สายลมนิรันดร์ (ตีพิมพ์ B2S)

ตอนที่ 44 : ตอนที่ 43 ชายารอง?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1304 ครั้ง
    13 พ.ค. 62

 

ตอนที่ 43 ชายารอง?


 

มี่หมินกับหลี่ผิงที่หลบหนีออกจากค่ายพักของทหารแคว้นเป่ยได้สำเร็จโดยความช่วยเหลือของจางหย่งนั้นได้หยุดพักเพื่อดื่มน้ำริมลำธารแห่งหนึ่งหลังจากแน่ใจว่าพวกเขาหนีมาไกลพอ

“เราจะไปที่ไหนต่อ?” มี่หมินถามเขา

หลี่ผิงยกมือเช็ดปากหลังจากดื่มน้ำจนอิ่มและอนุญาตให้นางหยุดพักผ่อนช่วงสั้นๆ เพราะเห็นว่านางเหน็ดเหนื่อยจนแทบจะทรงกายไว้บนหลังม้าไม่ไหว “ตอนนี้คงไม่เหมาะที่จะกลับเมืองเจียอินแล้ว ข้าอยากกลับเมืองหลวงไปแจ้งข่าวเรื่องฉิงลี่ฉุนร่วมมือกับแคว้นเป่ยเคลื่อนไหวในดินแดนของเรากับราชสำนักให้เร็วที่สุด ส่วนเจ้า...ข้ามีสหายที่พอไว้ใจได้ ข้าจะให้เจ้าไปหลบอยู่กับเขาก่อน รอข้ามีโอกาสได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทจะรีบกราบทูลว่าเจ้าอยู่กับข้า”

มี่หมินยังไม่กล้าเผชิญหน้าฮ่องเต้ในตอนนี้ นางต้องการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองเสียก่อนว่านางไม่ได้มีส่วนรู้เห็นกับการวางยาพิษ “ข้าอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองก่อนที่จะได้เข้าเฝ้าฝ่าบาท”

“เจ้าจะทำอย่างไรจึงจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตนเองได้?

นางเล่าสิ่งที่ตนเองคิดเอาไว้ให้เขาฟัง หงเหรินเคยเล่าให้นางฟังว่าขันทีนางกำนัลทุกคนในวังหลวงจะถูกบันทึกรายชื่อและสถานที่รับใช้เอาไว้โดยระเอียด บันทึกเล่มนั้นอยู่ที่ฝ่ายใน หากนางสามารถเข้าถึงบันทึกเล่มนั้น นางก็จะค้นหานางกำนัลที่ชื่อจิงซินพบ หากพบจิงซินนางก็จะทราบว่าใครเกี่ยวข้องหรืออยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ตอนนี้นางจะนำหลักฐานทั้งหมดทูลกับฮ่องเต้ ตอนนั้นนางจึงจะมีหน้ากลับไป

“...ข้าเชื่อว่าต้องมีคนอยู่เบื้อหลังนางกำนัลกับขันทีคนนั้น พวกเขาไม่มีทางลงมือเองโดยไม่มีคนบงการ ถ้าได้ตัวทั้งสองคนนั้นเรื่องทั้งหมดก็จะกระจ่าง ข้าก็จะพ้นผิด”

หลี่ผิงเสนอตัว “ข้าเข้าไปขโมยบันทึกเล่มนั้นให้เจ้าจะเหมาะกว่า เกิดคนของไทเฮามาเห็นเจ้าในวัง เจ้าจะตกอยู่ในอันตราย”

“ไม่ได้นะ! วังหลังคุ้มกันแน่นหนาท่านเองก็น่าจะทราบ หากท่านถูกจับโทษคงหนักไม่แพ้ข้า ยังไม่รวมฐานะของท่านที่อาจทำให้เกิดเรื่องใหญ่กับตระกูลหลี่ ข้าให้ท่านเสี่ยงแทนข้าไม่ได้อีกแล้ว” นางปฏิเสธ

หลี่ผิงคงคิดได้เช่นกันว่าเขาไม่ใช่แค่คนธรรมดาทั่วไป แต่เขามีฐานะเป็นคนตระกูลหลี่ที่ต้องแบกรับภาระและความเสี่ยงมากมาย เขาเหยียดยิ้ม “บางทีข้าก็มักลืมตัวว่าตนเองเป็นใคร หลายครั้งข้าไม่แน่ใจระหว่างข้ากับตระกูลใครเป็นภาระของใครกันแน่”

“คุณชายหลี่...”

เขาถอนใจ “ช่างเถิด หากเจ้ายืนยันจะลงมือเองข้าก็จะคอยสนับสนุนและหาทางให้เจ้าได้เข้าสู่วังหลัง เราไปถึงเมืองหลวงแล้วอาจจะรู้ว่าต้องทำอย่างไรบ้าง”

ทั้งสองออกเดินทางอีกครั้งหลังจากพักจนหายเหนื่อย ต้องใช้เวลาหลายวันในการเดินทางกลับเมืองหลวงเพราะต้องคอยหลบเลี่ยงสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านด้วยเกรงว่าอาจมีประกาศจับนางติดอยู่ตามที่ต่างๆ  ทันทีที่มาถึงเมืองหลวงก็ได้ข่าวว่าอ๋องแคว้นฉิงคนใหม่ที่ฮ่องเต้แต่งตั้งแทนฉิงลี่ฉุนได้เดินทางมาถวายพระพรฮ่องเต้เพื่อแสดงความจงรักภักดี ฮ่องเต้ทรงพระเมตตารับสั่งให้มีการจัดเตรียมอาหารแห้งและสมุนไพรจำนวนมากเพื่อพระราชทานให้แก่ท่านอ๋องคนใหม่นำกลับไปที่แคว้น นอกจากนี้ยังจัดงานเลี้ยงพระราชทานแก่เขาในอีกสามวันข้างหน้า น้ำพระทัยของฮ่องเต้ช่างกว้างใหญ่ สร้างความปลาบปลื้มแก่ท่านอ๋องและขุนนางทุกคนที่ร่วมเดินทางเป็นอย่างมาก

ท่านอ๋องประทับที่ตำหนักรับรองพระราชวังชั้นนอกพร้อมกับคณะทูต มี่หมินซึ่งปลอมตัวเป็นหญิงชาวบ้านทั่วไปลองไปแถวนั้น การเข้าไปในพระราชวังชั้นในที่ฮ่องเต้และเชื้อพระวงศ์ประทับอยู่โดยไม่ผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ มีเพียงทางเดียวที่นางสามารถผ่านเข้าไปได้คือต้องผ่านจากตำหนักรับรองเท่านั้น หากนางสามารถเข้าไปในตำหนักรับรองได้ ในวันที่มีงานเลี้ยงพระราชทานนางอาจอาศัยจังหวะที่ทุกคนเผลอหรือกำลังวุ่นวายเข้าไปในพระราชวังชั้นใน

และโชคก็เข้าข้างนาง...มีนางกำนัลเดินเข้าออกตำหนักรับรองบ่อยครั้งทหารแทบไม่ค่อยใส่ใจพวกนางนักเพราะเครื่องแบบที่พวกนางสวมบ่งบอกว่าพวกนางมาทำหน้าที่รับใช้ในตำหนัก

มี่หมินกลับไปหาหลี่ผิงนางขอให้เขาขโมยชุดและป้ายประจำตัวนางกำนัลมาให้นาง เขารับปากจะทำให้ เมื่อตื่นขึ้นมาตอนเช้ามี่หมินพบชุดนางกำนัลกับป้ายประจำตัววางไว้ข้างเตียง นางไปเคาะห้องข้างๆ ที่หลี่ผิงพักอยู่และกล่าวขอบคุณเขาอย่างซาบซึ้ง

“เจ้าต้องระวังตัวให้ดี” หลี่ผิงย้ำกับนาง

“ข้าทราบแล้ว ไม่ต้องห่วงแล้วข้าจะรีบกลับมา”

“ข้าเป็นพี่ชายเจ้า จะไม่ห่วงน้องอย่างเจ้าได้อย่างไร” เขาล้อยิ้มนิดให้นางมีความอ่อนโยนปรากฏในน้ำเสียงและแววตา

มี่หมินยิ้มตอบอดคิดไม่ได้ว่าหากมีพี่ชายเช่นเขาจริงๆ คงดีไม่น้อย นางกลับเข้าห้องพักปลอมตัวเป็นนางกำนัลประจำตำหนักรับรองเข้าไปที่นั่นเพื่อดูลาดเลาโดยไม่มีทหารคนใดสงสัยหรือจับตัวนาง

เมื่อเข้าไปในตำหนักรับรองนางพยามหลบเลี่ยงข้ารับใช้ในตำหนักหรือขุนนางจากแคว้นฉิง แม้พวกเขาไม่รู้จักนางแต่นางก็ไม่อยากเสี่ยง นางเดินหลบไปตามอาคารต่างๆ จนกระทั่งไปโผล่ที่สวนดอกไม้เล็กๆ แห่งหนึ่งในตำหนัก

มี่หมินกำลังจะเดินผ่านไปตามแนวทางเดินก็พอดีได้ยินเสียงร้องไห้คล้ายเสียงเด็กมากกว่าเสียงผู้ใหญ่ นางเงี่ยหูฟังจึงรู้ว่าเสียงมาจากที่ไหน ด้วยความสงสัยว่าเด็กที่ไหนมาร้องไห้อยู่แถวนี้จึงเดินตามเสียงนั้นไปจนพบเด็กหญิงคนหนึ่งอายุไม่เกินห้าขวบแต่งกายสะอาดสะอ้านด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี หน้าตาผิวพรรณหมดจดกำลังนั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเสียใจ ตรงหน้าเด็กหญิงมีนกตัวหนึ่งนอนแน่นิ่ง

เมื่อไม่เห็นใครแถวนั้นนางจึงเดินเข้าใกล้แล้วถาม “เจ้าร้องไห้ทำไมหรือเด็กน้อย?

เด็กหญิงหันมาหานางบอกด้วยเสียงสะอื้น “ลู่ลู่ของข้าไม่หายใจ เสด็จพ่อบอกว่ามันตายแล้ว คนอื่นก็เหมือนกันแต่ข้าไม่เชื่อ ท่านช่วยมันได้หรือไม่?

เสด็จพ่อ?...หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็นเชื้อพระวงศ์คนหนึ่งของแคว้นฉิง ความจริงนางควรจะเดินหนีไปเสียแต่เพราะความใจอ่อนและสงสารทำให้มี่หมินยังยืนอยู่ตรงนั้นและคุยกับเด็กหญิง

“เอ่อ...ข้า...” นางไม่ทราบจะบอกองค์หญิงน้อยอย่างไรไม่ให้เสียใจมากไปกว่านี้ว่านกของนางได้ตายไปแล้วไม่อาจฟื้นคืนชีวิต “ข้าทำไม่ได้ แต่...หากท่านคิดเสียว่าลู่ลู่ของท่านตอนนี้กำลังอยู่บนสวรรค์และกำลังมีความสุขกับเพื่อนและครอบครัวของมัน ท่านอาจพอจะสบายใจบ้าง”

“สวรรค์?” องค์หญิงน้อยหยุดร้องไห้ นิ่วหน้าทั้งที่น้ำตายังปริ่มขอบตา “สวรรค์มีจริงหรือ เสด็จพ่อบอกว่าเสด็จแม่ข้าก็ไปอยู่บนสวรรค์เช่นกัน เช่นนั้นลู่ลู่คงได้พบเสด็จแม่บนนั้น”

“ถูกแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้ลู่ลู่คงได้อยู่กับเสด็จแม่ของท่านอย่างมีความสุข เรามีช่วยกันฝังมันกัดเถิด มันจะได้ใช้ชีวิตอยู่บนสวรรค์โดยไม่ต้องกังวลว่าอาจทำให้ท่านเสียใจ”

องค์หญิงน้อยยอมตกลงให้นางช่วยขุดหลุมฝังนก ระหว่างนั้นก็เอ่ยปากถามว่านางเป็นใคร ชื่ออะไร มาทำอะไรแถวนี้ด้วยความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ พร้อมกับแนะนำตัวว่านางเองชื่ออวิ้นอวี้ มีฐานะเป็นองค์หญิงแคว้นฉิงตามที่มี่หมินคิดเอาไว้แต่แรก

“ท่านเป็นนางกำนัลหรือ ข้าไม่เคยพบหน้ามาก่อน”

นางยิ้มให้กับคำถามไร้เดียงสา “เพคะ หม่อมฉันเพิ่งมาทำหน้าที่นางกำนัลวันนี้เพคะ” มี่หมินมองไปรอบๆ ก็ยังไม่เห็นใครโผล่มา นางยื่นมือไปปัดฝุ่นดินออกจากมืออวิ้นอวี้และช่วยจัดเสื้อผ้าให้จนเรียบร้อย “เหตุใดองค์หญิงมาประทับอยู่ในสวนคนเดียวเล่าเพคะ นางกำนัลพี่เลี้ยงไปอยู่ที่ไหน”

อวิ้นอวี้ทำปากยื่น เล่าด้วยน้ำเสียงอัดอั้นตันใจเท่าที่เด็กอายุห้าขวบจะทำได้ “ข้าแอบหลบพวกนางมา ข้าไม่ชอบพวกนางเลยเพราะพวกนางค่อยแต่จะพูดเรื่องที่ว่าเสด็จพ่อของข้าจะแต่งงานกับหญิงอื่นมาแทนท่านแม่ข้าที่อยู่บนสวรรค์กับลู่ลู่ ข้าไม่อยากได้ยิน ผู้หญิงเหล่านั้นไม่มีใครดีกับข้าเลยสักคน”

  มี่หมินอดยิ้มกว้างไม่ได้ ฟังมาทั้งหมดก็พอจะทราบแล้วว่าองค์หญิงนั้นมารดาคงเสียไปตั้งแต่เด็กและตอนนี้ท่านอ๋องคนใหม่ก็กำลังจะแต่งงานรับหญิงอื่นเป็นชายา อวิ้นอวี้คงรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้ง

มือเล็กๆ ยื่นมากุมมือนาง “อาจือพวกนางไม่เหมือนท่านที่ดีกับข้า”

“ขอบพระทัยเพคะที่ทรงชมหม่อมฉัน”

อวิ้นอวี้เขย่ามือนาง “อาจือท่านดีกับข้าและใจดีเช่นนี้ ท่านมาเป็นท่านแม่ของข้าแทนที่ผู้หญิงพวกนั้นได้หรือไม่?

คำถามขององค์หญิงน้อยไม่เพียงทำให้มี่หมินตกตะลึงแต่ยังทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาในสวนพลอยตกตะลึงไปด้วย!

 

ฉิงหวังเหว่ยผู้รั้งตำแหน่งอ๋องคนใหม่แห่งแคว้นฉิงชะงักเท้า มองไปยังบุตรสาวและสตรีคนหนึ่งที่กำลังนั่งหันหลังให้เขาอยู่ คนที่อวิ้นอวี้เพิ่งขอให้มาแต่งงานเป็นชายาของเขา

เขายังไม่เห็นหน้านางเห็แต่รูปร่างบอบบางอ้อนแอ่นที่อยู่ในชุดนางกำนัลและสิ่งที่ทำให้เขาสนใจยิ่งกว่าหน้าตาหรือรูปร่างนางก็คือมือของนางที่สัมผัสใบหน้าบุตรสาวเขาอย่างอ่อนโยนจนอวิ้นอวี้ผู้ขาดแคลนความรักจากมารดาเพราะนางสิ้นชีวิตไปตั้งแต่บุตรสาวยังเด็กยิ้มกว้าง

“องค์หญิงหม่อมฉันคงทำเช่นนั้นไม่ได้เพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงนางกำนัลจะแต่งงานกับท่านอ๋องได้อย่างไรเล่าเพคะ”

อวิ้นอวี้ยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจความแตกแตกของฐานะชนชั้น “ทำไมจะไม่ได้เล่า หรือท่านเกรงว่าเสด็จพ่อของข้าจะไม่ชอบท่าน”

เขาได้ยินเสียงสตรีคนนั้นหัวเราะเสียงใส น้ำเสียงนางช่างสดใสร่าเริง นางกำนัลที่คอยดูแลบุตรสาวเขามาถึงพอดี นางทำท่าจะเดินเข้าไปหาคนทั้งสองที่สนทนากันอย่างออกรส เขารีบยกมือห้ามไว้

สตรีผู้นั้นตอบคำถามบุตรสาวเขา “เกรงว่าจะเป็นเช่นนั้นเพคะ”

อวิ้นอวี้ยื่นมือเล็กๆ ไปแตะแก้มอีกฝ่าย คัดค้านเสียงดัง “จะเป็นไปได้อย่างไร ท่านงดงามกว่าองค์หญิงซูหนี่ว์ผู้นั้นเสียอีก”

สตรีที่บุตรสาวเขายกย่องว่างดงามกว่าซูหนี่ว์หญิงที่เขาคิดจะแต่งตั้งเป็นชายาด้วยไม่ตอบโต้อะไร นางคงรู้สึกว่ากำลังถูกจ้องมองจึงค่อยๆ หันมาด้านหลังและทำให้เขามีโอกาสได้เห็นหน้านางชัดๆ

ทันทีที่เห็นนางเขาก็เกิดความคิดดีๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง...ในงานเลี้ยงรับรองที่จะจัดขึ้น เขาจะทูลขอฮ่องเต้ให้พระราชทานนางกำนัลคนนี้เป็นชายารองของเขาและพานางกลับแคว้นฉิงด้วย

สำหรับฉิงหวังเหว่ยนั้นความงดงามของสตรีมีผลต่อการตัดสินใจของเขาในเรื่องนี้ไม่มากนัก ที่เขาเลือกนางมิใช่เพราะความงดงามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า แต่เพราะความอ่อนโยนที่นางแสดงออกต่อบุตรสาวผู้ขาดแคลนและต้องการความรักของเขาต่างหาก นางคงเป็นแม่ที่ดีให้กับอวิ้นอวี้ได้ไม่อยากและบุตรสาวเขาก็ดูจะชอบนางเช่นกัน

 

 ความคิดของท่านอ๋องที่จะแต่งตั้งมี่หมินเป็นชายารองโดยที่นางยังไม่รู้ตัวนั้นไม่ทราบว่าส่งผลดีหรือส่งผลร้ายกับนาง นางสามารถเข้าออกตำหนักรับรองได้สะดวก แต่นางก็ถูกคนของท่านอ๋องคอยจับตาดูอยู่เป็นระยะไม่ว่านางจะไปอยู่ส่วนไหนของตำหนักรับรอง

 

เมื่อถึงวันที่งานเลี้ยงถูกจัดขึ้นในตำหนักชั้นใน มี่หมินไม่ต้องแอบหลบๆ ซ่อนๆ เข้าไป นางได้ติดตามไปในคณะนางกำนัลพี่เลี้ยงขององค์หญิงอวิ้นอวี้ องค์หญิงไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยเพราะยังเด็กเกินไปจึงถูกนางกำนัลพี่เลี้ยงพาไปดูแลที่ตำหนักหลังหนึ่ง ระหว่างนางกำนัลพี่เลี้ยงพาองค์หญิงเข้าไปพักผ่อนในห้อง มี่หมินก็เห็นว่าเป็นโอกาสดีที่นางจะหลบออกไปตามหานางกำนัลผู้มีนามว่าจิงซินคนนั้น หากนางหาจิงซินพบนางก็อาจพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้

ในงานเลี้ยงเหล่าเชื้อพระวงศ์ต่างได้รับเชิญ ตำหนักชั้นในจึงค่อนข้างเงียบเหงามีเพียงข้ารับใช้และขันทีที่คอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ตามจุดต่างๆ  มี่หมินอาศัยความมืดยามค่ำคืนหลบเร้นสายตาพวกเขาจนกระทั่งไปถึงห้องเก็บบันทึกของฝ่ายใน

ไม่มีใครเข้าอยู่หน้าอาคาร มี่หมินจึงรีบแอบเข้าไปด้านใน นางหยิบโคมไฟที่อยู่ใกล้ๆ มือติดไปด้วยเพราะภายในห้องค่อนข้างมืด ในห้องนั้นเต็มไปด้วยตำราและบันทึกเกี่ยวกับฝ่ายในมากมาย มีรายชื่อขันทีนางกำนัลตั้งแต่เมื่อหลายสิบปีก่อนจึงถึงร้อยปี แต่โชคดีผู้ดูแลจัดเอกสารอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย บันทึกต่างๆ ถูกวางบนชั้นและมีรัชสมัยที่ฮ่องเต้ครองราชย์กำกับไว้ทุกชั้น

นางเริ่มมองหารัชสมัยของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจ้าวเฟยหลงฮ่องเต้ลำดับที่ยี่สิบเอ็ดแห่งราวงศ์โจว มีบันทึกหลายเล่มนางไล่ไปจนถึงบันทึกเล่มสุดท้าย มี่หมินเริ่มตื่นเต้นจนมือไม้สั่นดึงบันทึกเล่มหนาออกมา นางขยับเข้าไปใกล้กับโคมไฟอาศัยแสงสว่างที่สาดส่องรีบเปิดหารายชื่อจิงซิน หาอยู่นานจนกระทั่งพบว่า...

จิงซินคือนางกำนัลรับใช้ที่ตำหนักวั่งซู่ของไทเฮา!

นางยกมือทาบอก...ไทเฮาหรอกหรือที่ทำเรื่องน่ากลัวเช่นนี้ ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ ใส่ร้ายนางและคิดจะทำลายหลักฐานด้วยการสั่งประหารนางเสียระหว่างฮ่องเต้ประชวรไม่ได้สติ

จังหวะนั้นมีเสียงคล้ายคนกำลังสนทนากันอยู่หน้าห้อง!

“...ข้าได้ยินมาว่าเครื่องบรรณาการที่แคว้นฉิงนำมาครั้งนี้ฝ่าบาทอาจพระราชทานอนุญาตให้พระสนมหนิงเหอเป็นผู้เลือกสิ่งที่นางชอบที่สุดไปก่อนจะถูกส่งเข้าท้องพระคลัง” เสียงนางกำนัลคนหนึ่งดังขึ้น

“แต่ข้ากลับคิดว่าอาจเป็นกุ้ยเฟยที่โชคดี เจ้าไม่ได้ยินหรือว่าตอนนี้ฝ่าบาทกลับมาโปรดปรานนางเหมือนเดิมแล้ว หลังจากทรงหมางเมินนางอยู่พักหนึ่ง” อีกคนคัดค้านไม่เห็นด้วย

คนที่พูดคนแรกทำเสียงเบาๆ “อา...กุ้ยเฟยทรงโชคดียิ่งนัก นอกจากจะมีโอรสให้ฝ่าบาทแล้วยังสามารถครอบครองความโปรดปรานได้อย่างยาวนานหลายปี”

“ข้าได้ยินว่าก่อนหน้านี้ฝ่าบาทห่างเหินกุ้ยเฟยเพราะโปรดปรานนางกำนัลคนหนึ่ง”

“ข้าก็ได้ยินเช่นกันและนางก็บังอาจลอบปลงพระชนม์ฝ่าบาทหลบหนีออกจากคุกหลวง ไม่ทราบป่านนี้นางมีชีวิตอยู่หรือไม่”

“ต่อให้นางมีชีวิตอยู่ก็คงอยู่ได้ไม่นาน ฝ่าบาทจะต้องไม่มีวันปล่อยให้นางมีชีวิตอยู่ ไม่แน่ป่านนี้อาจตายไปแล้ว”

“สมควรแล้ว คนอย่างนางไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

นางหยุดฟังทั้งสองคนนั้นคุยกัน เจ็บปวดในหัวใจเมื่อได้ยินเรื่องของตนเอง อยากบอกว่านางไม่ได้ตั้งใจเลยสักนิด แต่พอได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามามี่หมินก็รีบหันรีหันขวางกำลังจะเปิดที่ครอบโคมขึ้นเพื่อดับไฟข้างใน นางดับไฟได้ทันแต่ก็ทำบันทึกในมือหล่นลงบนพื้นเสียงดังตุ๊บ!

“เอ๊ะ! เจ้าได้ยินเสียงหรือไม่ ข้าได้ยินมาจากในห้อง”

เสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยทำให้มี่หมินตัวแข็งทื่อ

“จะเป็นไปได้อย่างไร ในห้องนั้นไม่มีใครอยู่ ทุกคนกลับไปหมดแล้ว บางคนก็ไปแอบอยู่ที่งานเลี้ยงต้อนรับอ๋องแคว้นฉิง”

“แต่ข้าแน่ใจว่าได้ยิน เราเข้าไปดูกันเถิด หากหัวหน้านางกำนัลทราบว่าเราละเลยเมื่อเกิดปัญหาเราสองคนจะเดือดร้อน”

มี่หมินก้าวหลบไปยืนยังมุมมืดข้างประตู ยืนนิ่งแทบลืมหายใจ พอนางกำนัลทั้งสองก้าวเข้ามาและเข้าไปข้างในเรื่อยๆ นางก็ค่อยๆ ก้าวออกไปยังประตู เมื่อพ้นประตูมี่หมินก็รีบวิ่งสุดฝีเท้าเท่าที่นางจะทำได้ มีเสียงเอะอะดังมาจากด้านหลัง

“มีคนแอบเข้ามาขโมยบันทึกฝ่ายใน ใครอยู่แถวนั้นรีบตามนางไปเร็วเข้า!

ด้วยความหวาดกลัวและตกใจมี่หมินวิ่งจนกระทั่งจำไม่ได้ว่าตนเองวิ่งผ่านที่ไหนหรืออะไรมาบ้าง มีเสียงคนมากมายตามมาด้านหลัง ยิ่งกระตุ้นให้นางวิ่งเร็วขึ้น จนกระทั่งนางวิ่งไปถึงกลางอุทยานบริเวณแนวต้นสนที่นางอาจใช้เป็นที่ซ่อนได้ นางรีบพุ่งไปที่นั่นยังไม่ทันได้หาที่ซ่อน ร่างสูงสง่าในอำนาจในฉลองพระองค์สีแดงลายมังกรอันโดดเด่นที่นางคุ้นตาเป็นอย่างดีก็กำลังก้าวออกมาจากแนวทางเดินของต้นไม้พอดี!

“ฝ่าบาท!

มี่หมินอุทานด้วยความตกใจ ร่างกายอ่อนแรงลงดื้อๆ จนแทบขยับไม่ไหวได้แต่ยืนนิ่งเบิกตากว้าง สิ่งแรกที่นางรู้สึกคือดีใจยิ่งนักเมื่อได้เห็นกับตาว่าฮ่องเต้นั้นปลอดภัยอย่างแท้จริง ความยินดีที่เอ่อล้นในอกนั้นทำให้นางเกือบเผลอยิ้มออกมาด้วยความตื้นตัน แต่เสียงคนที่กำลังไล่หลังมาทำให้นางอดคิดไม่ได้ว่านางช่างโชคร้ายยิ่งนัก ในวังแสนกว้างใหญ่ นางมีที่ให้หลบซ่อนมากมายกลับวิ่งหนีมาเผชิญหน้ากับคนที่นางยังไม่อยากพบหน้าที่สุดในตอนนี้!

“หมินเอ๋อ...” ดวงตาของฮ่องเต้คล้ายจะเบิกกว้างขึ้น

ข้ารับใช้คนอื่นๆ ยืนนิ่งมองหน้ากันเลิกลั่น 

จูกงกงทำหน้าราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน “มี่หมินนี่เจ้า...เจ้าหายไปไหนมา?

“ข้า...” มี่หมินทรุดกายลงคุกเข่าไม่สามารถตอบคำถามได้ มือกำบันทึกรายชื่อนางกำนัลในมือแน่น นางทำตัวไม่ถูกที่จู่ๆ ก็ต้องเผชิญหน้ากับฮ่องเต้และทุกคนกระทันหันทั้งที่ไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ ยังไม่ได้ล้างมลทินให้ตนเอง หลักฐานที่มีหรือก็น้อยนิด  

ฮ่องเต้ยังไม่ทันได้ตรัสสิ่งใด อ๋องแคว้นฉิงก็เข้ามาเดินมาถึงจุดที่ทั้งสองเผชิญหน้ากัน เขาทำหน้าตกใจที่เห็นนางคุกเข่าอยู่ตรงหน้ากับฮ่องเต้

“นี่เจ้า...เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

คนที่ไล่ตามนางซึ่งมีทั้งนางกำนัล ขันทีและทหารในที่สุดก็ตามมาทัน พวกเขาชะงักเมื่อเห็นฮ่องเต้ สีหน้าดุดันนั้นค่อยๆ จางลง ทหารองครักษ์ก้าวออกมา

“ฝ่าบาทเมื่อสักครู่มีคนเห็นอดีตนางกำนัลคนนี้เข้าไปในห้องเก็บบันทึกของฝ่ายใน นางหยิบบันทึกออกมาหม่อมฉันจึงรีบตามนางมาพะยะค่ะ” พอเขามองหน้ามี่หมินชัดๆ ก็อุทานออกมาเพียงคำเดียว “นาง!...

ฮ่องเต้ไม่ตรัสสักคำเพียงแต่มองนางอยู่อย่างนั้น อ๋องแคว้นฉิงคงไม่ทราบฐานะที่แท้จริงของนางและโทษที่ติดตัวนางอยู่ เขามองมาที่นางด้วยแววตาอ่อนโยน ก้าวเข้าไปหาฮ่องเต้

“ฝ่าบาทมีเรื่องหนึ่งระหว่างอยู่ในงานเลี้ยงหม่อมฉันไม่ได้ทูลขอพระเมตตาจากฝ่าบาท พอดีนางกำนัลคนนี้หม่อมฉันได้พบนางเมื่อสองวันก่อนรู้สึกถูกชะตายิ่งนัก หม่อมฉันจึงอยากแต่งตั้งให้นางเป็นชายารองของหม่อมฉัน ขอฝ่าบาททรงราชทานอนุญาตด้วยเถิดพะยะค่ะ” พูดจบเขาก็ก้มศีรษะลงอย่างนอบน้อม

ชายางรองหรือ?...มี่หมินมองหน้าท่านอ๋องแล้วเบิกตากว้าง!

ท่านอ๋องไม่ได้พูดเรื่องนี้กับนางมาก่อนและนางก็ไม่คิดเช่นกัน ทราบแต่ว่าวันนั้นเขาพอใจไม่น้อยที่นางช่วยดูแลอวิ้นอวี้ หรือเขาเห็นนางอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยากจึงคิดจะช่วยนางเอาไว้ เขาอาจคิดว่าหากทูลขอนางเป็นชายารองฮ่องเต้าจะไม่ลงโทษนางที่ขโมยบันทึก

ท่านอ๋องช่างมีจิตเมตตา แต่ช่างไม่รู้เลยว่ากำลังเอาคอขึ้นเขียงแทนนาง นอกจากนางจะมีฐานะต่ำต้อยแล้ว นางยังมีข้อหาอุกฉกรรจ์นัก หากนางไม่สามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ตนเองได้เขาจะต้องเดือดร้อนไปด้วย!

มี่หมินคิดอย่างว้าวุ่นขณะรอบกายตกอยู่ในความเงียบชวนอึดอัด นางไม่กล้าแม้แต่จะมองไปพระพักตร์ฮ่องเต้ ได้แต่จ้องหน้าท่านอ๋องอยู่แบบนั้น

“เจ้าว่าอะไรนะ?” หลังจากเงียบอยู่นานในที่สุดฮ่องเต้ก็ตรัสถามท่านอ๋อง

“หม่อมฉันอยากจะทูลขอพระเมตตาพระราชทานนางกำนัลผู้นี้ให้เป็นชายารองของหม่อมฉันพะยะค่ะ”

“อย่างนั้นรึ? ทำไมเล่า?

น้ำเสียงที่แสนจะไม่แยแสใดๆ ของฮ่องเต้ทำให้มี่หมินเม้มปากแน่น ก้มหน้ามองพื้น บางทีครั้งนี้ฮ่องเต้อาจทำตามคำขอของฉิงหวังเหว่ยเพื่อเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่กำลังงอกเงยระหว่างราชสำนักกับแคว้นฉิง บางทีอาจจะอยากกำจัดนางไปให้พ้นหูพ้นตา หรือบางที...

“เพราะนางมีจิตใจอ่อนโยนและเมตตา นางเข้ากับบุตรสาวของหม่อมฉันได้เป็นอย่างดี อวิ้นอวี้ชอบนางมาก มากกว่านางกำนัลพี่เลี้ยงเสียอีก นางน่าจะเป็นแม่ให้กับบุตรสาวหม่อมฉันได้ อีกอย่างหม่อมฉันก็รู้สึกว่านางเหมาะกับหม่อมฉันพะยะค่ะ”

“เจ้าไม่เกรงว่าฐานะนางจะต่ำต้อยเกินไปสำหรับตำแหน่งชายารองของเจ้าหรือ?

“หม่อมฉันเองเพราะฝ่าบาทจึงได้เลื่อนฐานะเป็นอ๋องแคว้นฉิง ทั้งมีเป็นเพียงญาติห่างๆ ของฉิงลี่ฉุนเท่านั้น การที่ฝ่าบาทพระราชทานตำแหน่งอ๋องให้ราวกับความฝันก็ไม่ปาน ดังนั้นการรับเอานางกำนัลของฝ่าบาทเป็นชายารอง หม่อมฉันจึงไม่ถือสาเรื่องนี้พะยะค่ะ”

“เจ้าช่างใจกว้างยิ่งนัก”

คำชมของฮ่องเต้ทำให้มี่หมินเริ่มหวาดกลัวว่าอาจจะทรงพระราชทานนางให้กับฉิงหวังเหว่ยจริงๆ นางเคยคิดอยากแต่งงานเพื่อออกจากวังแต่...ต้องไม่ใช่แบบนี้ ไม่ใช่ตอนนี้!

ระหว่างกำลังคิดอย่างว้าวุ่น จู่ๆ ข้อมือของนางก็ถูกถูกยึดไว้แน่นด้วยมือแข็งแรง ก่อนจะรั้งเข้าปะทะกับร่างกายสูงของชายที่สวมฉลองพระองค์สีแดงสดลายมังกร!

“ฝ่าบาท!” มี่หมินอุทานด้วยความตกใจ

ฮ่องเต้หันไปหาอ๋องแคว้นฉิงทั้งที่ยังยึดนางเอาไว้แน่นด้วยมือเพียงข้างเดียว “ฉิงหวังเหว่ยเจ้าอาจคิดว่านางเหมาะกับเจ้า แต่คำขอของเจ้าข้าคงให้ไม่ได้เพราะหญิงคนนี้ที่เจ้าเห็นอยู่ตรงหน้านางเป็นว่าที่พระสนมของข้า”

ครั้งนี้ไม่เพียงมี่หมินที่ตกใจจนแทบเข่าอ่อน ทุกคนก็ตกใจอ้าปากค้างเช่นกัน อ๋องแคว้นฉิงมองนางราวกับไม่เคยเห็นมาก่อน

“ฝ่าบาท...เรื่องนี้...” เขาพูดไม่ออกมองนางสลับกับฮ่องเต้ไปมา

“ฝ่าบาทนี่มัน...เรื่องอะไรกันเพคะ” มี่หมินถามฮ่องเต้เสียงตะกุกตะกักทั้งตกใจทั้งไม่อยากเชื่อ แล้วน้ำตานางก็รื่นขึ้นเมื่อสบตาคมกริบที่มองลงมา เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจถึงขีดสุดที่ฮ่องเต้เห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องตลกขบขัน หรือนี่เป็นวิธีการแก้แค้นของพระองค์! “ฝ่าบาทจะทรง...จะทรงล้อเล่นเช่นนี้ไม่ได้นะเพคะ”

“ล้อเล่นหรือ?” ใบหน้าของฮ่องเต้เต็มไปด้วยความโกรธกริ้วอยู่แวบหนึ่ง เสี้ยววินาทีต่อมากลับเต็มไปด้วยความหยอกเย้าแบบที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนและหายไปอย่างรวดเร็วพอๆ กับที่มันเกิดขึ้น ทรงบรรจงเช็ดน้ำตาให้นาง ก้มลงกระซิบข้างหูแผ่วเบา “คืนนี้เจ้าจะได้รู้ว่าข้าล้อเล่นหรือพูดจริง”

“คืนนี้....” นางยังไม่ทันพูดอะไรหรือถามให้กระจ่าง ฮ่องเต้ก็ผลักนางไปทางจูกงกงไม่แรงนัก 

“พานางไปที่ตำหนักเฟิงชิง ให้ใครไปตามหงเหรินให้ไปที่นั่น บอกว่าให้เตรียมตัวนางให้พร้อมคืนนี้นางจะเข้าถวายตัว”






________________________________________________

ฝ่าบาทบอกไปต่อไม่รอละนะ 5555+



ขอบคุณที่ติดตามค่า 

ณ เชิงดอย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.304K ครั้ง

3,750 ความคิดเห็น

  1. #3670 Makkham (@Makkham) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 00:18
    ปวดตับปวดตับปวดตับปวดตับปวดตับปวดตับปวดตับปวดตับ
    #3670
    0
  2. #2413 jamsaivear (@jamsaivear) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 14:19
    บทจะไวก็ไวเลยฝ่าบาท
    #2413
    0
  3. #1816 T--dZ (@lllvioletlll) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 12:20

    ความหึง น่ากลัวยิ่งนัก


    มาแรงแซงโค้งเว่อออ

    #1816
    0
  4. #1459 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2562 / 01:18
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด
    #1459
    0
  5. วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 01:30
    ตอนแรกนึกว่าจะพานางเอกไปเจอพ่อที่แท้จริง จากนั้นเปิดตัวแล้วค่อยเป็นสนม 555
    #1276
    0
  6. #1263 ดิสตี้โนวา (@pipawat) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 23:46
    หาาา what's saaaap
    #1263
    0
  7. #1230 Kamo (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 20:52

    แหมๆๆๆๆ ยื้อมาได้ตั้งนาน บทจะรวบรัดก็....

    #1230
    0
  8. #1170 NRAI (@NRAI) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 16:35

    อ้าว!!!???

    #1170
    0
  9. #1149 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2562 / 08:36

    จะโดนกินแล้ว? รอมานาน 5555
    #1149
    0
  10. #978 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 16:31
    อ้าว ฮ่องเต้บทจะกินก็กินเร็วมากกกกก งงแล้วเนี่ย เกิดไรขึ้นกับฮ่องเต้ 555
    #978
    0
  11. #688 Bbyak (@Bbyak) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 20:10
    โง้ยยยยยย
    #688
    0
  12. #673 jongkolnee9620 (@jongkolnee9620) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 15:23

    งุ้ยยยยยยย
    #673
    0
  13. #388 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 18:44
    เต้ต้องจัดการ กินซะ ก่อนนางตะหายไปอีก
    #388
    0
  14. #385 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 17:18
    หูยยยยย
    #385
    0
  15. #359 Pat72 (@Pat44772) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 10:45
    กรี๊ดๆๆเจอกันแล้ว
    #359
    0
  16. #213 kikkhun (@kikkhun) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2562 / 01:54
    สนุกกก
    #213
    0
  17. #165 Earthkid (@Earthkid) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 12:36
    ถ้าให้เลือกเป็นเลือกเป็นชายาอ๋องดีกว่าหรือเปล่า
    #165
    0
  18. #106 หญิงเก้า (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 07:42

    เจอกันเสียที ค่อย ๆ แก้ปัญหาร่วมกันนะ

    แต่ฝ่าบาทอย่าลืมบอกความในใจต่อกันก่อนนะเจ้าคะ

    #106
    0
  19. #105 kookkai (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 06:30

    เค้าจะกินกันแล้ว คืนนี้ อิอิิ รออยู่นะค่ะ

    #105
    0
  20. #104 Oiljang89 (@Oiljang89) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 05:24
    ไม่อยากให้นางเอกเป็นนางสนมตอนนี้เลยอ่ะอย่าเพิ่งถวายตัวเลยกลับมาเป็นนางกำนัลเหมือนเดิมก่อนรอกำจัดพวกสนมที่ร้ายๆพวกนั้นก่อนแล้วค่อยถวายตัวถ้าตอนนี้ก็มีแต่จะโดนรังแกเปล่าๆ
    #104
    0
  21. #102 nnewest (@clubcase) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 03:01
    เอาล้าวววว หายไปนานจะโดนจับขังแล้วเด้ออ
    #102
    0
  22. #101 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:51
    ถวายตัวแน่นะไม่นกนะฝ่าบาท
    #101
    0
  23. #100 jipjip_7 (@jipjip_7) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 01:05
    ชอบบบบบ 555 กลับมาอยู่ด้วยกันสักที
    #100
    0
  24. #96 turtle.B (@_beerbjp) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    ในที่สุดเขาก็จะได้กันสักที รอตั้งนาน ลุ้นกันจนตัวโก่งหมดแล้วเนี่ย
    #96
    0
  25. #95 vviiwwyy (@vviiwwyy) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 23:17
    โอ้ยยยย ไม่รอแล้ววว 555
    #95
    0