OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 13 : KNOCK KNOCK : 2/2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

KNOCK KNOCK



มาเคาะประตูฉันสิ

ก๊อกๆ



วันนี้เป็นวันหยุด-- และอิศราต้องการไปเที่ยว(มาก) หลังจากทีหมกตัวอยู่ในห้องมาหลายวัน.. ซึ่งเขานัดกับพวกเพื่อนๆเอาไว้เรียบร้อยแล้วว่าจะไปดูกนังเรื่องใหม่ที่เพิ่งเข้าฉาย..แถมวันนี้รถคงจะติดน่าดู คิดได้เช่นนั้นก็หมุนตัวไปมาอยู่หน้ากระจกแล้วตัดสินใจเดินไปที่ประตูทันที


แอ๊ดด


แต่พอเปิดประตูมาก็ต้องชะงักกึกเมื่อเจอเข้ากับร่างสูงกำลังยืนพิงกำแพงเล่นโทรศัพท์ใส่เสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มและกางเกงสแล็คสีดำ เป๊กเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่นิ่งไปก่อนจะเอ่ยปากทักเสียงใส


"ตัวเล็ก มอนิ่งนะคะ" ตาวาวเป็นประกายน้อยๆทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นในขณะที่ร่างเล็กกรอกตาไปมาแล้วเดินหนีทันที


รู้ได้ไงวะ ว่าจะไปไหน..


เขากดลิฟท์แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นรอ ส่วนคนพี่ก็ทำหน้าตาระรื่นอยู่ข้างๆ


ยิ้มอะไรนักหนา? เป็นบ้าไปแล้วหรอวะ..


"จะออกไปดูหนังหรอ'^'"


นั่น.. รู้อยู่แล้วยังจะถามอีกนะ


"อืม"


"ไปกับมนใช่ป่ะ?"


"..."


ทอมตวัดตามองอีกคนที่เลิกคิ้วสงสัยอยู่ข้างๆแล้วก็พอจะรู้ต้นเหตุของเรื่องบ้างละ..


ไอมน!! -- แค่ได้ยินชื่อก็อยากจะโทรไปยกเลิกนัดไอเพื่อนตัวดีซะเดี๋ยวนี้เลย


ประตูลิฟท์เปิดออกพร้อมกับร่างท้วมๆที่เดินจ้ำเข้าไปด้วยความโมโห ยื่นมือไปกดที่ชั้นจีแล้ว


ล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะเหลือบมองร่างสูงที่เดินตามต้อยๆมายืนข้างๆ


นี่คือวิธีการง้อของพี่แก..ถูกมะ?


"อ่านไลน์มนยัง? มนไม่ว่างแล้วนะรู้เปล่า?" 


ครืดด..


M : มึง


M : กูไม่ว่างแล้วอ่ะ


M : จองตั๋วไปแล้วด้วย


M : มึงไปดูกับพี่เป๊กแล้วกันนะ โทษที


M sent you a sticker.


เขาเบะปากให้โทรศัพท์ก่อนจะพิงหลังกับกระจกข้างหลัง ดุนลิ้นอย่างไม่สบอารมณ์ในขณะที่จ้องใบหน้าระรื่นของคนข้างๆไปด้วย


นี่ไม่ได้นัดกันมาหรอ?


พวกมันรู้รึเปล่าว่ามันไม่เนียน--?


"ไปดูหนังกัน"


"..." เขาเงียบ ไม่ตอบคำถามอีกฝ่าย แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ..


เอาเถอะ -- ยอมรับก็ได้ว่าเขาก็แอบคิดถึงผลิตโชคอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน


;(


จะทำหน้าแบบไหนดีล่ะเนี่ย?




คนตัวสูงเดินยิ้มสบายใจ ทำตัวน่าหมั่นไส้เกินหน้าเกินตาจนเขาเริ่มจะสงสัยว่านี่มาง้อหรือจำทำให้โมโหหนักกว่าเดิมกันแน่?


นี่อิศราไง จำได้อยู่รึเปล่า


อิศราที่โกรธพี่อยู่ไง -- ง้อสิ


"อีกครึ่งชั่วโมงแหน่ะ ทอมอยากกินอะไรมั้ยคะ?" ล้วงกระเป๋ามองคนน้องที่เอาแต่เงียบใส่เขามากว่าชั่วโมงแล้วระบายยิ้มให้บางๆ


"แก๊!! เห็นผู้ชายคนนั้นป่ะ?! โคตรหล่อเลยอ่ะ!"


"ไหนๆๆ ที่อยู่กับเพื่อนตัวเล็กๆน่ะหรอ? -- ฮือออ ใจบางง"


"หล่อชิบหายเลย ดาราป่ะวะ?!"


"หล่ออ่ะ..!"


"พี่เป๊กป่ะวะมึง.."


เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นรอบตัวจนร่างท้วมๆชักจะหมดอารมณ์เต็มทน ตวัดสายตาไปมองว่าที่แฟนในอนาคตแล้วก็ฮึดฮัดอารมณ์เสีย


ไม่ได้หวงเลย!! ไม่เลย!!


"ไม่กิน"


"อาฟเตอร์ยูเป็นไง? เพิ่งเปิดใหม่ด้วยนะ" 


นั่น.. ฟังที่เขาพูดบ้างมั้ยเนี่ย


"ไม่เอา"


"ไอศกรีมมั้ย? ช็อคโกแล็ตฟองดูของโปรดเราไง"


"..."


"ไอศกรีมเค้กก็ของโปรดเราไม่ใช่หรอคะตัวเล็ก?"


เล็กพ่อง.. เมื่อวานยังด่าเขาอ้วนอยู่เลย


"..." พยายามกัดปากยับยั้งชั่งใจตัวเองไม่ให้เห็นแก่กินจนเกินไปแล้วปฏิเสธเสียงแข็ง "ไม่!"


ไม่เอาทอม.. ไม่เอาดิ อย่าหิว


อย่าเห็นแก่กินตอนนี้TT


"เสียดายจัง.. งั้นเอาไว้วันหลังก็ได้เนอะ" ร่างสูงหงอยไปถนัดตา ครั้งนี้ก็ถูกปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใยเช่นเคยแม้จะมีไอเท็มของกินเป็นพร้อพเสริม..


หรือว่าทอมจะไม่ชอบของกินแล้ว?


"ขอโทษนะคะ"


อิศราหันไปตามเสียงเรียกนั้น เด็กสาวมัธยมปลายหน้าตาน่ารักคนนึงกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพี่เป๊กพร้อมกับถือโทรศัพท์ในมืออย่างกล้าๆกลัวๆ หล่อนช้อนตามองร่างสูงแล้วยิ้มออกมาเขินๆ


"ว่าไงครับ?" 


แหมมมมมม เสียงอ่อนเสียงหวานเชียวนะ!


หมั่นไส้โว้ยย!!!


"พี่..มีแฟนหรือยังอ่ะคะ?"



แต่มันก็ไม่ได้เปิดง่ายๆหรอกนะ

บอกว่าเธอเป็นของฉันก่อนสิ



คนตัวเล็กยืนกอดอก จ้องหน้าร่างสูงนิ่งๆไม่ได้พูดอะไร เอียงคอสี่สิบห้าองศาเหมือนคนกำลังหาเรื่องแล้วตวัดตามองเด็กสาวไปด้วย


จะเอาไง พูดมาเลย ผลิตโชค


"เอ่อ..จริงๆก็.." ดวงตาคมเหลือบมองทางเขาแล้วหัวเราะออกมาเบาๆทำเอาหญิงสาวหน้าเสียไปเล็กน้อยกลัวว่าคำตอบจะไม่เป็นไปอย่างที่คิด


"อา..มีแล้วสินะคะ" หงอยไปเลยแฮะ


ถ้าเป็นปกติคงจะโอ๋น้องเขาไปแล้ว -- แต่ตอนนี้พอดีว่าอยากเล่นบทตัวร้ายมากกว่าอ่ะ โทษที;(


"ยังไม่มีครับ"


หะ?!!!


อะไรนะ?!


"จริงหรอคะ" หล่อนตาวาวทันที แก้มใสขึ้นสีระเรื่อแล้วยื่นโทรศัพท์ในมือให้ทันที "งั้น..หนูขอเบอร์หน่อยนะคะ" พูดไปเขินไป ส่วนพ่อแบดบอยก็รับโทรศัพท์มากดต่อหน้าต่อตาคนตัวเล็กที่ยังช็อคกับคำตอบนั้นไม่หาย


จะเอาแบบนี้ใช่มั้ยไอพี่เป๊ก?!


"นี่ค่ะ.. -- อ่าว ทอม! จะไปไหน?!" เขามองร่างท้วมๆนั่นจ้ำอ้าวเดินหนีออกไปด้วยความโมโห


ยังจะถามอีกหรอ?!


"เสือก!" 



กลับมาใหม่วันหลังล่ะกัน

ฉันจะรอนะ



เขานั่งกินน้ำเปล่าเป็นแก้วที่ยี่สิบของวันหลังจากที่ออกคำปฏิญาณกับตัวเองเอาไว้แล้วว่าจะลดความอ้วน


เหตุผลที่เขาต้องทนทรมานแบบนี้ก็คงจะเป็นเพราะไอพี่ห้องข้างๆอีกนั่นแหล่ะ--


ไม่.. ไม่เกี่ยว


เพราะว่าหมู่นี้เขาอาจจะอ้วนไปหน่อยต่างหาก คนก็เริ่มทักเยอะแยะจนมาตระหนักได้ว่าควรจะไดเอ็ทได้แล้ว


เอาเถอะ -- หลับหูหลับตาดูแลตัวเองแล้วมองดูใครบางคนดิ้นรนที่จะเห็นหน้าเขาดีกว่า



ก๊อกๆ

มาเคาะประตูสิ



ก๊อกๆๆ


เขาหันไปมองที่ประตูแล้วยอมลุกขึ้นจากหน้าจอทีวีที่กำลังฉายหนังรักโรแมนติกค้างเอาไว้แล้วไปส่องดูที่ตาแมว


เดี๋ยว.. ทำไมมืดแบบนี้


อิศรากรอกตาไปมาอย่างโมโห อยากจะเอาหินไปปาใส่กระจกไอคนขี้แกล้งไปซะจะได้จบๆ


กระชากประตูออกแรงๆแล้วก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อสิ่งตรงหน้ามันไม่ใช่ร่างสูงของคนที่เขาพร่ำด่าอยู่เป็นวัน แต่กลับเป็นกล่องของขวัญสีชมพูกลิตเตอร์ที่สูงเท่าเอวของเขา แถมยังมีสติ๊กเกอร์สีดำมาแปะรูส่องตาแมวของเขาเอาไว้อีก


ร้ายนักนะผลิตโชค!


ถึงจะบ่นแบบนั้นแต่ก็ยิ้มแป้น หัวใจสูบฉีดพองโตขึ้นมาทันทีอย่างกับเป็นไบโพล่า เขาหันไปมองที่ห้องข้างๆที่มีเงาอยู่ตรงประตูอยู่ก็เบ้ปากหมั่นไส้ทันที


ก็ดีใจอยู่หรอกนะที่อุตส่าห์ลงทุนทำมาให้..


แต่ก็ยังโกรธๆอยู่เลย-- 


ง้อผมต่อไปเรื่อยๆนะฮะพี่เป๊ก;)




ก๊อกๆ

ฉันได้ยินอยู่หรอก แต่ก็อยากจะฟังไปเรื่อยๆ



เขานั่งเอาขาพาดโต๊ะ มองนาฬิกาที่บอกเวลาเที่ยงก็ยกยิ้มออกมาด้วยความสะใจ เสียงเคาะประตูยังคงดังแบบนี้เวลาเดิมทุกวัน


ถึงจะอยากเปิดให้ แต่ก็อยากรอดูเหมือนกันว่าความอดทนของพี่แกจะไปสิ้นสุดตอนไหน


เคาะต่อไปนะพี่เป๊ก สู้ๆ




กุญแจทองคำหรือความโชคดีมันไม่จำเป็นหรอก

แค่เธอซื่อสัตย์ ทุกอย่างก็จะโอเคเลยล่ะ



อิศรามองอินสตาแกรมบนโทรศัพท์ด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนบนใบหน้า คนตัวเล็กเท้าคางแล้วแคปหน้าจอเอาไว้แล้วตั้งเป็นภาพหน้าจอทันที


'I love you like a fat kid loves cake'


"ถ้าพูดถึงคนอื่น พอจะโบกให้.." พูดเบาๆกับตัวเองแล้ววางโทรศัพท์เอาไว้บนโต๊ะ


นี่ก็สามทุ่มแล้ว แต่ยังไม่อยากนอนเลยแฮะ.. เขากดรีโมทเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆด้วยความเบื่อหน่าย ทั้งที่ถ้าเป็นวันก่อนๆป่านนี้ไอพี่เป๊กคงจะชวนไปเล่นเกมที่ห้องแล้ว


-- ก็แค่เล่นเกมเฉยๆ.. ไม่มีอะไรสักหน่อยนี่นา


ครืดด..


'พี่เป๊ก❤️'


"ตายยากจังเลยนะ.." เขาคว้าไอโฟนเครื่องหรูขึ้นมาแล้วจำใจกดรับสาย พลางลดเสียงทีวีตรงหน้าลงด้วยหัวใจที่เต้นตึกตัก


นานๆคุยกันทีมันรู้สึกแบบนี้นี่เอง


(ฮัลโหล?)


"อืม.. ว่า?" กลั้นยิ้มจนแก้มปริแต่ก็ไม่วายทำเสียงนิ่งๆตอบกลับไป


อิศรานี่มันอิศราจริงๆ


(ไปเที่ยวกันมั้ย?)


คราวนี้มาแปลกแฮะ.. ไม่มีการอ้อน ไม่มีการพูดคะค่ะแบบที่เคย -- แถมยังดูกลัวๆเขายังไงชอบกล


นี่เขากลายเป็นอะไรในสายตาพี่แกเนี่ย?


-- แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาก็อยากไปใจจะขาด


"ที่ไหน?"


(โอเชียน -- ไปกันนะ)


"..." อะไรเนี่ย.. น้ำเสียงแบบนี้ 


ผลิตโชคอัพเกรดตัวเองแล้วหรอ?


(..อยากเห็นหน้า)


"..."

แต่ถ้าเป็นแบบนี้เขาก็แย่น่ะสิ


ไม่กล้าปฏิเสธเลยTT


(คิดถึงจนจะเป็นบ้าแล้ว)


"อ--อืม.."


ฮือออออ


อะไรเนี่ยอิศรา! ตอบรับแบบนั้น ที่งอนมาทั้งหมดจะมีความหมายมั้ยเนี่ย?!


(เดี๋ยวไปรับนะ)




เขาหมุนตัวอยู่หน้ากระจก มองตัวเองอย่างไม่มั่นใจ -- ไปแค่ไนท์คลับแค่ไม่กี่ชั่วโมง แต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเลือกเสื้อผ้านานไปไหน ..กะอีแค่กางเกงยีนส์สีดำขาดที่เข่ากับเสื้อแขนยาวโอเวอร์ไซส์สีขาว


กับการเรียนจริงจังแบบนี้มั้ย? 


บอกเลยว่าไม่


ก๊อกๆๆ



ทำไงดี ฉันว่าเธอมาถึงแล้ว

รอก่อนแป๊บนึงนะ



เขาสะดุ้งเฮือกแล้วรีบกุลีกุจอไปหยิบโทรศัพท์และฉีดน้ำหอมให้เรียบร้อย ทำใจมองตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วโอดครวญเบาๆ-- เอาเถอะ ถึงจะไม่ดีเท่าที่ควร แต่ก็ยังดีกว่าทุกวันล่ะนะ..



เธอมาเร็วมากเลยเวลาฉันอยู่คนเดียว

ทำให้ฉันสั่นไปหมดแล้วเนี่ย



เดินอาดๆไปที่หน้าประตูแล้วพ่นลมหายใจออกจากปากเพิ่มความมั่นใจให้ตัวเอง จัดหน้าจัดผมให้เรียบร้อยแล้วตัดสินใจเปิดประตูออกมาประจัญหน้ากับร่างสูง


เขาเงยหน้ามองแล้วระบายยิ้มออกมาบางๆ ไม่คิดเลยว่าทอมจะตัดสินใจไปกับเขา -- แถมวันนี้ยังน่ารักกว่าเดิมอีก


ต้องระวังแล้วสิ ..หวง


"อะไร?" คนตัวเล็กเลิกคิ้วเรียกสติคนพี่ก่อนจะปิดประตูห้องลง ดวงตากลมโตสำรวจร่างกายอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยปากถามด้วยความอยากรู้ "ไปไหนมา?"


"ไป..ซื้อของ"


ทอมหรี่ตามองอย่างไม่เชื่อ คนบ้าอะไรแต่งตัวแบรนเนมตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อไปซื้อของ? เด็กอนุบาลยังไม่เชื่อเลยมั้ง


"แล้วแต่.."


ไม่ตอบก็ไม่ตอบ-- รู้อยู่แล้วแหล่ะว่าไปม่อสาวมา


เอาเหอะ อย่าให้เขาได้เอาคืนบ้างแล้วกัน



ตอนนี้ ช่วงเวลานี้ มีให้แค่เธอเท่านั้น

เวลานี้มีให้แค่เธอ



คนตัวเล็กเหลือบมองร่างสูงข้างๆที่มีท่าทีแปลกไป.. ไม่พูดไม่จา เงียบผิดปกติจนดูน่ากลัว -- ดวงตาเรียบเฉยทอดมองไปที่ถนน มีเพียงเสียงแอร์จากรถยนต์หรูเท่านั้นที่พอจะทำลายบรรยากาศนี้ได้..


แต่มันกลับอึดอัดกว่าเดิมแฮะ


"พี่เป๊ก"


"..?"


"เป็นอะไร?"


"ทำไมถามแบบนี้ล่ะ?" เขาเลิกคิ้ว


"ก็พี่ดูเงียบๆ เลยลองถามดู" เขาพึมพำออกมา เสหน้าออกไปนอกหน้าต่างที่เป็นร้านมืดสนิทไร้ผู้คน แต่แล้วก็ต้องนั่งตัวเกร็งเมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะจอดรถลงข้างทางแทนที่จะตอบคำถามของเขา


ตายละ..


ใจคอไม่ดีแปลกๆ--


"อยากรู้จริงๆหรอ?" เขาหันมามองด้วยแววตาสงสัย ปลดเซ็ทตี้เบล์ทออกแล้วเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆเด็กน้อยที่กำลังมองเขาด้วยแววตาสั่นระริกก่อนจะยกยิ้มมุมปาก


ตอนโกรธก็น่ากลัวอยู่หรอก แต่พอตอนเขินนี่..


น่าจับฟัดซะเดี๋ยวนี้เลยแฮะ


"ม..ไม่ต้องตอบก็ได้นะ ไม่อยากรู้ขนาดนั้น" ดันไหล่อีกคนให้ออกจากตัวแล้วหลบตาที่จ้องเขาราวกับจะกลืนกินด้วยใบหน้าที่เห่อร้อนไปหมด



นี่

มันคงจะถึงเวลาแล้วสินะ



ต้องขอบคุณความมืดที่ทำให้อีกฝ่ายไม่เห็นสีหน้าของเขาในตอนนี้.. แต่ว่าเสียงหัวใจเจ้ากรรมที่เต้นโครมครามมันกำลังฟ้องคนตัวสูงว่าเขาเขินมากขนาดไหน


งื้อออออ ทรยศกันแบบนี้เลยหรอ!


"มีเด็กที่ไหนก็ไม่รู้หึงพี่หน้าดำหน้าแดง ไม่ยอมออกมาจากห้องตั้งหลายวัน" เขาจับข้อมือเล็กเอาไว้แล้วหลุบตามองริมฝีปากบางที่กำลังเผยอสั่นนิดๆด้วยความตระหนก



ที่หัวใจอันเย็นชาของฉัน

กำลังจะละลายเหมือนไอศกรีม



"..."


"เคาะประตูก็ไม่ยอมเปิด ง้อตั้งนานก็ไม่ยอมหาย จนพี่จะเป็นบ้าอยู่แล้ว.. ไม่ได้ไปแอ้วสาวที่ไหนเลยรู้มั้ยคะ?"


"พี่เป๊ก.. ออกไปเลยนะ.."


"เห็นมั้ย? -- ขนาดตอนนี้ก็ยังดื้อ.. ไม่สนใจพี่เลย"


"..."


"คราวนี้ถ้างอนอีก.." เขาเงียบไปชั่วครู่ เชยคางเล็กให้หันมาสบตาแล้วพูดต่อเสียงแผ่ว "พี่จะไม่ง้อแล้วนะ"


"อะ..อุ๊บ" ยังไม่ทันจะได้อ้าปากทักท้วงอะไรต่อ คนตรงหน้าก็ประกบริมฝีปากลงบนปากสีพีชของคนตัวเล็กเสียแล้ว ลิ้นร้อนกวาดความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างชำนาญราวกับเป็นลูกอมรสโปรดที่อยากจะกินมันต่อไปเรื่อยๆ ในขณะที่อิศราจูบตอบเงอะๆงะๆ เพิ่มความน่ารักไปอีกเท่าตัว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดเมื่อถูกจู่โจมแบบนี้ 


เขาชักมือที่อีกฝ่ายจับเอาไว้ออกมาว่างไว้บ่นบ่าแกร่ง เสียงหอบหายใจกับเสียงน่าอายเล็ดลอดออกมาจนเขาไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคนตัวสูงเลยแม้แต่น้อย



ฉันสติแตกไปหมดแล้ว



"อืออ" ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะตั้งสติตัวเองกลับมาได้แล้วเบนหน้าหนีริมฝีปากที่จะประกบลงมาอีกรอบ -- "พ..พอแล้ว"


แค่นี้เขาก็เขินตัวจะแตกอยู่แล้วเนี่ย..!!


ฮื่อออออ ใจง่ายไปมั้ยเนี่ยอิศรา?!


"คราวนี้ยังจะงอนอยู่อีกมั้ย" ลมหายใจร้อนวนเวียนอยู่ที่ต้นคอระหงก่อนจะจูบเบาๆเรียกเสียงเอ็ดจากอีกฝ่ายได้ดีไม่น้อย


"พ..พี่เป๊ก!"


"ถ้าไม่อยากให้แกล้ง งั้นก็เลือกมา"


"อะไร.."


ตอนนี้เขาไม่มีสิทธ์บ่นแล้ว ให้ทำอะไรก็พูดมาเลยผลิตโชค!


"จะคบกับพี่ดีๆ.. หรือจะให้พี่ใช้กำลัง?"


...เดี๋ยวนะ


นี่มันเป็นการข่มกันอยู่ชัดๆไม่ใช่หรอ?!


-- ถามดีๆก็ได้ทำไมต้องทำให้มันเป็นเรื่องยากด้วยก็ไม่รู้


เขาเม้มริมฝีปาก แล้วช้อนตามองอีกคนที่กำลังทำหน้าระรื่นเมื่อได้ถือไพ่เหนือกว่า.. 


"คบ.. กับพี่เป๊ก"


แน่นอนว่าคำตอบของอิศราก็ต้องเป็นข้อนี้


ไม่ใช่เพราะการเล่นพิเลนๆของพี่เป๊ก--


แต่เป็นหัวใจของเขาที่เปิดให้อีกคนตั้งแต่เห็นหน้าแล้วต่างหาก..


"ดีใจจัง:) ดรั๊กนะครับ"


“เออ.. ขี้โม้จังวะ”


"เดี๋ยวนี้กล้าเถียงหรอ?"


"ก็เถียงมาตั้งนานละ..อุ๊บ!!"



Knock on my door


Korean : klyrics.net
Trans (English) : kpopviral
Trans.+THsub : Seven Unit


FIN.



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #168 $iviα✻ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 23:33
    ฮือ บรรยายอารมณ์ตอนอ่านไม่ถูกเลย ทั้งเอ็นดูคุณอิศ ทั้งเขินพี่เป๊ก T/////////T
    #168
    0
  2. #65 krisging (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 15:07
    สุดท้ายก้ยอมคบ
    #65
    0
  3. #64 ★ArICia★ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 02:19
    ตัดฉากทำมายยยย  5555555
    #64
    0
  4. #63 LUMINLIN♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 00:08
    กรี๊ดดดดดดดด เขินมือหงิกมืองอเลยยยบ เจ้าเล่ห์อ่ะเฮียยยยยยย ฮือออออ เขินนนนรนนน ทำไมฉันต้องนอนยิ้มคนเดียวแบบนี้ด้วยยย 5555555555555
    #63
    0