ฮองเฮาปีศาจแห่งราชวงศ์โจว

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ลักพาตัว!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,135
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 510 ครั้ง
    30 ก.ค. 62


ตอนที่ 3 ลักพาตัว!


         


 ผู้มาเยือนสองคนนั้นพูดคุยอยู่ไม่นานก็จากไป เจิ้งซีเองก็คิดจะจากไปเช่นกัน แต่...

            “ข้ารู้นะว่าเจ้าแอบฟังอยู่ตรงนั้น”

            นางสะดุ้งเฮือก ไม่คิดว่าเจ้าเด็กนี่จะรู้ว่านางอยู่ตรงนี้ทั้งที่ใช้วิชาพรางกายแล้ว หรือว่าวิชาของนางจะไม่ได้ผล นางค่อยๆ โผล่ออกไปหวังจะพูดให้เขาเชื่อว่านางไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง

“เด็กน้อย...”

            ทันทีที่คำว่า เด็กน้อย หลุดจากปาก เขากลับตวัดสายตามองนางด้วยความไม่พอใจ!

            เจิ้งซีจึงเรียกเขาใหม่ “เสี่ยวเฟิง”

            เขายิ่งมีสีหน้าหมองคล้ำกว่าเก่า เจ้าเด็กนี่นอกจากจะไม่สำนึกว่าอายุน้อยกว่านางจนนับไม่ติดแล้วมาทำหน้าไม่พอใจเมื่อถูกนางเรียกเขาด้วยความเอ็นดูเช่นนี้อีก!  

            นางกัดฟันเรียกเขาใหม่อีกรอบ “เฟิงหลง”

            เขามีสีหน้าดีขึ้นเล็กน้อย “มีอะไร?

            “เจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้ามาแอบ...บังเอิญผ่านมาได้ยินเจ้ากับสองคนนั้นคุยกัน”

            เขามองนางแล้วคล้ายจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “กลิ่นของเจ้าอยู่ไกลนับพันลี้ก็ไม่ลืม”

            เจิ้งซีสะดุ้งอีกรอบ ยกแขนยกมือขึ้นดมให้วุ่นวาย นางส่งกลิ่นรุนแรงนับพันลี้ยังได้กลิ่นหรือ?! ก่อนมาที่นี่นางอาบน้ำแล้วนี่นา นางยังได้กลิ่นสบู่ที่ติดอยู่บนผิวกายอยู่เลย

            “เจ้าทำอะไร?

            “ก็เจ้าบอกว่าข้าส่งกลิ่นนับพันลี้นี่” ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ยื่นมือไปให้เขาดม “เจ้าลองดมดูอีกครั้งสิว่าข้ายังส่งกลิ่นอยู่อีกหรือไม่ หากมีกลิ่นถ้าจะรีบกลับขึ้นเขาไปอาบน้ำอีกรอบ”

            เขาจ้องหน้านางแล้วลดสายตาจ้องมองมือ ไม่รู้ทำไมแววตาที่เคยเฉยเมยกลับเต็มไปด้วยประกายแห่งความหิวโหยราวสุนัขเห็นกระดูกเจิ้งซีรีบชักมือกลับทันใด พอเฟิงหลงเงยหน้าขึ้นกลับไม่มีแววตาเช่นนั้นอีก หรือว่านางตาฝาดไป หลายวันก่อนเพิ่งบ่นว่าหวังจิ้งแก่แล้วเลอะเลือน นางแก่กว่าเขามากมายนับไม่ถ้วนคงยิ่งกว่าเลอะเลือนกว่า

            เจิ้งซีกลับมาสนใจเรื่องที่ได้ยิน “ข้าได้ยินเจ้าบอกชายสองคนนั้นให้ไปเตรียมตัวให้พร้อมรอเจ้ากลับไป เจ้าคงไม่คิดจะทำตามคำแนะนำก่อกบฏยึดแคว้นหยินจากอ๋องที่เอาแต่เสพสุขไปวันๆ ตั้งตนเป็นอ๋องเสียเอง”  

            “แล้วเจ้าคิดอย่างไรกับเรื่องนี้?

            “เจ้าก็รู้ข้าไม่ยุ่งเกี่ยวกับมนุษย์ภายนอกหุบผาหงส์” แม้นางอยากจะห้ามไม่ให้เขาออกไปจากที่นี่เหมือนที่เคยคิดจะห้ามเขาเมื่อตอนที่เขาจากไปครั้งนั้น เนื่องจากนางรู้ว่าเขาอาจต้องพบเจออันตรายมากมาย อาจสิ้นชีวิตอยู่ภายใต้คมดาบและไฟสงครามไม่กลับมาที่นี่อีก

            “เจ้าตั้งใจจะอยู่ที่นี่ไปตลอดเลยหรือ?” เขาถามนาง

            นางเกือบพยักหน้า แต่จำได้ว่าเคยโกหกเขาเรื่องมังกรเขียวหมิงฉวนเอาไว้ โกหกแล้วถูกจับได้คงขายหน้าสิ้นดี เจิ้งซีจึงเสกพัดออกมาคลี่พัดไปมา แสร้งหัวเราะแล้วโกหกต่อให้ตลอดรอดฝั่ง “ใครจะอยู่ที่นี่ไปตลอด เจ้าก็ได้ยินเรื่องที่มังกรเขียวจากตะวันออกขอข้าแต่งงาน อีกไม่นานข้าก็คงต้องไปอยู่ที่ป่าตะวันออกกับเขา เจ้ากำลังจะจากไปจากที่นี่ เราก็คงไม่ได้พบกันอีก ต่อให้รอดชีวิตมาก็อาจไม่พบข้าแล้ว แต่อย่าเสียใจเลยแล้วข้าจะคิดถึงเจ้า”

            พูดจบเจิ้งซีก็ถือโอกาสที่เขายืนตะลึงใช้วิชาหายตัวไปหาหวังจิ้งที่อาราม หวังจิ้งกำลังนั่งอยู่หน้ารูปปั้นพระโพธิสัตว์ไม่แน่ใจว่าแอบหลับหรือทำสมาธิอยู่ นางใช้พัดเคาะไหล่เขาปลุกให้ตื่น

            “หวังจิ้งศิษย์คนสุดท้ายของเจ้าอีกไม่นานก็จะลงเขาแล้ว เขากำลังคิดการณ์ใหญ่อาจพบเจออันตราย เจ้าไม่คิดจะไปห้ามเขาหรอกหรือ?

            หวังจิ้งลืมตาขึ้นช้าๆ “ทุกคนล้วนมีชะตาชีวิตของตนเอง ยากที่ใครจะขัดขวาง ปล่อยวางเสียเถิด”

            “ปล่อยวาง...” นางทวนคำแล้วทำหน้าขัดใจ “เจ้านี่พึ่งพาไม่ได้ทุกครั้งเลย”

            เขาไม่ตอบเอาแต่ยิ้มด้วยรอยยิ้มประหลาด

            นางถอนใจคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมเฟิงหลงไม่ออก เจิ้งซีนั่งลงใกล้ๆ กับกระถางธูป “อย่างเจ้าว่า เขาอยากไปก็ช่างเถิด เจ้าเด็กนั่นเคยให้ใครขัดขวางได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าหิวแล้วไปหาอะไรกินดีกว่า”

            นางใช้วิชาหายตัวอีกครั้ง วันนี้ขี้เกียจไปหาเม็ดไผ่ ดังนั้นเจิ้งซีจึงไปโผล่ที่ห้องของเฟิงหลง เขามีขนมวางไว้ดังคาด นางมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครจึงหยิบขนมมากินสองชิ้น ก่อนจะเริ่มต้นลงมือค้นหากล่องจิ้งหรีดของกำนัลจากหมิงฉวน

            แต่หาเท่าไหร่ก็ไม่พบ แถมยังกินขนมที่วางอยู่จนหมด นางนั่งลงบนเตียงถอนใจออกมาอย่างโมโห “เด็กบ้านั่นเอาจิ้งหรีดข้าไปไว้ที่ไหนของเขากันนะ?

            พออิ่มแล้วนางก็เริ่มง่วงขึ้นมา แถมเตียงของเฟิงหลงยังนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ เจิ้งซีหาวหวอด ยกแขนยืดเส้นยืดสายไปมา ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง ไม่นานก็หลับปุ๋ย

            พอตื่นขึ้นมาตอนที่ท้องฟ้าภายนอกมืดสนิทแล้ว นางก็ต้องตกใจเมื่อพบเฟิงหลงมายืนกอดอกจ้องนางอย่างเอาเรื่อง!

            เจิ้งซีรีบร้อนลุกขึ้น “เจ้าเข้ามาได้ยังไง?

            “นี่ห้องข้า” เขาบอกนางอย่างเย็นชา

            นางมอบไปรอบๆ แล้วหัวเราะเสียงแห้ง ที่แท้ก็แอบมาหลับในห้องเขาแถมยังถูกจับได้คาหนังคาเขา เพื่อลดความขุ่นเคืองของเขาที่ถูกนางแย่งที่นอนจึงตบเตียงเขาเบาๆ “เตียงเจ้านุ่มนอนสบายมาก ข้าเผลอนอนเล่นแค่แป๊บเดียวไม่คิดว่าจะหลับไป หวังว่าเจ้าคงไม่ถือสา”

            เขาเลื่อนสายตาจากนางไปมองจานขนมที่ว่างเปล่าแล้วเลิกคิ้ว

            นางแสร้งยกมือปิดปากทำหน้าตกใจ “ตายจริงสงสัยคงมีใครเข้ามาขโมยกินขนมเจ้าจนหมด น่าตายนัก!” นางรีบลุกขึ้นตบไหล่เขา “ไม่ต้องห่วงข้าจะไปตามหาตัวคนๆ นั้นแก้แค้นให้เจ้าเอง”     

            เขากดไหล่นางให้นั่งลง ทั้งยังยื่นมือมาแตะข้างแก้มนางที่มีเศษขนมติดอยู่ จากนั้นก็ละเลียดชิมเศษขนมชิ้นเล็กนั่นช้าๆ “ข้าจำได้นี่คือรสชาติของขนมที่พ่อครัวอารามจูเชวี่ยทำ ในเมื่อมีคนขโมยกิน เหตุใดมันมาติดบนแก้มเจ้า”

            เจิ้งซีกลอกตามองฟ้า คิดหาคำแก้ตัว พอคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก นางคิดถึงจิ้งหรีดของนางที่ถูกเขายักยอกมาเป็นสมบัติของตนเอง ได้โอกาสเปลี่ยนเรื่องแล้ว “จิ้งหรีดข้าอยู่ที่ไหน?

            เขาถามนางกลับด้วยแววตาไร้เดียงสา “จิ้งหรีดอะไร ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน”

            “นี่เจ้า!

            เขาไม่สนใจท่าทางเดือดดาลของนาง กลับเปลี่ยนเรื่องคุย “พรุ่งนี้เจ้าจะไปที่สวนไผ่อีกหรือเปล่า?

            “ทำไม?

            เขามองนางแล้วทำหน้าจริงจังตั้งใจ “ในฐานะที่เรารู้จักกันมานานและเคยหลอกลวงเจ้าหลายครั้ง ข้ามาคิดดูแล้วไม่ควรเสียมารยาทกับผู้อาวุโสเช่นเจ้าจึงอยากทำดีไถ่โทษ ช่วยเจ้าเก็บน้ำค้างยอดไผ่ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้”

            นางมองเขาอย่างไม่เชื่อสายตา ยื่นมือไปตบแก้มเขาไปมา “นี่ใช่เจ้าเด็กเฟิงหลงที่ข้ารู้จักแน่หรือ”

เขามองนางตาขวาง!

นางรีบชักมือกลับ “ได้ในเมื่อเจ้าสำนึกผิดข้าก็จะมารับเจ้าไปช่วยเก็บน้ำค้างยอดไผ่เพื่อทำความดีไถ่โทษ”

            ระหว่างขี่เมฆมงคลกลับขึ้นเขานั้น เจิ้งซีแอบหัวเราะคิกคัก ไม่คิดว่าอยู่ดีๆ ก็ได้แรงงานเพิ่มมาตั้งหนึ่งคน พรุ่งนี้นางคงไม่สบายไม่ต้องเที่ยวเก็บน้ำค้างแล้ว ปล่อยเป็นหน้าที่เฟิงหลงให้เขาทำแทนนาง

นางไม่รู้เลยว่าเฟิงหลงนั้นมีเป้าหมายของตนเอง

 

            เช้าวันต่อมาเมื่อนางกับเฟิงหลงไปถึงป่าไผ่ หมิงฉวนมารออยู่ก่อนแล้ว เขาพอเห็นนางก็ยิ้มยินดี เจิ้งซีเองก็ยิ้มยินดีเช่นกันเพราะในมือหมิงฉวนมีกล่องมาใบหนึ่ง คงเป็นของกำนัลที่เขาเตรียมมาให้นาง คอยดูเถิดครั้งนี้จะไม่ยอมให้ถูกแย่งไปเด็ดขาด!

             แต่...พอหมิงฉวนมองเห็นเฟิงหลงที่เดินตามหลังนางมาด้วยท่าทางเบื่อหน่ายก็ทำหน้าประหลาดใจ

            “ชายคนนั้นใครกัน?

            เจิ้งซีกำลังจะบอกว่าเขาคือใคร แต่...เฟิงหลงไม่รอให้นางแนะนำจัดการแนะนำตนเองราวกับเตรียมคำพูดมาหลายวันแล้ว

            “ข้าชื่อเฟิงหลงเป็นศิษย์คนที่สิบสองของอารามจูเชวี่ย”

            เจิ้งซีพยักหน้ารับรองแข็งขัน “อื้อ”

            หมิงฉวนมองสำรวจเฟิงหลงแล้วพึมพำ “เจ้าเป็นมนุษย์”

            “ไม่ผิด” เจิ้งซีช่วยตอบ

            “ใช่ ข้าเป็นมนุษย์ธรรมดาไม่ได้เป็นปีศาจเหมือนเจ้ากับเจิ้งซี" 

          "เจ้ากับนาง..."

         เฟิงหลงปรายตามองนางด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ "ข้ากับเจิ้งซีเราสองคนรู้จักกันมานานหลายปี”

           นางคิดถึงสิ่งที่เขาพูดแล้วเห็นจริงด้วยเพราะนางรู้จักเขามาตั้งแต่อายุห้าขวบ ตอนนี้เขาก็โตขึ้นมากแล้ว เสียแรงรู้จักกันมาหลายปีไม่น่าข้ามหน้าข้ามตารูปร่างสูงใหญ่กว่าผู้อาวุโสเช่นนางเลย!

            หมิงฉวนหันมาหานาง นางพยักหน้าร้อง “อื้อ”

            เฟิงหลงยังพูดต่อ “ข้ารู้จักนางดี นางเองก็รู้จักข้าดีเช่นกัน”

            ครั้งนี้เจิ้งซีหยุดพยักหน้าหันไปหาเขา ไม่รู้เลยว่าเขากับนางรู้จักกันและกันดี นางรู้จักเขาแน่ แต่เขาแน่หรือว่ารู้จักนาง เขาแทบไม่เคยสนใจนางด้วยซ้ำ

            “เราสองคนต่างก็สนิทสนมกันเป็นอย่างดี”  

             “หา?” เจิ้งซีอุทาน ไม่รู้ว่าก่อนความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองเรียกสนิทสนม

            เขาเลิกคิ้ว “ทำไมหรือหรือเมื่อคืนเจ้าไม่ใช่นอนหลับอยู่บนเตียงข้า?

            เจิ้งซีหน้าแดงก่ำ เรื่องแค่นี้เขาถึงกับต้องมาทวงบุญคุณต่อหน้าคนอื่น เจ้าเด็กนี่ไม่รู้จักเคารพผู้อาวุโสเอาเสียเลย นางมองหน้าหมิงฉวน เขาคงรู้สึกเช่นเดียวกันใบหน้าขาวๆ จึงแดงก่ำ พอๆ กับใบหน้านาง

            “ทั้งยัง

            นางรีบยกมือปิดปากเขาไว้ ไม่ให้เขาทำนางขายหน้าต่อว่าคู่หมั้นปลอมๆ หากเขาบอกว่านางแอบขโมยกินขนมเขา ปีศาจอายุสามพันกว่าปีเช่นนางแอบกินขนมมนุษย์ รู้ถึงไหนคงอายถึงนั่น!

            ไม่รู้ทำไมระหว่างนางปิดปากเฟิงหลงอยู่นั้น ของขวัญในมือหมิงฉวนก็หลุดตุ๊บลงบนพื้น!

            เขาเงยหน้ามองนางอย่างเศร้าเสียใจว่า “ข้าเคยคิดว่าเจ้าไม่มีใคร?

            นางลดมือจากปากเฟิงหลงแล้วมองเขา นางคงลืมบอกไปว่านางรู้จักคนที่อารามจูเชวี่ยมาหลายปี เจิ้งซีหัวเราะแหะๆ “ข้าลืมบอกเจ้าไป”

            “เจ้ากับเขา...”

            “อ้อ...ใช่ เวลาข้าเบื่อข้าก็จะไปหาเขา เขาช่วยแก้เบื่อให้ข้าได้มากทีเดียว เจ้าก็รู้ปีศาจเช่นพวกเราอยู่มานานนับพันปี มีคนไว้คอยแก้เบื่อนับว่าไม่เลว ความจริงไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว ข้ายังมีอีกหลายคนไว้คอยให้ข้าไปหาแก้เบื่อ” เกือบพันปีที่ผ่านมาศิษย์อารามจูเชวี่ยรู้จักนางถูกนางแกล้งให้ตกใจแก้เบื่อมาแล้วแทบทุกคน ดังนั้นนางจึงไม่ได้โกหก

            ใบหน้าหมิงฉวนแดงก่ำแล้วพลัดซีดเผือด เขาก้าวถอยหลังไปสองก้าวเต็มๆ “ข้า...ข้าไม่เคยคิดว่าเจ้าทำตัวเช่นนี้มาก่อน ข้าคง...ข้าคงต้องขอเวลากลับไปทำใจ...”

            จากนั้นเขาก็เรียกเมฆมงคลพาเหินขึ้นฟ้าจากไป ระหว่างอยู่บนนั้นเขาเกือบพลาดตกลงมาหลายครั้ง แต่ก็ยังตะเกียกตะกายจากไปจนได้

            เจิ้งซีมองเขาอย่างสับสน “เจ้ามังกรประหลาดจะไปก็ไม่คิดร่ำลา”

            ด้านหลังได้ยินเฟิงหลงพึมพำว่า “ซื่อบื้อ”

            นางไม่สนใจเขา หมิงฉวนไปไม่ร่ำลาก็เรื่องของเขาเถิด อย่างน้อยก็มีของกำนัลมาให้นาง เจิ้งซีหยิบกล่องขึ้นมาเปิด พบจิ้งหรีดอีกตัว!

            เขาคิดจะให้นางเลี้ยงแต่จิ้งหรีดหรือ?

            เจิ้งซีมองขึ้นไปบนฟ้าแล้วถอนใจอย่างผิดหวัง เห็นด้วยกับเฟิงหลง หมิงฉวนนี่ซื่อบื้อชะมัด!

           

 

             หลายวันหลังจากนั้นนางลงไปที่อารามจูเชวี่ยอีกหลายครั้ง ได้ยินข่าวจากชาวบ้านที่เดินทางมากราบไหว้ขอพรว่าที่นอกหุบผาหงส์อันสงบนั้นกำลังมีความเคลื่อนไหวของทหารจำนวนหนึ่งที่เร่งรวบรวมผู้คนกักตุนเสบียงสะสมอาวุธราวกับกำลังเตรียมตัวออกศึก    

            พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ชาวบ้านที่ต้องทนทุกข์เพราะพิษภัยแห่งสงครามที่กินเวลายือเยื้อยาวนานมาหลายปี อดอยากใกล้ตายแต่ไม่เคยได้รับการเหลียวแลจากราชสำนักที่เอาแต่เสวยสุขบนความทุกข์ยากของราษฎร ตอนนี้พวกเขาทั้งหวาดกลัวและคาดหวังว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงที่ทำให้พวกเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีกว่าในทุกวันนี้

            ชาวบ้านส่วนหนึ่งเชื่อว่าจะเกิดการก่อกบฏขึ้น พวกเขาถึงกับแอบมอบอาหารที่มีอยู่น้อยนิดให้ทหารเหล่านั้นนำไปเก็บไว้เป็นเสบียง บางคนที่ยังพอจะมีความสามารถออกรบได้ได้เข้าร่วมกับกองทัพ ขณะเดียวกันก็มีข่าวว่ากองทัพของท่านอ๋องรู้ข่าวนี้แล้วและกำลังเตรียมยกทัพมาปราบกบฏ

            ทุกครั้งที่นางแวะไปหาเฟิงหลง เขามักอยู่กับตำราหนึ่งเล่ม นางเคยคิดว่าเขาอาจกำลังศึกษาตำราพิชัยสงครามเพื่อทำศึก แต่เปล่า...เขาอ่านตำราสะกดปีศาจต่างหาก!

            นางไปที่ป่าไผ่ หมิงฉวนไม่ได้มาหานางหลายวันแล้วเช่นกัน ก่อนจากไปวันนั้นเขาบอกว่าขอกลับไปทำใจ นางไม่รู้ทำใจเรื่องอะไร ได้แต่สงสัยเขาต้องใช้เวลาทำใจนานขนาดนี้เลยหรือ นางยังนึกไม่ออกเขาสะเทือนใจเรื่องอะไร?

            เจิ้งซีนอนหลับไปหลาย วันตื่นขึ้นมาก็ได้ยินข่าวจากอู่ฮั่นว่าเฟิงหลงพร้อมจะลงจากเขาแล้ว เขาได้พร้อมมาหลายวันแล้ว แต่ไม่รู้ว่ารออะไรอยู่เหตุใดยังไม่ลงเขาอีก

            คืนนั้นนางจึงตั้งใจจะไปร่ำลาเขา เขายังไม่หลับดังที่คาดไว้ พอนางปรากฏตัวตรงหน้าก็ลุกขึ้นราวกับรออยู่นานแล้ว

            “เจ้าคงจำได้ว่าข้าติดค้างของขวัญเจ้าอยู่ชิ้นหนึ่ง”   

            “หากเจ้าหมายถึงจิ้งหรีดก็อย่าเลย ข้าฟังเสียงมันจนเบื่อแล้ว” มีจิ้งหรีดที่ชอบส่งเสียงไม่หยุดเพิ่มมาอีกตัว นางคงเป็นบ้าแน่!

            เขากลอกตา “ข้าไม่ได้หมายถึงของขวัญชิ้นนั้น”

            เจิ้งซีปรบมือหัวเราะชอบใจ “ในที่สุดเจ้าก็ยอมรับแล้วว่าขโมยจิ้งหรีดมาจากข้า”

            เฟิงหลงถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม ยกมือนวดหน้าผาก ก่อนจะออกคำสั่ง “ยื่นมือมาสิ ข้ามีของขวัญจะให้เจ้า”

            นี่คงเป็นของขวัญที่เขาเคยบอกว่าจะมอบให้นางนานแล้ว นางยื่นมือออกไปอย่างยินดี มีรอยยิ้มสมใจปรากฏบนริมฝีปากสีสดของเฟิงหลง ก่อนที่เขาะจบรรจงสวมสร้อยข้อมือเส้นหนึ่งที่มีลูกปัดกลมๆ สีดำมันเงาขนาดเล็กเท่านิ้วก้อยห้อยอยู่ตรงกลางให้นาง

            นางยิ้มกว้างชูแขนขึ้น “เจ้าตาแหลมไม่เลว”

            เขาไม่พูดอะไร จ้องนางนิ่ง เจิ้งซีเห็นว่าได้ของขวัญแล้วควรรีบไปก่อนเขาจะเปลี่ยนใจ นางยื่นมือไปตบไหล่เขา “ได้ข่าวว่าเจ้าจะลงเขา ขอให้โชคดี ได้ในสิ่งที่ต้องการ”

            เขายิ้มกว้าง “ตอนนี้ข้าได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว”

            นางไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร เจ้าเด็กนี่เข้าใจยากอย่าพยายามเข้าใจให้ปวดหัวจะดีกว่า เจิ้งซีหันหลังก้าวออกจากห้องเรียกเมฆมงคลของนาง แต่...เรียกเท่าไหร่เมฆมงคลก็ไม่ยอมโผล่มา

            นางคิดจะใช้ร่ายคาถาหายตัวไปเรียกเมฆมงคลที่อื่น แต่ก็ทำไม่สำเร็จเช่นกัน เจิ้งซีตกใจพยายามเสกของวิเศษที่นางเก็บไว้ออกมาเพื่อจะได้รู้ว่าพลังของนางไม่ได้จู่ๆ ก็เสื่อมลง แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น!

            เป็นครั้งแรกที่ปีศาจเช่นนางทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตนเอง ระหว่างนางกำลังสับสนงงงันอยู่นั้น ด้านหลังมีเสียงเนือยๆ ของเฟิงหลงดังขึ้น

            “อย่าพยายามเลย ตอนนี้เจ้าใช้พลังปีศาจของเจ้าไม่ได้อีกแล้ว”

            นางหันไปมองเขา “ทำไม?

            เขาลดสายตาลงมองสร้อยข้อมือที่ให้มอบนาง “สร้อยที่ข้าให้เจ้าไปเป็นสร้อยสะกดปีศาจ”

            “หา!” นางชูแขนขึ้น จากนั้นก็พยายามถอดมันออกครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ทำไม่ได้ ทำอย่างไรสร้อยเส้นนี้ก็ไม่หลุด!

            เขายังบอกให้ช้ำใจอีกว่า “นอกจากข้าไม่มีใครช่วยถอดมันให้เจ้าได้ อย่าพยายามเลย”

            นางโมโหจนหน้าแดงก่ำ ชี้หน้าเฟิงหลง “เจ้าเด็กบ้ากล้าดีอย่างไรมาสะกดข้า” หลังจากตวาดไปแล้วก็สงสัย เหตุใดมนุษย์เช่นเขาถึงได้สะกดพลังปีศาจอายุสามพันเจ็ดร้อยปีของนางได้ นางค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา “เจ้า...สะกดข้าได้อย่างไร?

            เขากลับทำหน้าเฉยเมยไม่ยอมตอบคำถาม

            นางโมโหขึ้นมาอีกรอบ “ถอดมันออกให้ข้านะเจ้าสะกดพลังข้าเช่นนี้ข้าจะเรียกเมฆมงคลอย่างไร เรียกมงคลไม่ได้ก็กลับขึ้นยอดเขาไม่ได้ เจ้าคงไม่คิดจะแกล้งให้ข้าต้องเดินไปไหนมาไหนเหมือนมนุษย์เช่นพวกเจ้าใช่หรือไม่ ไหนเจ้าเคยบอกเราสองคนรู้จักสนิทสนมกันมานานหลายปีคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เจ้าทำกับผู้อาวุโสที่รู้จักกันมานานอย่างนี้ได้อย่างไร”

            ด่าเขาจนเหนื่อยแต่เขาก็ยังไม่สำนึก แถมนางยังเหนื่อยอีกต่างหาก เจิ้งซีจึงอดขู่เขาเหมือนที่เคยไม่ได้ “หากเจ้าไม่ยอมถอดให้ข้า ข้าจะเสกให้เจ้าเป็นลูกเต่า!

            “ตอนนี้เจ้าไม่มีพลังปีศาจ ความสามารถไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น จะเสกข้าให้เป็นลูกเต่าได้อย่างไร?

            เจิ้งซีก้มลงมองตนเองแล้วรู้สึกเสียเปรียบอย่างยิ่ง นอกจากจะไม่มีพลังปีศาจให้เอาไว้ขู่เขาแล้ว ตัวนางยังเล็กกว่าเขาตั้งครึ่ง คงใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล นางเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อนแทน

            นางค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เขา ยิ้มให้ด้วยรอยยิ้มออนหวานที่สุดเท่าที่เคยยิ้มให้ใคร “เฟิงเอ๋อร์ถึงอย่างไรเราก็รู้จักกันมานาน เห็นแก่เวลาหลายปีที่ข้าช่วยดูแลเจ้า ช่วย...”

            นางพูดยังไม่ทันจบ เจ้าเด็กไม่รู้จักกลัวที่บังอาจสะกดปีศาจเช่นนางก็ช้อนอุ้มนางขึ้นสู่วงแขนราวกับไร้น้ำหนัก ยิ้มร่า “ไม่ต้องพูดมาก ตอนนี้ถึงเวลาลงเขาแล้ว”

            “หา?

            เขาจ้องหน้านาง บอกด้วยน้ำเสียงชวนครั่นครามว่า “เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าข้าจะยอมปล่อยให้เจ้าแต่งงานไปอยู่ดินแดนตะวันออกกับมังกรเขียวตัวนั้น ไม่มีทาง!

          เจิ้งซีกำลังจะอ้าปากบอกว่านางไม่คิดจะแต่งงานไปกับหมิงฉวน แต่ยังไม่ทันพูดเขาก็ยัดขนมที่นางชอบกินใส่ปาก ทำให้นางหมดโอกาสจะร้องตะโกนขอความช่วยเหลือจากอาจารย์และบรรดาศิษย์พี่ของเขาว่า...

            บัดนี้ปีศาจหงส์ไฟอายุสามพันเจ็ดร้อยกว่าปีกำลังถูกมนุษย์ลักพาตัว!




__________________________________________________________________

ช่วยด้วยปีศาจถูกลักพาตัวแว้ววววว



หลังจากหายไปนาน ในที่ซูดไรท์ก็กลับมา ^^


เรื่องเฟิงหลงคนนี้ใช่คนเดียวกะองค์ชายสี่ไหม ฟามลับจ้า ไม่บอกๆ อิอิ


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ณ เชิงดอย




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 510 ครั้ง

860 ความคิดเห็น

  1. #832 Aom Pornpilas (@themoviie) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 10:19
    น่ารักก5555
    #832
    0
  2. #829 ลอยลำไล (@kazka) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 22:15
    น่ารักกกกก
    #829
    0
  3. #712 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 09:29
    โดนหาวิธีลักพาตังตั้งแต่ตอนยังก้มคุยกับเขา
    #712
    0
  4. #486 Thantipp (@Thantipp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2562 / 09:57
    คู่นี้น่ารักมากกกกก
    #486
    0
  5. #474 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 20:00

    5555 ถูกหลอกอีกแล้ว
    #474
    0
  6. #467 mew-ja (@moonlight-mew) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 15:57
    โอ้ยยยย ทำไมใสอะไรเบอร์นี้ 5555
    #467
    0
  7. #140 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 20:43

    ขำนางมาก ไม่เคยตามเฟยหลงทันซักทีไม่ไหวแล้วช้านนนนน(กุมหัวใจ)คือแบบบบมันดีต่อใจ
    #140
    0
  8. #130 Aum110440 (@Aum110440) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 18:19

    5555+นางเอกก้อซื่อบื้ออย่างน่ารัก..พ่อพระเอกก้อเจ้าเล่ห์ไป
    #130
    0
  9. #124 Angun1998 (@angunpraio) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 16:17
    ฮือออ ชอบตอนนี้ อ่านวนๆ ซ้ำๆ เขินในความร้ายของนังเฟิงไปหมด
    #124
    0
  10. #121 Foxy Monster (@foxymonster) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 08:03

    หลังจากเตรียมการมานานในที่สุดก็หลงกล 555555555

    #121
    0
  11. #119 Cherrylily (@Cherrylily) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 21:01
    สนุกมากค่ะ
    #119
    0
  12. #118 Gin& ToniC (@onihana) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 20:32

    กรี๊ดดด ชอบอะ
    #118
    0
  13. #117 mooda (@mooda) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 14:29
    เสียรู้เด็กค่ะ 555
    #117
    0
  14. #115 mee_pa (@mee_pa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 08:58
    น่าร้าก
    #115
    0
  15. #114 Colorberry (@Colorberry) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 02:06
    อ่านเรื่องนี้แล้วบิดไปบิดมา เขินอะ5555
    #114
    0
  16. #113 Neyon902 (@Neyon902) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 00:21

    น่ารักดีนะคู่นี้https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/bb-01.png

    #113
    0
  17. #112 CrescentMoonStar (@CrescentMoonStar) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 23:47
    ชอบจริงๆค่าาา
    #112
    0
  18. #111 hydrangeapink (@hydrangeapink) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 23:35
    นางเอกเรื่องนี้โก๊ะพอๆกะรวิเลย ใสซื่อมากโดนพระเอกหลอกตลอด 555
    #111
    0
  19. #110 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 23:34

    ฮ่าๆ นางเอกเป็นปีศาจจริงๆ ใช่มั้ย ????????????????????

    #110
    0
  20. #109 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:47
    เป็นปีศาจอย่างไรให้โดนลักพาตัว 55555 นางเอกโก๊ะมากกกก รักนาง
    #109
    0
  21. #108 MeNeRin (@MeNeRin) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    โอ๊ย เด็กนี้มันร้ายนัก 5555
    #108
    0
  22. #107 appleluxnam (@appleas12) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 21:46
    น่ารักกกกกกกก
    #107
    0
  23. #105 kungkankk (@kungkankk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:43
    หึงเค้าแหละ ดูออก5555
    #105
    0
  24. #104 kakfern23 (@kakfern23) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:33
    5555ร้ายจริงๆ
    #104
    0
  25. วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 20:23
    ชอบบบบย สนุกมากค่ะไรท์
    ปิศาจตนนั้นก็ซื่อบื้อของแท้ ซื่อบื้อแบบน่ารักน่าเอ็นดู 5555
    #103
    0