King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 26 : LIAR

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 446
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    26 ก.ค. 60

24

LIAR


     "โชคดีนะครับ" คนตัวเล็กยิ้มบางๆให้คนตัวสูงที่กำลังจับมือเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อยเสียที คุณสีฟ้ากัดริมฝีปากตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเหลือบมองหน้ากากปลาหมึกที่นั่งอยู่เงียบๆแล้วฉวยโอกาสช่วงที่คนตัวเล็กกำลังสงสัย ยื่นหน้าไปขโมยความหอมจากพวกแก้มสีชมพูนั่นอย่างรวดเร็ว


     ฟอดด..


     "คุณสีฟ้า!" ว่าพลางปิดแก้มของตัวเองอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงแจ๋น่ารักคล้ายมะเขือเทศทำเอาคนมองหลุดขำออกมาเบาๆด้วยความเอ็นดู

     "ฮ่ะๆ"


     แบบนี้จะไม่ให้รักได้ยังไงกัน


     เจ้าของหน้ากากทุเรียนหันไปมองข้างนอกสนามที่คนเริ่มจะทยอยมาบ้างแล้วก่อนจะพูดออกมาเสียงใส "คนเริ่มมากันแล้ว งั้นผมไปก่อนนะครับ" เขากุมแขนข้างที่เป็นแผลแล้วหันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายที่มุ่ยไปเล็กน้อย

     "อยู่ด้วยกันก่อนไม่ได้หรอ -- just stay with me.." พูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนออเซาะไม่วายกระพริบตาปริบๆให้คนตัวเล็กใจสั่นเล่น มาไม้นี้มีหรือที่คนที่เพิ่งจะมีความรักครั้งแรกอย่างเจ้าของหนามเขียวจะขัดได้ลง..

     "ก็ได้ครับ แต่ครู่เดียวเท่านั้นนะ" พูดก่อนจะระบายยิ้มออกมาบางๆ ร่างสูงพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปยืนพิงกำแพงแล้วปล่อยให้คนตัวเล็กนั่งลงตรงข้ามหน้ากากปลาหมึกที่กำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

     "เหม็นความรัก" หล่อนเบ้ปากพลางนึกขันในใจแล้วผินหน้าไปทางอื่น คนตัวเล็กเหลือบมองคุณสีฟ้าแว๊บนึงแล้วกระแอมออกมาเบาๆแก้เก้อ ฝ่ายหน้ากากจิงโจ้ก็ยิ้มออกหน้าออกตาไม่สนใจคำพูดของหล่อนเลยแม้แต่น้อย แถมยังมีหน้ามายักคิ้วใส่ร่างเล้กทั้งๆที่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็นอีกต่างหาก..



     เจ้าของหน้ากากอีกาดำนั่งไขว่ห้างจ้องมองคนตัวเล็กที่กำลังนั่งอยู่ที่ห้องเตรียมตัวข้างสนามผ่านประตูกรงก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอย่างไม่พอใจ สายตาคมเหลือบมองไปยังร่างของนักพากษ์หนุ่มที่กำลังก้าวขึ้นบันไดมาแล้วไล่สายตามองสภาย่อยที่ให้ตัวแทนมาแทนตนเองทีละคน

     เลดี้ไอซ์ หลานสาวของลอร์ดเสนา.. หล่อนนั่งลงที่เก้าอี้ริมสุดแล้วปรายตามองประชาชนด้วยใบหน้ายิ้มแย้มต่างกับชายที่นั่งข้างๆโดยสิ้นเชิง โต๋เพียงแค่นั่งยืดหลังแล้วทอดมองลงไปในสนามด้วยสีหน้าเรียบเฉยเท่านั้น ถัดมาก็คือลอร์ดนุ้ย เลดี้ซาร่า ลอร์ดเต็ด เฟิร์น ทหารหญิงคนสนิทของลอร์ดดี้จากนั้นก็เป็น จียอนที่มาแทนเลดี้อ้วน และคนสุดท้ายคือ ป๋อง ที่มาแทนเลดี้ตั๊ก

     เขากอดอกจ้องมองลงไปที่เดิมอย่างไม่ใส่ใจนักพลางนึกถึงเรื่องเมื่อวานที่เขาเพิ่งจะสืบมาหยกๆ -- พีเค ดีลไดมอน และ โทมัส เทรสซิงตัน สองตระกูลที่เป็นมิตรกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ซึ่งเขาเพิ่งจะมารู้เรื่องจากแจ็คเมื่อเช้าว่าลูกชายของทั้งสองตระกูลนี้เป็นคู่หมั้นกัน.. ที่จริงแล้ว เขาควรจะรู้ตั้งแต่แรกว่าเลดี้เคทกับคุณนายโรเซ่เป็นเพื่อนกันมานาน แล้วก็คงไม่แปลกอะไรที่สองคนนั้นจะสัญญากันเมื่อสาวๆว่าจะใหญ่ลูกของพวกหล่อนแต่งงานกัน.. แม้ว่าจะเป็นเพศเดียวกันก็เถอะ

     อีกอย่างที่เขาสงสัยคือ ตระกูลของลอร์ดคอลินผมทองทั้งตระกูล ทำไมถึงมีลูกชายที่มีผมสีน้ำตาลแบบนั้นได้? -- ถ้าเขาไม่ได้คิดไปเองทั้งหมดเรื่องมันก็จะเป็นไปว่าเด็กคนนั้นคือโทมัส.. ที่อาจจะถูกเก็บมาเลี้ยงโดยลอร์ดคอลินกับเลดี้เคท -- และเป็นคู่หมั้นของคุณชายพีเค


     เขาถูกส่งมาเพื่อฆ่าพี่ชายของเด็กคนนั้นจริงๆด้วย


     ดวงตาคมเหลือบมองคนตัวเล็กที่เดินขึ้นบันไดมาก่อนจะลากเท้ามานั่งข้างๆเขาพร้อมใบหน้าเรียบเฉย เขามองตามใบหน้าเรียวสวยได้รูปของอีกฝ่ายที่หลุบมองต่ำก่อนจะกอดอกมองอย่างไม่สบอารมณ์ 

เขาไม่มีสิทธิ์ใส่อารมณ์ใส่เด็กคนนี้ -- และสถานะของเขาในตอนนี้สำหรับหน้ากากหนามมันน่าจะเป็นเสมือนคนรู้จักด้วยซ้ำ.. ใจนึงเขาก็รู้สึกผิด แต่อีกใจก็อยากจะกระชากเข้ามากอดให้รู้แล้วรู้รอด

     "..."

     "..."


     แต่ถ้าจะให้พูดตอนนี้ เขาขอเงียบดีกว่า..


     ไม่ใช่ว่าเขากลัวว่าเด็กคนนี้จะโกรธหรืออึดอัด แต่เขากลัวว่าตัวเองจะเผลอลงไม้ลงมือกับคนตรงหน้าจนได้แผลกลับไปเพิ่ม -- หนำซ้ำยังเพิ่มระดับการเหม็นขี้หน้าให้ตัวเองอีก..


     "วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการชิงแชมป์รอบไฟนอลของทีมดีและทีมซีนะครับ --.."


     คนตัวเล็กเหล่มองร่างสูงข้างๆก่อนจะกระเถิบร่างของตัวเองออกจากอีกฝ่ายให้มากกว่าเดิม -- เสียงแหบพร่าแค่นหัวเราะออกมาพร้อมกับหันมามองเขาตรงๆจนต้องเบนหน้ากลับไปทีสนามแข่งที่ตอนนี้เสียงเชียร์ดั่งกระหึ่มกลบเสียงหัวใจดวงน้อยที่กำลังเต้นระทึกอยู่ตอนนี้

     มือเรียวที่พันผ้าพันแผลเผลอกำแน่นอย่างไม่รู้ตัว ดวงตาภายใต้หน้ากากสั่นไหวคล้ายจะร้องไห้แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้ไม่ให้คุณสีดำเห็นความอ่อนแอในตัวเขาไปมากกว่านี้


     "ขอเชิญหน้ากากจิงโจ้เข้าสู่สนามเลย!"”


````````````````````


[ DURIAN ]


     ผมนั่งตัวเกร็งจ้องมองลงไปที่ร่างสูงของคุณสีฟ้าที่กำลังโบกมือเบาๆมาให้ผม -- แม้ว่าจะมีความสุขแค่ไหนที่ได้เห็นหน้าเขาแต่ผมก็ยังรู้สึกอึดอัดกับคนข้างๆที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าผมนิ่งๆไม่พูดอะไรออกมาสักนิด

     เบนใบหน้าไปทางคู่ต่อสู้ของคุณสีฟ้าที่กำลังเดินออกมาจากกรงเหล็กฝั่งตรงข้าม ชายร่างสูงสวมหน้ากากสีทองมีระฆังเล็กๆสองข้างแขวนเอาไว้อยู่ผมขบริมฝีปากเล็กน้อย แรงกดดันจากทางฝั่งซ้ายมือทำให้ผมกำลังจะสติแตกอยู่ร่อมร่อ

     "..." ผมกลั้นใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจหันไปหาร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาจ้องตาผมนิ่ง แววตาสีเข้มฉายแววอะไรอยู่หลายอย่างปนเปกันเต็มไปหมดจนผมแทบจะเดาความรู้สึกเขาไม่ออก เสียงของนักพากษ์ยังคงทำหน้าที่ต่อไปเรื่อยๆ เช่นเดียวกับเราสองคนที่จ้องหน้ากันไม่หยุด


     ปัง!!


     เสียงปืนใหญ่ดังขึ้นจนผมสะดุ้งเฮือก คุณสีดำเลียริมฝีปากแห้งผากของตัวเองแล้วเบนหน้ากลับลงไปที่สนาม ผมถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะยกมือนวดขมับของตัวเองที่เริ่มจะปวดหนึบขึ้นมา..

หัวใจมันสั่นแปลกๆ ไม่รู้เป็นเพราะจ้องหน้าคุณสีดำนานเกินไปหรือรู้สึกเจ็บแผลกันแน่..


     แต่เขาคิดว่าน่าจะเป็นอย่างแรกมากกว่า--


     "เห้ย!! น--หน้ากากจิงโจ้ครับ!!"


     ผมหันควับ รีบดึงสติกลับมาแล้วจ้องไปในสนามอย่างหวั่นใจ ร่างสูงของหน้ากากจิงโจ้ล้มลงไปกับพื้นพร้อมแผลลากยาวที่สีข้าง มีดเขรอะสนิมตกอยู่บนพื้นใกล้ตัวพร้อมกับหน้ากากระฆังที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

     "คุณสีฟ้า.."

     "เป็นห่วงมันจังนะ" เสียงเย็นๆพูดขึ้นกระแนะกระแหนจนผมต้องหันกลับไปมองคนข้างๆที่กัดฟันกรอดอยู่คนเดียว

     "ครับ" ผมตอบสั้นๆแล้วกุมแผลที่ต้นแขนอย่างแผ่วเบา กันไม่ให้อีกฝ่ายโมโหแล้วกระชากแขนผมอีก

     แต่เขากลับเหยียดยิ้ม มองลงไปในสนามที่คุณสีฟ้าก้มหลบดาบที่อีกฝ่ายเหวี่ยงมาได้อย่างหวุดหวิดแล้วพิงพนักอย่างนึกสนุกจนผมเริ่มตามอารมณ์เขาไม่ทัน

     ผมส่ายหน้าสะบัดความคิดทิ้ง พยายามตั้งสติ จดจ่อกับความเป็นความตายของคุณสีฟ้าที่อยู่ในสนาม -- เสียงนักพากษ์อย่างกันต์ยังคงตื่นเต้นกับฝีดาบของหน้ากากระฆังอยู่เช่นเดิมจนผมเริ่มจะกลัวว่าคุณสีฟ้าจะแพ้..


     -- แล้วจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหน้ากากระฆังชนะ?


     ผมเผลอกำมือแน่น ขอบตาเริ่มร้อนผ่าว หน้ากากจิงโจ้ยืนติดขอบกระดานไม้เช่นเดียวกับหน้ากากสาวน้อยคราวก่อน หากแต่คราวนี้กลับใช้เวลาสั้นกว่ามาก.. ผมขมวดคิ้ว ดวงตาสีน้ำตาทะเลหันมาสบตาผมชั่วครู่แล้วหันไปเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้

     หน้ากากระฆังง้างดาบขึ้นในขณะที่มือหนาเอื้อมไปจับเสาไม้ข้างๆก่อนจะโน้มตัวหลบก่อนที่ดาบจะฟันเข้าที่ต้นคอ -- แว่นส่องทางไกลของผู้พากษ์ถูกหยิบขึ้นมาใช้อีกครั้งเมื่อดาบเก่าคร่ำคร่าปะทะอย่างจังที่หน้ากากสีดำทมิฬจนกระเด็นหลุดลงไปชั้นล่าง


     ปั่ก..


     "คุณสีฟ้า!" ใจผมหายไปถึงตาตุ่ม ร่างของคนตัวสูงดึงตัวเองขึ้นมายืนบนขอบกระดาน แล้วยกขาถีบหน้าท้องของอีกฝ่ายอย่างแรง..


     ตึกตัก ตึกตัก..


     ผมหันไปมองกันต์ที่ทิ้งกล้องส่องทางไกลลงบนพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ ใบหน้าหล่อเหล่าหันไปหาตัวแทนและสภาย่อยทั้งแปดที่นั่งอยู่ฝั่งซ้ายมือ --เสียงฮือฮาดังขึ้นทั้งสนามพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของเจ้าของหน้ากากอีกาดำ

     "..." เกิดอะไรขึ้น? มันคือคำถามประโยคแรกที่แล่นเข้ามาในหัวผม

     สมาชิกทั้งแปดยืนขึ้นคุยกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนร่างสูงของกันต์จะวิ่งกลับมาที่ไมค์กระจายเสียงอีกครั้ง เขาหน้าซีด เหงื่อออกตามขมับจนผมเริ่มกลัว..


     "ข..ขออนุญาติหยุดการแข่งขันครับ"


     "..." ผมนิ่ง จู่ๆคำพูดของคุณยายคนเดิมกลับเข้ามาในหัว


     "องค์ชาย"


     ‘หนึ่งในนั้นมีคนกำลังโกหกบางอย่างกับเธออยู่’



#themaskkiller
การแข่งขันถูกยกเลิกไปอีก..
คราวนี้คิดว่าจะเกิดอะไรกันขึ้นบ้างคะ?

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #332 แอลบี (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 21:02
    คิดว่าถ้าออกมาเป็นสีฟ้าแพ้แล้วถอดหน้ากากออกมาเป็นองค์ชายจะแบบ ดราม่า5555555555555 แต่ทุจะได้ไม่กล้าโกรธสีฟ้าไง เอาแบบนี้เลยซะงั้น555555555
    #332
    0
  2. #331 Marita nt. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    โอ้ยยย ค้างงงง ตื่นเต้นมากเว่อออออ ลุ้นๆๆ
    #331
    0
  3. #330 Gokowgo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 20:50
    โอ้ยยยย กลัวโจ้ตายเหลือเกิน ดีแล้วๆ โจ้ยังไม่เป็นไร และพี่ระฆังก็ยังไม่เป็นไร ถึงเรื่องนี้จะเชียร์โจ้ แต่ยังไงอีกาก็ต้องได้คู่กับทุเรียน เพราะฉะนั้น ให้พี่ระฆังฟาดจิงโจ้ไปเถอะค่ะ ให้เค้าได้รักกัน เรายังไม่อยากเห็นจิงโจ้กลายพันธุ์มีปีกนะ555 แงชอบอ่าาาา เป็นเรื่องที่เก็บรายละเอียดดีจริงๆนะ ชอบจังเลยค่ะ ต่อไวๆน้าาา สนุกมากกกก มันส์สุดๆเลย นี่อ่านไปลุ้นไปโดยเฉพาะตอนพี่โจ้หน้ากากหลุดเนี่ย กลัวพี่เค้าตายมาก555 สู้ๆนะคะ เราจะรออ่านอย่างใจจดใจจ่อเลยยย

    ยอมรับว่าตอนแรกๆงงกับชื่อตลค.มากกก แบบชื่อยากมากจริงๆ แต่ตอนนี้เริ่มจำได้แล้ว อยากรู้ประวัติพี่โจ้ พี่กา น้องทุเพิ่มแล้วเนี่ย ไรท์วางปมมาโหดมากจริงๆ พวกสภาอีก ไหนจะคำทำนาย โอ้ยยย แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว สู้ๆนะคะไรท์
    #330
    0
  4. #329 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 18:04
    ระฆังเอาโจ้ไปเลย ให้!!
    #329
    0
  5. #328 Pronatchapolly (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 18:43
    หืมมมระฆังมาเอาจิงโจ้ไปเเล้วชิมะะะ
    #328
    0
  6. #327 UTAUSS (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 18:43
    เมื่อไหร่จะได้อีกากินทุเรียนเนี้ย -_- จะกลายเป็นจิงโจ้โด้ทุเรียนอยู่แล้วนะ ไรท์!!!!!!!!!!!!!//ตะโกนเรียกรัวๆ
    #327
    1
    • #327-1 ssleepyzz.(จากตอนที่ 26)
      14 พฤษภาคม 2560 / 20:35
      ใจเย็นค่ะ 5555555
      ปล.เดี๋ยวจัดให้รัวๆนะ555555
      #327-1
  7. #326 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 18:20
    อย่าบอกนะว่าสามีฆ่าภรรยาโอมายกอด
    #326
    0
  8. #325 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 17:19
    ทุเรียนใจเย็นๆๆน่ะ
    #325
    0