OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 27 : FORGET ME NOT : Part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 515
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ส.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

FORGET ME NOT

Part 3


เด็กหนุ่มเดินออกมาจากโรงเรียนพร้อมกับไดอารี่คู่ใจในมือ เมื่อครู่นี้เขาเพิ่งจะจดไปเองว่าการบ้านคาบสุดท้ายคืออะไร แต่กลับกลายเป็นว่าเขาลืมไปแล้วเสียอย่างนั้น

เขาชักจะลืมง่ายกว่าเดิมแล้วสิ..

อิศราทอดมองไปยังประตูโรงเรียนที่มีเสียงฮือฮาดังขึ้นจนน่าแปลกใจ โรงเรียนของเขาไม่ใช่โรงเรียนใหญ่โตระดับแนวหน้าของประเทศเหมือน Michale International School ดังนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะมีดารามาหาถึงที่โดยที่โรงเรียนไม่ได้เป็นคนเชิญมา แต่ก็เอาเถอะ เขาก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก เพียงแต่เดินอาดๆผ่านกลุ่มเด็กนักเรียนหญิงที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปใครบางคนเงียบๆเท่านั้น

"..พี่เป๊กคะ -- ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยคะ?" เสียงของเด็กหญิงวัยสิบสี่คนหนึ่งดังขึ้น เป็นเหตุให้ขาเรียวทั้งสองข้างหยุดชะงักไปชั่วขณะราวกับว่าเคยรู้จักคนชื่อนี้มาก่อน

"ได้ครับ ^_^" ร่างนั้นตอบรับอย่างไม่ถือตัวโดยไม่ทันสังเกตว่าคนที่ตัวเองอุตส่าห์มายืนรอกว่าสี่สิบนาทีมายืนให้เห็นต่อหน้าแล้ว

คนตัวเล็กหันไปมองเจ้าของชื่อด้วยท่าทีประหลาดใจ -- อย่างที่บอก ขนาดเพื่อนสาวในห้องของเขาบางคน เขาก็ยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเธอเป็นใคร แต่เขากลับรู้สึกคุ้นชื่อนี้เสียอย่างนั้น?

ดวงตาสีน้ำตาลทอดมองคนแปลกหน้าตัวสูงใบหน้าหล่อเหลากำลังฉีกยิ้มให้กล้องอยู่ที่หน้ารั้วโรงเรียน เขามีผิวสีเข้มดูสุขภาพดี หน้าตาหล่อเหลาเอาการ จมูกโด่ง ริมฝีปากหนาสีสดสูงกว่าเขาประมาณห้าถึงสิบเซนได้ และที่สำคัญคนๆนี้ชื่อ เป๊ก..

ใครกันนะ?

อิศราหันกลับมาที่ทางเดินตรงหน้าที่แทบจะไร้เด็กนักเรียน ก็คงไม่แปลกนักหรอก ผู้ชายนั้นก็ดูเป็นคนดังนี่นา มีเด็กผู้หญิงไปขอถ่ายรูปด้วย -- บางทีเขาอาจจะได้ยินชื่อนี้มาจากเพื่อนในห้องก็ได้

ขาเรียวเดินออกมาจากตรงนั้นทันที วันนี้เป็นวันที่สองของสัปดาห์.. เขาไม่ได้มีแพลนจะไปร้านหนังสืออย่างเก่าแล้ว เพราะวันนี้แม่ของเขาไม่อยู่บ้าน เขาเลยจะต้องไปหาพี่ชายที่โรงเรียนมิคาเอล -- เด็กหนุ่มเงยหน้าจากไดอารี่ที่จดเอาไว้ในวันนี้ แน่นอนว่าเขาจำเรื่องราวไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าแปรงสีฟันในห้องน้ำของเขาเป็นสีอะไร เขาเลยจำเป็นต้องอาศัยของในมืออย่างเดียวนี่แหละ

ร่างสูงยิ้มบางๆให้กับเด็กสาวที่เข้ามาขอถ่ายรูปด้วยใบหน้าที่พราวไปด้วยเหงื่อ ที่จริงแล้วเขาเป็นนักร้องที่ดังพอสมควร จึงไม่แปลกนักที่จะมีคนเข้ามาหาเยอะแบบนี้

ผลิตโชคโบกมือลาแฟนคลับก่อนจะลอบถอนหายใจออกมา เมื่อไหร่คนตัวเล็กจะออกมาล่ะเนี่ย? ไม่ใช่ว่าวันนี้ไม่มาโรงเรียนให้เขารอเก้อหรอกนะ.. --เขากอดอกพิงกำแพงด้วยความเมื่อยในขณะที่มองประตูโรงเรียนตรงหน้าไปด้วย

น่าแปลกไม่น้อยเลย เขาอุตส่าห์ไปสืบตารางเรียนของคนตัวเล็กมาหยกๆ ไม่ใช่ว่าเขาโรคจิตหรอกนะ แต่ถ้าเกิดเขาไม่ทำแบบนี้เมื่อไหร่เด็กคนนั้นจะจำเขาได้ล่ะ?

ช่างเรื่องนั้นไปก่อน เพราะตอนนี้เขายังไม่เห็นทอมแม้แต่เงา ตอนนี้คนก็ทยอยออกมาจวนจะหมดโรงเรียนอยู่แล้ว -- คงจะเหลือแต่พวกนักกีฬานั่นล่ะ.. แต่ดูท่าแล้วคนตัวเล็กคงจะไม่ได้ถูกจัดอยู่ในประเภทนั้นนะ..

"โอยย พอเถอะเรื่องนั้นน่ะ -- มันยังจำชื่อกูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ"

คนตัวสูงหันไปมองตามเสียง เด็กสาวอายุประมาณรุ่นราวคราวเดียวกับเขากำลังเดินออกมาจากประตูโรงเรียนด้วยใบหน้าเอือมระอาเต็มทน ส่วนคนข้างกายก็เป็นเพื่อนสาวร่างท้วมของเธอที่กำลังดูดน้ำในมือเสียงดัง

"5555 เพราะมึงมันไม่น่าสนใจไง" เจ้าหล่อนว่าพลางโยนแก้วน้ำในมือลงถังขยะ -- ผลิตโชคขมวดคิ้วเล็กน้อย สัญชาตญาณเขากำลังบ่งบอกว่าเธอกำลังพูดถึงคนที่เขาตามหาอยู่แน่ๆ"แต่พูดเรื่องจริงหรอที่ไอทอมมันยังจำไม่ได้? อยู่กันมาจะเทอมนึงแล้วนะ"

นั่นไง เดาผิดซะที่ไหนล่ะ..

"เออ -- คือมึงไม่ควรถามอ่ะ ก็รู้ๆอยู่ว่ามันเป็นอะไร" เธอขมวดคิ้วใส่หญิงร่างท้วมราวกับไม่พอใจ

"ทำไมต้องหงุดหงิดใส่กู?"

"หงุดหงิดก็ห่าละ.."

ผลิตโชคไม่รอให้พวกเธอเดินจากไปเสียก่อน เขารีบปรี่ตรงเข้าไปสะกิดหลังหญิงสาวที่กำลังเดินเตะเท้าอยู่เบาๆ เจ้าหล่อนส่งเสียงในลำคอพร้อมกับหันมามองด้วยท่าทีสงสัย แต่แล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าคือเป๊ก ผลิตโชค

"โอ้มาย.."

"ขอโทษครับ เมื่อกี๊เห็นพูดชื่อทอม" เขาพูดต่อ "รู้จักเขาใช่มั้ย คนที่ตัวเล็กๆ ใส่แว่น ชื่อทอม อยู่มอห้า"

"ค่ะๆ รู้จักค่ะ อยู่ห้องเดียวกัน" สาวร่างท้วมรีบตอบ

"รู้จักค่ะ ทำไมหรอ?"

ร่างสูงยิ้มพอใจกับคำตอบ โชคดีของเขาจริงๆที่ได้ตัวช่วยแบบนี้ "เขาออกมาจากโรงเรียนหรือยัง? ผมมารอนานแล้ว"

ทั้งสองกระพริบตาปริบๆราวกับไม่เชื่อหูก่อนจะหันมามองหน้ากัน.. ไอทอมเนี่ยนะ? เป๊กมาหาไอทอม.. มาหาทำไม.. นี่คือประเด็นแรกที่เธออยากรู้..

"ออกไปสักพักแล้วมั้ง.. ปกติแล้วจะออกมาเร็วตลอด" สาวห้าวพยายามพูดเสียงเรียบ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างไอทอมจะรู้จักกับคนดังด้วย เห็นทีจะต้องตีสนิทซะแล้วสิ

"ออกมาสักพักแล้ว?!" เขาเบิกตากว้างอย่างตกใจ อย่าบอกนะว่าออกมาตอนที่เขากำลังถ่ายรูปกับแฟนคลับ เพราะนอกจากช่วงเวลานั้นแล้วเขาก็มองหาเด็กคนนั้นตลอด

เวรจริงๆเลยวันนี้

"งั้นขอบคุณมากนะ" พูดจบร่างสูงก็ออกตัววิ่งทันที ส่วนสองสาวที่ถูกถามไปเมื่อครู่ก็มองตามแผ่นหลังนั่นพร้อมกับหัวที่เต็มไปด้วยคำถาม ผลิตโชคกระชับเป้สะพายหลังแน่น วันนี้เขาจะต้องเจอทอมให้ได้

ฟุตบาธเบื้องหน้าเต็มไปด้วยนักเรียนและมนุษย์เงินเดือนที่เพิ่งเสร็จงานมาหยกๆ เขาเบี่ยงตัวหลบคนเหล่านั้นโดยไม่ลืมที่จะกล่าวโทษทั้งที่สายตาก็ยังคงมองหาคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดในตอนนี้

อยู่ไหนนะ?

คนตัวสูงขมวดคิ้วครุ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยหยดเหงื่อจากการวิ่งไปเมื่อครู่ บวกกับสภาพอากาศที่ร้อนไม่เป็นใจกับอารมณ์เขาในตอนนี้เลยสักนิด เขามองไปทั่วแล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกจนกระทั่งมาถึงทางม้าลายที่เขาเจอกับคนตัวเล็กครั้งแรก

ดวงตาสีเข้มกวาดมองไปทั่วพร้อมหัวใจที่เต้นระส่ำ เขากลัวว่าจะไม่ได้เจอเด็กคนนั้น เขากลัวว่าทอมจะจำเขาไม่ได้ กลัวไปหมดทุกอย่าง -- อาการแบบนี้มันเป็นอาการของคนที่เพิ่งรู้จักกันอย่างนั้นหรอ?

สัญญาณไฟกลับกลายเป็นสีเขียวแล้ว ผลิตโชครอให้รถยนต์หยุดสนิทแล้วเดินข้ามถนนกลับไปทางโรงเรียนของเขาอีกครั้ง เด็กคนนั้นเดินเร็วได้ขนาดไหนกัน? ทำไมถึงได้หายตัวไปได้เร็วขนาดนี้ ตัวก็ยิ่งเล็กๆอยู่ด้วย แล้วเขาจะหาเจอได้ยังไง

พลันสายตาเขาก็เหลือบไปเห็นเด็กหนุ่มชุดนักเรียนสหที่คุ้นเคยกำลังยืนมองร้านไอศกรีมเงียบๆคนเดียวอยู่ไม่ไกลนัก เขารีบเร่งฝีเท้าเข้าไปหาทันที โดยไม่ทันระวังกลุ่มนักเรียนที่เพิ่งจะเดินออกมาจากร้านชานมไข่มุก เขาเซถอยหลังไปเล็กน้อย ดวงตายังคงจับจ้องไปที่ๆคนตัวเล็กยืนอยู่ 

"ทอม!" เขาตะโกนเรียกเสียงดัง ร่างเล็กนั่นชะงักไปชั่วครู่ราวกับได้ยินเสียงของเขา แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามองให้เห็นแม้เพียงเสี้ยวหน้า.. คนตัวสูงกล่าวขอโทษกับเด็กนักเรียนกลุ่มนั้นที่ยืนออกันอยู่หน้าร้านพลางแหวกทางเดินเพื่อจะเข้าไปให้ถึงตัวคนตัวเล็กให้เร็วที่สุด

ผลิตโชคส่งเสียงร้องออกมาเบาๆเมื่อมีชายคนหนึ่งเดินตัดหน้าไปด้วยท่าทางรีบร้อน"ขอโทษที" ชายวัยกลางคนกล่าวเท่านั้น แต่เขาก็ไม่ได้ถือสาอะไรนัก คนตัวสูงก้าวขาออกมาจากกลุ่มคนแออัดนั่นพลางยกมือเช็คเหงื่อที่หน้าผาก 

ดวงตาสีเข้มหันกลับไปมองที่หน้าร้านไอศกรีมอีกครั้ง แต่แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า ไม่มีเด็กนักเรียนชายให้เห็นด้วยซ้ำ.. เขาหมุนตัวไปรอบๆพลางกวาดสายตาไปทั่ว

หายไปได้ยังไง --


ครืดด..


เขาขมวดคิ้วด้วยความว้าวุ่นก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมารับสายทันที

"ครับแม่"



...



อิศราเดินทอดน่องจนมาถึงหน้าโรงเรียนนานาชาติที่นั่งรถผ่านเป็นประจำ เขามองเด็กนักเรียนชายที่เดินออกมาจากโรงเรียนนิ่งๆเหมือนเคย ไม่มีใครสักคนที่เขารู้จัก พี่ชายคนสนิทที่เขาเจอทุกๆวันเสาร์ จนถึงทุกวันนี้เขาก็ยังไม่คุ้นหน้าเลยด้วยซ้ำ

"ทอม" เสียงทุ้มเอ่ยเรียกพร้อมกับแรงสะกิดที่ไหล่ข้างขวา เด็กหนุ่มเลิกคิ้วมองบุคคลมาใหม่แล้วเอ่ยปากทักทายเสียงแผ่ว

"สวัสดีครับพี่เนม"

"เฮ้ย! จำพี่ได้แล้วหรอวะ?!" ชายตรงหน้าเบิกตากว้าง ปกติไม่ยักจะจำเขาได้ แต่ตอนนี้กลับเรียกชื่อเขาเต็มปากเต็มคำแบบนี้ -- ต้องโทรไปบอกป้าบุ๋มแล้วสิ

"...เปล่าครับ" เด็กหนุ่มชูไดอารี่ในมือให้ดูก่อนจะพูดต่อ "วันนี้แม่ไม่อยู่บ้านครับ.. พี่ท๊อปก็ไปชะอำกับเพื่อนๆตั้งแต่วันอาทิตย์แล้ว"

"เรื่องนั้นพี่รู้แล้วแหละ! -- ป้าบุ๋มกลับมาวันพฤหัสใช่แมะ?"

คนตัวเล็กพยักหน้าแทนคำตอบ คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ เขาก็จำไม่ได้หรอก -- ที่เขียนเอาไว้ในสมุดก็มีแค่นี้นี่นา..

"..."

"ไม่ต้องห่วง วันนี้พี่อัพเดทหนังมาเพียบ เอาไว้ไปเลือกดูกัน เคป่ะ?" เนมเลิกคิ้วมองเด็กน้อยที่ยืนประหม่าตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดู เด็กคนนี้เวลาจำใครไม่ได้ก็จะเผลอแสดงท่าทีแบบนี้ออกมาตลอดนั่นแหละ

"ครับ.."

"ป่ะ -- งั้นเราไปกัน ลุงเวียงรออยู่นานแล้ว" เขาดันหลังคนตัวเล็กให้เดินไปพร้อมกันในขณะที่พูดไปด้วย เด็กหนุ่มไม่ได้ขัดขืน เขาหยิบสมุดขึ้นมาจดสถานการณ์ตอนนี้ลงไปอย่างละเอียดเผื่อว่าเขาจะลืมช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่งไป..

ขาเรียวเดินเอื่อยๆไปเรื่อยไม่ได้สนใจคนข้างกายที่กำลังบ่นเรื่องในโรงเรียนให้ฟัง เขาเม้ริมฝีปาก นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์หน้าร้านไอศกรีมไม่นานมานี้แล้วก็รู้สึกแปลกๆ

-- มีคนเรียกชื่อเขารึเปล่านะ?

อิศราลอบถอนหายใจ หมู่นี้มีเรื่องที่ทำให้เขารู้สึกหวั่นๆอยู่มากขึ้นทั้งที่ปกติไม่น่าจะเคยเป็น.. เขาเปิดย้อนไปหน้าของเมื่อวานพลางไล่สายตาอ่านตั้งแต่บรรทัดแรกเงียบๆ -- พลันสายตาก็ไปสะดุดอยู่กับชื่อๆหนึ่งที่ถูกเขียนเอาไว้เต็มไปหมดตรงพื้นที่ว่างด้านล่าง มันคือลายมือเข้าไม่ผิดแน่

แถมชื่อที่เขาเขียนมันลงไปซ้ำๆนั้นก็เป็นชื่อที่เขาได้ยินวันนี้ -- แถมจำได้ขึ้นใจเลยด้วยสิ


'เป๊ก ผลิตโชค'

ห้ามลืมชื่อนี้เด็ดขาดนะทอม..



TBC.

มาแล้วฮับ มาแบ้วว ยังไม่ลืมกันใช่ม้าย.. ;_;

ตอนนี้เราวุ่นอยู่มากๆเลย แต่ก็จะพยายามเขียนออกมาเรื่อยๆนะ!

ใครรอเรื่องนี้อยู่บ้างขอมือหน่อยนะครัช~ เค้าจะกลับไปต่อ 2018 ก่อนนะ TT

อย่าลืมก่อนนะ.. เดี๋ยวกลับมาต่อเรื่องนี้ให้น้ำตาซึมไปข้าง

แล้วเจอกันใน 2018 ฮับบบ


PS.

Update Fanfiction

Instragram : gdxsynsia

twitter : @_synsia

ไอจีเป็นศูนย์รวมการสปอยล์ทุกอย่างที่แท้เอไอเอส..

สปอยล์ทั้งโปรเจคใหม่ด้วย 55555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #141 6002thepim (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2560 / 04:58
    น้องจะหายมั้ยคะ เศร้าจัง
    #141
    0
  2. #139 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    ปวดตับเลยทีเดียวววว
    #139
    0
  3. #138 _JINA (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:55
    โอ้ยยยยอะไรก็ได้ขอให้ทอมจำได้ก็พอแล้วค่ะ ; - ;
    จำได้สักทีเถอะนะ อยากให้สมหวังกัน คนอ่านปวดใจมากค่ะ ฮืออออ
    #138
    0
  4. #137 พี่แพม (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:43
    อยากให้มีทางรักษาจัง ฮือออออ.
    #137
    0
  5. #136 SnoopyPhone (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:13
    จะซึ้งจะเศร้าแค่ไหนก็ได้ ขอแค่จบแบบ Happy Ending ก็พอนะ ไรท์น๊าาา *กอดขาไรท์*
    #136
    0
  6. #135 diamiet (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:03
    โฮกกก น้องทอมมม นั่นพี่เป๊กไง;__; เมื่อไหร่ทอมจะจำพี่เป๊กได้อ่าาา
    #135
    0