King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 28 : REBEL

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

26

REBEL



ร่างของหญิงสาวเดินออกมาจากห้องแล้วรีบเร่งฝีเท้าตามแผ่นหลังเล็กๆของเด็กหนุ่มเจ้าของหน้ากากทุเรียน ลมปริศราพัดผ่านใบหน้าจนเธอรู้สึกชาวาบ หากแต่กลับไม่ได้ทำให้แผนการครั้งนี้จะพังลงได้


ซาร่าเหยียดยิ้ม


"คุณทุเรียน" เรียกด้วยน้ำเสียงเย็นๆ รีบสาวเท้าเข้าหาร่างเล็กที่หันมามองเขาด้วยความสงสัย หล่อนยื่นถุงกำมะหยี่ในมือให้ก่อนจะระบายยิ้มออกมาบางๆ "คุณทำนี่ตก"



อีกฝ่ายเลิกคิ้วทันที มือเรียวที่พันผ้าพันแผลรีบยกปฏิเสธพัลวัน "นั่นไม่ใช่ของผมครับ คุณคงเข้าใจผิด" เสียงหวานรีบตอบ เข้าถอยหลังไปเล็กน้อยก่อนจะก้มมองของในมืออีกฝ่าย

"จะไม่ใช่ได้ยังไงกันล่ะคะ? ฉันเห็นมันหล่นอยู่ข้างหน้าประตูเลยวิ่งมาคืน -- หึ รับไปเถอะค่ะ" เธอยัดของในมือให้อีกฝ่ายที่ไม่กล้าแม้แต่จะปฏิเสธ ดวงตากลมโตทมิฬจ้องลึกลงไปในแววตาระริกของคนตัวเล็กก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาในใจ นี่น่ะหรอ? คนที่จะทำให้ชีวิตของเธอพังพินาศถ้าไม่รีบกำจัดไปให้สิ้นซาก..


เด็กตัวเล็กๆจะสามารถทำได้จริงๆน่ะหรอ?


"..." เจ้าของหนามน้อยขมวดคิ้วครุ่น คิดไม่ออกว่าตัวเองเอามันมาจากไหน พลันสมองก็นึกไปถึงร่างสูงที่นั่งข้างๆเขาที่โต๊ะอาหารก่อนจะคลายความสงสัยออกไปบ้าง หากแต่กลับรู้สึกแปลกอย่างบอกไม่ถูก..

"ที่จริงแล้วฉันจะมาคุยกับคุณเรื่องการแข่ง -- ไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นหรอกนะคะ ฉันคิดว่าไม่มีใครน่ากลัวไปมากกว่าอีกาดำแล้วแหล่ะ ..บางทีคุณอาจจะชนะเขาได้" หล่อนร่ายยาวจนเขาจับใจความสำคัญแทบไม่ถูกแต่ก็ค้อมให้น้อยๆเป็นการขอบคุณ "ฉันจะคอยดูคุณอยู่นะคะ"

"ขอบคุณครับ"

"แล้วออกมาแบบนี้ -- ระวังตัวด้วยนะคะ อะไรๆก็เกิดขึ้นได้" พูดเท่านั้นแล้วยิ้มเป็นการส่งท้าย หล่อนหันหลังเดินกลับไปที่โถงทางเดินเงียบเพื่อไปร่วมโต๊ะกับคนอื่นๆ ริมฝีปากสีเข้มเหยียดยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะพึมพำกับตัวเองด้วยภาษาอะไรบางอย่าง--



````````````````````



ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายเข้าไปแล้ว แต่ลอร์ดเต็ดก็ยังยืนยันว่าจะเลี้ยงอาหารเลิศหรูให้กับทายาทเจ้าของประเทศ ซึ่งมารยาทของเจ้าชายคือไม่ปฏิเสธผู้ที่ยื่นความหวังดีให้ เขายืนอยู่ที่สวนโดยมีทหารคอยติดตามสองคน ทอดมองไปยังสองร่างที่กำลังพูดคุยด้วยสีหน้าคร่ำเคร่งผิดจากเดิมลิบลับ หากแต่ก็ทำให้เขาไม่ชอบอยู่ดีนั่นแหล่ะ

โต๊ะยาวถูกจัดไว้ที่สวนพร้อมกับเหล้าหลากชนิดที่เรียงรายกันเต็มไปหมด อีกทั้งยังมีของทานเล่นและของหวานให้ลิ้มรสจนเจ้าของหน้ากากปลาหมึกเผลออุทานออกมา ทำเอามังกรสาวรีบปราบกริยาเอาไว้แทบไม่ทัน

ด้วยความที่ครั้งนี้จะเป็นการเลี้ยงส่งท้ายที่แม้จะหุนหันไปบ้าง แต่ก็ยังมีสาวผู้ดีมากหน้าหลายตาเข้ามาเยี่ยมเยือนบ้างไม่น้อย-- วงดนตรีที่หอบแฮ่กด้วยความเหนื่อยยังคงบรรเลงบทเพลงไม่ให้เงียบเหงาอย่างเต็มความสามารถ แต่สมองของเจ้าชายหนุ่มกลับขาวโพลนราวกับว่าไม่มีสิ่งใดอยู่ตรงหน้าสักอย่างเดียว

"เป็นอะไร?" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้คนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนเหม่อไม่พูดไม่จากับใครสักแอะจนเขาคิดว่าอีกฝ่ายหลับในไปแล้ว

"เปล่าครับ" ตอบเท่านั้นแล้วหันหน้าหนี ไม่อยากจะนึกถึงเหตุการณ์กับร่างสูงเลยจริงๆ-- ถึงจะพอคุยกันได้บ้างแต่ถ้าให้เลือกก็ขออยู่เฉยๆ ไม่สุงสิงด้วยดีกว่า

"-- เห็นเขามองนายมาตั้งนานแล้ว" เขาแค่นหัวเราะเบาๆอย่างประชดประชัน "ไม่ไปคุยหน่อยหรอ?" ประโยคคำถามนั้นทำเอาคิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจ หันมามองคนเดาอารมณ์ยากแล้วก็ได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างจำใจเท่านั้น


อะไรของเขา?


เดี๋ยวโกรธขึ้นมาคนที่เดือดร้อนก็ต้องเป็นเขาอีกไม่ใช่หรือไง?

"ไม่ล่ะครับ"

"หึ ตัดใจแล้วงั้นสิ? .. ง่ายจังนะ" พูดเบาๆทิ้งท้ายก่อนจะหลบไปยืนอยู่กับเจ้าของหน้ากากสีทองอร่ามที่กำลังยืนหัวเราะกับท่าทางของปลาหมึกสาวที่เอาแต่กินไม่สนใจใคร ฟันคมขบกัดที่ริมฝีปากของตัวเองแล้วกระดกบรั่นดีในมือรวดเดียวจนหมดแก้ว



ได้โอกาสก็ใช้จังหวะนั้นพูดขออนุญาติจากลอร์ดเสนาที่พูดเรื่องการเกษตรในเมืองทางตะวันตกเพียงสักครู่ เขาอึกอักไปเล็กน้อยแล้วยอมค้อมตัวให้อีกฝ่ายก่อนจะเดินไปหาข้างสาวสวยที่กำลังทานผลไม้อยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก ร่างโปร่งเหลือบมองตามร่างท้วมๆนั่นไปก่อนจะจัดเสื้อผ้าของตัวเองให้เรียบร้อยแล้วสาวเท้าเดินตรงไปทางเจ้าของหน้ากากทุเรียนทันที

"สวัสดีตอนบ่าย" เสียงทักทายที่คุ้นเคยนั่นทำให้คนตัวเล็กต้องชะงักไปชั่วครู่ อยากจะเดินแต่คงดูไม่ดีนักจึงตัดสินใจหันไปประชันหน้ากับอีกฝ่ายด้วยหัวใจที่สั่นคลอนไม่น้อย

"..." ได้แต่นิ่งเงียบแล้วกำแก้วในมือแน่นอย่างไม่คุ้นชิน เขาควรจะทำหน้าแบบไหนหรอหลังจากที่รู้ว่าคนที่ตัวเอง 'เคย' รักเป็นถึงเจ้าชายที่สูงศักดิ์ -- แถมยังเป็นเจ้าชายที่ไม่รักษาคำพูด..พูดเท็จไปทั่วโดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอย่างเขา..

ใช่.. เขาจะไม่รักอีกฝ่ายอีกต่อไป คนที่เขารักคือหน้ากากจิงโจ้ที่ตายไปในสนามวันนั้น--


อย่างที่เขาว่าจริงๆ


ว่าหน้ากากสามารถช่วยทำให้เรามองคนๆนึงเปลี่ยนไปได้


แม้เมื่อคนๆนั้นถอดหน้ากากแล้วจะเป็นคนที่เราเกลียดก็ตามที..


"จะไม่คุยกับฉันหน่อยหรอ..?" เอ่ยถามด้วยเสียงแผ่ว ดวงตาสีฟ้าหมองลงถนัดตาเมื่อจ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากอีกฝ่าย

"..." เขาเงียบ กัดฟันแน่นข่มน้ำตาไม่ให้เอ่อล้นมาในตอนนี้ -- ทำไมนะ? ทำไมคนที่เขาไว้ใจจะเป็นคนที่โกหกเขาเสมอ? ทั้งที่เขากลับเปิดใจ ไม่เคยพูดคำไหนเป็นเท็จสักนิด..

"พูดกับฉันเดี๋ยวนี้ -- นี่คือคำสั่ง"

"..." เขาเงยหน้ามองคนบ้าอำนาจแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ "ขออภัยพะยะค่ะที่ทำให้องค์ชายไม่พอพระทัย.. แบบนี้ดีขึ้นบ้างไหมพะย่ะค่ะ?"

"พูดกับฉันแบบเดิมเดี๋ยวนี้"

"นั่นก็เป็นคำสั่งหรือพะย่ะค่ะ?"

"ทุ" เขากดเสียงต่ำ จับข้อมือบางที่ถือแก้วอยู่พลางเหลือบมองคนอื่นไปด้วย


หึ.. กลัวคนเห็นสินะ


จู่ๆความคิดที่อยากจะอาละวาดมันก็ผุดขึ้นมาเสียอย่างนั้น คนตัวเล็กเหยียดยิ้มน้อยๆ แววตาที่แฝงไปด้วยความน้อยใจเริ่มรื้นน้ำตาขึ้นมา

"ปล่อยผม.." เขาเอ่ยเสียงแข็ง หลบดวงตาที่ตวัดกลับมามองแล้วชักข้อมือของตัวเองเข้าหาตัว 

"..." เขามองการกระทำที่เปลี่ยนไปนั่นด้วยหัวใจที่หล่นวูบ.. ความเจ็บปวดเข้าแทนที่ทันที "ขอโทษ" ริมฝีปากหนาเอ่ยออกไปตามความรู้สึก มองคนตรงหน้าไม่วางตา.. -- เปลี่ยนไปแล้วจริงๆด้วยสินะ

"..."

"ดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิ.." พูดเสียงแผ่วแล้วหลุบมองต่ำ อยากจะดึงเข้ามากอดแต่ก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะถูกมองไม่ดี-- เขาเป็นเจ้าชาย และหน้ากากหนามนี่ก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดา.. นั่นคือขอเท็จจริง

"..." ไม่ได้ปฏิเสธอะไรแต่ก็ยอมเดินตามอีกฝ่ายไปที่โต๊ะยาวฝั่งเครื่องดื่มเงียบๆ ร่างสูงหยิบแก้วใหม่ขึ้นมาแล้วหันกลับมามองคนตัวเล็กที่ทำแบบเดียวกันด้วยหัวใจที่เจ็บปวด

"รู้ใช่ไหมว่าไม่ได้อยากโกหก.." พูดเสียงแผ่วแล้วจ้องลึกลงไปที่ดวงตาอีกฝ่าย.. -- ไม่มีเขาอยู่ในนั้นอีกต่อไปแล้ว

"..."

"อย่าเงียบแบบนี้ ..นายจะด่าอะไรฉันก็ได้" คราบของคนเจ้าเล่ห์ ขี้เล่นของหน้ากากจิงโจ้หลุดหายไปแล้ว ทิ้งไว้แค่เพียงความอ่อนแอภายในจิตใจของคนตัวสูงที่รักคนตรงหน้าสุดหัวใจ..

"ครับ" ตอบรับเบาๆก่อนจะพยักหน้าเข้าใจ  "ผมเข้าใจแล้ว" สรรพนามถูกเปลี่ยนไปเป็นแบบเดิม แต่การกระทำและคำพูดนั่นมันไม่เหมือนทุเรียนที่เขาเคยรู้จักเลย.. "เท่านี้-- ก็พอสำหรับบทสนทนาวันนี้แล้วใช่ไหมครับ?" ดวงตาเรียวภายใต้หน้ากากรื้นน้ำตาก่อนจะหันหน้าหนีหลบอีกฝ่ายที่จ้องเขาไม่วางตา

"ทุ-- อย่าเพิ่ง.."

"ขอโทษครับ แต่ผมขอตัวก่อน" พูดจบก็วางแก้วลงบนโต๊ะแล้วรีบเร่งฝีเท้าออกมาจากตรงนั้นทันที เขาปล่อยให้ความอ่อนแอไหลออกมาเป็นน้ำตาแล้วกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้

ฝ่ายคนตัวสูงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม จ้องมองแผ่นหลังเล็กๆไปด้วยความคิดมากมายที่ตีกันยุ่งเหยิงไปหมด.. 


หนึ่งในนั้นคือการที่เขาต้องปล่อยให้คนๆนั้นไปเจอคนที่เหมาะสมกว่าตัวเอง..


ดวงตาสีฟ้าทะเลเอ่อคลอไปด้วยน้ำตาสีใส มือหนาที่ถือแก้วบีบแน่นไม่ต่างจากหัวใจของเขาในตอนนี้.. ก้มหน้ารับกับผลที่เกิดขึ้นแล้วยกบรั่นดีขึ้นกระดกรวดเดียว


เคร้งง!!


เสียงแก้วตกลงบนพื้นหันเหความสนใจของคนรอบข้าง คนตัวสูงเบิกตากว้างพร้อมกับใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดน่ากลัว เขาเอามือทั้งสองข้างกุมต้นคอของตัวเองเอาไว้แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาตามแก้ม

"อ่อกก"

เสียงชุลมุนวุ่นวายเกิดขึ้นแทบจะในทันที ลอร์ดหนึ่งที่อยู่ใกล้ที่สุดตรงนั้นรีบปรี่เข้ามาหาร่างที่ทรุดฮวบลงไปกับพื้นแล้วเอ่ยปากสั่งทหารคนหนึ่งไปตามหมอหลวงมาอย่างรวดเร็ว

"องค์ชาย! องค์ชายพะย่ะค่ะ!" เขาหันไปคว้าแก้วที่ตกขึ้นมาดมก็ต้องเบ้หน้าออกทันที "ไปรีบตามหมอคนอื่นมาสิ เร็วเข้า!!!"

"แค่กกๆ" เขาสำลักเลือดออกมาก่อนจะบีบเข้าที่ต้นแขนของลอร์ดหนึ่งแน่น "ท..ทุ.. อึกก--ทุ..ระ--เอียะ แค่กๆ"

"..." ลอร์ดหนึ่งขมวดคิ้ว แล้วพึมพำตามเสียงนั้นบ้าง "ทุ..เรีย? ทุเรียน.. หมายถึงหน้ากากทุเรียนหรอพะย่ะค่ะ?!" เขาหันไปหาลอร์ดนุ้ยทันที ร่างเล็กๆรีบสอดสายตามองหาคนที่หายไปจากงานตอนนี้ก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง

"เขาหายไปแล้ว!"



"ทหาร!! ยืนเซ่อทำไมอยู่เล่า! ไปจับตัวกบฏมาสิ!!"



TBC.

ตั่ยแล้วววว จะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้นะ

ครุ่นครีสสส

ปล.ขออภัยที่ไม่ได้ใช้ราชาศัพท์น้า.. นี่เอามาจาก GOT ล้วนๆเลย

555555 ขออภัยด้วยค่ะ

ปล.2 งานเยอะหน่อยนะคะ น๊านน นานจะอัพที

แต่จะพยายามมาแต่งจนจบให้ได้ค่ะ! Fighting!

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #360 Hanahaha (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 19:25

    เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว///อื้อ~~น้องเป็นคนร้ายโดยที่ไม่ได้ทำอะไรผิด

    #360
    0
  2. #340 Oum (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 20:02
    คิดถึงอ่ะฮือ
    #340
    1
    • #340-1 ssleepyzz.(จากตอนที่ 28)
      20 มิถุนายน 2560 / 18:24
      รอหน่อยนะคะ กลับมาแน่นอนน คิดถึงเหมือนกันค่ะ TT
      #340-1
  3. #339 Marita nt. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 22:53
    อะไรรรร เกิดอะไรขึ้นนนน เราเชื่อน้องทุไม่ได้ทามมมม มั้ง555555 พี่อีกาอย่าหายบ่อยจิ คอยเชียร์ไรท์อยู่น้าาา
    #339
    0
  4. #338 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 06:02
    อ้าว โจ้ไมพูดงั้นอ่ะ!!!!
    #338
    0
  5. #337 eifieslayer (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:48
    ทุทำอารายยยยยลูกกกก//แม่เชียร์หนูกับโจ้ใจจะขาด//ทำไมลูกทามบับบบนี้ยยยยย
    #337
    0
  6. #336 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2560 / 23:20
    องค์ชายทำไม่พูดแบบนั้น ทุเรียนเสียหายหมด ทุยังไม่ได้ทำอะไรเลยยย ห้ามใครทำไรทุน้า
    #336
    0