OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 28 : FORGET ME NOT : Part 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 484
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ส.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

FORGET ME NOT

Part 4


วันนี้ก็เข้าวันที่สามของอาทิตย์เข้าไปแล้ว..

เด็กหนุ่มทอดมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยอารมณ์ที่สับสน ไม่รู้ว่าวันนี้เขาเป็นอะไรมาตั้งแต่เช้าหลังจากที่อ่านไดอารี่ของตัวเองจบ.. เขาจำได้ว่ามันเกี่ยวกับผู้ชายคนนึงที่ชื่อเป๊ก แต่ก็ไม่ได้อ่านย้อนดูอีกว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขาและผู้ชายคนนั้น

แต่คงคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรสำคัญไปกว่าการช่วยเพื่อนร่วมห้องอย่าง 'พลอย' นั่งทำเวรงกๆกันอยู่สองคนโดยไม่มีเหตุผล -- ถ้าตามในไดอารี่ของเขา พลอยตะเป็นคนที่ห้าวๆ ดิบๆ เวลาอยู่กับเขาก็จะชอบทำท่าเหนื่อยใจ ระอากับความจำของเขาเสมอ เพราะงั้น เกิดไม่รีบทำ คงโดนด่าเละแน่ๆ

"รีบๆทำเร็ว" เสียงแหลมเร่งเร้า เธอเดินลากขาไปเก็บไม้กวาดเข้าที่มุมห้องก่อนจะเดินไปนั่งบนโต๊ะที่ไม่ใกล้จากคนตัวเล็กมากนัก

อิศราเลิกคิ้ว จ้องมองร่างบางของหญิงสาวกำลังเล่นโทรศัพท์เงียบๆแล้วก็อดที่จะเอ่ยปากถามไม่ได้

"พลอยมีอะไรหรือเปล่า?"

"มีอะไร?" เธอถามกลับ หากแต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์เลยแม้แต่น้อย เสียงเพลงในเกมดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของทั้งสอง ก่อนจะเป็นเด็กหนุ่มที่เป็นฝ่ายพูดต่อ

"ปกติเรากลับบ้านกับเธอหรอ..?" เขาขมวดคิ้ว หล่อนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะพูดกลับมาอีก

"นายไปทางมิคาเอลทุกวัน -- วันนี้ฉันต้องไปขึ้นรถเมล์ป้ายเดียวกันกับนาย"

"..." เขาเงียบ สงสัยนักว่าทำไมถึงไม่ไปกับแม่ 'ชะเอม' ที่อ้วนตุ๊ต๊ะเป็นถังแก๊สทั้งที่หล่อนก็มาโรงเรียน? "แล้ว.."

"จะถามอีกนานมั้ย? -- ฉันต้องรีบกลับนะ เร็วๆสิ" เจ้าหล่อนเร่งเร้าเสียงเข้ม เขาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะตัดสินใจโกยผงฝุ่นบนพื้นให้หมดแล้วเดินไปเก็บที่โกยกับไม้กวาดที่มุมห้องเงียบๆ

เขาไม่ใช่คนที่ชอบขัดใคร แล้วก็ไม่ใช่คนโง่ที่ดูไม่ออกว่าคนตรงหน้าคงจะไม่ได้ต้องการแค่กลับบ้านกับเขาแค่อย่างเดียวด้วย

ขอให้อย่าลืมเรื่องนี้เลย เขาจะได้รู้ว่ามันคือเรื่องอะไร..

อิศราสะบัดหน้าไปมาเบาๆไล่ความคิดก่อนจะหยิบกระเป๋าเดินออกมาจากห้องพร้อมกับหญิงสาว หล่อนยิ้มแก้มปริ ก่อนจะพยายามถามนู่นถามนี่ออกมาเรื่อยๆยังกับว่าเขาความจำดีเป็นเลิศยังงั้น

"นายรู้จักคนที่อยู่มิคาเอลบ้างมั้ย" หล่อนถามอีก นี่เป็นคำถามที่สามแล้วที่เกี่ยวกับคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา ทอมขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ากลับไปเบาๆแทนคำตอบ

"..." ถามแบบนี้มีอะไรหรือเปล่านะ

"ใครหรอ? พอดีว่าฉันจะต้องทำนิตยสารเป็นภาษาอังกฤษทั้งเล่ม ให้เขาพอจะช่วยได้มั้ยนะ?" เจ้าหล่อนหน้าขึ้นสีเล็กน้อยจนเขาเริ่มสงสัย หล่อนเป็นอะไรหรือเปล่านะ?

"พี่ชายที่สนิทกันน่ะ.. ตอนนี้ฉันต้องพักกับเขา อาจจะช่วยได้นะ" เขาตอบเสียงเรียบ ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก บางทีเขาคงจะคิดมากไปเอง อากาศร้อนๆแบบนี้คงจะไม่แปลกที่จะหน้าแดงหรอกนะ

"หรอ? -- แล้วมีคนรู้จักอยู่มิคาเอลบ้างมั้ย เพื่อนเก่าอะไรแบบนี้"

"..." เขาเงียบไปชั่วครู่กับคำถามที่โพล่งมานั้น เด็กหนุ่มเหลือบมองใบหน้าของร่างบางข้างกาย เธอเกาแก้มแก้เก้อ ก่อนจะตอบกลับไปว่า "คงจะมี แต่ก็จำไม่ได้หรอก.. -- ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

"แล้ว.." หล่อนยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า "เป๊ก ผลิตโชคล่ะ? -- รู้จักมั้ย?"

"..."

คนตัวเล็กชะงักฝีเท้าทันที ดวงตาเรียวตวัดมองไดอารี่ในมือพลางเผลอขบริมฝีปากตัวเองยังกับว่าเคยผูกพันธ์กับชื่อนั้นมาก่อน.. ความรู้สึกบีบรัดที่หัวใจมันเกิดขึ้นอีกแล้ว -- ทอมกำมือของตัวเองแน่น พยายามสงบจิตใจของตัวเองแล้วส่ายหน้าเบาๆให้กับตัวเองในขณะที่หญิงสาวที่เดินนำไปก่อนแล้ว

ไม่หรอก -- เขาไม่รู้จักชิ่อนี้แน่ๆ

"ว่าไง?" เธอหันมาเลิกคิ้วถามอีกครั้ง

"..." เขาส่ายหน้า "ไม่รู้จักหรอก"

"หรอ?" เธอแปรเปลี่ยนสีหน้าไปชั่วครู่ก่อนจะพยักหน้าให้เขาเบาๆ "อืม.. เดินต่อเถอะ"

ไม่มีทาง -- ไม่มีทางที่จะไม่รู้จักแน่ๆ.. คนบ้าอะไรไม่รู้จักกันแต่มารอกันหน้าโรงเรียนแบบนั้น แถมยังดูเป็นห่วงกันเกินเพื่อนอีกต่างหาก พลอยเม้มปาก เหลือบมองใบหน้าเศร้าหมองของเพื่อนร่วมห้องข้างกายแล้วทอดมองออกไปยังประตูโรงเรียนที่มีเสียงฮือฮาดังขึ้นอีกเป็นวันที่สอง..

นั่นไง มาอีกแล้วสิ

ยังไงก็ตามแต่ คนดังแบบนั้นถ้าไม่รีบคว้าโอกาสทำความรู้จักไว้ก็โง่เต็มทนแล้ว! -- พลอยคว้าข้อมือของคนตัวเล็กเอาไว้ เธอเพยิดหน้าไปทางกลุ่มชุลมุนนั่นแล้วเอ่ยปากชวน

"ตรงนั้นมีอะไรกันไม่รู้ -- ไปดูกันเถอะ"

อิศราขมวดคิ้วทันที ไหนเมื่อกี๊บอกว่ารีบกลับไม่ใช่หรือไง? -- เขาพยักหน้าตอบรับแทนคำตอบ เอาเถอะ ยังไงวันนี้แม่ก็ไม่อยู่บ้านอยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอกมั้ง

ทั้งสองเดินอาดๆกันมาถึงจุดที่คนมุงถ่ายรูปกันอยู่ ร่างสูงยิ้มหวานให้กล้อง แต่ก็ยังไม่วายพยายามเขย่งเท้ามองออกไปข้างนอกกลุ่มด้วยใบหน้าที่ชื้นเหงื่อ หากแต่ในสายตาของคนอื่นแล้วมันกลับดูเซ็กซี่เสียมากกว่า

อิศราเบิกตาโพลงทันที หญิงสาวที่เห็นเช่นนั้นก็แกล้งอุทานออกมาเสียงแหลม ว่าแล้วเชียวว่าต้องรู้จักกันแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่มีอาการแบบนี้แน่ๆ "ทอม!! นายถ่ายรูปให้ฉันหน่อยสิ" หล่อนพูดเสียงดัง ทำเอาคนตัวสูงที่ยืนหันหลังให้หล่อนอยู่กลางวงหันขวับมาตามต้นเสียงจนคนอื่นๆนึกฉงน

คนตัวเล็กพยักหน้า บางทีเธอคงจะชอบคนๆนี้ก็ได้ -- เพียงแต่ว่าหน้าตาของผู้ชายคนนี้มันกลับคุ้นมาก.. แต่เขาก็นึกไม่ออกว่าเคยเจอกันที่ไหน? ให้ตายสิ ความรู้สึกแบบนี้แย่กว่าจำอะไรไม่ได้เลยอีกนะเนี่ย

หญิงสาวพยายามลากคนตัวเล็กเข้าไปกลางวงล้อมของเหล่าแฟนคลับ อิศรารับโทรศัพท์มือถือของหญิงสาวมาถือ สายตาคมยังคงจับจ้องมาที่เขาไม่เลิก หากแต่เจ้าของสายตากลับไม่ยอมอ้าปากทักเขาอย่างที่ควรจะเป็น พลอยลอบเบะปาก ทำไมเจอกันต่อหน้าขนาดนี้แล้วไม่ทักล่ะ?

"ขอถ่ายรูปหน่อยนะคะ" เธอพูดเสียงใส ผลิตโชคพยักหน้ารับ ไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เขามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูก่อนจะฉีกยิ้มกว้างออกมาตามความรู้สึก

ได้เจอแล้ว.. ดูเหมือนว่าจะยังจำเขาไม่ได้สินะ? -- ใบหน้าหวานเม้มปากอย่างประหม่าจนเขาสัมผัสได้ แววตาคู่สวยสั่นระริกในขณะที่จ้องร่างสูงผ่านกล้องถ่ายรูป ผลิตโชคอมยิ้ม ทำไมถึงได้ทำอะไรก็น่ารักไปหมดแบบนี้นะ?


แชะ


"ขอบคุณนะคะ" พลอยผงกหัวให้นิดๆ เธอรู้แล้วว่าคนข้างกายน่ะสนใจเพื่อนร่วมห้องของเธอขนาดไหน -- เอาล่ะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว "ทอม เมื่อวานคนนี้ไงที่เข้ามาทักฉันเรื่องนาย"

"..." อิศราเงียบ มองใบหน้าคมที่นิ่งไปครู่ก่อนจะถูกคลี่ยิ้มออกมาบางๆ ทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นไม่เป็นจังหวะทันที

คนๆนี้เป็นใครกัน..

"เดี๋ยวเราไปคุยกันที่อื่นดีกว่า -- ขอบคุณทุกๆคนมากนะที่มาหาผม -- ไว้เจอกันใหม่นะ" ร่างสูงยกมือไหว้ขอบคุณแฟนคลับสาวที่มายืนล้อมวงเอาไว้ เขายิ้มออกมาบางๆก่อนจะหันไปหาคนตัวเล็กที่ยืนเงียบอยู่ข้างกาย

"เอ้อ.. ยังไม่ได้บอกเลย ฉันชื่อพลอยนะ เมื่อวานเห็นว่าหาทอมอยู่ -- แต่ก็พอดีเลยอ่ะ ฉันก็จะไปทางเดียวกันกับเขาพอดี"

"จำฉันได้หรือเปล่า?" เขาไม่สนใจคำพูดหญิงสาว ผลิตโชคเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รู้สึกดีจนอธิบายไม่ถูกเวลาที่ได้เห็นหน้าคนตัวเล็กแบบนี้

เมื่อวานไม่ได้เจอ แค่วันเดียวแต่เขากลับคิดถึง.. กังวลเหมือนคนบ้าไม่มีผิด..

"..." อิศราส่ายหน้าแทนคำตอบ เขากรอกตามองเพื่อนร่วมห้องที่หน้าเหวอเมื่อถูกเมิน คนตัวเล็กเม้มปาก ไม่รู้ว่าคนๆนี้เป็นใคร แต่คงจะรู้จักเขาแน่ๆ 

"ฉันชื่อเป๊ก ผลิตโชค คุ้นบ้างมั้ย?"

เด็กหนุ่มนิ่งเงียบ ถ้าเกิดบอกว่าคุ้นจะเกิดอะไรขึ้นนะ? ก่อนหน้านี้เขาได้ไม่ทำอะไรไม่ดีมาหรือเปล่า..? ทำไมพลอยต้องทำหน้าเหมือนว่าเขาทำอะไรผิดอย่างนั้นล่ะ?

"ไม่.. ไม่คุ้นเลย" ตอบแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน.. ขอโทษนะ แต่เขาก็จำไม่ได้หรอกว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง ถึงชื่อจะคุ้นแค่ไหนก็จำไม่ได้หรอก..

หญิงสาวยิ้มออกมาทันที ดีเหมือนกันที่จำไม่ได้ เธอจะได้ถือโอกาสนี้เป็นที่ปรึกษาให้กับผลิตโชค คราวนี้ความสัมพันธ์อาจจะพัฒนาเกินเลยไปกว่าเพื่อนก็ได้

ขอโทษนะทอม แต่นายคงไม่เหมาะกับเป๊กเท่ากับฉันหรอก

"เราเดินไปคุยไปกันดีกว่านะ.. ฉันจะได้เล่าให้นายฟังด้วยว่าทอมเป็นยังไง" เจ้าหล่อนเสนอตัว แต่คนตัวสูงกลับยิ้มจางๆออกมาเท่านั้น

"ขอบคุณนะ" ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่เขาก็หันหน้าไปหาเด็กหนุ่มที่กำลังยืนมองหน้าเขานิ่งๆด้วยรอยยิ้ม "ฉันเคยบอกนายว่าฉันจะทำให้นายจำฉันให้ได้.. ดังนั้น.. วันนี้ฉันเดินไปส่งเหมือนเดิมแล้วกันนะ ^^"

"เอ่อ.." อิศราอ้าปากพะงาบๆ รู้สึกเหมือนตัวเองโดนกดดันจากสายตาเรียวๆของพลอยเหลือเกิน เขาหยิบไดอารี่ขึ้นมาดู มันเขียนเอาไว้ด้วยว่าต้องไปหาพี่เนมที่มิคาเอล "วันนี้เราต้องไปมิคาเอล คงไม่ได้ไปป้ายรถเมล์เหมือนทุกวันหรอก.." ตอบเท่านั้นแล้วสาวเท้าเดินหนีทันที

"อ้าว! เป๊กจะไปป้ายรถเมล์หรอ ไปกับฉันมั้ยล่ะ?" พลอยรีบเดินเข้ามาทักท้วง แต่คำตอบที่ได้คือการปฏิเสธเหมือนอย่างเคย

"ไม่หรอก ฉันไม่ได้กลับทางนั้นน่ะ" เขายิ้มแห้งๆส่งให้เธอ "งั้นฉันไปเป็นเพื่อนดีมั้ย? นายจะไปหาใครล่ะ ^^?" เขาพูดพลางเอียงคอมองใบหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อด้วยสภาพอากาศ แต่มองไปมองมาก็ไม่ได้ทำให้คนตรงหน้าดูน่ารักน้อยกว่าเดิมเลย

"..." คนตัวเล็กหลบสายตาคมนั่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังละลายอยู่ไม่มีผิด.. อากาศคงจะร้อนเกินไปใช่มั้ยนะ..? "นายไม่รู้จักหรอก.."

พลอยฮึดฮัดขัดใจ ทำไมเธอต้องโดนเมินแบบนี้ด้วย?! ทั้งที่อุตส่าห์รุกเต็มที่ขนาดนี้ยังเมินเธอได้ลงคออีกงั้นหรอ?! ทอมมันมีดีอะไรนักหนา! ทำไมถึงได้สนใจมันมากกว่าเธอ!

"ไม่เป็นไร ลองพูดมาสักชื่อก็ได้"

"..."

"^^"

"พี่เนม..เกรดสิบสองห้องคิง"

"..."

"พี่ชายคนสนิทของเราเอง"

"..."

"..."

"..."

"..."

"ใครนะ..?"



TBC.

โอ้ยยยย ตัวละครใหม่มาแล้วจ้า

เปิดตัว แม่พลอย ผู้มั่นหน้าา ;p

ตอนนี้นี่จะสื่อให้เห็นถึงอะไรน้าา ใครตอบได้เอาไป 10 คะแนน

เอ้อะ ว่าแต่ว่าพี่เนมกับเป๊กมีความสัมพันธ์อะไรกันหว่า???


พอๆๆ ตอนแรกว่าจะเอา 2018 ก่อนแต่ว่ามีเรื่องเศร้าๆเข้ามาเลยมีฟีลมากกว่า

แต่งออกมาไม่ได้เศร้ามากเพราะว่าเรื่องนี้มันจะอบอุ่นหัวใจหน่อยๆนะครัช

แต่ว่าาา.. มันก็จะมีบ้าง.. ที่ต้องน้ำตาซึมแต่คงไม่เยอะ (เอ้า สปอยล์เฉย)

เดี๋ยวกลับไปต่อ 2018 : เมียหมอ และ.. ไว้เจอกันตอนหน้านะฮับบบ

บ๊ะบายยยย




วาร์ปจองเซ็ตเครื่องเขียน Ver.1




PS.

Update Fanfiction

Instragram : gdxsynsia

twitter : @_synsia

ไอจีเป็นศูนย์รวมการสปอยล์ทุกอย่างที่แท้เอไอเอส..

สปอยล์ทั้งโปรเจคใหม่ด้วย 55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #158 จันทร์พราวฟ้า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 13:43
    อาจจะดูเป็นพล็อตธรรมดาๆ แต่ด้วยการเล่าเรื่อง คาแร็คเตอร์ของเป๊กกับทอม อินเนอร์และองค์ประกอบหลายๆอย่างทำให้ชอบเรื่องนี้มากเลยค่ะ ทั้งละมุนและก็แอบหน่วงอยู่นิดๆ ทุกครั้งเวลาอ่านแนวแบบมักจะเกิดคำถามกับเราเสมอเลยนะ ว่าระหว่างคนที่ลืมกับคนที่ถูกลืม ใครจะทรมานมากกว่ากัน 
    ชอบในความพยายามของเป๊กมากเลย มันอยู่ในระยะที่พอดีสำหรับทอมนะ ไม่ได้รุกเกินไปจนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกกลัว ค่อยๆเป็นค่อยๆไป ไม่รู้ว่าโอกาสที่ทอมจะหายมีมากน้อยแค่ไหน ถึงทอมจะจำเป๊กไม่ได้ก็ไม่อยากให้ลืมนะ
    มีตัวแปรสองคนแล้วคือพี่เนมกับพลอย รอติดตามนะคะ ^^ 
    #158
    0
  2. #144 _JINA (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 06:24
    ตอนนี้ต้องการจะสื่อว่าทอมเริ่มจำเฮียได้หรือเปล่าคะ ใช่มั้ยๆๆๆ ทอมต้องจำเฮียให้ได้นะะะ ///////
    #144
    0
  3. #143 พี่แพม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 01:01
    เหมือนเป๊กกับพี่เนมไม่ค่อยชอบขี้หน้ากัน ??? หรือสนิทกัน ?? อะไรยังไง
    #143
    0