OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 10 : OS : SIGNAL >> 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,055
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 มิ.ย. 60

           
SIGNAL



ส่งสัญญาณ ส่งสัญลักษณ์ให้เธอไปแล้ว

แต่เหมือนมันไม่ทำงานแฮะ



คนตัวเล็กนั่งเท้าคางมองเพื่อนร่วมห้องตัวสูงที่เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่นอย่างที่เคยก่อนจะเอ่ยทักทายเสียงใส


"เป๊ก มอนิ่ง^^" ยิ้มหวานให้ ส่งสายตาปริบๆตามที่เพื่อนสาวเคยบอกวิธีมา เจ้าของชื่อหันมามองเขาแล้วหัวเราะเบาๆ



ทั้งส่งสายตา ทำท่าทางนู่นนี่

แต่เธอก็ดันไม่เข้าใจเลย



"ว่าไงทอม" โบกมือให้น้อยๆแล้วเดินผ่านเขาไปไฮไฟว์ร่วมวงกับเพื่อนสนิทอย่างไอป๊อบ ไอโอ๊ต ไอว่านที่ส่งเสียงดังอยู่หลังห้องโดยที่ไม่เห็นว่ามีคนกำลังแอบกรีดร้องในใจด้วยความเสียดายใจจะขาด


ทำไมมมม?!!! เวววว!!


กูกระพริบตาจนจะเป็นโรคหนังตากระตุกอยู่แล้ว!!


ฮือออ -- เฟล!!



โดยปกติแล้ว ชีวิตวันๆของอิศราก็ไม่มีอะไรมาก -- ตื่นแหกขี้หูขี้ตาตื่นตอนหกโมงครึ่ง รีบอาบน้ำแต่งตัวประดุจเดอะแฟลช วิ่มโครมครามลงไปกระดกนมที่วางเอาไว้บนโต๊ะแล้วคว้าขนมปังทาเนยยัดใส่ปากแล้วออกจากบ้านตารีตาเหลือกเพื่อไปรอรถเมล์ที่อยู่ห่างออกไปอีกร้อยเมตร -- จากนั้นก็มาโรงเรียน จัดหน้าจัดผมให้ดูดีที่สุดแล้วเท้าคางหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านดั่งเช่นทุกวัน คอยมองประตูห้องเป็นระยะๆก่อนจะรีบตีหน้าจริงจัง ไม่สนใจแล้วเงยหน้าทักทายตอนเช้าคนที่เดินเข้ามาในห้องเรียนเวลาเจ็ดโมงยี่สิบทุกวัน.. จากนั้นก็เรียนๆๆ กลับบ้านนอน พอถัดมาวันรุ่งขึ้นก็ไปวนลูปอยู่ที่จุดเดิมอีกรอบ..


แต่!!


คราวนี้ อิศราจะอัพเกรดตัวเอง


ถ้าถามถึงเหตุผล เขาก็ต้องยกเรื่องข่าวลือของคนตัวสูงเรื่องซุกซ่อนแฟนเอาไว้มาพูด เห็นว่าไม่บอกแม้กระทั่งเพื่อนฝูงที่อยู่กลุ่มเดียวกัน พลอยให้เขากังวลขี้แทบเล็ดว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นเพื่อนในห้องหรือดาวโรงเรียนกันแน่


จ๊นนน กระทั่งเพื่อนสนิทสาว(หลายคน) ทนสภาพที่เขาเอาแต่นั่งเฮิร์ทกับไอต้น ไอแจ็คไม่ไหว จึงเสนอวิธีให้เขาพยายามอ่อยผลิตโชคจนกว่าอีกฝ่ายจะสนใจเขาให้จงได้!!!


(ฮึกเหิมมาก //จุดไฟ)




คาบพละ คนตัวเล็กวิ่งเข้ามาเปลี่ยนชุดในห้องล็อกเกอร์ผู้ชายเป็นคนแรกอีกเช่นเคย แต่คราวนี้จุดประสงค์ของเขาคือการใส่ 'จดหมายรัก' ลงไปในล็อกเกอร์ของคนตัวสูงโดยไม่ลืมหันซ้ายหันขวาเช็คไปด้วย


พอเสร็จแล้วก็รีบปิดล็อกเกอร์แล้วรีบถลาไปยืนถอดเสื้ออยู่ที่หน้าล็อกเกอร์ตัวเอง หันมามองเพื่อนร่วมห้องผู้ชายที่เริ่มจะทยอยเข้ามาบ้างแล้ว ถอนหายใจเบาๆอย่างโล่งอก


หวังว่าจะไม่มีใครเห็นหรอกนะ


จัดการใส่เสื้อพละแล้วเอาผ้าขนหนูสีขาวมาปิดช่วงล่าง ดึงกางเกงลงพลางหันไปมองที่ประตูไปด้วย มือเรียวแตะเบาๆที่หัวใจ กังวลไม่น้อยว่าเป๊กจะมองเขาเปลี่ยนไป..


แต่ในเมื่อเลือกอย่างนี้แล้วต้องไปให้สุดทางสิวะ!!


เมื่อเห็นร่างสูงเปลือยท่อนบนมาแต่ไกลก็รีบหันกลับมาใส่กางเกงพละอย่างรวดเร็ว เขาดึงผ้าขนหนูออกแล้วรีบเปิดล็อกเกอร์ปิดหน้าตัวเองที่แดงเป็นมะเขือเทศ 


คนตัวเล็กโผล่หน้าออกมาน้อยๆมองคนตัวสูงที่คุยกับไอว่านแล้วเกาะประตูล็อกเกอร์ไปด้วยความเขิน


ฮึ่ยย จะเปิดแล้วอ่ะ! 


ตื่นเต้น!


ผลิตโชคเปิดล็อกเกอร์ออกมาก่อนจะชะงักเล็กน้อย เขาหยิบกระดาษสีชมพูอ่อนที่วางทับกางเกงพละออกมาแล้วเลิกคิ้วสงสัย


"นี่อะไรเนี่ย..?"


"..."



ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก..



"..." คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่น ลุ้นอย่างใจจดใจจ่อว่าอีกฝ่ายจะมองหน้าเขายังไงเมื่ออ่านจบ คิดได้เช่นนั้นก็หน้าเห่อร้อนหันกลับมาส่ายหน้าเบาๆกับตัวเองใส่ชุดนักเรียนที่พับเอาไว้เรียบร้อย


ฮื่อออ ไม่เอาไม่คิดสิท๊อมมม!!


T//T


"ไอเป๊ก นั่นอะไรวะ?" ป๊อปถามทันที ขมวดคิ้วน้อยๆแล้วแย่งจดหมายในมืออีกคนมาอ่าน "-- เราชอบเป๊กนะ.. ชอบมานานแล้ว จาก ที"


ไอป๊อบ!! คนขี้เสือก2017


"เห้ยยย หรือว่าจะเป็น..!!" ไอว่านลากเสียงยาว กระโดดเข้ามาร่วมวงด้วย ทำเอาคนตัวเล็กใจกระตุกวูบ ยืนตัวเกร็งกำประตูล็อกเกอร์แน่น


"ทำไมวะ?" >> เป๊ก


"ตึ่งๆๆๆๆ" >> ไอโอ๊ต


"แท่นแท้นแท๊นนน" ไอป๊อบ


"..."


"น้องทอฝันไงมึงง!! ที่อยู่มอห้าอ่ะ! ไม่รู้-- กูว่าใช่!!" มันตบขาฉาดใหญ่แล้วหันไปพยักหน้าเห็นด้วยกับไอป๊อบที่เออออเสียงดังอยู่ข้างๆ


"เฉียบมาก เหยดโด้" ไอโอ๊ตเสริม


(ಠ益ಠ) เฉียบโพ่งงงง!!


"มึง.. แต่กูว่าไม่ใช่ว่ะ"



วืบบ



คนตัวเล็กกุมหัวใจแน่น เบิกตากว้างแล้วรอฟังเสียงหายใจเฮือกใหญ่ของไอสามสี่ตัวที่ทำรีแอคชั่นเวอร์วังไม่ไกลจากตัวเอง


อย่าบอกนะ.. ว่ารู้..


"ใครวะ!!" >> มันประสานเสียงกัน


"..." >> อิศรา


"กูว่า.." >> ผลิตโชค


"ว่า.." >> พวกมัน


"..." >> อิศราอีกครั้ง



ตึกตัก ตึกตัก..



ในที่สุด-- เป๊กก็รู้..


"กูว่าทับทิมว่ะ! ที่มาคุยกับกูวันก่อนอ่ะ จำได้ป่ะ?"


ซะที่ไหนล่ะ!!!


"เอออออ ใช่ๆๆ" ว่านถลึงตาเห็นด้วย


คนตัวเล็กกัดฟันกรอดพลางกรอกตาสะกดอารมณ์เอาไว้


ไอบ้าเอ้ย!!!!



ปัง!



ปิดล็อกเกอร์เสียงดังปัง แล้วเดินกระแทกไหล่ไอป๊อบไปด้วยความโมโหขีดสุด นึกอยากจะเขกหัวตัวเองแรงๆที่เลือกชอบผิดคนไปเสียได้แล้วก็ได้แต่ฮึดฮัดขัดใจในลำคอ



เธอทำฉันจะบ้าแล้วนะ จริงจังเลย

ฉันก็ไม่รู้จริงๆว่ามันทำไมกัน



ฉันรวบรวมพลังอีกครั้งและอีกครั้ง

ส่งสัญญาณให้เธอไป



ในที่สุดก็ได้มาวนลูปอยู่ที่จุดเดิมอีกครั้ง.. อิศราตั้งหน้าตั้งตารอคนตัวสูงเข้ามาในห้องในขณะที่ตัวเองก็เล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ กัดริมฝีปากแน่นเพราะเมื่อวานดันหงุดหงิด ออกอาการแบบนั้น แต่แล้วก็เผลอหลุดยิ้มออกมาจนได้เมื่อเห็นผลิตโชคเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับรอยยิ้มประดุจแสงอาทิตย์อ่อนๆ


"ไง เป๊ก~" ทักทายเสียงหวาน ช้อนตามองด้วยแววตาหวานเชื่อม ไม่ลืมยิ้มให้เหมือนทุกครั้ง


ผลิตโชคขานรับทันที "ว่าไง หวังว่าวันนี้คงไม่ได้เผลอไปกินรังแตนที่ไหนมาอีกนะ" เขาร่ายยาวแล้วมาหยุดอยู่ที่โต๊ะของร่างเล็ก ยืนพิงเก้าอี้ของไอแจ็คที่แอบบ่นอุบอิบแล้วรอคำตอบจากเขา


"เมื่อวานน่ะหรอ? แหะๆ -- นั่นสินะ" เกาแก้มแก้เก้อด้วยใบหน้าสีฝาดก่อนจะถามกลับบ้าง "แล้วนายล่ะ เมื่อวานเห็นได้จดหมายหรอ?"


คนตัวสูงทำปากยื่น "ช่าย แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าใคร" เขาจิ๊ปากเหมือนเสียดายจนคนตัวเล็กเผลอหลุดปากถามต่อด้วยความอยากรู้


"ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ? อยากรู้หรอ?" แอบยิ้มในใจนิดๆแล้วดันแว่นขึ้นให้เข้าที่


ทำไงดี.. ใจสั่นไปหมดแล้ว..


"อยากรู้ก็อยากรู้หรอก-- แต่ฉันไม่รู้จะสืบจากใครเหมือนกัน" ยิ้มบางๆก่อนจะยกมือเชิงลาเมื่อเพื่อนสนิทเริ่มแหกปากเรียกชื่อเขาเสียงดังจนเพื่อนในห้องเริ่มหนวกหูขึ้นมาบ้างแล้ว "งั้น-- เอาไว้คุยกันใหม่นะ"


"อือ^_^" เขาพยักหน้ายิ้มๆไปให้แล้วมองอีกฝ่ายเดินผ่านไปนั่งที่โต๊ะหลังห้องอย่างเคย ทอมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วเอาแก้มแนบกับโต๊ะเรียนอย่างท้อแท้ "แม่ง.. ทำไงดีวะเนี่ย"



ทั้งสายตา ทั้งท่าทางต่างๆที่ทำไป

มันแสนจะไร้ประโยชน์เลย



ฉันไม่ได้คิดว่าเธอไม่มีเซนส์หรอกนะ

แต่ฉันควรจะแสดงความรู้สึกไปมากแค่ไหนกัน?



คนตัวเล็กยืนชะเง้อคอข้างสนามบอล มองคนตัวสูงที่วิ่งเลี้ยงลูกอย่างคล่องแคล่วหนีเพื่อนตัวใหญ่ที่วิ่งมาประกบข้างแล้วเตะให้กับว่านที่ดูจะอเลิร์ทสุดในกลุ่ม


";///;" หล่อชิบหายเลยโว้ยยยย


คิดได้แค่ในใจ ก่อนจะฉวยโอกาสที่ทุกคนหันไปทางอื่นวิ่งไปวางขวดน้ำที่แปะโพสอิทเอาไว้พร้อมกับกระดาษสีแดงที่พับเป็นรูปหัวใจก่อนจะวิ่งปิดหน้าปิดตาสี่คูณร้อยไปหลบอยู่หลังต้นไม้ห่างออกมาจากสนาม


ร่างสูงวิ่งเหยาะๆกลับมาพักเหนื่อยพร้อมกับไอป๊อบที่ลงไปนอนหอบอยู่บนเก้าอี้ตัวยาว เขาแอบเห็นว่าผลิตโชคหัวเราะเยาะเพื่อนตัวใหญ่ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยเมื่อเห็นขวดน้ำกับหัวใจกระดาษวางอยู่ข้างผ้าเช็ดเหงื่อ


"แฮ่กๆ นั่นไรอ่ะเมิงง" ลากเสียงยาวด้วยความเหนื่อยแต่ก็ไม่วายอยากรู้อยู่ดี คนตัวสูงยักไหล่เชิงไม่รู้ก่อนจะก้มอ่านประโยคในโพสอิทสีเหลือง -- ตัวอักษรน่ารักที่คุ้นเคยทำเอาเขาหลุดยิ้มออกมาบางๆ


คนตัวเล็กยิ้มแป้นด้วยความเขิน ทุบต้นไม้แรงๆระบายอารมณ์แล้วมองอีกฝ่ายที่กำลังก้มอ่านโพสอิท


'อาการเหนื่อย อาจเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ 

อาการท้อ อาจเกิดจากการรอคนไม่มีใจ

อย่าหักโหมมากนะ<3

จาก เพื่อนร่วมห้อง'


"เหยยยย ยิ้มงั้นแสดงว่าจดหมายรักหราา" ไอป๊อบรีบลุกขึ้นนั่งตบเก้าอี้รัวๆเสียงดัง


"ไม่รู้อ่ะ สงสัยคราวนี้มาจากแตงโมมั้ง"



ครั้งหนึ่งฉันเริ่มชอบเธอ

แต่เธอช่างดูทึ่มเสียจริง



-- ถึงจะไม่ได้ยิน แต่สัมผัสถึงความนกได้เลยอ่ะ!


เฟลอีกแล้ว!!




ทำไมเธอถึงไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง?

เท่าไหร่มันถึงจะพอเหรอ?



ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงกว่า


คนตัวเล็กมาดักรออยู่หน้าโรงเรียน หายใจเข้าออกลึกๆเพื่อทำตามแผนที่ไอต้นเป็นคนคิด ยกมือภาวนาเป็นรอบที่สี่แล้วลูบหัวตัวเองเบาๆเพิ่มความศักดิ์สิทธิ์แล้วชะเง้อหน้ามองหาร่างสูงๆของคนที่ยืนรอมากว่าหนึ่งชั่วโมง


คราวนี้แหล่ะมึง!! ไม่เฟลแน่!


"..." ไหน.. ไหนๆๆ


โอ๊ะ!.. น่านง๊ายยยย!


ทอมกลั้นยิ้ม มองร่างสูงๆที่เดินถือลูกบอลสีขาวดำมากับกลุ่มเพื่อนที่คุยหัวเราะกันเสียงดังก่อนจะกระโดดอยู่กับที่เพื่อวอร์มร่างกาย -- เขาตบหน้าตัวเองแรงๆแล้วหยิบสเปรย์น้ำแร่ขึ้นมาฉีดหน้าจนเปียกชุ่มแล้วพ่นลมออกทางปาก


เอาเว้ย.. ไม่ลองไม่รู้ไอทอม


เป๊กโบกมือลาเพื่อนทั้งสามที่พากันเดินไปอีกทางก่อนจะใส่หูฟังลากเท้าไปทางที่จอดรถมอเตอร์ไซที่ตัวเองจอดทิ้งเอาไว้แถวโรงเรียน


อิศราส่งเสียงฮึบก่อนจะออกตัววิ่งเลี้ยวเข้าประตูโรงเรียนอย่างรวดเร็วจนคนตัวสูงอ้าปากร้องด้วยความตกใจเมื่อถูกชนเข้าอย่างจัง อิศราเซถอยหลังไปเล็กน้อย แล้วรีบก้มหัวขอโทษ ทำทีว่าไม่ได้ตั้งใจก่อนจะเงยหน้ามองอีกคนที่นิ่วหน้าเจ็บ


"ขอโทษครับ.! -- อ้าว เป๊ก! ยังไม่กลับอีกหรอ?" พรวดถามทันที สีหน้ายุ่งเหยิงแปรเปลี่ยนไปเป็นยิ้มหวานคลายความกังวลออกจนหมด จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาด้วยหัวใจที่พองโต..


อาาา มีความสุขชิบหายเลย~


"ทอมเองหรอ? โห เจ็บนะเนี่ย ชนมาได้" เขาไม่ตอบ แต่ลูบอกตัวเองป้อยๆแล้วดึงหูฟังออกพาดบ่า


"ขอโทษที -- เราลืมโทรศัพท์เอาไว้ใต้โต๊ะอ่ะเลยจะกลับมาเอา"


หึ! ปีนี้ตุ๊กตาทองต้องเป็นของอิศ!


"อ้าว แต่นี่ตึกจะปิดแล้วนะ จะทันหรอ?" คนตัวสูงถามพลางขมวดคิ้ว


งื้อออ หล่อออ อิศจะเอาา!


"ไม่รู้ดิ -- แต่ว่าเราก็ต้องใช้โทรหาแจ็คด้วยอ่ะ" กัดริมฝีปากด้วยความกังวล ช้อนตามองอีกฝ่ายตาเชื่อมหวานราวกับลูกแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้าของยังไงยังงั้น.. "ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ.."


"..."


"นะ"





คนตัวเล็กเดินออกมาจากตึกเรียนด้วยใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุขโดยมีคนตัวสูงเดินสะพายกระเป๋าถือลูกบอลตามอยู่ข้างๆ นี่ก็ไม่ได้อยากจะพูดอะไรมากหรอกนะ


แต่เหมือนแฟนกันเลยอ่ะ!! ฮือออT//T


ยิ่งไปกว่านั้นเขายังได้เบอร์ของเป๊กตอนหาโทรศัพท์มาด้วยยย


กรีดร้องงงง


"หนึ่งทุ่มแล้ว-- ทอมกลับไงอ่ะ?" คนตัวสูงเลิกคิ้วถามในขณะที่เดินออกมาจากเขตโรงเรียน มือหนาล้วงกุญแจรถจักรยานยนต์คันหรูของตัวเองขึ้นมาเตรียมเอาไว้


"เดี๋ยวเรากลับรถเมล์อ่ะ นายกลับเลยก็ได้นะ" ยิ้มหวานให้แต่ในใจกลับทักท้วงให้อีกฝ่ายเสนอตัวไปส่งแทบตาย


"แต่เวลานี้ไม่มีรถเมล์แล้วนะ ให้เราไปส่งมั้ย?"


น่านนนนน เข้าแผนนน


"จะดีหรอ? บ้านเราอยู่ไกลนะ" 


"ดีสิ จะให้เราทิ้งเพื่อนได้ไงอ่ะ -- ป่ะ เดี๋ยวเราไปส่ง"



เธอทำกับฉันเหมือนเพื่อนคนหนึ่ง

นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการสักหน่อยนี่



"..." จะพูดคำว่าเพื่อนออกมาทำไมหะผลิตโชค!! "ก็ได้.."


ผลสุดท้ายคนตัวเล็กก็มานั่งหน้ามุ่ยซ้อนท้ายร่างสูงจนได้.. เขามองทางกลับบ้านอย่างไม่สบอารมณ์แล้วถลึงตาใส่คนที่นั่งหันหลังให้ตรงหน้าด้วยความโมโห


ตลอดทางก็เผลอเถียงกับตัวเองมาเรื่อยๆไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับอีกฝ่ายดี หรือควรรีแอคชั่นท่าทางแบบไหนระหว่างเงียบกับน่ารัก.. -- เขาสะบัดหัวไล่ความคิด มุ่ยปากน้อยๆแล้วบอกให้เพื่อนร่วมห้องเลี้ยวเข้าซอยข้างหน้า


ถึงจะโมโหนิดหน่อยกับคำตอกย้ำนั่นแต่ก็ไม่อยากลงจากรถเลยTT


"อ่ะ ถึงแล้ว" เขาจอดลงที่หน้าบ้านรั้วสีขาว มองเข้าไปก็เห็นบ้านสองชั้นดูสไตล์ตะวันตกนิดๆแล้วพูดต่อทันที "บ้านนายน่ารักดีนะ"


"ขอบใจ" คนตัวเล็กตอบแล้วก้าวขาลงจากรถ ปั้นหน้ายิ้มให้อีกฝ่ายก่อนจะยื่นหมวกกันน็อคคืนให้ "ขอบคุณมากนะที่ช่วยเราหาโทรศัพท์ ..แล้วก็อุตส่าห์มาส่งถึงบ้านด้วย" พูดเก้อเขินเล็กน้อย ส่งสายตาให้อีกฝ่ายปริบๆแล้วยิ้มบางๆ


"ไม่เป็นไรหรอก เข้าบ้านเถอะ" เขาเท้าแขนลงที่แฮนด์แล้วโลกมือลาคนตัวเล็กเบาๆ "เอาไว้เจอกันนะ เจ้าก้อน"


"อื้อ.." พยักหน้าเบาๆหวังให้อีกคนอยู่ต่อสักนิด แต่ก็ต้องลอบถอนหายใจเมื่อร่างสูงหันกลับไปสตาร์ทรถดังเดิมไม่ลืมหันมายิ้มให้เขาเป็นครั้งสุดท้าย



ฉันต้องการเธอ ฉันต้องการเธอ..

ทำไมไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยหล่ะ?



"ไอเป๊กบ้า.."



----------------S -- I -- G -- N -- A -- L----------------



"อือ นั่นแหล่ะ ทำยังไงดีวะพวกมึง" คนตัวเล็กห่อผ้าห่มกับตัวเองแล้วกรอกเสียงอู้อี้ลงไปในสายที่เปิดลำโพงเอาไว้


(เดี๋ยวนะ -- จากที่ฟังมากูว่าไอเป๊กแม่งโง่ชิบหายเลยว่ะ) >> แปม


(กูเห็นด้วย ไม่งั้นนะ-- กูว่า.. มึงอ่ะ ต้องแสดงความรู้สึกไปมากกว่านี้ ยิ่งคนโง่ๆอย่างไอเป๊กด้วยแล้ว..) >> จ๊ะจ๋า


(เนี่ย จะถึงวาเลนไทน์แล้ว มึงก็เอาดอกไม้ไปให้มันเลย!) >> เอมี่


(อืออ.. พวกมึงว่าไงกูก็ว่างั้นแหล่ะ) >> แจ็ค


"จะดีหรอวะ วาเลนไทน์เนี่ยอ่ะนะ?!" เขาเสียงสูง ขรุ่กขรั่กบนเตียงไปมาแล้วลุกขึ้นนั่ง


(เออออ ก็แสดงให้ชัดๆไปเลย! คราวนี้ถ้าไม่รู้แม่งก็จะโง่เกินควายแล้ว!) >> จ๊ะจ๋า


(จริง!/ใช่) >> แปม+เอมี่


(คร่อก..) >> แจ็ค


คนตัวเล็กเม้มปาก หน้าแดงเถือไปหมดด้วยความกังวล -- อีกหนึ่งอาทิตย์ก็วาเลนไทน์อย่างที่เอมี่บอกแล้วจริงด้วยสิ


"แล้วพรุ่งนี้มึงจะให้กูทำหน้ายังไงวะ?"


(ก็ทำตัวปกติ แต่แบบ..ก็ตีตัวเข้าหาบ่อยขึ้นอะไรแบบนี้ไงมึง) >> แปม


"หรอ.."


จะได้ผลจริงอ่ะ..?


อืม…


ลองดูอีกสักตั้งเว้ยทอม!!





เราเจอกันทีไร ฉันเทให้เธอหมดใจตลอด

ฉันยังรอ เธอก็เห็นหนิ



"เป๊ก หวัดดี~"


"ไง~"



แล้วทำไมยังไม่รู้อีกล่ะ?



"หาตัวคนส่งจดหมายเจอยังหรอ?"


"ยังเลย"


"หรอ.."



เห้ออ



"แล้วไอป๊อบแม่งก็ตดอัดใส่หน้าไอว่านจนเกือบน็อค เหยดเข้ สกิลใหม่ โคตรโฉด 5555555"


"5555555" ร่างสูงหัวเราะลั่นพร้อมกับเพื่อนในกลุ่มกลางโรงอาหารจนนักเรียนคนอื่นหันไปมองกันเป็นตาเดียว เช่นเดียวกันกับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ในโต๊ะเดียวกันกับเพื่อนสาวทั้งสามคนและเพื่อนสนิทอย่างไอแจ็ค ไอต้น


มือเรียวเขี่ยไอศกรีมที่เหลวเป็นโจ๊กในถ้วย เท้าคางมองใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังยิ้มมีความสุขอยู่ห่างๆด้วยหัวใจที่พองโต


ทันใดนั้น ดวงตาคมก็เหลือบมามองเขาพอดี ทำเอาหัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ แล้วก็ได้แต่โบกมือหยอยๆส่งกลับไปให้เท่านั้น



เมื่อไหร่ที่ฉันเริ่มมองรอยยิ้มเธอ ให้เธอรู้ไว้นะ

ฉันมองไปแล้วก็ยิ้มตามหลายครั้งแล้ววันนี้




คนตัวเล็กเดินตามล็อกหนังสือ มองตามร่างสูงของผลิตโชคที่กำลังเดินอ่านหนังสืออยู่ที่ล็อกถัดไปผ่านช่องว่างระหว่างชั้น หยิบหนังสือขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้แล้วยิ้มเขินกับตัวเอง


ฮืออออ หล่อโว้ยยย


เขาเบิกตากว้าง รีบวิ่งออกไปหลบที่ล็อกอื่นเพื่อให้อีกฝ่ายเดินเข้ามาในล็อกตัวเอง เขากุมหัวใจที่เต้นถี่รัวก่อนจะปาดเหงื่อที่ขมับ


เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ..


คนตัวเล็กพิงหัวกับชั้นหนังสือแล้วโขกเบาๆ เม้มปากไม่มั่นใจ พยายามนึกหนทางที่จะทำให้อีกฝ่ายรู้ความรู้สึกของเขา.. -- แต่คิดกี่วิธีก็ต้องสลัดทิ้งทุกทีสิหน่า..


ของแบบนี้มันต้องวัดกันที่ความด้านของหน้าเท่านั้นแหล่ะ


ยืนเปิดหนังสือรอจนกระทั่งอีกฝ่ายเดินวนเข้ามาในชั้นของตัวเอง ทอมเงยหน้าก่อนจะยิ้มออกมาบางๆให้ร่างสูงที่มองเขาอยู่ก่อนพอดี



เมื่อฉันเริ่มพูดคุยกับเธอ ก็รู้ไว้นะ

ว่าฉันอยากอยู่เคียงข้างเธอจริงๆ



"อ้าวเป๊ก-- แปลกนะเนี่ยที่เห็นนายเข้ามาในห้องสมุด" 


"อ๋อ.. พอดีว่าเล่นซ่อนแอบแล้ว กำลังหนีไอโอ๊ตอยู่น่ะ แหะๆ" อีกฝ่ายพูดจบก็เบิกตากว้างแล้วรีบเอาหนังสือปิดหน้า จ้ำอ้าวไปหลบที่อื่นทันที คนตัวเล็กมุ่ยหน้าเสียดายแล้วหันไปมองข้างหลังก็เห็นร่างอ้วนท้วมของโอ๊ต ปราโมทย์กำลังเกาหัวแกร่กๆแล้วหันซ้ายกันขวาเหมือนกอริล่าหาทางกลับป่าไม่เจอยังไงยังงั้น..


เหอะ ขอเอาคืนหน่อยแล้วกันนะผลิตโชค


"โอ๊ต.."




ห่างไปเพียงชั่วอึดใจ


ก็มาถึง 14 กุมภาที่รอคอยจนได้..


คนตัวเล็กนั่งไขว่ห้างเท้าคางอยู่ที่โต๊ะของตัวเอง จ้องมองดอกกุหลาบสีแดงสดที่ตัวเองซื้อมาแล้วถอนหายใจเมื่อนึกถึงเรื่องที่ทำให้เขากังวลมาตลอดคืน..


ไม่ใช่ว่ากูจะมานกวันนี้หรอกนะ


"เป๊ก!!" เสียงวี๊ดว้ายของหญิงสาวในห้องร้องเสียงดังก่อนจะแห่กันมาขอติดสติ๊กเกอร์ลงบนเสื้อผ้าของคนตัวสูงที่ยืนเอ๋อไม่รู้เรื่อรู้ราว เออออไปตามน้ำงงๆ คนตัวเล็กเห็นเช่นนั้นก็กรอกตาไปมาอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก


เออ-- พ่อคนคูล


ลืมไปเลยว่ามันก็เป็นเดือนโรงเรียนด้วย ..แม่ง


ฟุบโต๊ะแล้วหลับตาลงปล่อยให้ความคิดแย่ๆระเหยออกจากสมอง หวังว่าเป๊กคงไม่ได้จะมาเปิดตัวแฟนวันนี้หรอกนะ;(


"เป๊กโว้ยยย! ไหนวะ คนที่มึงบอกว่าชอบนักชอบหนาอ่ะ หะ?!" ไอป๊อบแหกปากเสียงดัง นั่งแกว่งขาไปมาบนโต๊ะ ส่วนไอโอ๊ตกับไอว่านก็มีหน้าที่รัวกลอง(โต๊ะ) ผิวปากประกอบไปด้วย..



ชอบ..? -- เป๊กมีคนที่ชอบแล้วหรอ.?



"เสียงดังหาพ่อมึงหรอหาา?!!" สิ้นเสียง ร่างสูงก็แหวกออกมาจากฝูงชนที่โอดครวญกันอย่างเสียดายแล้ววิ่งผ่านโต๊ะเรียนคนตัวเล็ก กระโจนเข้าหาเพื่อนสนิททั้งสามที่วงแตกกันไปคนละทิศคนละทาง


ทอมน้ำตารื้น ขอบตาแดงก่ำแล้วหยิบดอกไม้ของตัวเองขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืนเงียบๆ เดินก้มหน้าก้มตาออกจากห้องไม่สนใจเสียงเรียกของแจ็คที่ถามหาถึงการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ของครูตั๊ก


เขามองตัวเองในกระจก พร่ำบอกตัวเองในใจว่าเรื่องแบบนี้สักวันต้องเกิดขึ้น แต่เมื่อมันเกิดจริงๆแล้วกลับรับไม่ได้


มือเรียวหักกุหลาบในมือทิ้งแล้วปามันลงถังขยะที่วางเปล่าเพราะป้าแม่บ้านเพิ่งจะเอาถุงมาเปลี่ยนออกไปหยกๆ กวักน้ำล้างหน้าแรงๆแล้วเท้าแขนลงที่เคาท์เตอร์ น้ำตาไหลลงมาไม่ขาดสายด้วยความเจ็บปวด..


"ฮืออออ"



ตลอดวันเขาแทบจะเดินหนีคนตัวสูงตลอดทันทีที่อีกฝ่ายเดินเข้ามาเฉียด หันหน้าหนีทุกครั้งที่เสียงทุ้มเรียกชื่อเขาด้วยท่าทีแบบนั้น มือเรียวเร่งเสียงหูฟังของตัวเองเปิดเพลงสนุกสนานที่ทำให้ตัวเองไม่เครียดอย่างวงเกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีวงหนึ่ง..


มองออกไปนอกหน้าต่างรถเมล์ก็เห็นทางเดิมๆ ร้านขายไก่ย่างส้มตำที่เขามักจะปั่นจักรยานออกมาซื้อกินกับแม่ตอนปิดเทอม หรือเซเว่นที่เปิดยี่สิบสี่ชั่วโมงที่คอยเป็นตัวช่วยเวลาที่เขาซักถุงเท้าไม่ทัน


ไม่นานก็มาถึงซอยบ้านทอมเสียที เขาเดินอาดๆลงจากรถเมล์ด้วยสภาวะจิตใจห่อเหี่ยวยิ่งกว่าถุงยางเพิ่งใช้งานเสร็จ พยายามสนุกสนานไปกับเนื้อเพลง แต่ใบหน้าหล่อๆนั่นก็แว๊บเข้ามาอยู่เรื่อยจนเขาชักจะหงุดหงิด..


เอาอีกแล้วนะผลิตโชค.. --


"กลับมาแล้วครับแม่" พูดเอื่อยๆแล้ววางกระเป๋าลงที่หน้ากระจก เดินจ้ำอ้าวขึ้นบันไดโดยไม่ลืมตะโกนว่าไม่กินข้าวเย็นแล้วปิดประตูห้องนอนลงทันที


เขาเปิดแอร์ระบายความร้อนกว่าสามสิบองศาแล้วกระโดดขึ้นไปนอนที่เตียงนุ่มของตัวเอง


กูอ่อยมันตั้งนาน..



ทำไมไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลยหล่ะ?



คนตัวเล็กเบะปากจะร้องไห้ก่อนจะรีบหยิบผ้าขนหนูวิ่งเข้าห้องน้ำไปเพื่อกลับมาโทรหาเพื่อนสนิททั้งสี่ที่ป่านนี้รู้เรื่องไปแล้ว


เขาใช้เวลาออกอัลบั้มเดี่ยวในห้องน้ำร่วมสี่สิบนาทีก่อนจะเดินกลับออกมาพร้อมชุดนอนที่เหมือนกันหมดทุกวันอย่างเสื้อตัวใหญ่ใส่สบายและกางเกงขาสั้นเปลี่ยนสีตามวัน


แต่เมื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาจะปลดล็อกหน้าจอก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นว่าคนที่ทำให้สภาพจิตใจเขาย่ำแย่แบบนี้ ส่งข้อความเข้ามากว่ายี่สิบข้อความ


ปอ. : ทอม


ปอ. : โกรธอะไรเราป่าว???


ปอ. sent you a sticker.


ปอ. : ตอบบบบบ


ปอ. : :(


เขาเลิกคิ้วน้อยๆก่อนจะกดเข้าแอพลิเคชั่นสีเขียวเพื่อตอบคำถามอีกฝ่าย..


เปล่า : 


เป๊กมีอะไรหรอ :


? :


ปอ. : เห็นเดินหนี ไม่สนใจเลย..


ปอ. : ไม่ได้โกรธอะไรจริงหรอ?


อือ :


ปอ. : ...


^^ :


"เฮ้อออ" ถอนหายใจออกมายาวเหยียดแล้วทิ้งตัวลงนอน วางโทรศัพท์ไว้ข้างๆตัวก่อนจะยกมือกุมขมับ "ทำไมเป็นแบบนี้วะ.." พึมพำกับตัวเองแล้วส่ายหน้าเบาๆ



ครืดด.. ครืดด..



"อืม.. ฮัลโหล กูว่าจะโทรหาพอดีเลย--"


(ฮัลโหล ทอม เราเอง เป๊ก)


"หะ" คนตัวเล็กเบิกตากว้าง เลื่อนโทรศัพท์ออกมาดูก็ต้องอ้าปากค้างก่อนจะกรอกเสียงลงไปที่ปลายสาย "โทษที -- เป๊กมีไรหรอ?"


(เราโทรมาตอบคำถามของทอมไง)


"หือ? คำถามอะไรหรอ?" เขาขมวดคิ้ว อยากจะเกาหัวแต่ก็ได้แต่นวดขมับไปพลางๆเท่านั้น


(ก็..ที่ทอมเคยถามว่าใครเป็นคนให้จดหมายเราไง จำได้มั้ย?)


คนตัวเล็กชะงักไปชั่วครู่..


"จำ..ได้สิ เป๊กรู้แล้วหรอ?" เขานั่งขัดสมาธิทันที ตั้งใจรอฟังคำตอบอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่เต้นรัว


(อือ รู้แล้ว.. รู้นานแล้วด้วย)


"...แล้ว ใครหรอ?"



ตึกตัก ตึกตัก



(ก็..) เขาลากเสียงยาวเหมือนไม่แน่ใจ


"..." ทอมกัดริมฝีปากแน่น.. จับหัวใจที่เต้นแรงจนน่ากลัวแล้วกร่นด่ามันให้เงียบในใจ


(ทอมไง)


"..."


(จริงๆ .. เราก็รู้ตั้งนานแล้ว แค่ไม่พูดเฉยๆ..)


"..."


(แล้วเราก็รู้ด้วย -- ว่าวันนี้ทอมเขียนการ์ดให้เรา)


"..."


การ์ด..? 


ทอมเลิกคิ้วด้วยความสงสัย -- ก็เขาทิ้งมันไปพร้อมกับดอกไม้นั่นแล้วไม่ใช่หรอ? อย่าบอกนะ..


(แล้ว ทอมอยากรู้คำตอบของเรามั้ย?)


"อ..อือ" ส่งเสียงตอบกลับไปในลำคอแล้วปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น.. การ์ดอันนั้นเขาเขียนมันเป็นแผ่นสุดท้าย


(เราก็ชอบทอมเหมือนกันอ่ะ --เป็นแฟนกันนะ)


"ฮึกก.."



'เราชอบเป๊กนะ จากทอม'



(เห้ย อย่าร้องไห้สิ -- ตอบคำถามได้แล้วเจ้าก้อน!)


"ฮือออ มาขออะไรผ่านโทรศัพท์เล่าไอบ้า" ขอบตาแดงก่ำแต่ก็ยิ้มออกมาเหมือนคนบ้า คนตัวเล็กสูดน้ำมูกแล้วปาดน้ำตาทิ้งออกลวกๆ


ขอคบผ่านโทรศัพท์?


ผลิตโชคนี่มันผลิตโชคจริงๆ..


(ใครบอกล่ะ คนเขามายืนรออยู่หน้าบ้านจนยุงจะหามตายอยู่แล้ว)


"ว่าไงนะ?" เขารีบลุกขึ้นจากเตียงวิ่งไปที่ระเบียงทันที คนตัวเล็กเบิกตากว้างเมื่อเห็นร่างสูงยืนพิงรถคันหรูสีดำขลับพร้อมกับลูกโป่งฮีเลียมนับสิบ บวกกับช่อดอกกุหลาบช่อใหญ่ถืออยู่ในมืออีกข้าง เป๊กกดวางสาย ยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีจัดอย่างน่ารัก..


คิดไม่ผิดจริงๆที่ยอมเล่นบทคนโง่อย่างที่ไอโอ๊ตบอก..


"จะตอบได้หรือยังอ่ะ!" เขาเปล่งเสียงตะโกนออกมาเล็กน้อยก่อนจะย้ำคำถามเดิมอีกครั้ง "เป็นแฟนกับเรานะ!"


"ไอเป๊กบ้า.."


"ว่าไงนะ?!"


"นี่! อยากให้ข้างบ้านเดินมาด่ารึไง!"


"ฮ่ะๆ ถ้าอย่างนั้นก็ลงมาหาเราสิ จะไม่แกล้งแล้ว"


นั่น.. ยังจะมาแจกอ้อยใส่อีก


"รู้แล้ว! เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ!" พูดพลางใบหน้าขึ้นสีจัด รีบวิ่งลงไปข้างล่าง เปิดประตูออกมาแล้วเดินกลั้นยิ้มออกมาที่รั้วบ้าน


"เจ้าก้อน.. คำตอบล่ะ?"


"..." เชิดปากเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองลูกโป่งที่ดันแปะด้วยสติ๊กเกอร์ว่า will you marry me? แล้วเหวอไปชั่วครู่


"นี่ เขินจนเป็นใบ้ไปแล้วรึไง?" เขาถามกลั้วหัวเราะแล้วเบี่ยงตัวหลบแรงตีจากมือเล็กๆนั่น


"จะบ้าหรอ -- ..ก็ต้องตกลงอยู่แล้วสิไอบ้า.//." พูดไปเขินไป อยากจะมุดดินหนีไปซะเดี๋ยวนี้เลย..


งื้ออออ นี่ฝันไปรึเปล่าเนี่ย>///<


"หืม? ไม่ได้ยินเลย^^"


"ก็ตกลงไง! แก่แล้วหูตึงหรอผลิตโชค?" ได้ทีก็เอาคืนเสียบ้าง ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มออกมาก่อนจะฉวยโอกาสยื่นหน้าไปจุ๊บริมฝีปากบางเบาๆแล้วผละออก


"อ..ไอเป๊ก!!"


"เป็นแฟนกันแล้วนะ;p" ยื่นดอกไม้ให้อีกฝ่ายก่อนจะกระซิบเบาๆที่ข้างหูเล็กที่ขึ้นสีแดงไม่ต่างจากใบหน้า


"..."



"อย่าไปอ่อยใครแบบนี้ด้วยล่ะ หวง"



แล้วทำแบบนี้จะไปไหนรอดเล่าเจ้าอ้วน!!



Sign을 보내 signal 보내



Korean : klyrics.net
Trans (English) : kpopviral
Trans.+THsub : Seven Unit


FIN.

ผ่ามพามม จบแย้วววว

นี่เป็นเรื่องแรกที่แต่งแล้วผ่อนคลายที่สุดเลยนะ 55555

เป็นยังไงบ้างคะ? พอได้บ้างมั้ยกับแนวนี้

พอดีว่าเราไม่ค่อยถนัดแนวกุ๊กกิ๊กๆง่าา ขอโทษด้วยนะคะ

ถ้าอาจจะแต่งไม่ได้อรรถรสบ้าง--

ยังไงก็ฝากติดตามเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ!



` Spoil `

- Knock Knock -

"หายโกรธพี่แลวหรอครับ? ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียว"

"ไปไกลๆทอมเลย!"



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #169 Yerinsan (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:28
    ไรท์เป็นวันซ์หรอเนี่ย..... ไม่อยากเชื่อ ขอตอนcandy pop ด้วยนะคะ
    #169
    0
  2. #57 pun_7226 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 16:47
    ฮอลลลลล เป๊กไม่ทึ่มนะครั เขาเรียก'แผนซ้อนแผน' ฮือออออ รักไรท์
    #57
    0
  3. #49 LUMINLIN♡ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 01:27
    น่ารักมากเลยยยยย งื้อออ
    #49
    0
  4. #48 MFring (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 05:37
    น่ารักกกก เขินมากกตอนายืนรอหน้าบ้านอ่ะงิ้อออ
    #48
    0
  5. #43 찬카이 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 14:38
    พี่เป๊กต้องรู้แน่ๆอ่ะ แต่แอบกั๊กไว้ให้น้องทอมพูดออกมาตรงๆงี้
    ร้ายนะคะพี่เป๊กกกกก
    #43
    0
  6. #41 Aon_008 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 22:47
    ฮั่นแนะ ๆๆ แกล้งน้องอยู่ใช่มั๊ย เรารู้หรอกน่ะว่าเฮียก็รู้เหมือนกัลลลล
    #41
    0
  7. #40 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    ไม่รู้จริงๆหรอ555
    เราว่าพี่เป๊กไม่บื้อขนาดนั้นหรอก555
    น่าจะสงสัยคั้งแต่รู้เรื่องล็อกเกอร์แล้วมั้ง ไม่สิ...ตั้งแต่รอทุกวันป่าววว
    #40
    0
  8. #39 MFring (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:56
    โอ้้นางต้องรู้แน่ๆๆๆๆ
    #39
    0
  9. #38 - c s h r - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 19:31
    ฉันว่าเขารู้ฉันสัมผัสได้55555 ฉันว่าเขาต้องทำเพื่อล่อให้น้องทอมพูดต่อหน้าแน่ๆค่ะ
    #38
    0
  10. #36 AUMMI_AUMMI (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:34
    ฮืออออออ น่ารักกก พี่เพ๊คต้องรู้ชัวร์ๆค่ะ!
    #36
    0
  11. #34 พี่แพม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 18:24
    คิดว่าอิพี่เพ๊กรู้แน่นอน5555
    #34
    0
  12. #33 Nnuunn_b1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 17:50
    งู้ยยยย พี่เป๊กคนทึ่มมม
    เอ๊ะ? หรือเป๊กจะรู้แต่แค่ทำเป็นไม่รู้กันนะ???
    #33
    0