OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 11 : 2017 : งงในงง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    31 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 Tiny Hand

4

งงในงง



"..."


"..."


"..."


"..."


"มึง..ทิ้งไอเป๊กไว้กลางทางจริงหรอวะ" เพื่อนสนิทสาวถามอ้อมแอ้ม มองใบหน้าของอีกคนที่ขอบตาดำคล้ำ ปากซีดเป็นไก่ต้มแล้วตวัดสายตามองเธออย่างไม่สบอารมณ์


"เออ!!"


"คือ-- กูก็ไม่อยากจะอะไรอ่ะนะ แต่แบบว่า.."


"ทำไม? มึงมีปัญหาอะไร?" ถามเสียงแหบพร่าแล้วดูดน้ำกาแฟเย็นพรืดใหญ่


หลังจากที่ได้กรี๊ดออกมาปะทะกับเสียงฟ้าร้องนั่นแล้วขี้ก็แทบแตก..


หึ!!!


อยากรู้มั้ยล่ะว่าคุณหมอที่แสนดีของพวกคุณทำอะไรผม?!!



-- ย้อนรอยสักนี้สส..



"โอ้ยย ไอเหี้-เป๊ก!! ขี้กูจะแตกแล้ว!!!"


"⊙  ⊙!!!"



ผลัวะ!



"กรี๊ดดดด..!!!"


คนตัวเล็กกลิ้งผลุ่บผลั่บตกเตียงด้วยแรงถีบของคนตัวสูงพร้อมกับเสียงร้องโหยหวน ใบหน้าหวานเบ้ไปด้วยความทุกทรมาณก่อนจะเกร็งตูดสุดใจแล้วกึ่งวิ่งกึ่งคลานไปที่ห้องน้ำชนิดที่ว่าฟาสแปดยังทำไม่ได้ 


เดอะแฟลชหรอ? หึ อย่าหวังเลย


"⊙ _ ⊙.." คนตัวสูงที่ลุกขึ้นนั่งมองสถานการณ์ผ่านแสงวูบๆวาบๆจากข้างนอกตาค้างด้วยความตกใจ..


เมื่อกี๊ก้อนกรี๊ด..


เกิดอะไรขึ้น?


"ไอเหี้-เป๊กกก กูเกลียดเมิ้งงงง!!!!"



เปรี้ยงงง!!!



"⊙ _ ⊙???"



-- กลับมาที่ปัจจุบัน



"มึงไหวอยู่นะเพื่อน?" มนพ่นคำถามออกมาอีกครั้งแล้วกระพริบตาปริบๆไม่รู้จะช่วยปลอบใจมันยังไง ในเมื่อเพิ่งจะขี้เล็ดมาหมาดๆ.. โถ ไอทอมเอ้ยย ทำบุญบ้างนะมึง


"..." มันไม่ตอบ นั่งทำหน้าเคร่งพลางจะหลับแหล่ไม่หลับแหล่แล้วเท้าคางพูดเสียงยาน "ต่อไปนี้.."


"อือ" ตอบรับในลำคอว่าตัวเองกำลังฟังอยู่ เหลือบมองโทรศัพท์ที่สั่นครืดๆข้างๆแล้วก็ต้องถอนหายใจเบาๆ



palit : มนครับ


palit : รู้เรื่องแล้วใช่มั้ย?


palit sent you a sticker.


palit sent you a sticker.


palit : ทำไงดีครับ



"กูจะไม่ยุ่งกับไออ้วนนั่นแล้ว"


"หะ?!" มนขมวดคิ้ว "ไมอ่ะ?!"


"เอ้า มึงไม่น่าถามอ่ะมน -- ก็กูเจอมันทีไรนะ" มันลากเสียงยานเหมือนคนเมาแล้วพูดต่อ "ชีวิตแม่งมีแต่เรื่องชิบหายทั้งนั้นเลออ.."


"ไอทอม -- กูว่ามึงไม่โอเคแล้วอ่ะ กลับไปนอนเหอะไป"


"ไม่ได้.. ชีวิตของคนเรามันต้องทำอะไรอีกตั้งเยอะแยะ -- นี่กูยังไม่ได้เดทกับพี่พอลล่าเลยนะรู้ยัง.. คร่อก"



ปึ่กก!



"เห้ยย อิท๊อมมม!!" มนร้องเสียงดังเมื่อเพื่อนสนิทหน้าทิ่มลงไปที่โต๊ะหินอ่อนอย่างแรง รีบดึงมันมาพิงบ่าตัวเองแล้วกุมขมับเครียด


อ่ะ แล้วกูจะทำยังไงล่ะทีนี้..



ครืดด ครืดด



Peck is calling you..



เจ้าหล่อนรีบกดรับสายทันที "ฮัลโหลล เป๊กก มึงโทรมาถูกเวลามาก" กรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์แล้วมองหน้าไอทอมที่นอนอ้าปากหวอด้วยสีหน้าเอือมระอาก่อนจะยื่นมือไปดันคางมันให้ปิดลงเหมือนเดิม


(ทำไมหรอครับมน?)


"ก็ไอทอมอ่ะดิ" กรอกตาไปมาแล้วดึงเครามันออกมาแรงๆด้วยความหมั่นไส้


"งือออ.."


(ทำไมครับมน ทอมเป็นไรครับ?!)


ฮึ่ยยย!! มันน่านัก!


ขนาดไอเป๊กเป็นห่วงขนาดนี้มึงยังเมินได้ลงคอหรออิทอม!


เดี๋ยวแม่จะสั่งสอนให้ว่าผ้าขี้ริ้วห่อทองน่ะมันมีจริง!


"มันไปเรียนไม่ไหวว่ะ มึงว่างป่ะ? มานั่งเฝ้ามันหน่อยดิ กูมีเรียนเช้าอ่ะ"


(ว่างครับ -- มนอยู่ตรงไหนเดี๋ยวผมรีบไปหา)


เย่ว เย่วววว


ตอนนี้กูชนะเลิศมากๆ


คราวนี้แหล่ะไอทอม -- มึงต้องกราบขอบคุณกูก่อนอาหารเช้ากลางวันเย็นและก่อนนอนที่ช่วยเหลือเกื้อกูลมึงได้ขนาดนี้


(`艸´)


"มึงมาที่--"




มนนั่งเล่นโทรศัพท์รอ พลางเหลือบมองเพื่อนสนิทเป็นระยะๆก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ


เห็นหน้าคนโง่แล้วกูหงุดหงิด!!


"มนครับ!" เจ้าหล่อนรีบหันควับไปทางต้นเสียง ตีหน้าแสดงความกังวลแล้วทักร่างสูงที่ยืนหอบอยู่ตรงหน้า


"เป๊ก! ขอบคุณมึงมากที่ยอมมา" พูดไปงั้นแหล่ะ ในใจก็รู้อยู่แล้วว่ายังไงมันก็ไม่มีทางปฏิเสธไอทอมได้แน่นอน


"ไม่เป็นไรครับ -- ทอมเป็นอะไรมากมั้ย.." ถามเสียงเบาแล้วนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก มือหนาพยุงร่างไร้สติมาพิงหน้าอกตัวเองแล้วลองอังหน้าผากมนดู


...


นี่กูคิดผิดคิดถูกที่เรียกมันมาเนี่ย..


เหม็นความรักว้อยยย!!


"ไม่แน่ใจ -- สงสัยแม่งจะหิวจนหน้ามืดมั้ง ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่ออกมาเลย" แถมนัดที่จะไปกินร้านยายเพ็ญก็แห้วอีก เพราะไอทอมมันต้องพาเป๊กมาส่งที่มอ


-- เออ แต่แม่งก็ทิ้งเป๊กไว้กลางทางอยู่ดีนี่หว่า


มันไปคุยกันอิท่าไหนวะ 


งงในงง 


"งั้นเดี๋ยวผมพาทอมไปหาอะไรกินเอง มนไปเรียนเถอะครับ" 


เจ้าหล่อนพยักหน้าแทบจะทันที ไม่ลืมโบกมือลาอีกฝ่ายแล้วกวาดข้าวของทุกอย่างลงกระเป๋าผ้าของตัวเอง มนรีบจ้ำอ้าวเดินออกจากตรงนั้นด้วยความระริกระรี้ปนความสะใจ แต่ก็มีเศษเสี้ยวของความยินดีหลงเหลืออยู่ให้ไอเป๊กบ้างนิดหน่อย


กูไม่รู้ด้วยแล้ว! พวกมึงไปเคลียร์กันเอาเองแล้วกัน


ผลิตโชคขยับแว่นของตัวเองเล็กน้อย นึกถึงใบหน้าหวานที่อยู่กับเขาแล้วเหมือนกับแบกโลกไว้ทั้งใบก่อนจะระบายยิ้มออกมาบางๆ


แม้เจ้าตัวจะมองว่าตัวเองแมนอย่างนู้นอย่างนี้ แต่เขากลับมองว่าการกระทำของเจ้าก้อนน้อยๆมันน่ารักไปเสียทุกอกิริยาบถ


"ก้อนครับ.." เรียกเสียงแผ่ว ยื่นมือไปเขี่ยแก้มใสของอีกฝ่ายแล้วหลุดหัวเราะเมื่อร่างบางขมวดคิ้วรำคาญ


เขารู้ดีว่าคนตัวเล็กอาจจะกวนตีนไปบ้าง..(?) ทำตัวจังไร(?) แล้วก็ไม่เคยมีวันไหนที่คุยกับเขาแล้วจะไม่ปล่อยสัตว์ออกมาเดินเล่นเลยสักครั้ง--


แต่ถึงยังไง ตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกกับเจ้าก้อนตัวนี้เหมือนกับวันแรกที่เจอกันมาเสมอไม่เคยเปลี่ยน..




'ไอโอ๊ต!! มึงจะหนีกูไปไหนหะ?!!'


'55555 เหยดโด้วว พิทอมหมอหมานะฮัฟ โฮ่งๆ' ร่างอ้วนสูงส่ายตูดดุ้กดิ้กๆแล้วรีบวิ่งหลบเพื่อนสนิทที่โมโหเป็นฟืนเป็นไฟเพราะโดนล้อมาตั้งแต่เช้า


กูจะเป็นสัตวแพทย์แล้วแม่งไปหนักไส้ติ่งมึงหรอหะไอโทรลงมโข่ง!


'มึงมานี่เลยไอยักษ์!!!' ไม่ว่าเปล่า กระโดดข้ามโต๊ะแล้วรีบกระโดถีบเพื่อนตัวสูงโดยมีไอมนกับเพื่อนคนอื่นพากันหัวเราะก๊ากด้วยความชอบใจ


อิศราวิ่งไปหอบไป นึกโมโหที่ตัวเองเกิดมาขาสั้นแล้วมองตามร่างอ้วนๆที่วิ่งไปไกลแล้วส่ายตูดใส่เขา ไม่วายตบป๊าบๆเชิงหยอกล้ออีกต่างหาก


'ก๊ากกก..' เสียงหัสเราะแว่วๆแม่งดังมาแต่ไกลเลย..


ฮึ่ยยย อย่าให้กูจับได้นะมึง!!


คิดได้เช่นนั้นก็ออกฝีเท้าหวังจะไล่ตามอีกรอบ แต่ทว่า..


'อ่ะ!!'


'โอ้ย!'


พรึ่บๆๆๆ..


คนตัวเล็กเซถอยหลังไปเล็กน้อยแล้วหันกลับมามองคนตัวสูงที่เขาเผลอจะเหยียบเท้าไปเมื่อกี๊เต็มแรง --


ที่แย่ไปกว่านั้นคืออีกฝ่ายถือหนังสือกองโตมาด้วย จึงทำให้ทุกอย่างพังพินาศ ล้มไม่เป็นท่า


'เห้ยนาย เราขอโทษ!' เขารีบขอโทษขอโพย รีบช่วยก้มเก็บหนังสือที่ตกอยู่บนพื้นทันที


'ม..ไม่เป็นไรครับ' ว่าพลางหน้าแดงไปถึงใบหู เหลือบมองใบหน้าหวานที่เป็นกังวลไม่น้อยแล้วเก็บหนังสือของตัวเองบ้าง


แม้จะมีบางครั้งที่มือของเขาเฉียดกับคนตัวเล็ก ..แต่มันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงอย่างกับว่าเผลอหลุดบอกชอบออกไป..




"ถ้าบอกว่าเราเคยอยู่ห้องเดียวกัน --ก้อนจะจำผมได้มั้ยครับ;("


"(ᴗ˳ᴗ)zzZ"



แต่จะว่าไป--


แบบนี้มันก็ไม่แย่นักหรอกเนอะ?



END. 2017

Plz waiting for 2018 米^-^米

จบบบบ -- ต่อไปเป็นคิว ENCHANTED แล้วว

เย้ๆๆ หลังจากนี้ 2018 รับรองว่าเด็ดดวงกว่าเดิมแน่นอนค่ะ

ไรท์จะ(พยายาม)ไม่ทำให้ทุกคนผิดหวังแน่นอน

ฝากติดตามด้วยนะคะ!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #178 kaisooLL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 06:38
    จบไปอีกหนึ่ง ตามอ่าน2018ต่อค่ะ >_<
    #178
    0
  2. #53 pun_7226 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 11:06
    งงในงงเจงๆ จะรอ2018ะคะะะ
    #53
    0
  3. #50 - c s h r - (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 00:54
    ฮะ จบงี้หรอคะ จริงหรอ55555
    #50
    0
  4. #47 พี่แพม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 00:05
    งงในงงที่แท้ais
    #47
    0
  5. #46 Little Kookkai Wirunpun (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:21
    เดี๋ยวๆ จบแบบงงๆเลยหรอไรท์
    #46
    0
  6. #45 Rafael_Riddle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:16
    เดี๊ยว.....รีดงง....เอ่อะ.....งงฮะ!!
    #45
    0
  7. #44 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 22:13
    จบแล้ววว2018นี่คือภาคต่อใช่มั้ยคะ
    รอค่ะรออออ
    แต่เข้าใจเฮียละว่ามาชอบได้ไง...นี่มันรักแรกชัดๆ
    #44
    0