King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 25 : PROMISE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 345
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    12 พ.ค. 60

23

PROMISE

 

            ร่างบางนั่งนิ่ง น้ำตาคลอเบ้า ตอนนี้เขากำลังนั่งทำแผลอยู่ที่คฤหาสน์ของคุณสีฟ้า – หลังจากที่จบการแข่งขัน ร่างโปร่งก็ปรี่เข้ามาเขาที่ข้างสนามแล้วออกปากว่าจะพาไปให้แพทย์ดูแผลให้ ซึ่งคนตัวเล็กก็ไม่ปฏิเสธ เพราะแค่นี้เขาก็รู้สึกสะบักสะบอมมากเต็มทีแล้ว

            “กี่เดือนถึงจะหายดี” เสียงเย็นๆของร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่เอ่ยถาม -- ที่จริงแล้วเขาโมโหแทบบ้า ไอ้หน้ากากนักรบนั่นไม่ควรตายดีแบบนั้น ถ้าเทียบกับบาดแผลของคนตัวเล็กแล้ว เขาควรจะได้เห็นมันทรมาณมากกว่านี้

            “น่าจะเดือนนึงครับ.. แต่ถ้าจะให้แผลสมานตัวเร็ว ผมแนะนำว่าอย่าให้แผลโดนน้ำน่าจะดีที่สุดครับ แล้วก็พยายามอย่าทำงานหนักๆเยอะนะครับ เพราะแผลอาจฉีกขาดได้” เขาพูดในขณะที่พันแผลเสร็จเรียบร้อยแล้ว

“ขอบคุณ” เขาว่า

“ขอบคุณครับ” คนตัวเล็กพูดเสียงเบาก่อนจะปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ตอนนี้เขาไม่ได้สวมหน้ากากอีกต่อไปแล้ว นอกจากนี้ยังมีผู้ชายอยู่อีกสามคนที่กำลังมองร่างกายที่สะบักสะบอมเขาอยู่ด้วย..

“เชิญทางนี้ครับหมอ” อลิสแตร์ว่าพลางผายมือให้กับชายวัยทอง เขาพยักหน้าขอบใจก่อนจะก้าวออกไปจากห้องทันที

คนตัวเล็กหน้าซีดเผือกนอนหายใจโรยรินอยู่บนเตียงคิงไซส์สีเข้ม ดูแว๊บเดียวก็รู้ว่าเป็นของเจ้าของห้องเป็นแน่ แถมยังเรียบสนิทราวกับไม่ได้ถูกแตะต้องมาเป็นเวลานาน หากแต่ร่างสูงของคุณสีฟ้ากลับยืนถอนหายใจอยู่ที่เดิมเหมือนมีเรื่องอะไรไม่สบายใจยังไงอย่างงั้น

“เป็นอะไรไปหรือครับ..?” เขาถามเสียงแผ่ว ตอนนี้แรงขยับตัวแทบจะไม่มี เพราะยาสมุนไพรของหมอมันแรงเสียจนแสบแผลไปหมด มือไม้ก็สั่นเทาควบคุมไม่ได้ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะนั่นอีก..

“เปล่า” เขาเดินเข้ามานั่งข้างเตียงก่อนจะยกมือเรียวขึ้นมากุมเอาไว้ “แค่ไม่อยากเห็นนายเป็นแบบนี้” เขาพูดเสียงแผ่ว

“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้อยู่แล้วว่ายังไงมันก็ต้องเป็นแบบนี้” คนตัวเล็กยิ้ม

เขารู้ดีว่านั่นเป็นรอยยิ้มที่ฝืนมากเต็มทน ถ้าเทียบกับชีวิตของเด็กคนนี้ เขาถือว่าตัวเองยังโชคดีมากมายนักที่ยังมีพ่อแม่ หากแต่คนที่เขารักกลับไม่มีความสุข ต้องมาเจอเรื่องแย่ๆทั้งที่อายุเพียงสิบหกปี –

“ฉันไม่รู้ว่าต่อจากนี้เราจะเจอเรื่องอะไรบ้าง” เขาพูดพลางลูบแก้มของคนตัวเล็กที่ขึ้นรอยช้ำ “แต่ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนใจ”

“…”

“ฉันรักนาย”

“…ครับ” เจ้าของฉายาหน้ากากทุเรียนทิ้งคราบผู้เข้าแข่งขันตัวเก็งออกก่อนจะหลับตาพริ้มให้กับคนตัวสูงที่เขารักในเวลานี้.. -- ถ้าเขาเป็นดั่งความเย็นยะเยือกของหิมะที่ถูกทับถมขึ้นเป็นกำแพงสร้างเกราะคุ้มกันตัวเองจากคนรอบข้าง.. คุณสีฟ้าก็คงเป็นเหมือนกับพระอาทิตย์ที่คอยให้ความอบอุ่น ละลายกำแพงของเขาไปทีละนิดเพื่อเปิดใจรับใครบางคนเข้าไปอยู่ในหัวใจ

“รักมาก” เขายิ้ม

“…”

ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้คนตัวเล็กก่อนจะกระซิบเสียงแผ่วให้มีแค่เขาสองคนที่ได้ยิน “สัญญากับฉันได้ไหม ว่าถ้าเกิดอะไรขึ้น.. นายจะเชื่อใจฉัน”

“…ผมสัญญา” คนตัวเล็กพยักหน้าหงึกหงักแล้วพูดต่อ “แต่ว่า.. คุณต้องสัญญากับผมด้วยว่า..”

“ว่าไงครับ?”

“คุณจะเชื่อใจผมและรักผมคนเดียว”

“สัญญาสิ”


ทั้งคู่ยิ้มให้กันอย่างมีความสุข.. โดยที่ทั้งสองไม่รู้เลยว่า -- จะต้องมีใครคนใดคนหนึ่ง ผิดสัญญา


“ผมรักคุณครับ”



——



“เขาไม่ได้อยู่ที่บ้านครับ” ร่างสูงใหญ่ของแจ็คพูดขึ้นในขณะที่คนตัวสูงกำลังนั่งไขว่ห้างดื่มไวน์แดงชนิดดีอยู่บนเก้าอี้หรูสีดำขลับ โดยมีเจ้าแมวสีขาวนวลนอมหลับพริ้มอยู่บนตัก..

“แล้วรู้ไหม ว่าเขาอยู่ที่ไหน” เสียงทุ้มถามเสียงเย็น สายลมเอื่อยจากหน้าต่างที่ถูกเปิดเอาไว้พัดไอเย็นเข้ามาจนรู้สึกหนาว หากแต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับเสียงของเจ้าของหน้ากากอีกาดำเมื่อครู่

“เอ่อ..” เขาอึกอัก.. หากพูดไปคงจะเห็นอีกฝ่ายโมโหมิใช่น้อย

“อ้อ -- หึ ฉันรู้แล้ว.. ว่าเขาอยู่ไหน” เขากระดกไวน์ในมือลงมือก่อนจะวางแก้วสีใสลงบนโต๊ะอย่างแรงจนฐานแตกร้าวคาโต๊ะสีเข้ม


พูดดีๆแล้วไม่รู้จักจำ.. จะต้องสอนให้เข็ดหลาบอีกครั้งสักหน่อยมั้ง..


“ครับ” แจ็คก้มหน้ารับ ดวงตาหลุบลงมองพื้นแล้วรอฟังคำสั่งจากเจ้านายตัวสูง

“แล้วเรื่องที่ให้ไปสืบมา ได้หรือยัง”

“อ๋อ — ได้แล้วครับ” เขาพยักหน้ารับทันที “สายสืบรายงานมาว่า ตระกูลดีลไดมอนมีบุตรชายอยู่แค่คนเดียวครับ”

“แล้วตระกูลของลอร์ดคอลินล่ะ” เขาเอ่ยปากถามพร้อมลูบขนของเจ้าแมวบนตัก มันครางครืดอย่างพอใจก่อนจะหลับตาพริ้ม

“เอ่อ -- ตระกูลนี้ มีบุตรหนึ่งคนครับ” สิ้นเสียงแจ็ค ร่างสูงก็ขมวดคิ้วทันที.. -- เท่าที่จะเห็นบัณฑิตในเกลนดอนบันทึกเอาไว้ก็เห็นจะมีตำราเกี่ยวกับผู้สืบทอดตั้งแต่บรรพบุรุษจนถึงปัจจุบันว่าแต่งงานกับใครและมีบุตรทั้งหมดกี่คนเพื่อสืบทอดราชสมบัติ หรือสืบทอดตำแหน่งลอร์ดและเลดี้คนต่อไป.. -- ซึ่งในนั้นจะบันทึกอย่างละเอียด และเป็นสิ่งเดียวที่จะบอกเขาได้ว่าเรื่องมันเป็นมายังไง

เพราะเด็กคนนั้นบอกว่าเป็นน้องชายของพีเค ดีลไดมอน -- ซึ่งไม่มีน้องชาย


เรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้ว..


“แล้วรู้ข้อมูลอย่างอื่นมาบ้างไหม” เขาถามต่อ

“ครับ -- ลอร์ดคอลินผมสีทอง แต่งงานกับเลดี้เคทผมสีทอง.. มีบุตรชายหนึ่งคน ชื่อโทมัส ผมสีน้ำตาลครับ”

ร่างสูงเม้มปากแน่นและเริ่มคิดตามเรื่อยๆ..

ปราสาทฤดูร้อนถูกเผาคืนที่ตระกูลดีลไดมอนเข้ามาอาศัย..  และหลังจากนั้นพีเคก็หนีมาที่ลาอีธ โดยมีน้องชายติดมาคนนึง..


เด็กคนนั้นผมสีน้ำตาล..


“เดี๋ยวก่อน -- บุตรของตระกูลเทรสซิงตันชื่ออะไรนะ?”


“โทมัสครับ”



———



ร่างเล็กนั่งเหม่อมองออกไปนอกระเบียงโดยมีคุณสีฟ้านั่งจิบชากุหลาบอยู่ข้างๆ พร้อมกับอลิสแตร์ที่ยืนประจำที่อยู่ที่หน้าประตู เขาถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วเอนหลังพิงพนักอย่างเหนื่อยใจ

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยออกมาก่อนจะวางแก้วชาลงบนจานรอง ใบหน้าหล่อเหลาไร้หน้ากากฉายแววกังวลเสียจนคนตัวเล็กอดยิ้มตามไม่ได้

“เปล่าหรอกครับ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ”

“หรอ..” 

“อื้อ” คนตัวเล็กพยักหน้าแล้วมองออกไปข้างนอกต่อ


เขาก็แค่คิดอยู่ว่า..


บางสิ่งบางอย่างที่เขาไม่อยากให้มันเกิดขึ้นมันจะมาถึงเมื่อไหร่?



ก็เท่านั้น..



#themaskkiller

เปิดเทอม คือความชิบหายค่ะทุกคนขา..

เราอาจจะอัพ น๊านนนน นานที..

แต่เรายังไม่เปิดนะ พูดเผื่อไว้ก่อนเฉยๆน่ะค่ะ TT

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #324 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:53
    มันคือความจริงที่ทุจะผิดสัญญาไง
    #324
    0
  2. #315 oum (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 12:49
    เย้...ไรท์มาอัพแล้ว
    #315
    0
  3. #314 GiftCaramelLatte (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 22:10
    โทมัส = ทอม ? ถูกมั้ยง่ะ ;w;
    #314
    0
  4. #313 HUNTER-LAW1 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 21:35
    เฮียกาจะรู้ความจริงรึยังง
    #313
    0