ฮองเฮาปีศาจแห่งราชวงศ์โจว

ตอนที่ 16 : ตอนที่ 15 ติดค้างน้ำใจ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,756
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 361 ครั้ง
    18 ส.ค. 62


ตอนที่  15  ติดค้างน้ำใจ?


 


“พระสนมพระโอสถเพคะ”

ตงเหม่ยพยักหน้าให้นางกำนัล นิ้วเรียวงามไล้กำไลหยกพระราชทานจากท่านอ๋องด้วยจิตใจที่หมกมุ่น ตั้งแต่วันที่ท่านอ๋องเสด็จไปที่ตำหนักพระชายาเพราะพระชายาสั่งคนลงโทษจงฉวี่หลันก็ดูเหมือนสถานการณ์ระหว่างทั้งสองยิ่งเลวร้ายลงไปอีก นับว่าจงฉวี่หลันฉลาดนักที่ยอมเจ็บตัวครั้งนี้ได้ขยายรอยร้าวที่มีอยู่แล้วให้กว้างยิ่งขึ้น นี่อาจถึงเวลาที่นางต้องลงมือทำบางสิ่งบางอย่าง สานต่อสิ่งที่จงฉวี่หลันทำให้รอยร้าวไม่มีวันประสานได้อีก

ตงเหม่ยยกมือวางบนหน้าท้องของตน นางแสร้งทำเป็นอ่อนต่อโลก คอยเห็นอกเห็นใจพระชายายุยงอีกฝ่ายให้เกลียดชังจงฉวี่หลันมานาน การเข้าออกตำหนักพระชายาทำให้ได้รู้เรื่องน่าสนใจมากมายโดยเฉพาะเรื่องๆ หนึ่งที่นางได้ยินโดยบังเอิญ พระชายากำลังสนทนากับคนของนางเรื่องรัชทายาท

อ้ายอ๋องไม่มีรัชทายาทเพราะทั้งพระชายาและสนมทุกคนไม่มีใครตั้งครรภ์ ในอดีตมีคนที่ตั้งครรภ์แล้วก็แท้งอย่างไม่ทราบสาเหตุ นางเชื่อว่านี่ไม่ใช่เรื่องที่เกิดขึ้นเองจะต้องมีคนที่มีอำนาจคอยควบคุมเรื่องนี้ เมื่อคืนระหว่างถวายตัวนางคุยกับท่านอ๋องเรื่องนี้ แสร้งทำเป็นถามเขาเรื่องนี้ ท่านอ๋องไม่มีท่าทางไม่พอใจกลับยินดีด้วยซ้ำ

“...หากเจ้าตั้งครรภ์คงจะดี ข้าไม่มีทายาททำให้ถูกกดดันไม่น้อย แต่น่าเสียดายที่สนมทุกคนล้วนไม่สามารถทำให้ข้าสมปรารถนา”

หากไม่ใช่ฝีมือท่านอ๋องที่คอยควบคุมบงการอยู่เบื้องหลังก็คงเป็นฝีมือพระชายาที่ทำให้สนมทั้งหลายไม่ตั้งครรภ์เลย นางจะได้รับคำตอบในไม่ช้าว่าเรื่องราวเป็นดังที่คิดไว้หรือไม่

นางหยิบยาบำรุงร่างกายในถ้วยขึ้นจากนั้นพอทำท่าจะดื่มจึงรีบวางลงแสร้งทำเป็นจะอาเจียนออกมา นางกำนัลสองคนรีบเข้ามาประคอง

“พระสนมเกิดอะไรขึ้นเพคะ?

“ข้า...ข้ารู้สึกเวียนหัว ไปตามหมอหลวงมาเร็วเข้า”

หมอหลวงถูกตามตัวมาในเวลาไม่นาน เขาตรวจชีพจรนางแล้วทำท่าจะพูด นางทำมือห้ามสั่งให้นางกำนัลทั้งสองออกไป เมื่อเหลือเพียงนางกับหมอหลวง นางหยิบตั๋วแลกเงินส่งให้เขา “เมื่อมีคนถามข้าอยากให้ท่านยืนยันว่าข้ากำลังตั้งครรภ์ หากท่านทำตามที่ข้าขอตั๋วแลกเงินนี้จะเป็นของท่าน รวมถึงเงินทองอีกมากมายที่ข้ามี นอกจากนี้ข้าจะคอยสนับสนุนท่านให้เป็นใหญ่ในภายหน้า แต่หากท่านปฏิเสธ ข้าจะบอกทุกคนว่าท่านพยายามล่วงเกินข้าที่นี่ ตอนนี้”

“พระสนม!” หมอหลวงผงะทำหน้าตกใจสุดขีด “เรื่องนี้กระหม่อม...กระหม่อมจะทำได้อย่างไรพะยะค่ะในเมื่อพระสนมไม่ได้ตั้งครรภ์ หากถึงเวลาประสูติ...”

นางเหยียดยิ้ม “ไม่ต้องห่วง เด็กคนนี้จะไม่ได้มีโอกาสคลอดออกมา ท่านเองก็อยู่ในวังมานานคงรู้แล้วว่าสนมที่ตั้งครรภ์ล้วนแท้งก่อนจะคลอด ส่วนใหญ่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตนเองตั้งครรภ์ รับเงินนี่ไปแล้วรอเวลา ข้าต้องการคำรับรองจากท่านเมื่อใดข้าจะให้คนส่งข่าวไป”

“พระสนมจะทำเรื่องนี้ไปเพื่ออะไรพะยะค่ะ หากท่านอ๋องรู้ว่าพระสนมกับกระหม่อม...”

“เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ท่านต้องใส่ใจ แค่ทำตามที่ข้าสั่งก็พอ”

เขาอ้าปากแต่ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดรอดออกมา หมอหลวงจากไปเงียบๆ ตงเหม่ยก็เรียกนางกำนัลเข้ามาช่วยนางแต่งตัว เมื่อแต่งตัวเรียบร้อยนางก็ไปเข้าเฝ้าพระชายาที่ตำหนักเพื่อแจ้งข่าวอันน่ายินดี

ทันทีที่พระชายาได้รู้ข่าวเรื่องนางกำลังตั้งครรภ์สีหน้าก็เปลี่ยนจากไว้ตัวห่างเหินเป็นสนใจ

“เจ้าแน่ใจหรือว่ากำลังตั้งครรภ์?

“เพคะ เมื่อสักครู่หมอหลวงเพิ่งกลับไป หม่อมฉันยังไม่ได้บอกใครเรื่องนี้และยังไม่ให้เขาบอกใครด้วยเพราะอยากทูลเรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้กับพระชายาก่อนคนอื่น” นางวางมือบนหน้าท้องแบนราบอย่างทะนุถนอม “ไม่น่าเชื่อเลยเพคะว่าจะเกิดเรื่องน่ายินดีเช่นนี้ เพิ่งเมื่อคืนนี้เองที่หม่อมฉันคุยเรื่องนี้กับท่านอ๋อง”

มุมปากสีสดที่เคลือบไว้ด้วยชาดสีแดงของพระชายกยิ้ม “นั่นสิ ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดีเสียนี่กระไร เจ้าให้หมอหลวงเก็บเรื่องนี้ไว้ก่อนนับว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ในวังหลวงแม้จะงดงามแต่ก็แฝงอันตราย ท่านอ๋องเองมีสนมมากมาย เจ้าตั้งครรภ์ก่อนพวกนางคงทำให้พวกนางไม่พอใจ แต่ในฐานะที่เจ้าดีกับข้ามาตลอด ข้ารับรองจะช่วยดูแลเจ้ากับลูกอย่างดี”

นางรีบลุกขึ้นคุกเข่า “ขอบพระทัยพระชายาที่ทรงเมตตาเพคะ ชีวิตหม่อมฉันกับลูกฝากไว้ในกำมือพระชายาแล้วเพคะ”

นางกลับจากตำหนักพระชายา ก่อนกลับพระชายากำชับกับนางว่ายังไม่ให้บอกใครแม้แต่ท่านอ๋องเรื่องนางตั้งครรภ์ นางแสร้งทำเป็นเชื่อฟังราวสาวน้อยอ่อนต่อโลก นางเฝ้ารอสิ่งที่คาดไว้อย่างใจเย็นพร้อมเตรียมการทุกอย่างเอาไว้

ไม่นานนักก็ได้ยินว่าพระชายาให้คนไปตามหมอหลวงผู้นั้นที่ตรวจอาการนางไปเข้าเฝ้าที่ตำหนักอย่างลับๆ

 



“ตั้งครรภ์...นางตั้งครรภ์จริงๆ”

หยี่เหยียนยกมือวางบนท้องของตนเอง นางไม่เคยมีโอกาสดีเช่นนี้ได้ตั้งครรภ์อุ้มท้องเลือดเนื้อเชื้อไขของชายที่นางรัก ชายที่บัดนี้ทำเหมือนนางเป็นศัตรูของเขามากกว่าผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเองก็อาจจะเคยมีใจให้

นางคิดถึงเรื่องราวในอดีตของตนเองกับอ้ายตี้ นางพบเขาตอนอายุเพียงสิบขวบ ส่วนเขาอายุมากกว่านางสามปี เสด็จพ่อบอกว่าเขาเป็นญาติที่ไร้ฐานะผู้หนึ่ง เขาจะถูกเลี้ยงดูในฐานะเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งก็จริง แต่ในความจริงแล้วไม่มีใครยอมรับเขานักเพราะมารดาเขามีชาติกำเนิดต่ำต้อยเป็นเพียงสาวใช้ในบ้าน ส่วนบิดาเขาเป็นเชื้อพระวงศ์ที่ไม่เอาไหนคนหนึ่ง วันๆ เอาแต่เสพสุขไม่สนใจสิ่งใด ท้ายที่สุดก็ตายจากไปทิ้งลูกชายไว้เพียงลำพัง

อ้ายตี้ไม่ใช่เด็กชายที่ช่างพูด ต่อหน้าเสด็จพ่อเขามักเงียบขรึมห่างเหิน แต่เมื่อเขามองนางมักมีความอ่อนโยนอยู่ในแววตา ทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน แม้จะมีความห่างเหินด้วยฐานะ เมื่อเติบโตขึ้นนางถูกกดดันด้วยมีฐานะเป็นเพียงองค์หญิงหนึ่งเดียวของแคว้นหยิน ทุกคนล้วนคาดหวังกับนาง คาดหวังว่านางจะต้องแต่งงานกับชายที่เหมาะสม แต่นางเลือกที่จะแต่งงานกับเขาแม้เสด็จพ่อจะคัดค้าน แต่ท้ายที่สุดด้วยความรักก็ทรงยินยอมเมื่อนางยืนยันว่าจะไม่แต่งงานกับใครอีก

นางไม่รู้ว่าแววตาที่เคยมองนางอย่างอ่อนโยนเปลี่ยนไปเป็นเย็นชาราวทั้งสองเป็นเพียงคนแปลกหน้าตั้งแต่ตอนไหน ยิ่งนางพยายามจะปกป้องเขาจากคำดูถูกหมิ่นแคลนของเชื้อพระวงศ์คนอื่นและเหล่าขุนนาง เขาก็ยิ่งถอยห่างจากนาง จนตอนนี้ราวกับเขาและนางหมดสิ้นเยื่อใยต่อกันอย่างแท้จริง

หรือว่าที่เขาเคยแสดงความอ่อนโยนต่อนางในอดีตเป็นการเสแสร้งเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการ เขาถูกมองว่าต่ำต้อยมาตลอด วันนี้เขาเป็นอ้ายอ๋องมีอำนาจเหนือทุกคน ได้ทุกสิ่งที่ต้องการ เขาจึงไม่ต้องใส่ใจพระชายาเช่นนางอีก

หยี่เหยียนหลับตาลงช้าๆ เรื่องราวเหล่านั้นนางไม่รู้...ไม่รู้เลย!

“พระชายาเรื่องของสนมฉือที่กำลังตั้งครรภ์ ความจริงนางดูหัวอ่อนว่าง่าย บางทีหากปล่อยให้นางคลอดลูกออกมาแล้วพระชายารับเอาเด็กคนนั้นมา...”

“ไม่!” นางลืมตาขึ้นบอกนางกำนัลคนสนิท บอกด้วยเสียงหนักแน่น “ข้าจะไม่ยอมให้เด็กคนไหนที่เกิดจากสนมของท่านอ๋องมีโอกาสได้เกิดมาทั้งนั้น!

 นางทุกข์ทรมานเพราะเขา นางจะมีมีวันปล่อยให้อ้ายตี้มีความสุขและสมหวัง...ไม่มีทาง!

 



ระหว่างตงเหม่ยเฝ้ารอความเคลื่อนไหวจากตำหนักพระชายาอย่างใจเย็นนั้น วันต่อมานางกำนัลคนสนิทข้างกายพระชายาก็มาที่ตำหนักนางพร้อมยาถ้วยหนึ่ง

“นี่คือพระโอสถที่พระชายาพระราชทานให้พระสนมเพคะ”

นางรับยาถ้วยนั้นมาดื่มอย่างยินดี คืนนั้นแผนการทุกอย่างของตงเหม่ยราบรื่นยิ่งนัก นางแสร้งทำเป็นปวดท้องอย่างรุนแรง หมอหลวงคนเดิมถูกตามตัว หลังจากหลายชั่วยามผ่านพ้นไปหมอหลวงก็ประกาศข่าวอันน่าเศร้า สนมฉือตงเหม่ยที่ตั้งครรภ์ได้ตกเลือดอย่างรุนแรงและสูญเสียทายาทอันล้ำค่าของท่านอ๋องไปแล้ว!

เมื่อท่านอ๋องมาถึงตำหนักของนางด้วยสีหน้าหมองคล้ำ นางแสร้งร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ก่อนกระซิบบอกท่านอ๋อง

“พระชายาเพคะ นาง...นางให้คนนำยาถ้วยหนึ่งมาให้หม่อมฉัน หลังจากดื่มยาถ้วยนั้นหม่อมฉันก็...ก็สูญเสียลูกของเราไป”

“เจ้าแน่ใจหรือ?” ท่านอ๋องคล้ายไม่เชื่อนัก

นางสะอื้นไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร แต่ยังคงไว้ซึ่งความงดงาม “เพคะ หากไม่เชื่อหม่อมฉันท่านอ๋องทรงถามหมอหลวงกับนางกำนัลในตำหนักดูก็น่าจะรู้ความจริงเพคะ”

หมอหลวงสบตานางแวบหนึ่งก่อนจะทำหน้าที่ของเขา “ฝ่าบาทกระหม่อมได้ตรวจสอบใบสั่งยาจากสำนักหมอหลวงแล้ว พบ...พบว่าเป็นยาขับเลือดจริงพะยะค่ะ!

 



ทุกอย่างเป็นดังที่ตงเหม่ยต้องการ ความสัมพันธ์ระหว่างท่านอ๋องและพระชายาแตกสลายไม่เหลือชิ้นดีแม้พระยาชาจะปฏิเสธอย่างหนักแน่นว่าไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้และยาที่นำมาให้นางเป็นเพียงยาบำรุงร่างกายเท่านั้น หมอหลวงที่จัดยาสามารถเป็นพยานได้ แต่...ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร อ้ายอ๋องที่กำลังผิดหวังและโกรธกริ้วมีหรือจะฟัง

ท่านอ๋องได้พระราชทานตำหนักหลังใหม่ที่แสนโอ่อ่างดงามให้นาง ทั้งยังมอบของกำนัลล้ำค่ามากมายเพื่อปลอบโยน มากกว่าที่มอบให้จงฉวี่หลันเพื่อปลอบใจตอนถูกพระชายาลงโทษ สร้างความไม่พอใจให้จงฉวี่หลันไม่น้อย จากนั้นจึงสั่งให้จับคนในตำหนักพระชายาไปลงโทษโบย นางกำนัลคนสนิทของพระชายาที่นำยามาถูกโบยจนสิ้นใจ ท่านอ๋องมีรับสั่งให้กักบริเวณพระชายาไว้ในตำหนักเป็นเวลาเจ็ดวัน สร้างความไม่พอใจให้กับเหล่าขุนนางตระกูลเก่าแก่ที่คอยสนับสนุนพระชายาเป็นอย่างยิ่ง พวกเขาทุกคนล้วนพูดคำเดียวกัน

อ้ายตี้อ๋องแคว้นอ้ายช่างอตัญญู!

ส่วนขุนนางที่คอยสนับสนุนท่านอ๋องก็ประณามการกระทำของพระชายาอย่างไม่ไว้หน้า บางคนถึงกับเสนอให้ปลดนางออกจากตำแหน่งและเพียงไม่กี่วันขุนนางสองคนที่เสนอให้ปลดพระชายาออกจากตำแหน่งก็ถูกลอบสังหารอย่างโหดเหี้ยม หลักฐานทั้งหมดล้วนบ่งบอกว่าพระชายาอยู่เบื้องหลัง

บัดนี้ราชสำนักอ้ายแทบลุกเป็นไฟเพราะความขัดแย้งที่ลุกลามบานปลายไร้ทางเยียวยา ทั้งขุนนางและทหารต่างแบ่งออกเป็นสองฝ่ายพร้อมทำสงครามเพื่อผู้ที่พวกเขาภักดี   

 



“การเมืองภายในแคว้นอ้ายสับสนวุ่นวาย ท่านอ๋องกับพระชายา แคว้นอ้ายเกิดความขัดแย้งอย่างหนัก กระหม่อมคิดว่านี่ถึงเวลาที่เราจะยกทัพพิชิตแคว้นอ้ายแล้วพะยะค่ะ”

เฟิงหลงเห็นด้วยกับลู่เหลียนว่านี่เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุดแล้ว เกาหยุนโฉว จางจินหมิง หยูซื่อไห่ หวังอี้เซียวและหย่งสือต่างมีสีหน้ายินดี พวกเขาและทหารในกองทัพพร้อมรบมานานแล้วรอเพียงคำสั่งจากเขาเท่านั้น

เขานึกถึงหญิงงามทั้งสองจงฉวี่หลันและฉือตรงเหม่ย พวกนางทำหน้าที่ของพวกนางได้ดีเกินคาดแม้จะโดยไม่รู้ตัว พวกนางคือหญิงงามล่มเมืองอย่างแท้จริง!

เขามองแม่ทัพผู้กล้าทั้งห้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า “จัดเตรียมกองทัพให้พร้อม เราจะยกทัพบุกตีเมืองที่ถูกแคว้นอ้ายตีไปคืนมาเพื่อสร้างขวัญกำลังใจให้กับทหาร สะสางบัญชีแค้นที่สะสมไว้มานาน จากนั้นเราจะยกทัพไปพิชิตแคว้นอ้ายให้ตกเป็นของแคว้นหยิน แคว้นอ้ายจะไม่มีอีกต่อไป”

“กระหม่อมน้อมรับพระบัญชาพะยะค่ะ”

แม่ทัพทั้งห้ากลับไปเพื่อจัดเตรียมกองทัพให้พร้อมเดินทาง ลู่เหลียนมองหน้าเขาแล้วยิ้ม “นับว่าแผนการลอบสังหารขุนนางของท่านอ๋องบรรลุเป้าหมาย การตายของพวกเขาทำให้อ้ายตี้หมดความอดทนต่อพระชายา”

เฟิงหลงหยิบพัดที่เขาเพิ่งได้มาจากสือไท่ขึ้นมาคลี่ออกทำให้มองเห็นป่าไผ่อันงดงาม ความจริงผู้ที่ลอบสังหารขุนนางที่เสนอให้ปลดพระชายาแคว้นอ้ายนั่นไม่ใช่นางแต่เป็นคนของเขาต่างหาก “สองคนนี้ขัดแย้งกันมานาน เราแค่เติมเชื้อไฟลงไปเท่านั้น เปลวไฟก็พร้อมจะลุกโชน”

“พะยะค่ะ” ลู่เหลียนมองพัดแล้วเอ่ยชม “ภาพต้ไผ่ในพัดงดงามอ่อนช้อยยิ่งนักพะยะค่ะ”   

 “เป็นของหมั้นจากสือไท่ เขาให้คนส่งมาให้ข้าเมื่อวาน”

“ของหมั้น?

“เจ้าคงยังไม่รู้ว่าข้าหมั้นหมายหลานสาวสือไท่เอาไว้ให้ลูกชายของข้า”

ลู่เหลียนมองเขาตาปริบๆ “แต่ท่านอ๋องยังไม่มีโอรสนี่พะยะค่ะ”

เขาหุบพัดแล้วยิ้ม “อีกไม่นานก็คงมี”

ลู่เหลียนโคลงศีรษะ มองเขาอย่างนับถือ “ท่านอ๋องยังคงรอบคอบเสมอ เอ่อ...กระหม่อมมีจดหมายอยากฝากท่านอ๋องมอบให้คุณชายเสี่ยวซีพะยะค่ะ”

เฟิงหลงรับจดหมายมาสงสัยว่าลู่เหลียนเหตุใดลู่เหลียนจึงส่งจดหมายให้นางในเมื่อเขาพบหน้านางแทบทุกวันในห้องทรงอักษรของเขา แต่พอคลี่จดหมายออกอ่านไปสองฉบับเฟิงหลงก็เข้าใจ

“จดหมายรัก?

“พะยะค่ะ มีนางกำนัลหลายคนได้ขอร้องกระหม่อมให้ส่งจดหมายถึงคุณชาย กระหม่อมไม่รู้จะปฏิเสธพวกนางอย่างไรจึงได้รับมา คุณชายคงไม่รู้ว่านอกจากทำให้ชื่อเสียงท่านอ๋อง...” พอเห็นสีหน้าเขาลู่เหลียนก็หน้าแดง “เอ่อ...”

เฟิงหลงเก็บจดหมายทั้งหมดไว้เอง ชื่อเสียงของศิษย์น้องท่านอ๋องดูเหมือนจะไม่ธรรมดาในหมู่นางกำนัลและบุตรสาวขุนนางทั้งหลาย เขาบอกลู่เหลียนพอเป็นพิธี “ไม่ต้องห่วงข้าจะส่งให้ถึงมือเขา ส่วนข่าวลือที่เกิดขึ้นในเมื่อไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้ใครก็ปล่อยไปก่อน”

“พะยะค่ะ”

ลู่เหลียนจากไปไม่นานนักเจิ้งซีก็เข้ามา นางพอเห็นพัดในมือเขาและเห็นป่าไผ่ในพัดก็เอ่ยปากชื่นชม “พัดเล่มนี้ดูไม่เลวเลย คล้ายพัดวิเศษของข้า แต่ตอนนี้เอามาใช้ไม่ได้แล้ว”

เขาปลอบใจด้วยการส่งพัดให้นาง “หากเจ้าชอบข้าให้เจ้าเก็บไว้”

นางยิ้มกว้างหยิบพัดมาคลี่ออกพัดไปมา “ประเสริฐ เสี่ยวเฟิงช่างมีน้ำใจยิ่งนัก”

“เจ้าก็รู้ทุกสิ่งที่เจ้าต้องการข้าล้วนมอบให้”

“จริงหรือ?” นางเหลือบมองสร้อยข้อมือแล้วมองหน้าเขาอย่างมีความหวัง

“ยกเว้นเรื่องนี้”

นางเปลี่ยนเป็นมองเขาอย่างขัดเคือง ก่อนจะเปลี่ยนไปมองแผนที่ที่ถูกกางบนโต๊ะ “เจ้าจะทำสงครามอีกแล้วหรือ มนุษย์ช่างโปรดปรานการนองเลือดเสียจริง”

“ตราบใดไม่รวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่ง แผ่นดินก็ไม่มีวันสงบสุข”

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไรว่าเมื่อรวบรวมแผ่นดินให้เป็นหนึ่งจะพบความสงบสุข”

“เพราะข้าจะทำให้แน่ใจ” เขารู้ว่าความต้องการจะรวบแผ่นดินให้เป็นหนึ่งนั้นเป็นความฝันอันแสนทะเยอทะยานอย่างถึงที่สุดของคนๆ หนึ่ง แต่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความฝันเป็นจริงโดยมีสตรีที่อยู่ตรงหน้าคอยอยู่ข้างกาย

นางเดินมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เขาแล้วถอนใจ “เสี่ยวเฟิงข้าใช้เวลาหลายวันค้นหาสตรีที่เหมาะสมกับตำแหน่งชายาของเจ้า แต่ดูเหมือนไม่มีหญิงใดเหมาะสมเลย”

เขาได้บอกกับขุนนางไปแล้วว่าตราบใดที่แผ่นดินยังไม่สงบสุขตำแหน่งพระชายาจะต้องว่างเว้นไปก่อน เขาเองดูเหมือนทุกวันนี้ยังไม่สามารถเกลี่ยกล่อมหงส์ไฟตัวนี้ให้ยินยอมพร้อมใจได้

“ตำแหน่งพระชายาเป็นตำแหน่งสำคัญยังมีเวลาอีกมากเจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อน อีกเจ็ดวันเราจะออกเดินทาง ข้าอยากให้เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม”

“เดินทาง...เจ้าจะให้ข้าไปทำศึกกับแคว้นอ้ายด้วยหรือ?” จากนั้นนางก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ “เสี่ยวเฟิงคงคิดจะขอความช่วยเหลือจากผู้อาวุโสเมื่อถึงคราวขับคัน ไม่ต้องห่วงข้าจะคอยส่งเสริมเจ้าเอง”

 “แน่นอนเจ้าต้องคอยส่งเสริมข้าได้อย่างดีไร้ที่ติ” ขอเพียงมีนางข้างกายความหวาดกลัวทั้งมวลล้วนหมดสิ้นจากใจ

“แต่...” นางมีสีหน้ากังวล

“แต่อะไร?

“เจ้าก็รู้ข้าชอบกินเมล็ดไผ่ ไปออกศึกครั้งนี้หวังว่าคงไม่อดยากมากนัก อย่างน้อยมีผลท้อให้กินมื้อละลูกก็คงดี หากไม่ได้กินอะไรเลยเกรงว่าจะผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกกลายเป็นหงส์ไฟที่ไร้ความสง่างาม”

เขาสะกดรอยยิ้มเอาไว้ ยกมือลูบแก้มนาง “ไม่ต้องห่วง ข้าจะคอยดูแลเรื่องการกินของเจ้าให้ดี เจ้าจะไม่ต้องอดยาก เอาล่ะตอนนี้มาช่วยข้าฝนหมึกดีกว่า ข้าจะร่างฎีกา”

นางทำตามอย่างว่าง่ายแต่ไม่ทันไรก็ตาปรือคล้ายง่วงนอน เขาจึงเสนอ “เห็นแก่เจ้าช่วยข้าฝนหมึกมานาน หากเจ้าง่วงนักจะนอนหนุนตักข้าก็ได้”

“แต่...ข้าเป็นปีศาจ ทั้งยังเป็นผู้อาวุโสจะนอนหนุนตักผู้เยาว์อย่างเจ้าราวหงส์ไฟที่แสนเกียจคร้านได้อย่างไร”

เขามองนางด้วยสีหน้าจริงจัง “ไม่ต้องห่วงหากเจ้าเกรงว่าจะติดค้างน้ำใจ ไว้มีโอกาสให้ข้านอนหนุนตักเจ้าเป็นการตอบแทนก็พอ”

นางทำหน้าคิดอยู่ชั่วขณะกวาดตามองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เขาไม่รู้นางคิดอะไรเพราะดวงตางดงามช่างพราวระยับเหลือเกิน จากนั้นก็ยิ้มร่าพยักหน้า “อืม...ฟังดูไม่เลว” วางศีรษะลงบนตักเขาใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่และหลับไปทั้งอย่างนั้น

 


เจ็ดวันหลังจากนั้นจ้าวเฟิงหลงได้นำทหารจำนวนถึงสองแสนคน ออกเดินทางมุ่งสู่ชายแดนแคว้นอ้าย ด้วยกำลังทหารที่แข็งแกร่งอันเป็นผลจากการฝึกซ้อมเตรียมความพร้อมมานาน รวมเข้ากับความขัดแย้งภายในแคว้นอ้ายเองทำให้กองทัพของหยินสามารถบุกตีเมืองที่ถูกแคว้นอ้ายยึดไปคืนได้สำเร็จในเวลาอันรวดเร็ว สร้างขวัญกำลังใจให้ทหารเป็นอย่างดี เมื่อตีเมืองคืนได้แล้วกองทัพก็เคลื่อนต่อบุกตีเมืองของอ้ายเมืองแล้วเมืองเล่า จนเมืองชายแดนทั้งหมดตกเป็นของแคว้นหยิน



 

“จ้าวเฟิงหลงยึดเมืองเซี่ยได้แล้ว...” อ้ายตี้แทบจะฉีกจดหมายในมือออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเมื่อได้รับข่าวจากม้าเร็วว่าหนึ่งในเมืองหน้าด่านสำคัญของแคว้นอ้ายบัดนี้ถูกกองทัพแคว้นหยินพิชิตได้สำเร็จ “ท่านเสนาข้าได้สั่งให้แม่ทัพกู้มาเข้าเฝ้าเหตุใดเขายังไม่มาอีก ข้าต้องการให้เขานำทหารสองหมื่นคนเข้าร่วมกับกองทัพชายแดน เหตุใดเขาเอาแต่นิ่งเฉยจนเมืองเซี่ยถูกแคว้นหยินยึดครอง!

เสนาบดีมีสีหน้าหนักใจทันที “ทูลท่านอ๋องกระหม่อมนำรับสั่งของท่านอ๋องไปบอกแก่แม่ทัพกู้แล้ว แต่เขาบอกว่าตระกูลกู้เจ็ดชั่วอายุคนล้วนรับใช้สายเลือดของอ้ายอ๋องที่แท้จริง ดังนั้นเขาจึง...จึงไม่คิดจะทำตามพระบัญชาของท่านอ๋องพะยะค่ะ”

อ้ายตี้โกรธจนแทบกระอักเลือดที่ชาติกำเนิดอันต่ำต้อยของเขาถูกขุนนางหยิบยกขึ้นมาเป็นข้ออ้างในการไม่ทำตามคำสั่ง เสียแรงกู้เชินหูผู้นี้เป็นแม่ทัพมากฝีมือที่เขาหวังพึ่งพาให้ออกรบกับแคว้นหยิน “บังอาจนัก เขากล้าดีอย่างไรขัดคำสั่งข้า!

ขุนนางที่ยืนเรียงแถวอยู่ตรงหน้าเขาต่างส่งเสื้ออื้ออึงทั้งพยักหน้าเห็นด้วยไม่เห็นด้วยในการกระทำของแม่ทัพกู้

ขุนนางบางคนออกหน้าเสนอ “ท่านอ๋องบางทีหากทรงขอร้องพระชายาให้ออกหน้า..”

“หุบปาก!” เขาตวาด ตลอดชีวิตเขาก้มศีรษะกราบกรานคนอื่นมามากแล้ว ตอนนี้เขาเป็นอ๋องเขายังต้องทำเช่นนั้นอีกหรือ ไม่มีทาง! “ดี ในเมื่อกู้เชินหูไม่คิดจะฟังคำสั่งข้าก็ดี ประกาศราชโองการออกไป ปลดกู้เชินหูออกจากตำแหน่งแม่ทัพนำตัวเขามาที่เมืองหลวง ข้าจะลงโทษเขาด้วยตนเอง”

“ทูลท่านอ๋องการปลดแม่ทัพกู้ในตอนนี้อาจส่งผลต่อการรบกับแคว้นหยิน เรื่องนี้ไม่ควรทำอย่างยิ่งพะยะค่ะ” ขุนนางที่คอยสนับสนุนหยี่เหยียนคัดค้านไม่เห็นด้วย

เขาเหยียดยิ้ม “เรามีแม่ทัพผู้กล้ามากมายในแคว้น ข้าไม่จำเป็นต้องรอคอยแม่ทัพที่ไม่คิดจะฟังคำสั่งข้า นับจากนี้ใครที่บังอาจขัดคำสั่งข้า ไม่ว่าเชื้อพระวงศ์หรือขุนนางคนไหน ข้าจะไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น!





________________________________________________________

สี่ยวซีติดค้างน้ำใจเด็กเจ้าเล่ห์ตลอดเลย^^

ทีแรกงงๆ หลอกกินเต้าหู้คือไร ตอนนี้เข้าใจละ อิอิ 



ช่วงนี้ฝนตกทุกวัน อากาศน่านอนสุดๆ ไรท์เลยนอนทั้งวันเช่นกัน^^

ว่าแล้วก็ไปนอนต่อดีกว่า 


ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

ณ เชิงดอย


ปล.ใครบอกไรท์ไม่รักนางเอกเลยคอยแกล้งนาง ไรท์เอ็นดูวววนางเหมือนทุกคนนั่นละ ถ้าจะพูดเรื่องถูกแกล้งแล้ว องค์หญิงรวิกานดา (รวิ) ในเรื่อง ลำนำแสงจันทร์ ถูกแกล้งหนักกว่านี้ 555


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 361 ครั้ง

915 ความคิดเห็น

  1. #684 repellitta (@alicia-carad) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 20:19
    เสี่ยวเฟิงคนเจ้าเล่ห์
    #684
    0
  2. #534 Naritsara2528 (@Naritsara2528) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 15:59
    อีกนานมั้ยน้อกว่าจะได้กินนก
    #534
    2
    • #534-1 (@sarok147) (จากตอนที่ 16)
      19 สิงหาคม 2562 / 21:52
      ดูสภาพแล้วน่าจะอีกนานนะคะ 555
      #534-1
  3. #533 Moo-Many (@Moo-Many) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 13:11

    เสี่ยวเฟิงทำไมท่านมีน้ำใจแบบนี้ ช่างมีน้ำใจที่ได้กำไรเต็มๆ หลงรักคนเจ้าเล่ห์สะแล้วสิ

    #533
    0
  4. #532 siranyaa_jeen (@siranyaa_jeen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 06:06

    ช้านร้ากกกกคนเจ้าเล่ห์
    #532
    0
  5. #531 Princess2010 (@Princess2010) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:11
    รอค่าาาาา
    #531
    0
  6. #530 Pat In (@opianc) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 00:10

    น่ารักมากกก
    #530
    0
  7. #529 Goody2526 (@Goody2526) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 23:27
    เด็กน้อยหลอกผู้อาวุโสตลอดๆๆๆ 555

    ปล.ก่อนอิอ๋องอ้ายจะถึงจุดจบ ขอให้รู้ตัวก่อนนะว่าชายารักตัวเองมาก จะได้กระอักเลือดตายที่ไม่เคยรักดูแลถนอมน้ำใจเมีย
    #529
    0
  8. วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:46
    เสี่ยวซีจะซื่ออะไรขนาดนี้5555
    #528
    0
  9. #527 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:42
    สงสารพระชายาอะที่ดันไปรักคนโง่ๆแบบนั้น นางจะได้เจอคนดีๆมาช่วยมั้ย55555
    #527
    0
  10. #526 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:41

    มีให้นอนหนุนตักด้วย เจิ้งซีเจ้าช่างใสไร้เดียงสาจริง
    #526
    0
  11. #525 Pannomoto (@ppaann4721) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:41
    555555นางน่าเอ็นดูจริงๆ
    #525
    0
  12. #524 Angun1998 (@angunpraio) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:28
    รีบๆ หน่อยน่าเฟิงเฟิง ไม่งั้นลูกสะไภ้จะอายุห่างกันเกิน555555 กะให้ลูกเป็นเหมือนตัวเองงี้
    #524
    0
  13. #523 lamai1212 (@lamai1212) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:16
    ขอบคุณค่ะรอตอนต่อไป
    #523
    0
  14. วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 22:09
    เกลียดอ้ายอ๋องชิบหาย
    #522
    0
  15. #521 kungkankk (@kungkankk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:44
    คงต้องหลอกล่ออีกเยอะนะเสี่ยวเฟิง555
    #521
    0
  16. #520 munongmu (@munongmu) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:26
    เรื่องนี้อวยเฟิงหลงอย่างมาก เพราะอ๋องแคว้นอื่นนี่ช่างสายตาคับแคบและไร้ความสามารถ เลยทำให้เฟิงหลงดูเก่งกาจมากมาย
    #520
    0
  17. #519 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:08
    ถ้าปลดแม่ทัพและท่านอ๋องช่วยแม่ทัพแคว้นอ้ายไว้ใช้งานน่าจะดีนะเป็นการซื้อใจไง...เมื่อไหร่เสี่ยวซีจะโดนกินกินก่อนแล้วค่อยทำให้รักทีหลังก็ได้นะล่อลวงเข้าไปสิบางทีโดนกินแล้วอาจจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไรเดี๋ยวลูกชายโตไม่ทันสะใภ้นะ
    #519
    0
  18. #518 mooda (@mooda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:05
    เสี่ยวซีผู้พิชิตยากมากกกกก. ภารกิจสำคัญของเฟิงหลงคือการทำให้เสี่ยวซีรู้ตัวนะ
    #518
    0
  19. #517 กลิ่นกลุ่นบุหงา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 21:01

    ยังคงสนุกทุกตอนเหมือนเดิม

    ขอบคุณไรท์ค่ะ...รอตอนต่อไปนะคะ

    #517
    0
  20. #516 PiyaaRr (@PiyaaRr) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:59
    ติดค้างน้ำใจ??? ช่างเป็นวิธีที่หลอกเสี่ยวซีให้ตายใจได้อย่างแยบยลทีเดียว
    #516
    0
  21. #515 BambY (@papanut) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:58
    ระหว่างรวมแผ่นดินกับทำให้เสี่ยวซีรักคิดว่าเสี่ยวเฟิงคงทำอย่างแรกได้ก่อนแล้วมั้งเนี่ย555 เสี่ยวซีผู้ใสซื่อ น่ารัก น่าเอ็นดูจริงๆ
    #515
    0
  22. #514 698117 (@698117) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:55
    ไรท์ซาดิสอ่า แกล้งนางโดยที่นางยังไม่รู้เลยว่าโดนแกล้ง สงสารดีมั้ยนี้
    #514
    0
  23. #513 waaxq (@kwangbaby) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2562 / 20:53
    เจ้าเด็กช่างน่ารักกก
    #513
    0