากลับมีคนเสนอราคาค่าตัวเอ็งเสียตั้งหนึ่งชั่ง"

 

อิศราเบิกตากว้างทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น

 

"หนึ่งชั่งเชียวรึ" จะเป็นตาแก่หัวงู หรือจะเป็นคนหนุ่มหื่นกามกัน

 

"ใช่ ก็คุณหลวงกรกันต์ไง -- เห็นเขาชอบตัวเอ็งมาก เลยเสนอความคิดเห็นไป แต่ดูเหมือนว่าเถ้าแก่จะเห็นดีเห็นงามด้วยเลยยอมตกลง" หล่อถอนหายใจ "แต่ที่จริงแล้วให้เอ็งมาทำงานที่นี่จะได้อัฐมากกว่าเดิมแท้ๆ -- เถ้าแก่คิดอะไรอยู่นะ.."

 

"..." อิศรานั่งนิ่ง รอเวลาจะเดินออกไปทำตามคำสั่งของแม่นุช

 

พลันสายตาเหลือบไปเห็นชายหนุ่มร่างสูงท่าทางร้อนอกร้อนใจผ่านม่านระย้า

 

หล่อนขมวดคิ้วทันที

 

คนแบบนั้นมีอยู่ในโรงโสเภณีด้วยรึ..?

 

หรือเขาอาจจะรอใครอยู่กระมัง

 

คิดได้เช่นนั้นก็ถอนหายใจออกมาอีก

 

ทำไมชีวิตของเธอถึงได้อาภัพเช่นนี้.. ทั้งติดหนี้ โดนจับขายให้กับโรงโสเภณี.. แล้วก็จะโดนเอาไปตีราคาราวกับสิ่งของ

 

น่าสมเพชเสียจริง..

 

"ไป เอ็งออกไปได้แล้ว" แม่นุชดันแผ่นหลังบางของหญิงสาวให้ออกไปข้างนอกหลังจากสิ้นเสียงของแม่อรที่ทำหน้าที่เป็นโฆษกได้อย่างดี

 

หล่อนก้าวออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ มองไปรอบตัวด้วยแววตาเศร้าหมอง หากกลับดูน่ารักน่าชังในสายตาคนมองเช่นกัน

 

"นี่นะรึ! แม่อิศรา งามเสียจริง"

 

"น้องสาวอ้ายบดินทร์นี่หว่า! ข้าจำหน้าได้!"

 

"โอ้โฮ ..งามจริงนะแม่"

 

เสียงเหล่านั้นเข้ามาในหูของหญิงสาวราวสารพัดคำพูดหวานหยดย้อยให้เธอหันไปสนใจ อิศราเหลือบมองหลังม่านระย้าก็เห็นแม่นุชกำลังถลึงตาแล้วยิ้มหวานเชิงบังคับให้เธอทำตาม

 

หล่อนหันกลับมาที่เดิมก่อนจะระบายยิ้มออกมาบางๆอย่างไม่เต็มใจนัก แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆอีกครั้ง..

 

จะถูกขายอยู่ร่อมร่อ.. หากแต่คนพวกนี้กับดูมีความสุขที่จะได้ตีราคาเธออย่างกับเป็นเรื่องปกติ..

 

 

ใบหน้าหวานถูกแต่งแต้มด้วยดอกไม้แดงและแป้งฝุ่นบางๆ ริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อนธรรมชาติชวนน่าลิ้มลอง ผิวขาวผ่องราวกับสำลีขาวยิ่งขึ้นไปอีกเมื่อหล่อนใส่เกาะอกสีโอรส และผ้าคลุมไหล่ที่บางจนเห็นเนื้อหนังมังสาเรียกเสียงผิวปากของหนุ่มๆได้เป็นอย่างดี

 

มันทำให้ใครบางคนที่นั่งอยู่ห่างๆจ้องมองราวกับถูกมนต์สะกด..

 

"แม่อิศรา.."



โปรดติดตามตอนต่อไปนะเจ้าคะ..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #172 kaisooLL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 05:49
    ช่วยน้องให้ได้นะคุณหลวง
    #172
    0
  2. #11 Night00.21 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 17:26
    คุณหลวงผลิตต้องช่วยน้องให้ได้นะขอรับ เป็นกำลังใจให้ไรท์แต่งต่อไปนะขอรับ ^^
    #11
    0
  3. #10 Aon_008 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:09
    แอร้ยยยย ยัยอิศน่ารักเสียขนาดนี้ คุณหลวงจะอดใจไหวไม่เนี่ย ช่วยน้องมาให้ได้น้าาา//รอตอนต่อไปค่าาา
    #10
    0
  4. #9 ครีมหมี่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 20:43
    มาต่อวววววว -///- เร๊ววววว
    #9
    0