King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 29 : ESCAPE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    8 ก.ค. 60

28

ESCAPE



ทหารนับสิบนายรวมถึงบรรดาคนในงานต่างวุ่นวายกันเจ้าละหวั่นเนื่องจากการกบฏที่เจ้าของหน้ากากทุเรียนเป็นสร้าง ..เสียงโหวกเหวกดังขึ้นพร้อมกับร่างของเจ้าชายหนุ่มที่นอนหมดสติด้วยลมหายใจที่แผ่วเต็มที --อลิสแตร์เองก็มีสีหน้ากระวนกระวายใจไม่น้อย เขารีบเอ่ยปากสั่งให้ส่งจดหมายไปยังเกลนดอนแล้วสาวเท้าตามร่างของเจ้าชายหนุ่มไปติดๆ

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?! เจ้าหนามนั่นตั้งใจจะฆ่าตัวตายหรอ?!" เจ้าของหน้ากากปลาหมึกโวยวายใหญ่ด้วยความกังวล เช่นเดียวกันกับหน้ากากอีกาดำ ระฆังและมังกรที่ยืนมองสถานการณ์ด้วยความตกอกตกใจไม่แพ้กัน เจ้าหล่อนหันไปหวังจะพูดกับชายหนุ่มข้างๆแต่ก็ต้องขมวดคิ้วทันทีเมื่อไม่มีคนที่ว่าแม้แต่เงา "เอ้า! แล้วอีกาไปไหนแล้วล่ะ?"

"..."

"..."

"จริงๆเลย สถานการณ์แบบนี้ยังจะไปเดินเพ่นพ่านกันอีก!"



ร่างเล็กที่กำลังวิ่งอยู่ในโถงทางเดินโล่งของปราสาทหินพลางปาดน้ำตาออกจากแก้มทั้งสองข้างด้วยความเสียใจ ริมฝีปากบางสีสดเม้มเข้าหากันแน่น ครั้นเมื่อเสียงฝีเท้าของทหารจำนวนหนึ่งก้องดังไปทั่วก็เหลียวหลังกลับไปมองด้วยความสงสัย

หมับ!


แรงดึงของใครบางคนพร้อมกับมือที่ยื่นมาปิดปากให้เข้าไปหลบไปหลืบเล็กๆของปราสาท ทำเอาหัวใจทุเรียนน้อยหายวูบ เขาเบิกตากว้างก่อนจะรีบตะปบมือนั้นด้วยมือข้างเดียวของตัวเอง

"กบฏ!! รีบหาตัวเร็วเข้า!"

เสียงของทหารกลุ่มนั้นวิ่งผ่านไปด้วยความร้อนรน เด็กน้อยในอ้อมกอดของร่างสูงเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วรีบสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของชายปริศนาอย่างแรง

ดวงตาสวยตวัดมองเจ้าของหน้ากากอีกาดำทมิฬที่มองเขาด้วยสายตานิ่งเฉย แล้วรีบเอ่ยปากถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นทันที "เกิดอะไรขึ้นครับ --คุณตามผมมาทำไม"

"นี่คือคำถามของคนที่ช่วยนายไว้จำเป็นต้องตอบใช่มั้ย?" คำถามที่เหมือนจะเป็นการทวงคำขอบคุณนั่นทำคนตัวเล็กฉุนขึ้นมาเล็กน้อย เขาเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นก่อนจะใช้มือข้างเดียวของตัวเองออกแรงผลักร่างนั้นออกไปจากหลืบนี่ด้วยแรงมั้งหมดที่มี แต่ร่างสูงตรงหน้ากลับนิ่งไม่ไหวติงแล้วรีบคว้าข้อมือบางเอาไว้ด้วยความรำคาญ "หยุด" 

"..." เด็กน้อยยอมเงียบ จ้องมองใบหน้าที่จริงจังของอีกฝ่ายแล้วเบนหน้าหนี

"อยากตายอยู่นี่หรือจะหนีไปกับฉัน"

ว่าไงนะ..?

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ" ชักเริ่มใจไม่ดีขึ้นมาแล้วสิ --คนตัวเล็กเงยหน้าจ้องอีกฝ่ายนิ่งไม่แพ้กัน 

"อยากรู้หรอ?"

"..." เขาเงียบอีกครั้ง ไม่รู้เลยว่ามันจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย พลันนึกถึงเสียงของทหารที่ตะโกนเสียงดังว่า 'กบฏ' ก็มีความคิดหนึ่งผุดเข้ามาในสมองของเขา


ตึกๆๆๆ


"รีบไปลากคอเจ้าหน้ากากทุเรียนมาเดี๋ยวนี้!!" เสียงหนึ่งแผดตะโกนดังลั่นขึ้นพร้อมๆกับฝีเท้าของนับสิบที่ดังขึ้นข้างหลังโถงทางเดินของร่างสูงจนคนตัวเล็กเริ่มแน่ใจขึ้นมาในทันที

"เขาเป็นอะไร.."

ดวงตาคมตวัดมองร่างตรงหน้านิ่ง ไม่ได้ตอบอะไรกลับไปให้เสียขวัญแต่กลับยื่นมือมาคว้ามือที่พันผ้าพันแผลแล้วออกแรงดึงให้เดินตามเท่านั้น "ตามมานี่"

ร่างบางขบริมฝีปากตัวเองแน่นจนห้อเลือด เรื่องทั้งหมดนี่มันซับซ้อนจนสมองเขาแทบจะระเบิดอยู่แล้ว ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีเองนะ ระหว่างที่เขาเดินออกมามีใครทำอะไรเจ้าชายหรือเปล่า..-- เขามองแผ่นหลังกว้างตรงหน้าที่เร่งฝีเท้าให้ไปยังทางออกแคบก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าถ้าเกิดออกไปยังไงคนอื่นก็จำได้อยู่ดี..

"เดี๋ยวครับ" เขารั้งแขนร่างสูงเอาไว้เบาๆ อีกาหนุ่มหันกลับมามองแล้วเลิกคิ้วถามทางสายตา "ผมว่าเราถอดหน้ากากออกเถอะนะครับ ยังไงก็ต้องถูกจับได้อยู่ดี"

"..." คนตัวสูงชะงักกึก ถ้าหากเขาทำแบบนั้นมีหวังไม่ได้ตายดีแน่.. หนำซ้ำอาจจะทำให้ประเทศบ้านเกิดเดือดร้อนไปด้วยก็ได้ "ฉันถอดไม่ได้" เขาพูดเสียงเย็น เด็กน้อยขมวดคิ้วทันทีกับประโยคนั้น

แล้วทำไมจะไม่ได้?

"ทำไม.."

"ถอดของนายออกคนเดียวก็พอ -- ฉันจะอ้อมไปฝั่งนู้น นายไปเอาม้าแล้วกัน" ทุเรียนน้อยพยักหน้าทันที แต่ก่อนที่คนตัวสูงจะเดินออกไปมือเรียวก็รีบเอื้อมไปรั้งเอาไว้เสียก่อน "อะไร"

"..ขอบคุณนะครับ"

"-- หน้าที่.." เขาไม่พูดอะไรกลับมาอีก คนตัวเล็กยอมปล่อยมือออกจากคนตัวสูงแล้วสาวเท้าไปยังโรงเก็บม้าข้างปราสาทพลางดึงหน้ากากออกไปด้วย


เห็นทีจะต้องจากกันแล้วสิ


ภาพลักษณ์ของหน้ากากทุเรียนกลายเป็นนักฆ่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้..

เขาโยนมันลงพื้นด้วยความขมขื่น ความรู้สึกกลัวถาโถมเข้ามาอย่างหนักจนแทบจะร้องไห้ เด็กน้อยเดินไปปลดเจ้าม้าตัวสีดำทมิฬที่คุ้นเคย ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนหลังมันอย่างรวดเร็ว


ตึกๆๆๆ


ร่างเล็กเบิกตากว้าง รีบออกตัวให้เจ้าม้าทะยานออกไปยังข้างหลังโรงเก็บม้าด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นแว่วๆพร้อมกับเสียงหอระฆังที่ถูกตีเป็นครั้งแรกในรอบสิบปีทำเขากลัวจับใจ

มันเป็นสัญญาณเตือนให้ประชาชนรู้ว่าเมืองนี้มีกบฏ..

เจ้าของหน้ากากหนามกวาดสายตามองไปรอบๆ หาคนที่บอกว่าจะมาเจอกันตรงนี้ เขากัดริมฝีปากแน่น นัยย์ตาสีน้ำตาลสวยสั่นเครือพอๆกับมือของเขาในตอนนี้

ไม่ใช่ว่าเขาถูกหลอกให้พามาตายหรอกนะ..


พรึ่บ


คนตัวเล็กสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ พอหันไปมองถึงได้รู้ว่าเป็นคนที่เขากำลังตามตัวอยู่ -- เพียงแต่ใบหน้าหล่อเหลาไร้การปกปิดจากหน้ากากอีกาดำเนี่ยสิ..

"เร็วเข้า! มันอยู่ทางนู้น! ..ทหาร!!"

ร่างสูงถอนหายใจออกมาพลางสะบัดสายบังเหียนม้าแรงๆให้เจ้าม้าคู่ใจออกตัววิ่ง เด็กหนุ่มนั่งตัวเกร็ง เหลือบมองข้างหลังก็เป็นใบหน้าคนตัวสูงที่อยู่ห่างเพียงนิ้วมือ เขาลอบกัดริมฝีปากแน่น เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะขลาดเขินเหมือนหญิงสาว..


หัวใจเขาควรจะอยู่ที่เจ้าชายสิ


แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะ?


เสียงปืนดังลั่นตามมาพร้อมกับม้าเร็วหลายตัวที่ฝ่ากลุ่มชนเข้ามาจับกุมตัวทั้งสอง คนตัวเล็กหยีตา หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรระหว่างเสียงฝีเท้าของม้ากับเจ้าของหน้ากากอีกาดำ

"นายทำอะไร" น้ำเสียงแหบพร่าถามด้วยความร้อนใจแม้ว่าจะรู้คำตอบก็ตาม ตอนนี้ดาบก็ไม่น่ากลัวเท่าเสียงปืนหลายสิบกระบอกที่จ่อมาทางเขาเพียงจุดเดียว

"ผมเปล่า!" คนตัวเล็กส่ายหน้า เขาจะทำอะไรได้หลังจากดื่มไวน์ที่เจ้าชายเป็นคนยื่นให้เองกับมือ!

ถ้าเขาเป็นคนหยิบไวน์นั่นสิถึงจะเข้าเค้าหน่อย

"งั้นพวกนั้นคงโชคร้ายหน่อย"

เด็กหนุ่มขมวดคิ้วฉับ เหลือบมองคนตัวสูงแล้วถามต่อทันที "ทำไมครับ?"

เจ้าของฉายาอีกาดำยกยิ้ม เขายัดสายบังเหียนใส่มือคนตัวเล็กก่อนจะล้วงหยิบอาวุธสีดำขึ้นมาตรงหน้าเด็กหนุ่ม "เคยเอากระสุนมาจ่อระเบิดมั้ยล่ะ?"

เขาไม่รอช้า ดึงสลักระเบิดพร้อมขว้างมันไปข้างหลังทันที กลุ่มทหารพากันตกใจร้องลั่น ดึงสายบังเหียนก่อนจะพากันหลบหัวซุกหัวซุน

"หลบเร็ว!!"

แต่ใช่ว่าจะทันเสียเมื่อไหร่..


ตู้ม!!


"อ้ากก!"

ร่างสูงแค่นหัวเราะ เขามองเด็กหนุ่มที่หันหลังไปมองกลุ่มคนนั้นด้วยแววตาตระหนกก่อนจะเหลือบมองเขาด้วยสายตาฉายแววสงสัยไม่ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก..

"ทำไมคุณถึงช่วยผม" คำถามเดิมหลุดออกมาจากริมฝีปากบางอีกครั้ง

"ก็บอกแล้วไงว่าเป็นหน้าที่"


หน้าที่คนรักน่ะนะ..



TBC.

กลับมาแล้ววว หลังจากที่ห่างหายยย กันนานนับเดือน

//จนฟิคจบไปแล้วเรื่องนึง..

ขอโทษด้วยจริงๆนะคะ เพราะว่าไฟล์หายเลยท้อหนักมาก

บวกกับงานที่โคตรจะถาโถมของอาจารย์อีก

เลยต้องมานั่งระลึกชาติแต่งใหม่ทั้งหมดTT

ขอโทษจริงๆนะคะ เอาไว้เจอกันตอนหน้านะ!!



PS. ลิงค์จอง+โอนและรายละเอียดสำหรับฟิค ENCHANTED นะคะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #354 Gokowgo (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2560 / 23:30
    แหมมมมมมมมม ให้ทะลุโลกจักรวาลไปเลยค่าาาาาาา พี่กาาาาาา แหมมมมมมม สงสารพี่โจ้โว้ยยยย ใครวางยาพี่เราจะไปจัดการมัน โว้ยยยยย พี่โจ้ มารักหนูเถอะ องค์ชายย ฮืออ สงสาร พิมพ์ไม่ถูกแล้ววว อารมณ์ตีกันไปหมด ตายๆๆๆๆ //ใจสั่นหมดแล้ว ไม่รู้ว่าสั่นเพราะฟิน หรือสงสาร โอ้ยยยสับสน ฮืออออออ รออ่านต่ออยู่นะคะ ต้องจบนะคะ ออกเล่มนะคะ ซื้อแน่ๆ สัญญาค่ะ
    #354
    0
  2. #347 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 01:03
    ประโยคสุดท้ายนี่อวยตัวเองมากเลยน่ะเฮียกาแต่ก็เป็นความจริงนิเนอะ
    #347
    0
  3. #346 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 00:25
    หน้าที่ของคนรัก แหมมมมมมมมมมมมมม แหมมมมมมมมมมมมมมมมแหมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
    #346
    0
  4. #345 torao-d-water (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 22:17
    ประโยคสุดท้ายนี้คือออออออแบบบบบ กรี๊ดดดดดด โว้ยยยย!!!//จุดพลุปิดซอยฉลอง!!!!
    #345
    0
  5. #344 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:34
    คะแนนขึ้นแล้วเฮียทำคะแนนเร็ว!!!
    #344
    0
  6. #343 DuckMarz (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 21:15
    มาอัพพพให้เเล้ว ขอบคุณนะคะ
    ทุเรียนเริ่มหวั่นไหวเเล้ว ดีใจจัง ขอให้รักอีกาไวไวน้าาา
    #343
    0
  7. #342 Pronatchapolly (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:31
    งื้อออออออออมาอัพเเล้ววว
    #342
    0
  8. #341 Oum (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2560 / 20:03
    ตื่นเต้นเลยย..//เขิลแทนทุเรียน
    #341
    0