King Of Mask #อีกากินทุเรียน

ตอนที่ 11 : BLACK CROW

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 497
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

10

BLACK CROW

 


[ KANGAROO ]



ผมมองบ้านหลังเล็กที่ตัวเองเคยมาบ่อยๆด้วยความคิดถึง.. ป่านนี้ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นจะเป็นยังไงบ้าง จะรู้สึกผิดไหม? กินข้าวลงบ้างหรือเปล่า? เพราะสิ่งที่ร่างเล็กทำในสนามแข่งนั่นทำให้ผมรู้สึกช็อคและภูมิใจไปพร้อมๆกัน

ไม่อยากเชื่อว่าเขาจะใจกล้าฆ่าคนได้ด้วย..



ขนาดเตะผมตอนซ้อมยังขอโทษแล้วขอโทษอีกเลย กว่าจะทำตัวชินได้



แต่นี่มันคือการฆ่าคนต่อหน้าผู้คนในเมือง.. ที่สนับสนุนให้เราฆ่าแกงกันเอง ผมขมวดคิ้วแล้วเริ่มนึกถึงบางสิ่งบางอย่างที่มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ

จุดประสงค์ของการแข่งขันคืออะไรกันแน่? กาผู้ชนะหรอ? ..หรือแค่ให้เราฆ่ากันเพื่อหักล้างประชากรที่เหลือล้นจนเกินไป?

เพราะแก้วแหวนเงินทองน่ะหรือ? ที่จะทำให้ผู้ชนะเสพได้อย่างสุขสม?



หรือคนพวกนั้นกำลังวางแผนทำอะไรกันอีก..?



ผมถอนหายใจแล้วเหลือบมองบ้านหลังนั้นเป็นครั้งสุดท้าย เขาคงไม่อยากรู้หรอกว่าผมโกหกเขาอีกครั้ง.. จริงๆแล้วมีอีกตั้งหลายเรื่องที่ผมโกหกเขา แต่ผมแค่ไม่บอกใครเท่านั้น.. เว้นแต่อดีตเพื่อนสนิทของผมเท่านั้นที่รู้ทุกอย่างที่เกี่ยวกับผม เพราะเราสองคนก็เกิดมาพร้อมๆกัน

ผมเตะท้องเจ้าม้าสีขาวก่อนจะรีบกลับไปที่คฤหาสน์จำเป็นของตัวเองทันที ความรู้สึกของเด็กคนนี้ผมไม่ควรเอามาล้อเล่น ผมพูดเหมือนจริงจังแต่ก็ยังโกหกเขาได้มากมายขนาดนี้ ทั้งๆที่ผมตกหลุมรักเด็กคนนี้ไปตั้งแต่แรกพบ

หลงรักดวงตาใสๆที่ติดจะเศร้า เวลาทำตัวไม่ถูกก็จะเดินหนีหรือเปลี่ยนเรื่องทันที หรืออะไรก็แล้วแต่ที่เด็กคนนี้ทำ.. มันทำให้ผมหลงจนหัวปักหัวปำ


“เด็กคนนั้นคนเดียวทำให้คุณชายเหม่อลอยถึงเพียงนี้เชียวหรือครับ” อลิสแตร์ คนสนิทของผมเดินเข้ามาในห้องทำงานพร้อมกับชากุหลาบในมือ

“คงงั้นแหล่ะ” ผมพูดเรียบๆ

“ช่วงนี้คุณชายไม่ค่อยเข้ามาที่คฤหาสน์.. อย่าออกไปทำอะไรอันตรายนักนะครับ” เขาพูดพลางรินน้ำชาสีสวยลงแก้ว เพราะหมู่นี้ผมจะไปหาเด็กคนนั้น แล้วก็วุ่นอยู่กับเรื่องการแข่งที่ผมไม่บอกอลิสแตร์ด้วยซ้ำ



ถ้าบอกไปคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ?



“Fine..”

ผมเท้าคางมองออกไปนอกหน้าต่างไม่สนใจเสียงพูดของคนสนิทที่ยังคงเดินไปมาอยู่ในห้อง เขาหันมาหาผมเพื่อรอคำตอบบางอย่างแล้วก็ถอนหายใจออกมาเพราะผมไม่ได้ฟังที่เขาพูดเลยแม่แต่นิดเดียว

“คุณชาย.. อย่าลืมสิครับว่าเรามาที่นี่ทำไม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้นกว่าเดิม

“ฉันรู้”

เขาลอบถอนหายใจออกมาอีกครั้ง แต่ด้วยความเงียบของห้องผมเลยได้ยิน “ถ้าเช่นนั้น ผมก็คงไม่ขอรบกวนเวลาพักผ่อน” พูดจบก็เดินออกไปจากห้องไปทันที


คนเดียวที่คิดถึง..


ผมค่อนข้างสงสัยกับความรู้สึกแปลกๆที่หัวใจ.. ถึงแม้ว่าผมจะแสดงออกไปกับเด็กคนนั้นได้อย่างชัดเจน แต่ผมก็ยังไม่รู้เลยว่าความรู้สึกของเขามันเป็นแบบเดียวกับผมหรือเปล่า?


ป่านนี้ใจเธอคิดอะไร..?                   

ผมมองสายตาของเขาออก ดวงตาที่ดูบริสุทธิ์แบบนั้น เพียงแต่ว่าผมไม่อยากคิดไปเองคนเดียวเท่านั้น..



เขาจะคิดถึงผมบ้างไหมนะ?



````````````````````



[ GEISHA ]



ฉันนั่งมองร่างสูงของใครบางคนยืนมองออกไปข้างนอกประตูกรงด้วยความขบขัน ทั้งที่ที่ก็มีเก้าอี้ให้นั่ง ก็ยังจะยืนอยู่ได้ แปลกคนจริง

“มองใครอยู่หรอ” ผมพูดออกมาในที่สุด เขาไม่ได้หันมามองฉัน แต่ก็ละสายตาออกมาจากทางที่นั่งของพวกหน้ากาก ‘ที่เหลือ’ นั่นแทน..

“...” ร่างสูงเงียบ

“ฉันดูออกอยู่หรอกนะ คุณอีกา” ฉันยิ้ม

“เธอจะไปรู้อะไร” เขาพูดพลางหยิบศรของหน้าไม้ขึ้นมาจากข้างหลัง

“แหม..” ฉันหัวเราะออกมาเบาๆกับความเย็นชาของอีกฝ่าย “นายมาแข่งก็เพราะเด็กคนนั้นหรอก” ฉันพูด

“...” มือหนาชะงักก่อนจะเหลือบมามองฉันที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม “รู้ได้ยังไงล่ะ? ฉันอาจจะมาด้วยจุดประสงค์เดียวกันกับเธอก็ได้นะ คุณหนู”

“…” คราวนี้ฉันชะงักบ้างแต่ก็ทำเป็นไม่สนใจอะไรกับคำพูดนั้น “สายตาที่นายมองเด็กคนนั้นตอนที่อยู่ในสนามน่ะ รู้ไหมว่ามันดูออกง่ายขนาดไหน”

“อะไรของเธอ..”

“สายตาที่ดูเป็นห่วงจนออกนอกหน้า นั่งไม่ติดเก้าอี้ตอนที่เขาถูกหน้าไม้จ่อหัวนั่นน่ะ”

“…” เขาก้มลับศรในมือต่อ

“…” ฉันยิ้มให้คนปากแข็ง

“…”
“นายชอบเขาใช่ไหมล่ะ?”

เขาเก็บศรทันที “พูดเข้าไปเถอะ ถ้าเกิดวันนึงฉันต้องฆ่าเธอก็อย่ามาทำตัวสนิทสนมกับฉันดีกว่า” พูดจบก็เดินหนีฉันไปทันที



อะไรกันเนี่ย.. เวลาเขินแล้วจะพูดยาวขึ้นหรอ..?



“สวัสดีครับ!!!” ฉันหันไปมองข้างนอกแล้วลุกขึ้นยืนเตรียมตัวทันที.. “พบกับผม กันต์ กันตถาวรอีกเช่นเคยนะครับ!! ..วันนี้ต้องขอบอกว่าดุเดือดมากสำหรับทีมบีนะครับ...!!!” เขาพล่ามต่อไปเรื่อยๆ

ฉันหันไปมองที่นั่งฝั่งคณะกรรมการบ้าง เด็กผู้ชายฉายาหน้ากากทุเรียนกำลังนั่งปรบมือตามมารยาทอยู่ตรงนั้นเงียบๆไม่พูดคุยกับใครเลยสักคน..



เอาเถอะ.. ปล่อยใครคนรักเขาจัดการกันเอาเองก็แล้วกัน..



````````````````````



[ DURIAN ]



ผมมองดูหน้ากากสาวน้อยยืนกระโดดไปมาบนสนามแล้วมองกลับเข้าไปในประตูกรงที่ก่อนหน้านี้ผมไปยืนอยู่ตรงนั้น.. ร่างสูงของหน้ากากอีกาดำกำลังยืนกอดอกอยู่นิ่งๆ ส่วนอีกฝั่งเป็นหน้ากากเทวดา เขากำลังชี้มือไปทางอีกฝั่งเชิงท้าทาย..



“ขอต้อนรับ หน้ากากอีกาดำเข้าสู่สนามแข่ง!!” สิ้นเสียงผู้พากษ์ ประตูเหล็กถูกเปิดออกพร้อมกับคนตัวสูงชุดดำทมิฬเดินออกมานิ่งๆ หน้าไม้ที่วางอยู่บนพื้นเมื่อกี๊ถูกเจ้าของพาดไว้ที่บ่าสบายๆ ส่วนมืออีกข้างก็ถือมีดสั้นเอาไว้ด้วย..

เขาหันมาทางผมก่อนจะยิ้มมุมปากนิดๆแล้วหันกลับไปรอคู่ต่อสู้จากอีกฝั่ง ผมขมวดคิ้วแล้วหันซ้ายหันขวามองหาคนที่เขายิ้มให้เมื่อครู่..



เขายิ้มให้ผมหรอ?



“ขอเสียงปรบมือให้กับคู่แข่งของเขา!! หน้ากากเทวดา!!!”


เฮ!!!



ผมปรบมือต้อนรับ.. ร่างของชายผมยาวประบ่าก็เดินเข้ามาในสนามพร้อมกับดาบและขวานในมือ เขาหมุนตัวไปรอบๆแล้วยกยิ้มให้กับคู่แข่งนิดๆ



ปัง!!



สิ้นเสียงปืนใหญ่.. อีกาดำก็เตะข้อมือของอีกฝ่ายอย่างแรงจนดาบกระเด็นหลุดออกจากมือ หน้ากากเทวดาไม่ยอมแพ้ เขาถีบหน้าท้องของร่างสูงออกให้เสียหลักแล้วยกขวานจามไปที่หัวไหล่ของศัตรูทันที

“!!!” ผมยกมือปิดปากที่อ้าเหวอของตัวเองแล้วมองร่างสูงที่กระโดดหลบออกได้ทัน เขายกหน้าไม้ขึ้นยิงใส่ข้อเท้าอีกฝ่ายแล้วดึงศรข้างหลังกลับมาใส่ใหม่อีกครั้ง

“หน้ากากเทวดาเซไปนิดหน่อยแต่ก็ยังพอสู้ไหวนะครับ!!!” กันต์ยังคงพากษ์อย่างตื่นเต้น ผมถอนหายใจด้วยความไม่สบายใจแล้วมองคนตัวสูงที่กระโดดหลบขวานและดาบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนไม่มีช่วงสวนคืน

“!!!”


ความรู้สึกโหวงแปลกๆทุกครั้งที่ผู้ชายชุดดำทมิฬทำท่าเหมือนกำลังจะโดนเล่นงานมันทำให้ผมไม่เข้าใจตัวเอง ทั้งที่ผมไม่รู้จักเขา และเขาก็ไม่รู้จักผมด้วยซ้ำ

ภาพของหน้ากากเทวดาล้มลงไปต่อหน้าผมและคนดูทุกคน การที่เขาพยายามที่จะยันตัวเองขึ้นมานั้นมันเกิดขึ้นพร้อมกับร่างสูงของหน้ากากอีกาดำกำลังใส่ศรลงในหน้าไม้


ผมเม้มปากและเลือกที่จะมองไปทางอื่นแทน เสียงเชียร์ยังคงดังอย่างต่อเนื่องพอๆกับการพากษ์ของกันต์ที่บรรยายเหตุการณ์ในสนาม.. ภาพของหน้ากากทักซิโด้ยังติดตาผมเป็นอย่างดีแม้ผมจะไม่ได้เปิดหน้ากากของเขา



ผมไม่อยากรู้พอๆกับที่ผมไม่อยากเห็นภาพคนฆ่ากันในตอนนี้นั่นแหล่ะ..



“หน้ากากอีกาดำ ชนะแล้วครับ!!!”



แต่หวังว่าเขาคงจะไม่ได้มาสู้กับผมหรอกนะ



#themaskkiller

โคตรกากอ่ะ

แต่งไม่ดียังไงขออภัยตรงนี้เลยนะคะะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

361 ความคิดเห็น

  1. #69 oum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 09:36
    ติดตามนะครับ...ชอบมากเลยเย้
    #69
    0
  2. #68 69HourS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 มีนาคม 2560 / 00:15
    สนุกมากค่ะ เฮียอีกาเราดูเขินๆน่ารักนะเนี่ยยยย
    กลิ่นมาม่านี่ไล่มาเลยค่ะ แหม่
    #68
    0
  3. #67 Gokowgo (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:31
    โอ้ยยยยย สนุกค่ะ แต่แววดราม่ามาเต็มๆเลย กลัวอ่าาาา กลัวน้องทุ พี่กา จิงโจ้ มาสู้กัน แล้วแบบต้องเลือกใครสักคนแบบนี้อ่ะค่ะ แค่รู้ว่าน้องทุฆ่าคน กลัวสงสารน้องจะแย่อยู่แล้ววว ฮืออออ กลัวพี่ชายน้องตายด้วย ไม่อยากให้น้องเศร้า ///พี่ช่าบอก 'อย่าอินเกิน อย่าอินเกิน'
    #67
    0
  4. #66 meles (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:17
    ชอบมากค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #66
    0
  5. #65 piixms (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:54
    มีบทให้พี่อีกาให้กำลังใจน่องมั้ยคะ ;_; ตะหนูดูหงอย แง๊
    #65
    0
  6. #64 เด็กหลงทาง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:13
    แต่งเยาะๆน่าเราจะติดตาม เป็นกำลังใจให้ สู้

    \`•○•/
    #64
    0
  7. #63 Ztart (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 16:26
    ตอนสุดท้ายก็คงได้สู้กันสินะ
    #63
    0
  8. #62 ♡อรจิราเก๊ะห้อง39 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 14:53
    โอ๊ยยยย อย่าเอามาสู้กันนะ ใจจะขาดตาย
    #62
    0
  9. #61 วีนัสของจักรวาล. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 14:19
    สงสารน้องทุงื้อออ
    เมื่อคืนได้แชมป์แล้วเก่งมากๆครับ ? //หอมเหม่ง
    #61
    0