King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 27 : PRINCE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 379
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 พ.ค. 60

25

PRINCE



คนตัวเล็กนั่งนิ่งอยู่ข้างๆร่างสูงของคุณสีดำที่กำลังมองหน้าเขามากว่ายี่สิบนาทีแล้ว ไม่ว่าจะขยับเขยื้อนไปตรงไหน มองใคร หรือเหลือบมองประตูใหญ่ภายในปราสาทหิน การกระทำเหล่านั้นก็อยู่ในกรอบสายตาของอีกาหนุ่มตลอดเวลา.. 

พวกเขาทุกคนกำลังนั่งรอเจ้าของหน้ากากจิงโจ้ที่เมื่อสองวันก่อนถูกดึงเข้าไปในปราสาทเพื่อทำการพูดคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในสนาม ไม่รู้หรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากนี้ แต่ที่รู้ๆคือตอนนี้ทุกอย่างถูกระงับเอาไว้ และจะเริ่มการแข่งต่อเมื่อทุกอย่างสงบลง ส่วนเขา-- ไม่ได้มีผลพลอยได้เลยแม้แต่น้อย

เพราะเมื่อเข้าใกล้ตำแหน่งนั่นใกล้เท่าไหร่ ก็เหมือนกับเป็นการเดินไปยืนอยู่ที่หน้าผาสูงชันมากเท่านั้น -- เขาหันไปมองต้นเหตุที่ทำให้เขาเป็นกังวลมากขนาดนี้ คุณสีดำมองเขานิ่งๆเหมือนอย่างเคย.. แต่การกระทำมันต่างออกไปยังไงชอบกล

ทุกอย่างที่คนตัวสูงแสดงมันออกมามันทำให้เขาสับสนทุกครั้งว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไงกันแน่ บางครั้งก็โมโห บางครั้งก็ดูเศร้า บางครั้งก็เงียบ บางครั้งก็เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการจนเขาตามไม่ทัน

"น่าตกใจดีเนอะ" เสียงเจื้อยแจ้วของหญิงสาวเจ้าของหน้ากากปลาหมึกพูดขึ้น หล่อนกอดอกวางท่าแล้วพูดต่อ "ใครจะไปคิดว่าคนแบบนั้นจะเป็นเจ้าชาย"

"ระวังคำพูดหน่อย" หญิงสาวข้างกายปรามเสียงเรียบ "คนที่เธอพูดถึงคือทายาทของเกลนดอน ไม่ใช่เพื่อนเล่น"

"ก็แค่พูดถึงเหตุผลเอง -- คนเราใส่หน้ากากจะทำอะไรก็ได้" หล่อนจิ๊ปากอย่างขัดใจ ปรายตามองหนุ่มหน้ากากสีทองที่นั่งเงียบฝั่งตรงข้าม "นายก็เหมือนกัน"

"...อะไร?" เขาเลิกคิ้วสงสัย

"เรื่องบนสนาม" ปลาหมึกถอนหายใจ "โล่งอกไปทีที่อย่างน้อยพวกนั้นก็มีเหตุผลพอที่จะไม่ตัดสินลงโทษประหาร"

"นี่" มังกรเรียกเสียงเขียว "จะไปพูดให้เสียขวัญทำไม เรื่องมันจบไปแล้ว"

"จิ๊"

"ก็จริงอยู่ที่เป็นโชคดีของผม" ระฆังยิ้มบางๆแล้วหันไปมองร่างสูงที่นั่งข้างๆด้วยสายตานิ่งเฉย "แต่บางที.. ก็อาจจะมีคนโชคดีกว่าก็ได้นะครับ"

คนตัวเล็กชะงักกึก เหลือบตามองเจ้าของหน้ากากสีทองก่อนจะเลื่อนสายตามองคุณสีดำที่เบนสายตาไปทางอื่นแล้ว


นี่คุณระฆังก็รู้?


จริงหรอ..


"นายพูดเรื่องอะไร?" เจ้าของหน้ากากสีม่วงเข้มขมวดคิ้วครุ่น นี่เขากำลังพูดถึงอะไรกันแน่?

"เปล่าหรอกครับ ก็.. ยังมีอีกหลายคนเลยที่โชคดีกว่าผม" เขาหัวเราะเบาๆ


แอ๊ดด..


"..." ร่างเล็กหันไปมองที่ประตูใหญ่ เจ้าของร่างสูงที่คุ้นเคยเดินเข้ามาพร้อมกับลอร์ดและเลดี้อีกเจ็ดแปดคน เขาลุกขึ้นยืนตามมารยาทแล้วมองตามคุณสีฟ้ากำลังเดินอาดๆไปนั่งที่หัวโต๊ะอีกฝั่ง ตามด้วยลอร์ดเต็ดและเลดี้ตั๊กที่ประกบข้าง

"ขอโทษทีมาช้า -- หวังว่าทุกคนคงจะไม่รอเก้อนะ" เขามองใบหน้าหวานภายใต้หน้ากากแล้วเลื่อนสายตามาที่ร่างสูงที่ยืนจ้องเขาด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนที่เคยเป็น

"ไม่เป็นไรหรอกพะยะค่ะ -- บางที่พระองค์ควรจะมีเวลาอยู่กับเรื่องตัวเองบ้าง" ร่างสูงพูดเสียงเรียบ เหลือบมองลอร์ดและเลดี้ที่หลุบตามองพื้นด้วยความกังวลแล้วนั่งตามเจ้าชายร่างโปร่งที่ปรายตามองกลับ


เขารู้ว่ามันเป็นคำด่า..


"เอาเถอะ --" เขายกยิ้มแล้วหันไปหาลอร์ดเต็ดที่กำลังนั่งลงข้างๆ "ยังไง.. เราก็ต้องขอบคุณจริงๆที่มีน้ำใจให้เราอยู่ต่ออีกนิด"

"พะย่ะค่ะ องค์ชาย -- ที่จริงแล้วองค์ราชินีก็มีรับสั่งให้กลับตั้งแต่เช้า.."

"ช่างเรื่องนั้นเถอะ เราบอกท่านแม่แล้ว" เขาพูดปัดๆ "ไม่รู้จะขอโทษพวกท่านยังไงดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น"

สภาย่อยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หันไปมองผู้เข้าแข่งขันแล้วไม่รู้จะตอบยังไง ในเมื่อทุกคนทำแบบนี้ก็เพื่อจะกำจัดผู้ที่ด้อยกว่าออกไปแท้ๆ

"เรื่องนี้-- เราคุยกันวันหลังเถิดพะย่ะค่ะ" ลอร์ดเต็ดซับเหงื่อตามขมับ ส่งสายตาให้คนสนิทที่ยืนอยู่หน้าประตูแล้วพูดต่อ "เรา.. มาทานอาหารค่ำกันดีหรือไม่พะย่ะค่ะ -- บางที่พระองค์อาจหิวแล้ว"

"อืม.. รบกวนด้วยนะ" ว่าในขณะที่สายตายังคงจับจ้องไปที่คนตัวเล็กที่นั่งไกลออกไปอีก

เจ้าของหน้ากากอีกาดำกำมือแน่น หันไปมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้าแล้วเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่พันผ้าพันแผลเอาไว้ ร่างบางสะดุ้งเฮือกก่อนจะทำท่าดึงมือออก แต่อีกฝ่ายกลับกุมมือเขาเอาไว้พร้อมสายตาที่ฉายแววไม่พอใจอยู่ลึกๆ


เกิดอะไรขึ้น?



มื้อค่ำในวันนี้เต็มไปด้วยเสียงพูดคุยของเหล่าสภาย่อยและเจ้าชายตัวสูงที่พูดคุยอย่างไม่ถือตัว สายตาคู่สีฟ้าถูกเลื่อนมาจับจ้องร่างเล็กกับอดีตเพื่อนสนิทอยู่บ่อยครั้งเพียงเพราะเสียงพูดคุยแว่วๆกับท่าทีไม่น่าไว้ใจแบบนั้น

"อะไรครับ.." เสียงหวานพูดเรียบๆในขณะที่ตักมันบดเข้าปาก ร่างสูงถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเอื้อมมือไปเช็ดเศษขนมปังที่มุมปากเล็ก

"กินระวังๆ" พูดเท่านั้นแล้วหันไปสนใจกับบทสนทนาของเหล่าสภาต่อ คนตัวเล็กนิ่งไปสักพักแล้วเช็ดปากตัวเองอีกรอบ น่าแปลกที่การกระทำเท่านั้นสามารถทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวกับอีกฝ่ายขึ้นมาอีกครั้ง

ดวงตาคู่สวยเหลือบมองจานของอีกฝ่ายที่แทบจะไม่มีอะไรอยู่เลยสักนิดทั้งที่อาหารก็วางเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะ ผิดกับหน้ากากปลาหมึกที่กินหมดไปกว่าสองจานแล้วแต่ก็ยังเคี้ยวไส้กรอกหนุบหนับอยู่เต็มปาก

ก็ไม่ใช่ว่าอยากเป็นคนใจร้ายอะไร.. เขาตัดสินใจกับตัวเองสักพักแล้วเอื้อมมือไปสะกิดไหล่หนาที่หันหลังให้เขาอยู่ -- ร่างสูงเลิกคิ้ว มองคนตัวเล็กที่ทำหน้าเหมือนเด็กทำความผิดแล้วยิ้มมุมปาก..


เวลาว่าง่ายก็น่ารักดีอยู่หรอก


"ไม่หิวหรอครับ?" คำถามนั้นทำเอาเขาแปลกใจไปชั่วครู่ ไม่ใช่ว่าอีกฝ่ายโกรธเขาอยู่หรือ? หรือกำลังทำให้คนที่นั่งอยู่หัวโต๊ะหึงกันแน่..

"อืม" ความไม่พอใจเริ่มแสดงออกมาทางสีหน้า เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ตัวใหญ่ ปรายหางตามองอดีตเพื่อนสนิทที่คุยกับลอร์ดนุ้ยในขณะที่สายตาก็ยังมองมาทางนี้..

"…ผมว่าคุณควรกินนะ" คนตัวเล็กว่า

"..." เขาเงียบ ถ้าเกิดว่าเด็กคนนี้อยากให้ไอเจ้าชายนั่นโมโหจริงๆเขาก็คงต้องเล่นให้สมบทบาทขึ้นมาหน่อย.. ใช่รึเปล่า?

"..." มองเจ้าของหน้ากากหนามที่พยายามหั่นสเต็กเนื้อด้วยท่าทีลำบากแล้วก็ต้องยื่นมือเข้าไปช่วยอีกครั้ง

"มานี่" เขาดึงส้อมและมีดออกจากมือคนตัวเล็กที่เหวอไปเรียบร้อยแล้ว เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะอ้าปากพูดก็จ้องกลับไปนิ่งๆจนต้องปิดปากเงียบอีกครั้ง -- ร่างสูงหั่นชิ้นเนื้อให้พอดีคำแล้วยื่นไปใกล้ปากสีพีชที่คว่ำลงเล็กน้อยแสดงความไม่พอใจ

"ผมกินเองได้"

ยังดีหน่อยที่ทั้งคู่นั่งไกลที่สุดจึงไม่มีใครได้ทันสังเกต เว้นเสียแต่เจ้าของริมฝีปากสีเข้มที่เหยียดยิ้มเล็กน้อย หล่อนหันไปมองท่าทีขององค์ชายที่กำมือแน่นพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองแล้วยกไวน์แดงขึ้นจรดริมฝีปาก

"อย่าดื้อได้ไหม? -- อ้าปาก"

"..." เขาขมวดคิ้วนิดๆแล้วยอมอ้าปากงับชิ้นเนื้อที่จิ้มไว้กับส้อม ถอนหายใจออกมาแล้วเบนหน้าหนีปฏิเสธการกินจากคนตัวสูง อีกาหนุ่มวางมีดและส้อมลงบนจานแล้วหันกลับไปตักมันบดใส่จานตัวเองบ้าง


ไม่คุยก็ไม่ต้องคุย


ไม่น่าพูดดีด้วยเลย--


"เอ่อ.. ไหนๆ -- พระองค์ก็จะกลับอยู่แล้วนะเพคะ" เลดี้อ้วนพูดขึ้นด้วยท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัว เหลือบมองลอร์ดเต็ดที่นั่งข้างๆคนตัวสูงแล้วพูดต่อ "พวกเราก็อยากจะเลี้ยงไวน์ชั้นดีกับเครื่องบรรณาการเล็กๆน้อยๆ" สิ้นเสียง ลอร์ดหนึ่งก็หันไปหาทหารหนุ่มที่อยู่ข้างประตู เขาพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินไปนำคนถือน้ำเมาชั้นยอดของเมืองมาหลายเหยือก

"ขอบคุณ" เขาพูดเสียงเรียบ แล้วมองแก้วสีทองที่บัดนี้มีน้ำสีม่วงแดงบรรจุอยู่เต็มแก้ว เขารอให้ทหารหนุ่มยศน้อยไล่เทจนครบทุกคนแล้วยกแก้วขึ้นมาตรงหน้า "ดื่ม"

ทุกคนยกแก้วขึ้นมาชูตรงหน้าเล็กน้อยแล้วยกดื่ม ดวงตาสีฟ้ามหาสมุทรจ้องมองคนตัวเล็กที่เบ้หน้าเล็กน้อยกับรสชาติประหลาดของเครื่องดื่มตรงหน้า มือเรียววางแก้วลงบนโต๊ะแล้วหยิบน้ำเปล่าข้างๆขึ้นดื่มแทน

"รู้ว่ากินไม่ได้ก็ยังจะกิน" เสียงทุ้มพูดเอ็ดเบาๆแล้ววางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะ เขาเอื้อมมือไปหยิบแก้วของอีกฝ่ายขึ้นมาแล้วเลื่อนถ้วยน้ำชาของตัวเองให้ -- คนตัวเล็กเงยหน้ามองคุณสีดำที่จู่ๆก็พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือด้วยความงงงัน 


ผีเข้าผีออกแฮะ..


"ขอบคุณ" พูดห้วนๆตัดบทสนทนาแล้วเอาผ้าออกจากตัก ร่างเล็กลุกขึ้นยืนท่ามกลางสายตาที่หันมาจับจ้องเขาเป็นตาเดียวแล้วพูดเสียงเรียบ "เดี๋ยวผมมานะครับ"

"อืม" ร่างโปร่งพยักหน้ามองเจ้าของหน้ากากหนามเขียวเดินออกไปจากห้องแล้วเหลือบมองอดีตเพื่อนสนิทที่มองตามแผ่นหลังเล็กๆไปไม่ต่างกัน เขาเม้มปากกลั้นใจไม่ให้ตัวเองสนใจคนตัวเล็กต่อหน้าสภาย่อยก่อนจะเอ่ยปากซักลอร์ดดี้ด้วยน้ำเสียงปกติ..


อีกเดี๋ยวค่อยตามไปก็แล้วกัน--


"ฉันขอตัวนะคะ" เลดี้ซาร่าว่าพลางลุกขึ้นยืน ก้มหน้าให้องค์ชายตัวสูงเล็กน้อยแล้วยิ้มออกมาบางๆ เดินอาดๆไปที่ประตูตามร่างบางไปพร้อมกับถุงกำมะหยี่สีดำขลับในมือ


ของจริงน่ะ มันจะเริ่มหลังจากนี้ต่างหากล่ะ :)



TBC.

มาต่อแล้วววว

โมเม้นก็ใกล้จะถึงแล้วเช่นกันนน

ปล.การดำเนินเรื่องจะคล้ายกับ game of throne นะคะ

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ!

รักรีดเดอร์ทุกคนมากๆเลยย

เจอกันใน ENCHANTED น้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #335 oum (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:43
    เปิดเทอมแล้วคิดถึ๊งคิดถึง
    #335
    0
  2. #334 Pronatchapolly (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2560 / 11:09
    อ้ากกกกปวดใจเหลือเกินนนนรอร้อรอออ
    #334
    0
  3. #333 Bambie>_< (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2560 / 22:19
    จะทำอะไรกันเนี่ยยยย โอ๊ยลุ้นไปอีก
    #333
    0