OS/SF | Diary's Pecktom

ตอนที่ 1 : ๒๓๕๔ : แม่อิศรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 846
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    12 พ.ค. 60

B
E
R
L
I
N
 

แม่อิศรา



"อิศรา!! เอ็งมีอัฐให้ข้ายืมรึไม่?" เสียงทุ้มดังขึ้นในขณะที่หญิงสาวกำลังต้มแกงอยู่หน้าเตาร้อน "ช่วงนี้เห็นทีข้าจะต้องแก้มือ.." เขาพึมพำเบาๆกับตัวเอง


อิศราเงยหน้าขึ้นมองพี่ชายของตนที่กำลังนั่งเท้าแขนอยู่บนเรือน


หล่อนทำหน้าไม่พอใจแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่


"พี่หยุดเล่นพนันสักทีเถิดนะจ๊ะ แค่นี้เราก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปใช้หนี้เขาแล้ว"


"ข้าหยุดไม่ได้หรอกโว้ย! ข้าก็ต้องเอาทุนข้าคืนสิวะ มาหยุดเล่นกลางคันแบบนี้มันเสียชื่ออ้ายบดินทร์เมืองท่าหมด!" เขายืดอกภูมิใจกับฉายาที่สมุนเล็กๆตั้งให้ก่อนจะกระแอมออกมาเสียงดัง


เมืองท่ารึ หึ! หมดสภาพจะกลายเป็นหมาอยู่แล้วยังจะเรียกตัวเองให้ดูโก้แบบนั้นอีก


"แต่พี่บดินทร์ เราแทบไม่มีอะไรจะกินแล้วนะจ๊ะ" เสียงของหญิงสาวร่างระหงเดินเข้ามาในครัว 


เธอคือคะนึงนิจ น้องสาวของอิศราและบดินทร์


"น้องสาวคนสวยของพี่ มาแล้วรึ?" ร่างสูงยิ้มแป้นเมื่อเห็นน้องสาวคนเล็กเข้ามาในครัว เธอเป็นคนสวยที่หนุ่มๆมักจะจับตามองทุกครา หากแต่ความสวยนั้นก็ยังน้อยกว่าพี่สาวของเธออยู่ดี..


พี่อิศราเป็นสตรีที่ไม่ชอบออกจากเรือน ดั่งกับดอกไม้งามหน้าหนาวที่รอเวลาเบ่งบานให้กับดวงอาทิตย์ที่อบอุ่นเมื่อถึงเวลาของมัน


ส่วนเธอก็เป็นดั่งดอกไม้หน้าร้อนที่มักจะหันเข้าหาแสงอาทิตย์ตลอดทั้งวันไม่มีวันเบื่อ


"มา เดี๋ยวพี่ช่วย" เธอละมือจากเตาแล้วลุกไปช่วยนิจที่กำลังหอบข้าวหอบของเต็มไม้เต็มมือไปหมด


"ขอบคุณจ้ะ" เธอยิ้มแล้วนั่งลงตรงหน้าครกที่ใส่พริกและกระเทียมไว้รออยู่ก่อนแล้ว


"แล้วพวกเอ็งเอาอัฐจากที่ขายขนมเทียนแก้วไปไว้ไหนหมด เอามาให้ข้ายืมสิ!"


"ไม่ได้จ้ะพี่ เราสองคนจะเอาไปซื้อใบเตยมาทำขนม" คะนึงนิจปราม


"พวกเอ็งนี่ไม่ได้เรื่องจริง! สวยเสียเปล่า หัดหาเงินหาทองเข้าเรือนบ้างสิวะ!" เขาขมวดคิ้วครุ่นไม่พอใจ "พวกเอ็งก็เป็นสาวกันแล้ว หน้าตาก็ใช่ว่าจะทุเรศทุรัง ทำไมยังไม่ออกเรือนให้พี่ภูมิใจเสียบ้าง"


"พี่บดินทร์! พูดอะไรเช่นนั้น! เราสองคนอยากอยู่กันแบบนี้ เหตุใดถึงได้ผลักไสไล่ส่งน้องเช่นนั้น" อิศราขมวดคิ้ว "รึพี่เบื่อเราสองคนแล้วรึ"


เขาถอนหายใจเสียงดัง "ไม่ใช่แบบนั้น เอ็งก็อย่าน้อยใจไป ข้าแค่บอกว่าพวกเอ็งควรจะออกเรือนได้แล้ว -- ยิ่งเป็นคุณหลวงก็ยิ่งดี ค่าสินสอดจะได้เยอะสมค่าตัวน้องสาวข้า"


"พี่บดินทร์!!" อิศราตะโกนเสียงดัง มือเรียวกำตะหลิวแน่นด้วยความโกรธ


คะนึงนิจก้มหน้าน้ำตาคลอเบ้า.. ไม่คิดว่าพี่ชายงจะเห็นเธอเป็นเพียงแค่สิ่งของเพื่อแลกกับเงินทอง


มันต่างอะไรกับนางโลมกันเล่า..


"เอ็งจะเรียกข้าเสียงดังทำไมวะ?!"


"พี่เห็นพวกฉันเป็นหญิงแบบไหนกัน? ที่ต้องเอาตัวเข้าแลกเงินเช่นนั้น.." เธอจ้องอีกฝ่ายตาเขียว


เรื่องศักดิ์ศรี.. ต่อให้จะต้องแลกด้วยอะไร เธอก็จะไม่มีวันยอมเสียมันไปเด็ดขาด


"วุ้!! คุยกับพวกเอ็งแล้วข้าโมโห!!"


"พี่จะไปไหน" คะนึงนิจเอ่ยรั้ง ดวงตาคู่สวยเอ่อล้นไปด้วยน้ำตาจนใครเห็นเป็นต้องรู้สึกผิด หากแต่ไม่ใช่กับพี่ชายของเธอ


"เรื่องของข้า!" พูดจบเขาก็หยิบกล่องไม้บรรจุอัฐเดินลงจากเรือนไปทันที


"เดี๋ยว!! พี่บดินทร์! นั่นอัฐข้านะ พี่บดินทร์!!" เห็นทีจะเจ็บคอเปล่า เธอมองร่างสูงของพี่บดินทร์รีบกระโดดลงจากกระไดเรือนแล้วเดินอาดๆไปจนลับตา ร่างระหงทรุดตัวลงนั่งข้างน้องสาว


"พี่อิศรา ฮึก เราจะทำอย่างไรกันดี" เธอโผกอดหญิงสาวก่อนจะปล่อยโฮออกมาเสียงดัง


"ไม่เป็นไรนะแม่นิจ เราจะเริ่มต้นกันใหม่นะ" เธอปลอบเสียงแผ่ว


น้ำตาสีใสไหลลงมาตามแก้มเนียนทั้งสองข้างอย่าไม่หยุดหย่อน


วันนี้เห็นทีจะต้องทำแกงทั้งน้ำตาเสียแล้วกระมัง..


.

.

.


ไม่ว่าจะผ่านไปเป็นวันเป็นเดือน พี่บดินทร์ก็คือพี่บดินทร์ -- ออกไปเล่นพนันเสียตั้งแต่เช้าจรดเย็น


ก็เป็นโอกาสที่พวกเธอจะได้ออกไปข้างนอกบ้าง


"พี่อิศจ๊ะ วันนี้ฉันว่าฉันจะไปหาน้าส้มหน่อย.. พี่ไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้รึไม่?" คะนึงนิจกล่าวในขณะที่เก็บข้าวของให้เข้าที่เข้าทาง


หญิงสาวเงยหน้ามองแล้วยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยทันที


"แน่ใจรึว่าจะไปหาน้าส้ม?" เธอกลั้นหัวเราะ เมื่อใบหน้าของน้องสาวเธอเปลี่ยนไปเป็นสีแดงอย่างกับลูกตำลึง


พ่อศักดิ์สิทธ์ เป็นลูกของน้าส้ม ทำงานขยันขันแข็ง พยายามไต่เต้าให้ได้ไปเรียนการเมืองอย่างคนอื่นเขาบ้างจนน้องสาวของเธอตกหลุมรักให้กับกับความอดทนของชายหนุ่ม


"ก็..จริงสิจ๊ะ ฉันจะโกหกทำไมกัน"


"เอ้า! พี่ก็นึกว่าน้องจะไปหาพ่อศักดิ์เสียอีก" เธอวางมือไว้บนหน้าตักก่อนจะหันไปมองขนมที่วางเรียงกันอยู่บนกระจาด


คะนึงนิจเสหน้ามองไปทางอื่นแก้เก้อ


"ไหนๆเราก็ไปแล้ว ก็เอาขนมไปฝากหน่อยแล้วกัน ดีรึไม่?" เธอเสนอความเห็น


"ก็ดีนะจ๊ะ.. พี่บดินทร์ไม่อยู่ด้วย" เธอยิ้ม "งั้นเรารีบไปกันเถิดจ้ะ ประเดี๋ยวจะไม่ทันการ"


ทั้งคู่พากันจัดแจงเอาขนมใส่ในตะกร้าให้เรียบร้อยแล้วเดินลงจากเรือนทันที




ใช้เวลาไม่นานทั้งสองก็พากันมาอยู่ที่เรือนใหญ่ของคุณหลวงไร้นาม(ที่จริงแล้วเธอไม่รู้จักต่างหาก) แม่นิจส่งยิ้มเขินให้พี่สาวแล้วพาหล่อนเดินอ้อมไปที่ครัวข้างหลังเรือน


"แน่ใจรึว่าน้าส้มจะอยู่ที่ครัว?" เธอเลิกคิ้วในขณะที่เดินผ่านสวนของเรือนใหญ่


เป็นเจ้าเป็นนายนี่ดีจริง มีดอกไม้ประดับประดาที่เรือนไปหมด กลิ่นก็หอมอบอวลจนต้องเผลอสูดกลิ่นไปตั้งหลายต่อหลายรอบ


"อยู่สิจ๊ะ น้องจำไม่ผิดดอก" คะนึงนิจพูดยิ้มๆ


เธอมองไปรอบๆสวน 


ที่นี่ร่มรื่นมาก ทั้งต้นไม้ ดอกไม้ก็มีอยู่เต็มไปหมด


"น้าส้มนี่โชคดีเสียจริง.."


ทั้งคู่เดินมาหยุดทั้งข้างหลังเรือน บ่าวไพร่ทั้งหญิงและชายต่างพากันวุ่นไปหมด


หญิงสาวที่ดูจะสูงอายุที่สุดตรงนั้นยืนชี้สั่งการอยู่ที่ตีนบันไดอย่างเป็นระบบ


"นั่นน้าส้มใช่รึไม่?" อิศรากระซิบถาม


"ใช่จ๊ะ" เธอระบายยิ้มออกมาแล้วมองไปยังชายหนุ่มร่างกายกำยำที่กำลังใช้ใบตาลพัดอยู่หน้าเตาอย่างชำนาญ "น้าส้มจ๊ะ!"


หญิงวัยทองขมวดคิ้วเมื่อรู้สึกว่ามีคนมาขัดจังหวะการสั่งงานของเธอ แต่พอรู้ว่าเป็นใครก็ยิ้มกว้างออกมาเสียจนเห็นฟันครบทุกซี่


"แม่นิจ! เห้ย! อ้ายสรรค์ เอ็งมาพัดเตาแทนลูกข้าสิ!" เธอรีบกวักมือเรียกลูกชายทันที "พ่อศักดิ์ มารับแขกแทนแม่ครู่นึงเร็ว!"


"จ้ะแม่" เขาขานตอบก่อนจะเดินออกมาจากครัวหลังเรือน


หญิงสาวยิ้มเขิน ใบหน้าสวยขึ้นสีอย่างน่ารักจนพี่สาวต้องเอ่ยปากแซว


"หน้าแดงเป็นลูกตำลึงแล้วแม่.." เธอหัวเราะคิกคัก


ทั้งคู่ไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเป็นที่จับตามองของหนุ่มในครัวมากแค่ไหน.. บ้างก็เผลอใส่ฟืนลงไปในเตาเสียจนมอด บ้างก็เผลอสะดุดขาตัวเองจนน้ำในถังหกเต็มพื้นหญ้าไปหมด


"สวัสดีจ้ะ แม่นิจ แม่อิศ" เขายกมือไหว้หญิงสาวที่อายุเยอะกว่าอย่างอิศราแล้วยิ้มออกมาบางๆ


"สวัสดีจ้ะพ่อ" เธอรับไหว้ก่อนจะเหลือบมองน้องสาวของตัวเอง


"มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ มาหาถึงนี่" เขาเลิกคิ้ว


"อ๋อ ..พอดีว่าเราทำขนมมาฝากน่ะจ้ะ" อิศราสะกิดหญิงสาวที่กำลังยืนยิ้มเขินอยู่ข้างๆ


"อ่ะ! เอ้อ ใช่จ้ะ" คะนึงนิจว่าพลางยื่นตะกร้าในมือให้อีกฝ่าย "อันนี้เป็นของบ่าวในเรือนนะจ๊ะ พอดีขนมมันเยอะ ฉันเลยเอามาเผื่อทุกคนด้วย"


"โห ขอบคุณมากนะจ๊ะแม่" เขายิ้มแล้วรับตะกร้าไปถือไว้ในมือ "ฉันสัญญาว่าจะกินให้หมดมิให้แม่ต้องเสียใจเลยจ้ะ"


"พูดแล้วนะจ๊ะ" คะนึงนิจพูดยิ้มๆ


"จริงจ้ะ ฉันสัญญาเลย"


อิศรากลั้นหัวเราะ เธออุทานเสียงแผ่วแล้วยื่นตะกร้าในมือให้อีกฝ่ายบ้าง


"อันนี้เป็นของคุณๆในเรือนเขานะจ๊ะ ฉันฝากพ่อเอาไปให้ได้รึไม่?" หล่อนเลิกคิ้วถาม


"ได้สิจ๊ะ" เขายิ้มกว้าง "คุณหลวงต้องดีใจมากแน่ๆเลยจ้ะ มีหญิงงามตั้งสองคนทำขนมมาให้ตั้งมากเช่นนี้" เขากลั้วหัวเราะเบาๆก่อนจะหันไปเรียกเพื่อนสนิทของตัวเอง "อ้ายภพ! เอ็งมานี่หน่อย"


กรภพยิ้มแป้น รีบสาวเท้าวิ่งฉับๆมาอยู่ตรงหน้าหญิงงามทั้งสองทันที


"สวัสดีจ้ะแม่ ฉันชื่อกรภพนะจ๊ะ เรียกภพก็ได้จ้ะ" เขารีบแนะนำตัวฉอดๆพลางมองใบหน้าสวยของทั้งสองอย่างละเอียด


เป็นบุญของอ้ายภพจริงโว้ย! ที่ได้คุยกับสาวงามเช่นนี้! 


ตายตาหลับแล้วแม่!


"สวัสดีจ้ะพ่อ" ทั้งคู่ยิ้มหวาน


โถ่.. อ้ายภพผู้นี้จะละลายแล้ว


"เอ็งเอาขนมไปให้คุณหลวงเสีย ตอนนี้ท่านกำลังนั่งทำงานอยู่บนเรือน อย่าไปกวน เข้าใจรึไม่?" เขายัดตะกร้าใส่มือเพื่อนสนิทแล้วไม่วายจะลืมกำชับอย่างละเอียด


"ได้" พูดจบก็เดินอาดๆออกไป แถมยังหันมามองเป็ระยะๆจนเกือบจะสะดุดหัวคะมำอีก


"จริงๆแล้ววันหลังมาแค่คนเดียวก็พอนะจ๊ะ -- บ่าวไพร่จะล้มตายกันเอาหมด" ศักดิ์สิทธิ์ลอบถอนหายใจ


"ตอนนี้เรือนกำลังยุ่งกันอยู่หรือจ๊ะพ่อ?" อิศราเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย


"ใช่จ้ะ เย็นนี้เห็นว่าพระยายุทธนาจะมาทานมื้อเย็นที่เรือน เลยวุ่นกันแบบนี้แหล่ะจ้ะแม่" เขาอธิบาย


"เอ.. จะว่าไป ให้พวกฉันช่วยมั้ยจ๊ะ? เราสองคนก็ว่างอยู่พอดี" อิศราเสนอก่อนจะเหลือบมองอาหารน้องสาวที่กำลังถลึงตามองเธออยู่ข้างๆ


นี่เธอกำลังช่วยอยู่นะเนี่ย!


"ได้หรือจ๊ะ?" ชายหนุ่มเบิกตากว้างอย่างดีใจ เกิดมาก็ครั้งนี้แหล่ะที่จะได้เห็นฝีมือของอิศราและคะนึงนิจทำอาหารให้เห็นกับตาแบบนี้


"ได้สิจ๊ะ จริงมั้ยแม่นิจ?"


"เอ่อ.. จ้ะ" คะนึงนิจพยักหน้ารับเบาๆ


"ถ้าเช่นนั้น ตามฉันมาเลยจ้ะ" เขาหันหลังเดินกลับเข้าไปในครัว


อิศราเห็นครู่นึงว่าชายหนุ่มมองน้องสาวของเธอตาหวานหยดย้อยคล้ายมีใจ แถมแม่นิจก็ยิ้มเขินอายเช่นนั้น..


เห็นทีจะได้ออกเรือนแบบที่พี่บดินทร์ยุให้เป็นในอีกไม่ช้ากระมัง


หากแต่ชายหนุ่มที่จะได้น้องสาวพี่ไปครองกลับเป็นบ่าวเรือนคุณหลวงไร้นาม มิใช่เจ้าของเรือนแต่อย่างใด



ทั้งสองช่วยบ่าวไพร่คนอื่นตำน้ำพริก ต้มแกง และทำอาหารชนิดอื่นด้วยฝีมือชนิดที่ว่าเป็นแม่ศรีเรือนแท้ๆ


รสชาติอาหารดีจนแม่ส้มชมด้วยรอยยิ้มกว้างเสียจนเธอกลัวแทบจะฉีกถึงใบหู


บ่าวคนอื่นก็ขอบคุณกันยกใหญ่ ส่วนหนุ่มๆก็ละลายกันไปตามๆกันเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของทั้งคู่


"พวกเอ็งจะกลับเรือนกันกี่ยามล่ะ" แม่ส้มถามพลางบิดผ้าที่ใช้เช็ดเรือน


อิศราหันไปมองน้องสาวก่อนจะยิ้มบางๆ


"อีกสักพักแหล่ะจ้ะ แม่นิจคงอยากอยู่คุยกับพ่อศักดิ์ต่อสักนิดก่อนจะกลับ" เธอพูดยิ้มๆ ใบหน้าหวานราวกับนางสวรรค์ประทานลงมาก็อดที่จะให้แม่ส้มแซวมิได้


"จะว่าไปน้องสาวเอ็งก็มีใจให้กับลูกชายข้าแล้ว แล้วเอ็งล่ะ มีใครในใจบ้างรึยัง?" เธอขมวดคิ้ว


"ยังจ้ะ .. ฉันยังไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลย" เธอถอนหายใจ "ฉันต้องทำงานหาเงินมาใช้หนี้ให้พี่บดินทร์.. คงไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนั้นดอก"


"เอ็งนี่ก็แปลก! สวยหยดย้อยขนาดนี้" เธอเว้นช่วงไปครู่แล้วยื่นหน้าเข้ามานิดนึง "ไม่มีใครเกี้ยวบ้างเลยรึ?"


"น้าส้มจ๊ะ! พูดอะไรเช่นนั้น" เธอหน้าแดงก่ำพลางเสหน้าไปทางอื่นทันที


น้าส้มหัวเราะร่วนก่อนจะพูดต่อ


"เอ็งนี่จริงๆเลยนะอิศรา! ถ้าเป็นคนอื่นคงใช้เสน่ห์มัดใจหนุ่มๆไปแล้ว"


"เลิกคุยเรื่องนี้เถิดจ้ะน้า" อิศราพูดทั้งหน้าเป็นลูกตำลึง เธอเสหน้ามองไปทางน้องสาวก่อนจะลุกขึ้นยืน "ฉันจะไปที่สวนหน่อย ประเดี๋ยวจะกลับมานะจ๊ะ"


"เอ้อ รีบกลับมาล่ะ เดี๋ยวใครฉุดไป จะแย่เอา เข้าใจรึไม่?" เธอกำชับทันที


"จ้ะน้า" อิศรายิ้มหวานก่อนจะเดินออกมาจากครัว


นี่พระอาทิตย์ก็เริ่มจะเปลี่ยนสีเต็มที


หากอยู่ต่อคงจะโดนพี่บดินทร์เอ็ดเอาเป็นแน่


อิศราเดินเข้ามาในสวนข้างเรือน เธอมองดอกแก้วก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ กลิ่นของมันหอมอบอวลจนใครได้กลิ่นก็ต้องหลงรัก


มือเรียวเอื้อมไปโน้มดอกสีขาวมาใกล้แล้วสูดพองาม


"หอมเสียจริง.."


หารู้ไม่ว่ามีใครบางคนกำลังมองลงมาจากบนเรือนมาตั้งแต่ต้น





โปรดติดตามตอนต่อไปนะเจ้าคะ..


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

184 ความคิดเห็น

  1. #170 kaisooLL (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 05:31
    งามเหลือเกินแม่อิศ ว่าแต่ใครมองอยู่น้าา
    #170
    0
  2. #4 Hugo the man (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 17:08
    รออยู่นะ
    #4
    0
  3. #3 บ่าวใต้ถุนเรือน (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 06:36
    ใครกันนะที่แอบมองแม่อิศ

    ใช่คุณหลวงผลิตหรือเปล่าเจ้าคะ

    ><
    #3
    0
  4. #2 หลงเรือบาปเป๊กทอม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 21:28
    โอ๊ยยยย เขิน แม่อิศเหลือเกิน เห็นทีคราวนี้จะได้ออกเรือนพร้อมกันทั้งพี่ทั้งน้องแล้วกระมัง คุณหลวงอย่าได้ชักช้า ประเดี๋ยวอ้ายอื่นผู้ใดจะชกชิงไปเสียก่อน
    #2
    0
  5. #1 ก็ชอบอ่ะ จะทำไม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2560 / 19:39
    น่ารักมากเลยค่ะ...แม่อิศจ๋า
    รู้หรือไม่คุณหลวงท่านแอบมองอยู่
    เขินมากกก ขอให้รักกันเร็วๆนะเจ้าคะ
    บ่าวจะปัดกวาดเช็ดถูเรือนหอให้เป็นอย่างดีเลยเจ้าค่ะ(ภาวนาให้ได้เจอกันก่อนเถอะ555)
    #1
    0