King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 4 : EXCUSE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    18 มี.ค. 60

4

EXCUSE


ร่างบางออกมาจากบ้านพร้อมกับขนมจำนวนหนึ่งในกระจาดขายของ แต่แล้วคนตัวเล็กก็ต้องชะงักกึกเมื่อไปสะดุดตากับร่างสูงโปร่งที่กำลังยื่นน้ำตาลก้อนให้ม้าสีขาวที่เขาคุ้นเคยไม่ไกลจากจุดที่เขายืนอยู่

“คุณสีฟ้า” เสียงใสเอ่ยเรียกให้คนตัวสูงหันมามอง “รู้จักบ้านผมได้ยังไงครับ?”

“Morning,babe.” เขาไม่ตอบ แต่กลับเอ่ยทักเป็นภาษาอังกฤษแทน ขายาวสาวเท้ามาใกล้ก่อนจะมองขนมในมืออีกฝ่ายอย่างสนอกสนใจ “ทำเองหรอ?”

“อ๋อ ครับ” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงัก

“จะออกไปขายน่ะสิ?” เขาถามต่อ

“ปกติผมก็ขายหน้าบ้านนี่แหล่ะครับ” เสียงใสๆเอ่ยตอบกลับมาพลางมองขนมในมือไปด้วย

“ถ้าฉันเหมาล่ะ?” ร่างสูงยิ้มโดยลมนึกถึงฐานะที่ตัวเองหลอกคนตัวเล็กไปเสียสนิท

“อ้าว คุณมีเงินหรอครับ?”


เออว่ะ..


“คือว่า..เจ้านายให้ฉันมาซื้อขนมน่ะ ไหนๆนายก็ขายแล้ว ฉันเลยซื้อจากนายเลย ไม่ดีหรือไง?” แถคูๆข้างๆ..

“ได้สิ แต่่ผมไม่รู้ว่าจะถูกปากเจ้านายคุณหรือเปล่านะ” ร่างสูงแอบนึกขันในใจ.. ไม่น่าเชื่อว่าคนตัวเล็กกลับเชื่อคำพูดเขาแบบไม่ได้คิดอะไรเลยแม้แต่น้อย ผิดกับเมื่อวานที่เอาแต่ระแวงเขานานสองนานกว่าจะยอมให้พาไปที่ปราสาทหิน..

“อร่อยอยู่แล้วแหล่ะ แต่ตอนนี้นายเอาของไว้นี่แล้วไปกับฉันดีกว่า ไปเถอะ” สิ้นเสียง เขาก็แย่งถาดในมือวางไว้บนพื้นไม้แล้วลากตัวคนตัวเล็กให้ตามไปที่ม้าสีขาวที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว

“เราจะไปไหนกันครับ?” คนตัวเล็กเลิกคิ้วหลังจากที่ห่างจากตัวบ้านมาพอสมควร ดวงตาใสยังไม่พ้นที่จะสอดส่องหาพี่ชายหวังว่าจะได้เห็นเจ้าม้าสีด่างที่คุ้นเคยบ้าง แต่ไม่เลย..

“เลิกพูดครับได้แล้วน่า พูดแบบปกติก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก”

“แต่ผมยังไม่รู้จักคุณเลยนะครับ”

“ก็นายเรียกฉันว่าสีฟ้าไม่ใช่หรือไงล่ะ?” ริมฝีปากหนายกยิ้ม เขาค่อนข้างชอบสรรพนามที่อีกฝ่ายเรียกเขามาก.. ไม่สิ นั่นเป็นสิ่งที่เขาชอบรองลงมาจากใบหน้าหวานของคนตัวเล็กมากกว่า

“…ครับ” เด็กน้อยตอบเสียงแผ่ว

“งั้นก็ตามใจ​ แล้วจะให้ฉันเรียกนายว่าอะไร?” เสียงนุ่มจากคนตรงหน้าถามกลับบ้าง ร่างเล็กชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยตอบกลับไปอีกครั้ง

“ทุเรียนแล้วกันครับ”

“ชอบกินทุเรียนหรอ?”

“ประมาณนั้นแหล่ะครับ”

จบบทสนทนาเพียงแค่นั้น คนตัวเล็กถอนหายใจเบาๆแล้วคิดถึงเรื่องเมื่อวานที่เกิดขึ้นกับเขา ทั้งตอนเจอคุณสีฟ้าในตลาด แล้วก็ดีลกันไปที่ปรสาทหินได้ทั้งๆที่เจอกันได้ไม่ถึงสิบนาที แถมยัง.. ไปโป๊ะเช้ะเข้ากับคุณสีดำในร้านขายอาวุธแบบไม่คิดว่ามันจะมีเรื่องแบบนี้ขึ้นมาได้..


ระหว่างที่คนตัวเล็กคิดอะไรเพลินๆ ร่างสูงก็มาถึงร้านค้าบางอย่างเป็นที่เรียบร้อย เจ้าตัวกระโดดลงมาจากม้าก่อนจะเงยหน้ามองเด็กน้อยที่กำลังจะลงตามมา

“Come on.. ให้ฉันช่วยเถอะ” เขาพูดเขาๆก่อนจะเอื้อมมือไปพยุงเอวบางให้ลงมาจากม้า แว๊บนึงเขาสังเกตเห็นใบหน้าหวานขึ้นสีด้วยล่ะ..


     น่ารัก..



“ขอบคุณครับ..”

“ไปกันเถอะ” ร่างสูงอมยิ้มก่อนจะถือโอกาสจับมือคนตัวเล็กเข้าไปในร้าน เจ้าของดวงตาสีน้ำตาลอัลมอนต์สวยมองไปรอบร้านอย่างอึ้งๆ

นี่เป็นร้านขายอาวุธเหมือนกับร้านเมื่อวาน แต่มันกลับมีอะไรมากกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก ดาบหลากหลายขนาดถูกเรียงกันเป็นระเบียบบนชั้น ธนูก็มีทั้งแบบไม้ราคาถูกไปจนถึงราคาแพงหูฉีก ปืนหลากสไตล์แขวนไว้บนกำแพงให้เลือกสรรจนเขาเลือกไม่ถูก

“เรามาที่นี่ทำไมครับ?” เสียงใสๆเอ่ยถามหลังจากที่เรียกสติของตัวเองกลับมาได้แล้ว

“ฉันอยากให้นายลองเลือกซื้ออาวุธพวกนี้ดู เผื่อว่าจะเอาไปใช้ซ้อมสำหรับเตรียมตัวแข่ง” เขาเว้นจังหวะไปชั่วครู่ “อันที่จริงฉันต้องขอโทษนายมากกว่า เพราะฉันคงจะไปแข่งไม่ได้แล้วน่ะ..”


แอ๊ด..


“อ้าว คุณชะ..” ร่างของหนุ่มผมสีดำขลับเดินเข้ามาจากทางด้านหลังร้านพูดขึ้นอย่างลืมตัวก่อนจะรีบเงียบปากเพราะสายตาของอีกฝ่ายที่ถลึงใส่เขาราวกับเตือนไม่ให้ลืมข้อตกลงที่เคยให้กันไว้ “คุณ.. มาดูอะไรกันหรอครับ แหะๆ”

“…” ร่างเล็กขมวดคิ้วกับคำพูดแปลกๆของเจ้าของร้าน

“ปืนครับ อยากได้อาวุธที่เหมาะกับเขา พอจะมีอะไรแนะนำไหม?” ร่างสูงเริ่มแสดงบทบาทออกมา อันที่จริงเขาเป็นเจ้าของร้านเมื่อไม่นานมานี้ แต่ว่ากลับเอาคนใช้ในคฤหาสน์มาทำหน้าที่นี้แทนเฉยๆเท่านั้นเอง..



เหตุผลก็คงจะรู้ๆกันดีใช่ไหมล่ะ?



“ม..มีแน่นอนครับผม! นี่เลยครับ” เขากระวีกระวาดหยิบปืนจากหลังเคาท์เตอร์ออกมาวางไว้ตรงหน้า “นี่คือ Smith & Wesson Schofield ขนาด .45 น้ำหนัก 1.3 กิโลกรัมครับ .. เอ่อ ส่วนตัวนี้เป็น Ruger Redhawk .44 หนักเท่ากับตัวนี้ 1.3 กิโลกรัมครับ” เขาเลื่อนปืนสีเงินด้ามไม้มาให้คนตัวเล็กก่อนจะเหลือบมองเจ้านายที่กำลังเพยิดหน้าให้ไปหามาอีก “สักครู่นะครับ” พูดจบก็หันหลังกลับเข้าหลังร้านออกไปทันที

“ครับ” เสียงหวานตอบก่อนจะหยิบปืนขึ้นมาถืออย่างเก้ๆกังๆ “เป็นยังไงครับ?” เขาขมวดคิ้วใส่ร่างสูง

“ดูแปลกๆ ไม่เหมือนนายเลย” เขาสบถเบาๆเป็นภาษาอังกฤษราวกับชอบใจ “นายดู Danger ขึ้นนะ”

“แสดงว่าดูดีสินะครับ” คนตัวเล็กยิ้มบางๆก่อนจะวางปืนลงพร้อมกับร่างของเจ้าของร้านเดินเข้ามาพร้อมกับกระบะซึ่งเต็มไปด้วยกล่องใส่ปืนเรียงกันเป็นคอนโดสูงพอตัว

“มาแล้วครับ!” เขาวางมันลงข้างๆแล้วก้มหยิบกล่องไม้อัดกล่องหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนโต๊ะ “ปืนอันนี้คือ LeMat Revolver ครับ ขนาด .42 น้ำหนักหนักกว่าสองตัวนี้ 1.4 กิโลกรัมครับ” พูดจบก็เลื่อนปืนชนิดอันไปไว้ข้างๆแล้วเอากล่องอีกส่องกล่องขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าร่างเล็ก “Colt Patterson ขนาด .36 น้ำหนัก 1.2 กิโลกรัม รูปร่างเป็นปืนค่อนข้างเก่าครับ แต่ดูมีสเน่ห์มาก ส่วนตัวนี้เป็น...”

เสียงของเจ้าของร้านไม่ได้เข้าไปในสมองของเด็กน้อยเลยแม้แต่นิด เขายื่นมือไปจับปืนสีดำ สไตล์คลาสสิค ลำกล้องค่อนข้างยาวดูน่าหลงใหล..

“ชอบหรอ?” เสียงทุ้มทุ่มเอ่ยถามก่อนจะยกมือปรามเจ้าของร้านตัวปลอมให้เงียบปาก

“สวยดีนะครับ” ร่างเล็กว่าเสียงแผ่ว

“เท่าไหร่ครับ?” 

“!! เดี๋ยวครับคุณสีฟ้า ผมไม่ได้เอาเงินมาสักบาทเลยนะครับ..” คนตัวเล็กว่าก่อนจะวางปืนในมือลงทันที แต่ร่างสูงกลับหยิบเงินในกระเป๋าขึ้นมายื่นให้เจ้าของร้านนิ่งๆ

“ฉันจ่ายให้ก่อน แล้วนายค่อยหามาคืน” เขายกยิ้ม “สรุปเท่าไหร่ครับ”

“ร..ราคาหนึ่งพันสองร้อยเหรียญแถมกระสุนด้วยนะครับ!” เจ้าของผมดำขลับกล่าวเสียงสั่น



คราวนี้จะได้มีข้ออ้างมาหาบ่อยๆแล้วสิ:)



“งั้นเอากระบอกนี้กับ Smith & Wesson รุ่น Model 625 ครับ ถ้ามีก็เอามา..” 

“มีครับ!!”

“…” คนตัวเล็กขมวดคิ้วกับท่าทีแปลกๆของเจ้าของร้าน อยู่ดีๆก็กระตือรือล้นแปลกๆจนน่าหมั่นไส้ขึ้นมา..


อย่างที่รู้กันดีว่าการแข่งขันจะเริ่มในอีกเดือนกว่าๆ ทำให้เขาค่อนข้างที่จะเร่งซ้อมยิงปืนมากขึ้นเพราะตัวเองก็ไม่เคยจะมีประสบการณ์ด้านนี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว..



ให้ทายว่าใครจะมาซ้อมให้..


ครับผม



“เรียกฉันคุณสีดำก็ได้”



#themaskkiller

ตอนนี้สั้นหน่อยนะค้าา

จะลงแถมอีพีหน้าแน่นวลลล

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #318 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    Mr. Black นี่สงสัยอย่างนึง เป็นญาติกับซีเรียสเหรอคะ
    #318
    0
  2. #262 BellbyBell (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 21:14
    เราพึ่งมาอ่าน//ที่อ่านมาไม่รู้ใครเป็นใครเล้ยยย55
    #262
    0
  3. #79 Sendou Nunny (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:54
    ชอบสำนวนมากเลยอะ บรรยายออกมาได้สละสลวยน่าติดตามมากๆ ทำไมเราพึ่งมาเจอฟิคเรื่องนี้เนี่ยยย
    #79
    0
  4. #41 Ztart (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 17:33
    สีฟ้าไม่ได้ลงแข่งหรอ งั้นก็ไม่ใช่จิงโจ้ดิ
    #41
    0
  5. #19 มิเชล มิคาเอล (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 02:50
    อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าสีฟ่าคือใคร5555555655566666

    #ติ่งสีดำค่ะ #อีกากินทุเรียน
    #19
    0
  6. #18 wwa146ppp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 02:27
    คุณสีฟ้ากับคุณสีดำ แหม เรียกซะน่ารักเลย5555 เชียน์น้องทุน้าาา ต้องชนะให้ได้ล่ะ><
    #18
    0
  7. #17 69HourS (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 01:55
    โอ๊ยยยยยยยย ~
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ คือมันแบบแปลก แปลกที่แบบไม่เหมือนใคร เหมือนกำลังหลงสเน่ห์เข้าให้อย่างจัง คืออยากอ่านต่อแล้ว ชอบมาก ทั้งการบรรยายการอธิบาย รู้สึกหลงไหลมากค่ะ อ๊อยยยยยยยยยย /////-////
    แต่กลัวแววดราม่านี่สิคะ..ตับยังไม่พร้อมพังนะ ;7;
    #17
    0