OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 2 : ๒๓๕๔ : หนี้สิน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 618
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
  

หนี้สิน

 

"หืม อาหารที่เรือนของคุณหลวงนี่ ถูกปากฉันมากทีเดียว" พระยายุทธนาว่าพลางตักน้ำพริกใส่ชามของตัวเอง "ฉันอยากจะเห็นหน้าตาคนทำเสียจริง"

 

"ขอบพระคุณขอรับท่านพระยา" เขายิ้มรับ "ที่จริงแล้ว.. กระผมก็คิดว่าวันนี้ถูกปากกว่าทุกวันนะขอรับ" เขาว่าพลางหันไปมองบ่าวคนสนิทที่นั่งอยู่ข้างหลัง "แม่พริม"

 

"เจ้าคะคุณหลวง?" เธอขานรับทันที

 

"ใครเป็นคนทำอาหารมื้อนี้รึ?"

 

แม่พริมหน้าซีด ถ้าบอกว่าเป็นบ่าวเรือนอื่นคงจะโดนโบยเป็นแน่

 

"เอ่อ.." เธออ้ำอึ้ง หันไปมองหน้ากับแม่สุที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างขอความเห็น

 

"แม่อิศกับแม่นิจเจ้าค่ะคุณหลวง" แม่สุตอบแทน ทำเอาแม่พริมใจหล่นไปถึงตาตุ่ม

 

คุณหลวงขมวดคิ้วครุ่นทันที

 

เรือนของเขามีบ่าวชื่อนี้ด้วยรึ?

 

"แล้วแม่ทั้งสองคนหายไปไหนเล่า ตามมาให้ฉันหน่อยได้รึไม่?" พระยายุทธนาวานเสียงอ่อน เขาอยากจะรู้เสียจริงว่าบ่าวเรือนนี้จะมีดีแค่ฝีมือรึไม่

 

"เอ่อ.. ที่จริงแล้ว.." แม่พริมอึกอัก หล่อนหันไปขอความเห็นจากแม่สุก่อนจะพูดต่อเสียงเบา "แม่อิศกับแม่นิจเป็นหญิงเรือนอื่นน่ะเจ้าค่ะ หาใช่บ่าวเรือนคุณหลวงไม่.."

 

แม่พริมกับแม่สุก้มหน้าสำนึกผิด

 

คุณหลวงหันไปมองหน้าคุณพระยาที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม..

 

"แม่อิศ แม่นิจรึ.."

 

.

.

.

 

"แม่สุ" คุณหลวงเอ่ยเรียกเสียงดัง

 

ตอนนี้คุณพระยายุทธนากลับเรือนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

แถมก่อนจะไปยังไม่วายหันมากล่าวกับเขาด้วยท่าทีขำขันด้วยว่า

 

'หากคราหน้าฉันมาอีก พ่อต้องให้ฉันทานอาหารฝีมือแม่นิจกับแม่อิศอีกนะ'

 

ว่าแต่ใครคือแม่ทั้งสองล่ะ?

 

"เจ้าคะ คุณหลวง?" แม่สุคลานเข่าเข้ามาทันที

 

"แม่รู้จักแม่นิจกับแม่อิศรึไม่? -- เหตุใดถึงมาที่เรือนเราได้" เขาขมวดคิ้ว

 

"อิฉันไม่รู้จักดอกเจ้าค่ะ เป็นคนรู้จักของแม่ส้ม" หล่อนพูดพร้อมทำท่านึก "แต่เห็นว่าจะสวยทั้งพี่ทั้งน้องเลยนะเจ้าคะ ตอนอิฉันลงไปยกสำรับมื้อเย็น ฉันเห็นสองคนนั้นกำลังเก็บข้าวเก็บของ" เจ้าหล่อนยิ้ม "เป็นหญิงงามน่ะเจ้าค่ะ"

 

คุณหลวงขมวดคิ้วพร้อมมองออกไปที่สวนไม่วายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

 

พลันสายตาเหลือบไปเห็นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังเดินเยื้องกายไปที่สวนดอกไม้

 

"นั่นใครรึ" เขากระพริบตาสองสามครั้งอย่างไม่เชื่อสายตา

 

เพียงแค่เห็นด้านข้าง หัวใจเขาก็แทบหยุดเต้น..

 

"นั่นไงเจ้าคะ แม่อิศรา" หล่อนเบิกตากว้างพลางพูดเสนออย่างออกรส

 

ใบหน้าเรียว ผิวพรรณขาวราวกับแตงร่มใบ ดวงตากลมโต จมูกเรียวสวยได้รูป ริมฝีปากกระจับสีชมพูอ่อน

 

ผมยาวสลวยสีดำขลับถึงกลางหลังขับผิวให้ดูผ่องขึ้นไปอีก

 

"นี่น่ะรึ..แม่อิศรา.."


.

.

.


ทั้งคู่เดินกลับเข้ามาในเรือนพร้อมตะกร้าเปล่าทั้งสองลูก เสียงพูดคุยที่ดังขึ้นตลอดทางเริ่มเงียบลงเมื่อมายืนอยู่ที่กระไดหน้าเรือน อิศราหันไปมองหน้าน้องสาวที่หมองลงเล็กน้อยก่อนจะยิ้มบางๆตอบกลับไป

 

"ไปกันเถอะ" เธอพูดพลางเดินนำขึ้นไปบนเรือน

 

อิศราเดินไปวางของที่หน้าเตา ก่อนจะมองไปรอบๆด้วนความสงสัย

 

"พี่บดินทร์ยังไม่กลับอีกหรือจ๊ะ" คะนึงนิจขมวดคิ้วก่อนจะเดินไปรอบๆ

 

"ไม่รู้สิ" อิศราหันไปมองพระอาทิตย์ นี่ก็จวนจะค่ำแล้ว เหตุใดพี่บดินทร์ยังไม่กลับเรือนอีก..

 

"หรือพี่บดินทร์จะเมาคาร้านน้ำเมาไปแล้วจ๊ะพี่อิศ"

 

"ใจเย็นๆก่อนนะแม่ ประเดี๋ยวพี่บดินทร์ก็กลับมาแล้ว"

 

ถึงจะพูดเช่นนั้น.. ในใจของหล่อนกลับรู้สึกไม่ดีแปลกๆ

 

"ยังไงเราก็ทำมื้อเย็นก่อนเสียแล้วกัน พอพี่บดินทร์กลับเมื่อเมื่อไหร่จะได้ไม่โมโหหิว ตกลงรึไม่" เธอจับไหล่น้องสาวพร้อมยิ้มบางๆให้กำลังใจ

 

"จ่ะพี่.."

 

ทั้งคู่จัดแจง ตั้งหน้าตั้งตาทำอาหาร พยายามไม่นึกถึงเรื่องพี่ชาย

 

หากแต่มีบางอย่างกลับทำให้พวกเธอต้องละมือจากจากเตาตรงหน้าทันที

 

โครม!!

 

"ว๊าย! เสียงอะไรน่ะจ๊ะ พี่อิศรา!" คะนึงนิจเบิกตากว้างพร้อมจับแขนอิศราแน่น

 

"ใจเย็นๆก่อนแม่นิจ" เธอมองหน้าน้องสาว -- ถึงจะกลัวแต่เธอก็ต้องทำหน้าที่ปกป้องน้องที่อยู่ข้างหลัง "อยู่นี่ก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา" พูดจบก็ลุกขึ้นทันที

 

"ระวังด้วยนะจ๊ะ"

 

อิศราพยักหน้าเบาๆพลางเดินไปที่กระไดช้าๆ

 

"พี่บดินทร์" เธอเรียกอย่างไม่มั่นใจ "พี่บดินทร์หรือจ๊ะ"

 

"ใครหรือจ๊ะพี่" คะนึงนิจตะโกนถามพลางขมวดคิ้วครุ่น

 

อิศราถอนหายใจแล้วหันกลับไปตอบทันที "ไม่มีอะไรดอก คงจะเป็นแมวกระมัง" พูดจบก็หันหลังเดินกลับไปที่ครัว

 

แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขา เสียงครั้งที่สองมันก็ตามมาติดๆ

 

โครม!!

 

"!!!" ร่างระหงสะดุ้งเฮือก ก่อนจะรีบหันกลับไปดูที่ตีนกระไดทันที

 

"อั่กก.."

 

"ตาเถร! พี่บดินทร์!!" อิศรารีบก้าวลงกระไดทันที แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าไปช่วยพยุงร่างสูงของพี่ชายที่มีแผลเต็มตัว ก็มีชายอีกสามสี่คนโผล่ออกมาจากใต้ถุนเสียก่อน

 

"นี่หรอวะ! น้องสาวมึง!" ชายร่างท้วมหัวเราะร่วนก่อนจะยันร่างของบดินทร์ล้มลงไปกับพื้น

 

"เกิดอะไรขึ้นจ๊ะพี่อิศ.. พี่บดินทร์!!"

 

"แม่นิจ อย่าลงมา!" เธอเดินไปขวางชายร่างสูงคนหนึ่งเอาไว้ก่อนจะออกแรงผลักเขาให้ถอยออกไป หากแต่ชายคนนั้นกลับไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด และกลับเหวี่ยงเธอให้ล้มลงไปนอนข้างๆพี่ชายอย่างแรงจนถลอก "โอ้ยย!!"

 

"อ..อิศ" บดินทร์เอื้อมมือมาคว้าแขนน้องสาวไว้ก่อนจะพูดเสียงสั่น "พ..พี่ขอโทษ"

 

"ว๊าย! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!! โอ้ยย! ปล่อย!" คะนึงนิจบิดข้อมือตัวเองอย่างแรง ร่างระหงถูกลากลงมาจากเรือนก่อนจะถูกล็อกคอเอาไว้ "พ..พี่อิศรา"

 

"พวกเอ็งจะเอาอะไร!" อิศราคลานไปหาพี่ชายใกล้ๆแล้วจ้องชายร่างท้วมตาเขียว

 

"พี่ชายมึงติดหนี้พวกกู" เขาเหยียดยิ้มมุมปาก

 

"ฉ..ฉันจะหาอัฐมาคืนเองจ่ะ" คะนึงนิจพูดทั้งน้ำตา

 

"น้องจะหาอัฐมาคืนพี่ได้หรอจ๊ะ" เขาปรี่เขาไปหาร่างระหงทันที ใบหน้าน่าเกลียดยื่นเข้าหาแม่นิจพร้อมยิ้มแป้นจนน่าขนลุก

 

"แล้วพี่ชายฉันไปติดหนี้พวกพี่เท่าไหร่"

 

"แปดร้อยเบี้ย" เขาหันมาตอบ

 

"แปดร้อยเบี้ยเชียวรึ!!" อิศราเบิกตากว้าง หล่อนหันไปมองร่างพี่ชายที่กำลังสะลึมสะลืออยู่ก่อนจะส่ายหน้าออกมาเบาๆ..

 

เวลานี้ ก็มีแต่ดวงที่จะช่วยเธอได้

 

"คราแรก ข้ากะจะสั่งสอนเสียหน่อย แล้วมาทวงหนี้ถึงที่เรือน" เขาใช้ลิ้นดุนแก้มก่อนจะเชยคางเรียวสวยของแม่นิจให้สบหน้าตน

 

"ฮึก.."

 

"แต่ตอนนี้ ข้าสนใจอย่างอื่นเสียมากกว่า"

 

"ย..อย่า" บดินทร์ยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งก่อนจะจับแขนอิศราแน่น

 

"พี่บดินทร์"

 

"กูจะเอาน้องมึงไปขาย แลกกับเบี้ยกับอัฐ" เขากระชากแขนของแม่นิจอย่างแรงก่อนจะเหยียดยิ้มออกมาอย่างมีชัย

 

"ไม่ได้!" อิศรารีบตอบทันที

 

ยิ่งเห็นใบหน้าน้อง ก็ยิ่งสงสารเข้าไปใหญ่..

 

น้องเธอยังเด็กมากนัก.. แถมยังมีคนรักอยู่แล้วด้วย..

 

"ถ้าจะขาย เอาฉันไปคนเดียวก็พอ อย่าทำอะไรน้องสาวฉันเลย" เธอพูดเสียงสั่นพร้อมลุกขึ้นยืน

 

"น้อง..อิศ"

 

"พี่อิศ..ฮืออ" คะนึงนิจน้ำตาไหลพราก มองพี่สาวตัวเองทั้งน้ำตา

 

"อืม.." ร่างท้วมขมวดคิ้วครุ่นก่อนจะหันไปมองลูกน้องที่เหลือ

 

หญิงสาวยืนตัวสั่น หากแต่ยังคงยืนยันคำพูดของตัวเอง..

 

ถ้าจะขาย แค่เธอคนเดียวก็เกินพอ..

 

"เออ ก็ได้วะ" เขาตอบห้วนๆ "แต่ถ้าเอ็งคนเดียวแล้วยังไม่พอกับเบี้ย.. ข้าจะเอาน้องเอ็งไปขายด้วย"

 

"ไม่..อย่าทำน้องกู.." บดินทร์พูดเสียงแผ่ว

 

"ฮึก..ฮืออ พี่บดินทร์.."

 

"ได้.. แต่แกต้องเอาฉันไปขายที่เรือนสุเมธ" เพราะถ้าหากไม่เป็นเช่นนั้น.. เธอจะถูกตีราคาต่ำจนน้องสาวพาลตกกระไดพลอยโจรไปด้วยเป็นแน่..

 

เธอหลุบตามองพื้น พอนึกถึงตอนที่ตัวเองจะต้องส่งขายให้คนอื่นก็อยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ

 

"เออ ข้าจะเชื่อเอ็งดูสักครั้งก็ได้วะ" เขาแค่นหัวเราะก่อนจะจับขอมือเล็กเอาไว้ "สวยขนาดนี้ ราคาคงมิใช่เล่นๆ"

 

"ฮืออ.." ร่างของแม่นิจทรุดฮวบลงกับพื้น เธอร้องไห้ออกมาราวกับคนใจจะขาดแล้วคลานเข่าไปหาพี่ชายที่นอนสะบักสะบอมอยู่ที่พื้น

 

"..." อิศราจ้องคนตรงหน้าตาเขียว ดวงตาสีเข้มเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาก่อนมันจะไหลลงมาตามแก้มเนียนใส..

 

"เอาตัวมันไป -- แล้วอย่ารุนแรงล่ะ.. เดี๋ยวจะได้ราคาน้อย ฮ่าๆๆๆ" เขาหัวเราะร่วนก่อนจะหันหลังเดินกลับไป ทิ้งให้ร่างระหงยืนจมอยู่ในความคิดของตัวเองจนกระทั่งมือหยาบกร้านของชายสองคนมาจับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างแรง

 

"ไม่ต้องมาแตะต้องตัวฉัน ฉันเดินเองได้" หล่อนสะบัดมือทิ้งก่อนจะหันไปมองร่างระหงที่ร้องไห้โฮอยู่ข้างหลัง ใบหน้าหวานเปื้อนน้ำตาสะท้อนความเจ็บปวดไม่ต่างจากพี่ชายและน้องสาวเธอแม้แต่น้อย

 

"ฉันไปก่อนนะจ๊ะ.."

 

 

โปรดติดตามตอนต่อไปนะเจ้าคะ..

อ่านเพลินๆระหว่างรอ King of mask กัน #ฟิคอชท นะคะ

แหะๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #171 kaisooLL (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 05:39
    อย่าเอาแม่อิศไปขายเลย น่าสงสารอ่ะ
    #171
    0
  2. #8 ลูกไก้ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 03:28
    นอตอนต่อไปเลยจ้าา
    #8
    0
  3. #7 หลงเรือบาปเป๊กทอม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:03
    คุณหลวงงงงง มาช่วยเร็วๆๆๆ
    #7
    0
  4. #6 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:38
    คุณหลวงเจ้าคะ....มาช่วยน้องอิศเร็วนะเจ้าคะ
    มาน้าาาส
    #6
    0
  5. #5 Aon_008 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 16:05
    เฮียรีบมาช่วยน้องเร็วๆๆๆ น้าาา แงงงงง
    #5
    0