King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 17 : LOVER

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 538
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

15

LOVER



ภายในห้องนอนมืดมิด ร่างสูงของหน้ากากอีกาดำกำลังจ้องมองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มเพราะความอ่อนเพลียจากกิจกรรมเร่าร้อนเมื่อคืน มือหนากระชับผ้าห่มผืนหนาให้คลุมไหล่อีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงเงียบๆไม่ให้รบกวนเวลานอนของคนตัวเล็ก

ริมฝีปากหยักสวยยกยิ้มแล้วหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาใส่ลวกๆ ร่างสูงหยิบซิการ์บนโต๊ะข้างเตียงขึ้นมาก่อนจะเดินออกไปข้างนอกระเบียง เสียงครางหวานๆของเด็กคนนั้นยังคงติดหูเขาอยู่เลยแม้ว่าจะจบเรื่องบนเตียงนั่นไปแล้วก็ตาม 

เขาพ่นควันออกทางปากพลางจ้องมองไปรอบๆที่เริ่มมีหมอกบางๆกระจายตัวอยู่โดยรอบคฤหาสน์ลึก ..บางที ที่หน้ากากหนามตัวเล็กอาจจะเห็นศพนั่นแล้วเข้าใจผิดว่าเขาจะมาไล่ฆ่าศัตรูในการแข่งขันเพื่อให้ตัวเองชนะ ..ที่จริงแล้ว ผู้ชายคนนั้นคือโจรที่คนติดตามเขาฆ่าไปต่างหาก.. เอาของมีค่าออกจากคฤหาสน์ตอนที่ไม่มีคนอยู่ แต่ก็เกือบสำเร็จถ้า ‘แจ็ค’ ไม่กลับมาเจอพอดีเสียก่อน

การที่เขาลงการแข่งขัน แน่นอนว่าคนติดตามเขาก็รู้ดี และก็ไม่ได้ห้ามอะไรเพราะว่าเขาเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว เผลอๆคงจะคิดว่าถ้าเกิดว่าเขาได้แข่งกับหน้ากากทุเรียนขึ้นมาเขาจะชนะ.. แต่มันคงจะไม่ใช่แบบนั้น 



เขาคงไม่ฆ่าคนที่ตัวเองรักหรอก



ร่างสูงใช้เวลาหลายเดือนเพื่อที่จะมาที่อาณาจักรลาอีธ เพียงเพราะต้องการแค่จะมาทำเรื่องสำคัญบางอย่างที่เกี่ยวกับตัวเขาและอดีตเพื่อนสนิทที่ต่างก็รู้ดีว่าเขาทั้งคู่วางแผนอะไรกัน และแน่นอนว่าถ้ารู้น้อย เรื่องจะไม่บาน.. ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะเก็บความลับเอาไว้ ไม่บอกใครให้เสียแผนดีกว่า



ถ้าเกิดรู้ว่าลอร์ดอดีตนักฆ่ามือหนึ่งแห่งอาณาจักรเกลนดอนมาคงไม่มีใครดีใจแน่



````````````````````



สองวันผ่านไป..



คนตัวเล็กนั่งเหม่อออกไปที่ลานประลองผ่านประตูเหล็กซึ่งไร้ผู้คนและเสียงเชียร์ของชาวบ้านเพราะนี่มันเพิ่งจะเป็นเวลาหกโมงเช้า ซึ่งเวลาที่ให้เข้ามาได้นั่นคือเวลาเจ็ดโมงครึ่ง และจะเริ่มประลองรอบที่สองในเวลาเก้าโมง เขาลุกขึ้น ความเจ็บที่สะโพกหายไปบ้างแต่ก็ยังเดินกระเผลกอยู่ เด็กน้อยดันประตูเหล็กขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินเลียบกำแพงอิธไปที่บันไดขึ้นไปยังที่นั่งของผู้เข้าแข่งขันข้างตำแหน่งพากษ์เสียง

ดวงตากลมโตภายใต้หน้ากากทุเรียนจ้องมองสนามที่กลายเป็นเขาวงกตเล็กๆให้ต่อสู้กัน และจะเห็นร่างของผู้ประลองได้จากที่สูงเท่านั้น.. เขานั่งลงที่ที่นั่งหินก่อนจะเอนตัวนอนพิงที่นั่งชั้นบนข้างหลัง 

คุณสีดำมาแข่งแบบนี้.. คุณสีฟ้าก็ต้องมาแข่งเหมือนกัน และถ้าเป็นอย่างนั้นคำโกหกของหนึ่งในสองคนนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องนี้แน่ มันต้องเป็นเรื่องอื่นที่ใหญ่กว่านั้นและเขาอาจจะคาดไม่ถึง แต่มันคืออะไรล่ะ? ถ้าเกิดจะพูดว่าคุณยายคนนั้นพูดเพ้อเจ้อมั่วซั่วเธอจะรู้ได้ยังไงว่าเขามาแข่ง แถมยังมีผู้ชายสองคนคอยตามอยู่แบบนั้นอีก

“อรุณสวัสดิ์” เสียงทุ้มนุ่มของใครบางคนทำให้คนตัวเล็กต้องหลุดออกจากภวังค์ เด็กน้อยลืมตามองร่างสูงที่ยืนอยู่ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ

“มาตอนไหนครับ?” เขาถามเสียงแผ่ว

“ก็..เมื่อครู่นี้เอง” หน้ากากจิงโจ้ถือวิสาสะนั่งลงข้างคนตัวเล็กก่อนจะมองลงไปในสนาม “วันนี้มีแข่งคู่ที่สองใช่ไหม?” คนตัวสูงเอ่ยถามแล้วเลิกคิ้วนิดๆใต้หน้ากากสีดำ

“ครับ” เขาตอบกลับไปสั้นๆ

“อืม.. สู้ๆนะ นายต้องทำได้แน่” เขายิ้มออกมาบางๆก่อนจะถอนหายใจ “วันนี้นายดูเงียบๆนะ”

“…” คนตัวเล็กหันกลับมามองร่างสูงนิ่งๆ “มีอะไรอยากจะบอกผมหรือเปล่า” น้ำเสียงจริงจังกับดวงตาสีอัลมอนของอีกฝ่ายที่จ้องมองมาทำเอาหัวใจของร่างสูงกระตุกวูบ.. เหมือนจะรู้ความจริงซะแล้วแฮะ..

“อยากรู้เรื่องอะไรล่ะ?” เขาถามกลับ

“…”

“…”

“อยาก..ผมอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงเข้าประลอง” ร่างเล็กเว้นช่วงไปสักพัก “คุณสีฟ้า..”

“อา.. โดนจับได้จริงๆสินะ” เขาถอนหายใจอีกครั้งก่อนจะเลี่ยงที่จะตอบคำถามนั้น “ทำไมถึงรู้ล่ะ?” ดวงตาสีน้ำข้าวจ้องมองริมฝีปากสีสดที่เป็นแผลแล้วไล่มองลงไปจนถึงลำคอระหง

“…” คนตัวเล็กเสหน้าหนีแล้วดึงปกคอเสื้อให้ปิดรอยรักสีกุหลาบของหน้ากากอีกาดำเอาไว้ก่อนจะตอบกลับเสียงเรียบ “ผมจำคุณได้”

มือหนาเอื้อมไปแตะหลังมือร่างบางเบาๆ “โกหกใช่ไหม?” เขาแกะมือเรียวเล็กของอีกฝ่ายออกจากปกเสื้อสีขาว ดวงตาสีฟ้าแฝงไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นปลายนิ้วของร่างเล็กสั่น.. “...” ผิวขาวผ่องของเจ้าของหน้ากากหนามเต็มไปด้วยรอยคิสมาร์กสะดุดตาจนร่างสูงเผลอกำมือตัวเองแน่น

“…”

“ไออีกานั่นใช่ไหม” เขาพยายามกดเสียงตัวเองไม่ให้ตะคอกใส่คนตรงหน้า เด็กน้อยพยักหน้าเบาๆแล้วปิดปากเงียบ

“…”

เขาขยับไปใกล้คนตัวเล็กก่อนจะใช้สองมือโอบกอดคนตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมแขน “เป็นฉันไม่ได้หรอ..?” น้ำเสียงเศร้าปนน้อยใจเอ่ยเบาๆราวกับเสียงกระซิบ ใบหน้าหล่อเหลาของคนตัวสูงซบลงบนไหล่เล็กก่อนจะเงียบรอคำตอบ

“…” เจ้าของหน้ากากหนามเม้มปากแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ผมไม่ได้..” เขาเงียบไปชั่วเสี้ยววินาทีแล้วพูดต่อ “เป็นอะไรกับเขา”

“ถ้างั้นรักฉันได้ไหม?” เขาผละออกก่อนจะจ้องมองดวงตากลมโตภายใต้หน้ากากหนามสีเขียว คนตัวเล็กเงียบไปชั่วขณะพร้อมกับแก้มทั้งสองข้างที่ขึ้นสีจางๆ “ที่จริงแล้วนายก็มีใจให้ฉันเหมือนกันใช่หรือเปล่า?” ใบหน้าหล่อค่อยๆขยับเข้ามาใกล้คนตัวเล็กตรงหน้า ริมฝีปากหยักสีส้มจุมพิตลงที่ปากนุ่มของเด็กน้อยก่อนจะประคองแก้มของอีกฝ่ายเอาไว้

จูบของร่างสูงตรงหน้าช่างอ่อนโยนและหอมหวานไปด้วยกลิ่นของชากุหลาบ.. เขาค่อยๆที่จะสอดลิ้นเพื่อขออนุญาตคนตัวเล็กเปิดริมฝีปากให้เขาให้รุกล้ำเข้าไป เด็กตรงหน้าหลับตาพริ้มแล้วค่อยๆเปิดทางให้ร่างสูงเข้ามาสำรวจโพรงปากของตัวเอง ทั้งคู่มอบจูบที่อ่อนหวานให้กันอย่างเชื่องช้าและเนิ่นนานอยู่หลายนาทีจนริมฝีปากของคนตัวเล็กบวมเจ่อไปหมด

ร่างบางดันอกของอีกฝ่ายเบาๆ เจ้าของหน้ากากจิงโจ้กุมมือของเด็กน้อยเอาไว้แล้วค่อยๆผละออกมาช้าๆ ดวงตาสีน้ำข้าวจ้องมองน้ำเชื่อมสีใสที่ไหลข้างมุมปากเล็กดูยั่วยวนอย่างบอกไม่ถูก



รู้แล้วว่าทำไมไอบ้านั่นถึงได้อดใจไม่ไหว..



เขายิ้มบางๆให้คนตัวเล็กก่อนจะก้มลงจูบที่หลังมือของอีกฝ่ายเบาๆ

“ฉันรักนายนะ”


````````````````````



[ DURIAN ]



ผมยืนควงปืนสีดำเงาพลางมองออกไปข้างนอกประตูกรง เสียงโห่ร้องของผู้คนดังขึ้นอย่างที่ควรจะเป็นพร้อมกับคณะกรรมการทั้งเจ็ดนั่งลงที่ตำแหน่งของตัวเอง.. ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองเจ้าของหน้ากากโดรนที่นั่งมองปืนด้ามสีทองอยู่เงียบๆคนเดียว

ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองไปทางที่นั่งฝั่งกรรมการอีกครั้ง.. ร่างสูงชุดดำภายใต้หน้ากากอีกามองมาทางผมพร้อมกับรอยยิ้มที่มุมปาก ถัดไปข้างบนนั่นคือคุณสีฟ้า.. เขายกมือขึ้นมาเชิงทักทายผมก่อนจะยิ้มบางๆ

ความรู้สึกของผมที่มีต่อสองคนนั้นมัน.. แปลกๆ คุณสีดำก็ทั้งร้อนแรงแล้วก็เจ้าเล่ห์กว่าที่ผมคิดเอาไว้ ส่วนคุณจิงโจ้ก็ดูอ่อนโยนกับผม..

“การต่อสู้ครั้งที่แล้วสุดยอดมากเลยนะ” เสียงทุ้มแปล่งของหน้ากากโดรนพูดขึ้นจนผมต้องหันกลับไปมองเขาด้วยความสงสัย ..อะไรเนี่ย ปิดขนาดนี้ยังต้องปลอมเสียงตัวเองอีกหรอ

“ครับ?” เขาคุยกับผมใช่ไหม?

“นายเก่งมาก” แม้ว่าจะมีหน้ากากแปลกประหลาดถูกบังเอาไว้ แต่ผมก็ยังมั่นใจว่าเขากำลังยิ้มอยู่แน่ๆ..

“ขอบคุณครับ” ผมโค้งแล้วพูดต่อ “คุณก็สู้ได้สุดยอดมากเหมือนกัน”

อีกฝ่ายพยักหน้าแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง “อื้ม แล้ว..” เขาเอียงหัวไปทางซ้ายนิดๆ “เราเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่า?”

“…ไม่แน่ใจนะครับ” ผมตอบกลับไปตามความจริง อันที่จริงแล้วผมไม่น่าจะเคยรู้จักกับคนอื่นถ้าไม่ใช่พี่ชายผม กับแม่ค้าขายทุเรียน

“แต่ฉันว่า..”



“มาเจอกับคู่แรกเลยดีกว่าครับ!!!” เสียงของผู้พากษ์ดังขึ้นจนผมและคนตรงหน้าหันไปมองเป็นตาเดียว



“…” ผมหันกลับมามองเขาแล้วขยับให้อีกฝ่ายเตรียมตัวออกไปข้างนอก “โชคดีนะครับ” ผมพูดเบาๆแล้วนั่งลงที่เก้าอี้ที่อีกฝ่ายเพิ่งจะลุกออกมา



“ขอต้อนรับผู้ชนะจากคู่แรกของการประลอง.. หน้ากากโดรน!!!!”



เฮ!!!



แกร๊ง..



ร่างสูงขยับข้อมือก่อนจะหันมาพูดกับผมด้วยโทนเสียงปกติ “ขอบคุณนะ”

ผมตัวแข็งทื่อ.. น้ำเสียงทุ้มแข็งกระด้างแปลกๆของอีกฝ่ายมันช่างเหมือนกับคนที่บอกว่าออกไปหางานที่เมืองอื่นเหลือเกิน..



“พี่..”



#themaskkiller

พีคตรงไหนก่อนดีคะ?

หึหึหึหึ

//ต้องบอกก่อนเลยว่าตอนนี้นี่

ครบทุกรสชาติความรักจริงๆนะ

ทั้งความรักของอีกาดำที่ให้กับทุเรียนผ่านทางร่างกาย

ความรักของจิงโจ้ที่ให้กับทุเรียนผ่านทางรอยจูบ

แล้วก็ความรักของโดรนที่ให้กับทุเรียนผ่านทางการกระทำ

ง้อววว มีดโกนมากอ่ะ

บอกก่อนเลยว่า

ตอนหน้า มีม่าแน่นอนนะจ๊ะ..

อุ่ย ลั่นนน โฮะๆๆๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #321 สมาพร นิกรสุข (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2560 / 19:31
    อย่าสงสารคนที่ตายเลยแฮร์รี่ส่งส่รคนที่ฆ่าพี่ตัวเองดีกว่า
    #321
    0
  2. #259 แอลบี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 12:28
    ภัทรศยามากค่ะ เราเดาไว้งี้แต่แรกแล้วววว ว่าแล้วเชียววววววว
    #259
    0
  3. #245 69HourS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 01:48
    บอกได้คำเดียวว่า...พีค...
    #245
    0
  4. #244 piixms (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 22:38
    โห... พีค
    #244
    0
  5. #241 Sendou Nunny (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:03
    ควรอึ้งอะไรก่อนดีวะคะเนี่ย โอ๊ยยยยปวดตับสุดดด แต่เชียร์พี่กานะรักส์
    #241
    0
  6. #238 Natacia (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 19:23
    โอ๊ย...พูดไม่ออกอ่ะ จบได้แบบ... อย่างั้นอ่ะ! บายหน้ากากโดรน //ไปเลือกมาม่าแป๊บ
    #238
    0
  7. #234 aonjang6936 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 16:12
    กุว่าแล้วววววววโอ้ม่ายยยยยย
    #234
    0
  8. #229 NarinmeFukawa (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 12:13
    เอาแล้วไงทุไม่เป็นไรนะ//ปลอบ
    #229
    0
  9. #225 Bungjeen Smile Silpi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 09:04
    เราเดาไว้แล้วว่าอาจเป็นแบบนี้ อ๊ายยยยยยยม่ายยยยยยยยย
    #225
    0
  10. #223 UTAUSS (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 07:38
    อ้าว....เด๋วนะ ไรท์......ไรท์อยากให้น้องทุเสียใจเหรออออ(แล้ว-3pนี่มันอัลไลลลลล)
    #223
    0
  11. #217 wwa146ppp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 02:36
    ตายๆๆๆๆ น้องทุ ทำใจไว้นะลูก
    #217
    0
  12. #216 ♡อรจิราเก๊ะห้อง39 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 02:27
    ต้องทำใจก่อนจะอ่านตอนหน้าสินะ โอ๊ยยยย ทำไมจุกอกแบบนี้ ไม่อยากเดาตอนหน้าเลย
    #216
    0
  13. #215 faikhammarika (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 02:00
    เดี๋ยวก่อนนะ.. นี่ควรอึ้งเรื่องไหนก่อนดี555
    #215
    0
  14. #214 DavilVampire (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 01:27
    555+//หัวเราะแพพ ทุนายมีเเค่สองทางเลือก ฆ่าพี่ ไม่ก็ให้พี่ฆ่าเรา ผมจะคอยอ่านว่านายจะเลือกทางไหน55555555+//โรคจิตละตู
    #214
    0
  15. #213 torao-d-water (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 01:04
    อ้าวเฮ้ย! น้องทุเรียนซวยแล้วไง ไรท์ทำร้ายน้องทุมากเลยรู้รึป่าวไรท์ใจร้ายยยย
    #213
    0
  16. #211 batos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 00:52
    ม่ามาแล้วจ้า ฮือออ
    #211
    0