King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 2 : MEET

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,079
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    17 มี.ค. 60

2

Meet


หลังจากที่สมาชิกทั้งเจ็ดต่างก็ลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าจะจัดการแข่งขันเป็นหนึ่งต่อหนึ่ง ส่วนรอบสุดท้ายที่เหลือสี่คนควรจะประเดิมกันเป็นคู่ต่อคู่เพื่อความสนุกสนานของคนดูซึ่งแน่นอนว่าก็ต้องซื้อตั๋วเข้ามากันทุกๆคน ใบประกาศถูกส่งไปติดทั่วทุกหนแห่งในเมือง ทั้งกำแพง เสาค้ำบ้าน สะพานข้ามแม่น้ำหรืออะไรก็ตามแต่ก็เรี่ยราดมั่วซั่วไปหมด


ประกาศ


รับสมัครผู้เข้าแข่งขันการประลอง

เพื่อชิงเงินรางวัลกว่าหนึ่งแสนเหรียญและคว้าตำแหน่ง


KING/QUEEN OF MASK


รับสมัครตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป



*หมายเหตุ - ส่งใบสมัครที่หน้าปราสาทหินพร้อมรับรายละเอียด*


ชาวบ้านหลายต่อหลายคนต่างก็ทั้งรำคาญและนใจกันไปตามๆกันเพราะเงินรางวัลที่ว่า หนึ่งแสนเหรียญที่ได้มาจะเอาไปทำอะไรก็ได้ เผลอๆอาจใช้ได้ทั้งชีวิตโดยไม่ต้องแตะงานอะไรเลยด้วยซ้ำ

เช่นเดียวกับร่างเล็กที่เผลอเดินผ่านใบประกาศหน้าร้านผลไม้ที่ตนเองมักจะซื้อเป็นประจำ เขาหยุดชะงักก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบใบประกาศนั่นขึ้นมาดูอย่างสนอกสนใจแล้วเงยหน้ามองพี่ชายข้างกาย

“อะไรหรอ?” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย

“เปล่าครับ” ร่างบางปฏิเสธไม่ให้อีกฝ่ายผิดสังเกตุ “ผมอยากกินทุเรียนเท่านั้นเอง”

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “พี่เคยบอกเราแล้วใช่ไหม?..เราไม่ได้มีเงินทองมากมายขนาดนั้น”

“…” เด็กหนุ่มเงียบ “ครับ”

“ไปเถอะ กลับบ้านกัน” แขนยาวโอบไหล่เด็กน้อยก่อนจะพาเดินกลับบ้านไปโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก มือเล็กกำกระดาษในมือจนยับยู่ยี่กลัวอีกฝ่ายจะเห็นเข้าก่อนจะค่อยๆเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกง

เขาเป็นเด็กกำพร้า อยู่กับพี่ชายมาตลอดหลายปี และพี่ชายเขาก็ทำงานอย่างหนักเพื่อที่จะเลี้ยงดูเขาจนไม่มีเวลาไปจีบสาวอย่างที่คนอื่นๆเขาทำกัน..​ ส่วนเขาก็ทำงานจนตัวเป็นเกลียว ไม่มีเวลามานั่งพักผ่อนเท่าไหร่ ยกเว้นตอนนี้น่ะนะ

“พี่ครับ” เสียงหวานๆเรียกระหว่างที่ร่างสูงกำลังจะเดินเข้าไปในบ้าน พี่ชายตัวสูงหันกลับมามองด้วยความสงสัย

“ว่าไง?”

“…” เด็กน้อยกลั้นใจถาม “พี่เห็นใบประกาศนั่น..”

“ทำไม”

“ผ..ผมอยากจะ..”

“ไม่” เสียงทุ้มตัดจบทันที “อย่าคิดจะไปเด็ดขาด” เขาเดินมาหาน้องชายที่ตนเองรักมากที่สุด “เราทำงานกันมาหนักมาก แล้วมันก็ดีกว่าการออกไปเสี่ยงตายด้วย”

“แต่ว่าพี่..”

“พวกเราจนนะทุ.. พี่เข้าใจว่าเงินพวกนั้นมันเยอะมาก” เขาวางมือลงบนไหล่ทั้งสองข้างของร่างเล็ก “แต่มันจะไม่มีค่าอะไรเลยถ้าเกิดว่าเราตายก่อนที่จะได้มันมาครอบครอง”

“…”

“อย่าคิดที่จะพูดเรื่องนี้กับพี่อีกนะ” เขาจูบแก้มใสนั่นเบาๆก่อนจะเดินเข้าบ้านไป ทิ้งให้เด็กน้อยจมอยู่กับความคิดที่จะขัดคำสั่งคำพูดไม่กี่คำของพี่ชาย

ร่างบางหันไปมองม้าสี่ขาวแซมดำดูไม่สง่าข้างบ้านแล้วนึกหาทางออกไปที่ปราสาทหินจนเริ่มปวดหัว..

เขาอาจจะดูโง่และเห็นแก่ตัวในสายตาพี่ไปเลยก็ได้ถ้าเกิดจะออกไปเสี่ยงตายในสนามประลองนั่น แต่ถ้าชนะ มันก็ถือว่าคุ้มที่จะเสี่ยง ทั้งเงินและตำแหน่งแปลกๆนั่นทำให้เขาอยากได้มันมาครอบครอง แต่ติดเสียที่ว่าเขาไม่เคยออกกำลังกาย ไม่เคยมีดาบ ปืนอย่างที่ชาวบ้านเขามีกัน

“…” เด็กน้อยเม้มปาก



“จะทำยังไงดีนะ..”



````````````````````



ร่างเล็กเก็บเงินเหรียญสุดท้ายของวันใส่ลงในกระเป๋ากางเกง วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ขนมขายหมดแผงไปเรียบร้อยแล้ว แต่แค่เร็วกว่าปกติเขาจึงว่างไปโดยปริยาย..

คนตัวเล็กลุกขึ้นยืนก่อนจะตัดสินใจกลับเข้าไปในตลาดที่ค่อนข้างจะห่างจากบ้านเขาพอสมควร ตอนนี้พี่ชายเขาไม่อยู่ เลยไม่มีเสียงคอยดุเขาเวลาที่จะออกไปเดินเล่น และนี่ก็อาจจะเป็นโอกาสดีของเขาด้วยก็ได้ที่จะสามารถไปที่ปราสาทหินได้ก่อนค่ำ

“จะทันไหมละเนี่ย..” เด็กน้อยเดินฝ่าฝูงชนที่เดินสวนกันไปมา สายตาก็กวาดมองไปรอบๆเผื่อว่าจะบังเอิญเจอกับพี่ชายเข้าขึ้นมาจะได้หลบกลับบ้านได้ทัน

“Excuse me นะมิสซิส แต่คุณกำลังขวางทางผมอยู่” เสียงทุ้มติดเจ้าเล่ห์พูดขึ้นจากทางด้านหลังคนตัวเล็ก เขารีบหันกลับไปมองก็ต้องเซถอยหลังไปสองสามก้าวเพราะจมูกของเจ้าม้ามันดันตัวเขาออกเสียอย่างนั้น 

“โอ๊ะ..” เสียงหวานอุทานเบาๆ

“เป็นอะไรไหม?” ดวงตาสีฟ้ามองลงมาด้วยความเป็นห่วงก่อนจะใจกระตุกวูบเพราะใบหน้าหวานที่เงยขึ้นมาสบตากับเขาพอดี 


ผู้ชายหรอเนี่ย..


“ไม่ครับ ขอโทษที่ขวาง เชิญครับ” ร่างเล็กกระเถิบไปยืนข้างๆทางเพื่อให้อีกฝ่ายเดินต่อ แต่ดวงตาคมกลับจ้องมองใบหน้าของอีกฝ่ายจนตาไม่กระพริบ.. ทั้งดวงตาที่ดูใสซื่อ จมูกรั้นที่เชิดขึ้นเล็กน้อยเหมือนกำลังบอกว่าอีกฝ่ายดื้อไม่ใช่เล่น ไหนจะริมฝีปากบางๆสีชมพูน่าทะนุถนอมนั่นอีก “ไม่ไปหรอครับ?”

“คุณหนูกำลังจะไปไหน” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“ผมไม่คุยกับคนแปลกหน้านะครับ ลาก่อน” เด็กน้อยปฏิเสธที่จะตอบแล้วรีบเดินออกมาจากตรงนั้นทันที 


อุตส่าห์หลีกทางให้เดิน แปลกคนจริง!


“W..wait! เดี๋ยวสิ คุณหนู” ร่างสูงรีบควบม้าให้เดินตามแผ่นหลังบางไปอย่างรวดเร็ว

“เลิกเรียกผมว่าคุณหนูเถอะครับ สภาพผมดูเหมือนคนรวยอย่างคุณหรือยังไงกัน”

“งั้นก็บอกชื่อมาดีไหมล่ะครับ? เบเบ้” ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์

“เราเจอกันไม่ถึงนาทีเลยนะครับ” ร่างเล็กเหลือบมองชายร่างสูงที่ขี่ม้าเดินตามอยู่ข้างหลัง

“ผมอยากรู้จักคุณ”

คนตัวเล็กชะงักกึกแล้วหันมาเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆ “ผมไม่บอกชื่อคุณหรอก”

“กำลังจะไปปราสาทหินหรอครับ?” ดวงตาคมจ้องไปยังใบประกาศในมือคนตัวเล็กก่อนจะยิ้มออกมาอีกครั้ง “ไปด้วยกันไหม กว่าจะเดินไปถึงก็ค่ำพอดีมั้งเนี่ย”

“คุณก็จะลงแข่งด้วยหรอ?”

ร่างสูงชะงักไปสักพักก่อนจะนึกแผนการตีสนิทขึ้นมาได้จึงตอบรับไป “Yes”

“จริงหรอ? คุณเนี่ยนะ?” เด็กน้อยเลิกคิ้วกับคำตอบที่ได้รับ ถึงแม้ว่าเขาอาจจะดูไม่มีความรู้มากนัก แต่เขาก็พอจะรู้ศัพท์ง่ายๆพวกนี้ได้บ้าง

“อาหะ” เขายิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะยื่นมือไปหาร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างล่าง “จะมาไหมครับ?”

ร่างเล็กมองมือหนาก่อนจะเงยหน้ามองหน้าอีกคนแล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ “แต่คุณต้องพาผมกลับมาส่งที่เดิมนะครับ”

“ไปส่งที่บ้านยังได้เลย เบ้บ”

“…” เด็กน้อยวางมือตัวเองลงบนมือของอีกฝ่ายก่อนจะปีนขึ้นไปนั่งซ้อนแผ่นหลังหนาได้ในที่สุด

“มือนุ่มจังนะครับ:)” เสียงทุ้มพูดเบาๆ

“…” ร่างเล็กไม่ตอบแต่ก้มลงมองฝ่ามือของตัวเองแทน ดวงตาใสเพิ่งจะมานั่งสังเกตมือของตัวเองก็วันนี้แหละที่มันดูเรียวกว่าผู้ชายปกติ

“จับดีๆนะครับ ถ้าตกม้าไปคุณอาจจะได้เจอหน้าผมบ่อยกว่าเดิมก็ได้นะ” เขาพูดกวนๆ

“ขอบคุณที่ยังเป็นห่วงนะครับ” เสียงหวานตอบกลับไปแล้วเกาะเอวอีกฝ่ายแน่นด้วยความกังวล แต่ร่างสูงกลับยกยิ้มแล้วใช้มือของตัวเองกุมมือเล็กๆนั่นเอาไว้อย่างถือวิสาสะ “..!”

“ไม่ต้องกลัวหรอก ผมขี่ม้าเก่งพอตัวน่ะ” พูดจบก็เตะท้องเจ้าสัตว์สี่ขาให้วิ่งไปทันที ริมฝีปากยกยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อได้หลอกจับมืออีกฝ่ายในที่สุด คนอะไร มือนุ่มนิ่มจนอยากจะจับทั้งวัน.. น่ารักอีกต่างหาก..

“ถามได้ไหมว่าทำไมถึงมาแข่ง?” เสียงทุ้มพูดขึ้น

“คุณก็น่าจะรู้ดีนี่ ว่าบ้านผมจน”

“เลยมาแข่งเนี่ยนะ?” 

“ใช่ครับ แล้วคุณล่ะ?” ร่างเล็กเริ่มขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายดูจะแปลกใจซะเหลือเกิน

“เอ่อ..ผมก็ไม่ได้มีฐานะอย่างที่เห็นน่ะนะ” เขาเลือกที่จะพูดโกหกกลับไป ใครจะไปรู้ล่ะว่าคุณชายตระกูลขุนนางเก่าจะมาทำอะไรแบบนี้.. อีกอย่างเขากับเด็กคนนี้ก็ไม่ได้รู้จักกันด้วยซ้ำ เขาจะกังวลทำไม?

“บ้าน่า.. คุณเนี่ยนะไม่รวย?” ร่างบางเลิกคิ้ว

“ใช่ ผมเป็นคนรับใช้ให้ลอร์ดคนนึงน่ะนะ..”

“…แปลก” เสียงหวานพึมพำเบาๆ แต่ร่างสูงกลับได้ยินทุกคำพูดจึงแอบลอบยิ้มออกมาอย่างมีชัย


หลอกง่ายกว่าที่คิดแฮะเด็กคนนี้



#themaskkiller

เนื้อเรื่องไปเร็วหน่อยนะคะ ฮ่าๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #78 Sendou Nunny (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 15:45
    ผชที่ขี่ม้านี่จิงโจ้แน่ๆอะ555555
    #78
    0
  2. #39 Ztart (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 17:17
    เบเบ้แบบนี้นี่จิงโจ้ช้ะ
    #39
    0
  3. #9 Tetsuq_ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 17:20
    กรี๊ดดดดดดด ขอเม้นรวบยอดเลยนะคะ ฮืออออ แนวเรื่องแต่งออกมาได้น่าสนใจมากค่ะ ;___; ชอบอ่ะ ลงตัวมาก ภาษาสวยด้วย



    น้องทุเอ้ยยย จะลงแข่งหัดยิงปืนหัดอะไรก่อนลูก โอ้ยยย พี่ชวัยรู้ดุตายเลย แง้ เจ้าเด็กชอบกินทุเรียนนน //เปย์หั้ยยย



    ส่วนผช.บนหลังม้านี่จิงโจ้ใช่ไหมคะ? จากการพูดเบเบ้ของเขาก็เลยคิดว่าน่าจะใช่ 5555555 แน่ะๆ แต๊ะอั๋งน้องอีก เราจับบว้างงง //โดนม้าดีดใส่



    น้องทุก็น่ารักจังลูก ตัวเล็กตะมุตะมิ มือน้อยนุ่มนิ่ม ฮวือออ //แดกแม่ม---



    ส่วนตอนแรก--- ยอมรับว่าอ่านชื่อทีมงานทั้ง 7 ทั่นน นึกสีหน้าไปขำไปค่ะ ดูจริงจัง 5555555555



    #รอติดตามน้าแง้ๆ
    #9
    0
  4. #8 wwa146ppp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 16:26
    สนุกมากๆๆๆ ชอบมากกกกก เป็นแนวที่หามานาน ขอบคุณมากนะคะ555
    #8
    0
  5. #7 69HourS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:28
    ต่อค่ะ ต่อ ชอบบ ติดตามค่ะ!
    #7
    0
  6. #6 เราเอง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 13:00
    ต่อเหอะคะ
    #6
    0
  7. #5 Ranara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:45
    สนุกมากเลยค่ะ แหวกแนวดี ติดตามอยู่นะคะ^^
    #5
    0
  8. #4 I R o s i s . (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 11:21
    ไม่เร็วมากหรอกค่ะ กำลังดีเลย สงสัยจังว่าใครกันนะที่เจอทุเรียน ขี้เล่นงี้น่าจะจิงโจ้หรือเปล่า ? 555
    ไรท์แต่งได้ดีเลยค่ะ ภาษาสวยโอเคมาก อ่านแล้วลื่นไหล ชอบมากค่ะ :)) มาติดตามรอตอนต่อไปอยู่น้า <3 <3
    #4
    0
  9. #2 ช๊อบชอบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 10:34
    สนุกมากเลยค่าา มาต่อไวๆน้าา
    #2
    0