สายลมนิรันดร์ (ตีพิมพ์ B2S)

ตอนที่ 24 : ตอนที่ 23 สร้างความดีความชอบ?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23722
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1303 ครั้ง
    13 เม.ย. 62

 

ตอนที่ 23  สร้างความดีความชอบ?


 

มี่หมินกลืนน้ำลายเฮือก...อา...ที่แท้ก็เรื่องนี้ เหตุใดฝ่าบาทต้องสนใจด้วยว่าหลวนเฉิงกับนางมีความสัมพันธ์กันอย่างไร เขาเป็นคู่หมั้นนางหรือไม่ หรือแค่คนคุ้นเคยเท่านั้น?

“ฝ่าบาทเรื่องนี้...”

“หรือว่าแท้จริงแล้วเจ้ากับเขาไม่ได้เป็นอะไรกัน”

สายตากดดันที่มองมานั้นทำให้นางพูดไม่ออก นางจะบอกได้อย่างไรว่านางเองก็ไม่รู้เรื่อง นอกจากนี้หลวนเฉิงยังปฏิเสธว่าไม่เคยขอหมั้นหมายนางกับนายท่านและนายหญิง “เอ่อ...”

“ว่าอย่างไร คำถามนี้ยากเกินไปสำหรับคนฉลาดอย่างเจ้าหรือ?

“ไม่เลยเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันคิดว่าเรื่องนี้บางทีอาจมีคนเข้าใจผิดคลาดเคลื่อนไปจากความเป็นจริงจนทำให้พระสนมเข้าใจว่าเฉิงเฉิงหมั้นหมายหม่อมฉันไว้กับนายท่าน”

“เข้าใจผิด?” ฮองเต้ก้าวเท้ายาวๆจากจุดที่ยืนข้างหน้าต่างมาหยุดตรงหน้านาง ก้มหน้ามองนางด้วยแววตาอ่านไม่ออก “เจ้ากำลังจะบอกข้าว่าแท้จริงหลวนเฉิงคนนั้นไม่ได้หมั้นหมายเจ้าเอาไว้ แต่เป็นความเข้าใจผิดของซือเสียนกับเจ้าเอง?

 “เพคะ ทั้งหมดล้วนเป็นความผิดของหม่อมฉัน”

ฮ่องเต้ยืดตัวขึ้นยืนตะหง่านตรงหน้านาง “ทั้งหมดจะเป็นความผิดของเจ้าคนเดียวได้อย่างไร ในเมื่อคนที่บอกว่าเจ้าหมั้นหมายคือซือเสียน”

“นั่นอาจเป็นเพราะนายท่านกับฮูหยินหวังดีและเห็นว่า...”

“เห็นว่าอะไร?

“เห็นว่าหม่อมฉันกับเฉิงเฉิงสนิทสนมคุ้นเคยกันมานานจึงเข้าใจผิดว่าเราสองคนรักใคร่กันมากกว่าในฐานะสหาย ดังนั้นท่านจึงคิดว่าบางทีสักวันเขาอาจจะหมั้นหมายหม่อมฉันเพคะ เมื่อพระสนมได้ยินจึงคิดว่าเขาได้ขอหมั้นหม่อมฉัน ดังนั้นทั้งหมดล้วนเป็นการเข้าใจผิดและเป็นหม่อมฉันที่ผิดเองที่ทำให้ทุกคนเข้าใจเช่นนั้น ทั้งที่ความจริง...”

“ความจริงอะไร?

นางถอนใจเบาๆด้วยความโล่งอกเมื่อได้พูดความจริง “ทั้งที่ความจริงหม่อมฉันกับเฉิงเฉิงเป็นสหายที่ดีต่อกันเท่านั้น ไม่สิเขายังเป็นอาจารย์และผู้มีพระคุณของหม่อมฉันด้วยเพคะ”

ฮ่องเต้จ้องหน้านางอยู่นานแล้วบิดยิ้มมุมปาก ความรู้สึกสาสมใจแปลกๆปรากฏขึ้นบนดวงหน้า “คำแก้ตัวของเจ้าฟังดูไม่เลว ข้าจะลองเชื่อดูสักครั้งและไม่เอาเรื่องเจ้ากับพระสนมที่ทำให้ข้าเข้าใจผิด”

“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ”

“เอาล่ะเจ้านอนลงได้แล้ว”

นางรีบทำตามรับสั่งเพราะไม่อยากให้ฮ่องเต้กริ้ว พอรั้งผ้าห่มขึ้นจึงเห็นว่าเสื้อคลุมของพระองค์ยังอยู่กับนางจึงหยิบส่งให้ “นี่เสื้อคลุมของฝ่าบาทเพคะ”

“เก็บไว้เถอะ”

“แต่นี่...” เสื้อคลุมตัวนี้คงล้ำค่ามากเพราะทอจากขนสัตว์อย่างดีทั้งหนาและนุ่มป้องกันความหนาวให้ความอบอุ่น นางไม่เคยสัมผัสผ้าชนิดใดเช่นนี้มาก่อน

“ทำไม หรือเจ้าไม่พอใจ?

“ไม่เลยเพคะ” นางรีบส่ายหน้าค่อยๆนอนลง

“ความจริงข้ามีของมาให้เจ้าแก้เบื่อระหว่างอยู่ที่นี่” ฮ่องเต้ตรัสแล้วก็หยิบตำราสองสามเล่มมาส่งให้นาง “ข้าหยิบหนังสือที่ข้าชอบอ่านมาให้เจ้ายืมอ่าน เอาไว้เจ้าหายดีเมื่อไหร่ข้าจึงจะรับทั้งคนทั้งหนังสือกลับวังหลวง ตอนนี้เจ้าพักผ่อนอยู่ที่นี่ห้ามออกไปจากตำหนักเด็ดขาด เข้าใจที่ข้าพูดไหม?

หรือฮ่องเต้คิดว่าจะมีอันตรายเกิดขึ้นกับนางนอกตำหนัก นางยังไม่ทราบเลยว่าคนที่วางยาพิษนางตั้งใจฆ่านางหรือวางยาพิษผิดคน ดังนั้นเชื่อฟังพระองค์ไว้ย่อมดีกว่า “เพคะ”

 

เฟยหลงกลับมาถึงวังหลวงและสั่งให้คนตามเจียวเมิ่งมาเข้าเฝ้าในทันที ระหว่างรอเจียวเมิ่งที่ตำหนักกุนชิง จูกงกงก็เข้ามารายงาน

“ฝ่าบาทนางกำนัลห้องเครื่องที่มี่หมินบอกว่ายกสำรับอาหารมาให้นางเสียชีวิตแล้วพะยะค่ะ”

เขาชะงักกึกมองหน้าจูกงกง “นางตายได้อย่างไร?

“นางเป็นนางกำนัลในห้องเครื่องทำหน้าที่เตรียมวัตถุดิบ เมื่อเช้าทุกคนไม่มีใครเห็นนางออกมาทำหน้าที่จึงไปหานางที่ห้อง เมื่อเข้าไปจึงพบนางนอนอยู่กับพื้นในห้องพักไม่หายใจแล้ว หมอชันสูตรพบว่านางเสียชีวิตเพราะยาพิษพะยะค่ะ”

“ยาพิษ?” หากนางไม่กินยาพิษเพราะกลัวความผิดก็ต้องมีคนคิดฆ่าปิดปากนางเพื่อทำลายหลักฐานทั้งหมด “ก่อนหน้านี้นางมีสิ่งใดผิดปกติหรือไม่?

“ทูลฝ่าบาทนางกำนัลที่สนิทสนมกับนางบอกว่านางเป็นคนเงียบๆไม่ค่อยพูด สองสามวันที่ผ่านมาไม่มีสิ่งใดผิดปกติ นางทำหน้าที่ของนางอย่างดีไม่เคยขาดตกบกพร่องพะยะค่ะ”

ตอนนี้เท่ากับว่าหลักฐานขั้นแรกได้ถูกทำลายไปแล้ว คนที่ลงมือต้องไม่ธรรมดา ต้องมีทั้งฐานะและอำนาจในวังหลวงจึงจะสามารถลงมือสังหารนางกำนัลได้โดยไม่มีใครรู้เห็น หรือหากมีคนรู้ก็ไม่กล้าปริปากบอกใคร “ให้คนไปสืบประวัติของนางมาให้ข้าว่านางเป็นลูกเต้าเหล่าใคร เข้าวังมาได้อย่างไรและติดต่อใครบ้างในช่วงที่ผ่านมา”

“พะยะค่ะฝ่าบาท”

เมื่อจูกงกงออกไปเจียวเมิ่งก็มาถึง

“ถวายพระพรฝ่าบาท”

“เจ้าก็มาก็ดีแล้ว ข้ามีเรื่องสำคัญอยากให้เจ้าทำ”เขาเล่าเรื่องมี่หมินถูกวางยาให้เจียวเมิ่งทราบ

“นางถูกวางยาพิษหรือพะยะค่ะ!” เจียวเมิ่งทำหน้าตกใจชั่วขณะ “ตอนนี้อาการนางเป็นอย่างไรบ้างพะยะค่ะ”

“โชคดีหลวนเฉิงช่วยปรุงยาถอนพิษให้นางได้ทัน ตอนนี้นางปลอดภัยแล้ว”

เจียวเมิ่งถอนใจด้วยความโล่งอก “ชื่อเสียงของหลวนเฉิงไม่เคยทำให้ผิดหวัง หม่อมฉันเองครั้งหนึ่งก็เคยถูกเขาช่วยชีวิตไว้  มี่หมินเองหม่อมฉันเคยพบนางครั้งหนึ่งในอุทยานหลังจากเข้าเฝ้าฝ่าบาท นางเล่าให้หม่อมฉันฟังว่ารู้จักหลวนเฉิงมานานหลายปี สนิทสนมคุ้นเคยกับเขาดี เป็นโชคดีของนางจริงๆที่ได้รู้จักหมอเทวาดาผู้เก่งกาจคนนั้น”  

ดูเหมือนใครๆต่างก็ยกย่องและติดหนี้บุญคุณชายคนนั้น สักวันเขาต้องหาทางตอบแทนบุญคุณหลวนเฉิงแทนมี่หมินให้ได้

“ใช่ เขาเป็นชายที่มีความสามารถ น่าเสียดายที่ไม่ต้องการลาภยศสรรเสริญและไม่ปรารถนาจะเป็นขุนนาง”

“เขาเป็นคนรักอิสระ ยากนักจะหว่านล้อมให้คนเช่นนั้นเข้าสู่ราชสำนักพะยะค่ะ”

เขาพยักหน้า “ข้าเรียกเจ้ามาวันนี้ก็เพราะเรื่องนี้ ข้าอยากให้เจ้าสืบหาตัวคนบงการวางยาพิษมี่หมินอย่างลับๆ อย่าให้ใครรู้ว่าเจ้าทำอะไร บางทีคนที่เจ้าตามสืบอยู่อาจเป็นคนที่มีความสำคัญและมีอำนาจในวังหลวง เจ้าต้องระมัดระวังให้ดีเพราะข้าไม่อยากให้หลักฐานที่มีถูกทำลายจนหมด” เขาจะไม่ยอมให้มีการเข่นฆ่ากันอย่างโหดเหี้ยมในวังหลวงอันเป็นสถานที่ที่เปรียบดังบ้านของเขาหลังนี้ คนทำผิดไม่ว่าใครจะต้องถูกลงโทษ “ตอนนี้นางกำนัลที่มี่หมินบอกว่ามีส่วนเกี่ยวข้องตายไปแล้ว คนอื่นบอกว่านางกินยาพิษฆ่าตัวตัวแต่ข้าไม่เชื่อว่านางจะทำ ข้าให้จูกงกงส่งคนไปสืบประวัติความเป็นมาของนางมาแล้ว เจ้าคุ้นเคยกับวังหลวงเป็นอย่างดี ข้าจึงต้องการให้เจ้าทำหน้าที่นี้”

“หม่อมฉันรับด้วยเกล้าพะยะค่ะ”

 

“ทันทีที่งานเลี้ยงจบลงฝ่าบาทก็รีบเสด็จออกไปนอกวัง จะต้องเป็นเพราะผู้หญิงนั้น บางทีนางอาจจะกำลังถูกยาพิษเล่นงานนอนรอความตายอยู่ที่ไหนสักแห่ง”

ฟางเซียนรู้สึกอิ่มเอมอย่างประหลาดเมื่อคิดว่าฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่เหนือใครไม่อาจช่วยมี่หมินและได้แต่มองผู้หญิงคนนั้นนอนรอความตาย นางหยิบขนมที่ถูกนำมาถวายเข้าปาก ลิ้มรสชาติแห่งความหวานและความสำเร็จของแผนที่วางไว้อย่างดี  

“แต่หม่อมฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่สมเหตุสมผล” อิ๋งกุ้ยมีสีหน้าไม่สู้ดีเหมือนนาง

“เจ้าคิดว่าอะไรที่ไม่สมเหตุสมผล”

“หากนางถูกพิษอาการนางจะต้องคล้ายคนป่วย ในเมื่อนางมีความสำคัญเหตุใดฝ่าบาทจึงไม่ส่งหมอหลวงไปรักษานางเล่าเพคะ”

มือที่กำลังเอื้อมไปหยิบขนมของฟางเซียนหยุดชะงักทันที “จริงของเจ้า ข้าไม่คิดถึงเรื่องนี้มาก่อน หากนางป่วยฝ่าบาทถ้าไม่พาหมอหลวงไปกับพระองค์ หรือไม่ก็จะต้องพานางมาที่วังหลวง แต่ตอนนี้...หรือว่านางจะไม่ได้รับพิษ?

อิ๋งกุ้ยส่ายหน้า “ไม่เพคะ นางกำนัลห้องเครื่องคนนั้นยืนยันกับหม่อมฉันว่านางแอบดูและเห็นมี่หมินกินอาหารที่ถูกใส่ยาพิษไว้ นางจะต้องถูกพิษแน่ๆ”

ฟางเซียนลุกขึ้น “เราจะมามัวนั่งเดาอยู่แบบนี้ไม่ได้ ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่ามี่หมินเป็นยังไงบ้าง” จากนั้นนางจึงหยิบหยกประจำตัวออกจากกล่องไม้ส่งให้คนสนิท “เจ้าเอานี่ไปออกจากวังแล้วไปพบคนของท่านพ่อข้าที่บ้านตระกูลชาง บอกเขาว่าข้าต้องการให้เขาไปสืบเรื่องของนางกำนัลที่ฝ่าบาทพาออกนอกวัง ข้าอยากทราบว่าตอนนี้นางอยู่ที่ไหนเป็นหรือตาย จำไว้อย่างแพร่งพรายเรื่องนี้ให้ใครรู้เด็ดขาด”

“เพคะพระสนม”

คนของบิดาฟางเซียนรายงานกลับมาในวันนั้นว่ามีคนเห็นฮ่องเต้เสด็จไปที่พระตำหนักนอกวังหลังหนึ่งและเมื่อวานที่นั่นได้พาหมอไปรักษาคนป่วยซึ่งเป็นหญิงคนหนึ่ง หมอไม่ทราบว่าชายที่เขาพบเป็นใครนึกว่าเป็นเพียงคุณชายที่ต้องการักษาภรรยาซึ่งล้มเจ็บ แต่หมอไม่สามารถรักษาได้ จากนั้นก็ไม่มีใครทราบว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้นบ้าง

ฟางเซียนได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มสมใจ ไม่นาน...ไม่นานนางคงจะได้รับข่าวดี

 

ฝ่ายฮองเฮาซึ่งหูตากว้างไกลไม่แพ้ใครก็รับรู้แน่ชัดว่าฮ่องเต้ไม่ได้ประชวร แต่มีคนที่ตามเสด็จฮ่องเต้ล้มป่วยระหว่างเดินทางกลับ พระองค์จึงได้พระราชทานโสมพันปีเพื่อใช้ในการรักษา...สิ่งที่ทำให้ฮองเฮาแปลกใจคือ คนๆนั้นมีฐานะเป็นเพียงนางกำนัลเท่านั้น!

“เจ้ากำลังจะบอกว่าฝ่าบาทพระราชทานโสมพันปีให้กำลังนางกำนัลคนหนึ่ง เจ้าพูดจริงรึ?

“เป็นความจริงพะยะค่ะ” หมอหลวงที่ถูกเรียกมาที่ตำหนักยืนยันกับนางเสียงหนักแน่น

“เจ้าบอกข้าว่านางกำนัลที่ตามเสด็จฝ่าบาทคืออดีตนางกำนัลของซือเสียน?

“เพคะ”

นางโบกมือให้หมอหลวงออกไปเพราะไม่อยากให้เขาได้ยินเรื่องที่จะพูดกับคนสนิท จากนั้นจึงกล่าวช้าๆ “แค่นางกำนัลคนหนึ่งฝ่าบาทถึงกับให้ความสำคัญมากขนาดนี้ บางทีที่ฝ่าบาทให้ความสนใจซือเสียนอาจจะเป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ หากเป็นเช่นนั้นข้าก็สนับสนุนคนผิดมาตั้งแต่ต้น”

“ฮองเฮาจะทำอย่างไรต่อไปเพคะ”

ฮองเฮาคลี่ยิ้มช้าๆ “หากฝ่าบาทโปรดปรานนางจริง ข้าก็คงได้แต่ส่งเสริมนางกับฝ่าบาท”

“แต่ว่าพระสนมซือเสียน”

“นางอ่อนแอเกินไป ฝ่าบาทไม่มีทางสนใจนางอีก แต่กับนางกำนัลคนนั้นฝ่าบาทต้องรู้สึกบางอย่างกับนางแน่นอนจึงเก็บนางไว้ใกล้ตัว ให้ความสำคัญกับนางยิ่งกว่าใคร เจ้าลองคิดดูว่าหากมีวันใดที่ฝ่าบาทให้นางถวายตัวจะเกิดอะไรขึ้น”

“นางอาจตั้งครรภ์”

“ใช่...นางอาจตั้งครรภ์ แต่นางมีฐานะต่ำต้อยมาตั้งแต่ต้น หากนางสามารถตั้งครรภ์และให้กำเนิดโอรสของฝ่าบาท ถ้าข้ารับเอาลูกของนางมาเลี้ยงดูจะไม่มีใครหนุนหลังนางหรือคิดขัดขวางข้า นางจะต้องขอบคุณข้าด้วยซ้ำที่จะสนับสนุนให้ลูกชายของนางได้ดิบได้ดี ด้วยฐานะที่ต่ำต้อยของมารดาถ้าไม่มีคนอย่างข้าคอยสนับสนุน เขาก็จะไร้ความสำคัญ ไม่มีทางสู้โอรสของฮุ้ยเจินหรือฟางเซียนได้” เพราะอย่างน้อยบิดาของฟางเซียนก็เป็นพ่อค้าผู้มีฐานะร่ำรวยและมีอิทธิพล เทียบกันแล้วฟางเซียนฐานะสูงส่งกว่านางกำนัลคนนั้นมาก

นางไม่อาจให้กำเนิดโอรสกับฮ่องเต้ แต่ใช่ว่านางจะหมดหนทาง ขอเพียงนางเลี้ยงดูอุ้มชูสายเลือดของฮ่องเต้ สนับสนุนให้เขาขึ้นเป็นรัชทายาทได้ ในอนาคตตำแหน่งและฐานะนางจะไม่มีวันสั่นครอน! “เจ้าคอยจับตาดูตำหนักใหญ่ให้ดี นางกลับมาถึงเมื่อไหร่ให้รีบมาบอกข้า”

“เพคะฮองเฮา”

 

“มี่เอ๋อเจ้าเคยคิดจะออกจากวังหลวงบ้างไหม?

ขณะนั่งมองแสงแดดส่องกระทบหิมะบนหลังคาตำหนักและค่อยๆละลายพวกมันให้กลายเป็นน้ำหยดเล็กๆ คำถามของหลวนเฉิงนางสามารถตอบได้โดยไม่ต้องหยุดคิด “ท่านก็ทราบดีว่าข้าต้องการออกมาจากที่นั่นทุกวัน แต่ตอนนี้ข้าคงทำไม่ได้แล้ว”

หลวนเฉิงซึ่งมาอยู่บนเพื่อนนางหยุดวาดภาพของเขาทันที “เจ้าหมายความว่ายังไงที่บอกว่าไม่ได้แล้ว”

มี่หมินละอายใจที่จะเล่าให้เขาฟังนักว่านางทำอะไรลงไป “ข้า...เพราะต้องการช่วยพระสนมข้าจึงเล่นหมากล้อมกับฝ่าบาท”

หลวนเฉิงตัวแข็งทื่อ “เจ้าว่าอะไรนะ?

“ข้ากำลังจะบอกท่านว่าเมื่อเกือบครึ่งปีก่อน ข้าได้นำเอาชีวิตข้าเดิมพันในการเดินหมากกับฮ่องเต้”

 “เด็กโง่เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้า...เจ้าคงไม่ได้แพ้ใช่ไหม?” ท้ายประโยคเขาแหบเครือ

มี่หมินหลบตาเขา “ข้า...ข้าชนะฝ่าบาทตั้งสามครั้ง ก่อนจะ...”

“ก่อนจะ...”

“แพ้”

มือหลวนเฉิงตกลงข้างกายคล้ายคนอ่อนแรง “มี่เอ๋อนี่เจ้า...”

มี่หมินยกมือปิดหน้า “ข้ารู้...ข้ารู้ดีว่าข้าทำเรื่องใหญ่เข้าให้แล้วที่เอาชีวิตไปเดิมพัน แต่ข้าเพียงอยากทำหน้าที่ดูแลพระสนมให้ดีตามที่นายท่านกับนายหญิงกำชับข้าก่อนเข้าวัง ข้าแค่อยากตอบแทนบุญคุณเท่านั้น ท่านเคยบอกข้าว่าบุญคุณนั้นใหญ่หลวงนัก หากทดแทนได้ก็ควรทดแทน”

“ใช่ ข้าเคยบอกเจ้า”

นางคิดถึงการเล่นหมากของฮ่องเต้ “ท่านยังเคยบอกข้าว่าฝีมือข้าล้ำเลิศมาก ไม่ง่ายที่จะเอาชนะ”

“เจ้าจึงเอาชีวิตเป็นเดิมพัน” เขาส่ายหน้าช้าๆ ใบหน้าหม่นหมอง

“ใช่ ข้าไม่คิดว่าเพียงสามครั้งก็สามารถเรียนรู้การเดินหมากของข้าและนำแผนข้ามาตลบหลังจนเอาชนะข้าได้ในกระดานที่สี่....ฝ่าบาทไม่เหมือนใครที่ข้ารู้จัก”

“นั่นคือฮ่องเต้ คือชายผู้อยู่เหนือทุกชีวิตบนแผ่นดิน แน่นอนย่อมไม่เหมือนใครที่เจ้ารู้จัก เจ้าย่อมไม่สามารถเอาชนะฮ่องเต้ได้ง่ายดายเหมือนที่เอาชนะคนอื่น”

มี่หมินคอตก หากนางได้ฟังคำแนะนำจากหลวนเฉิงก่อนหน้านี้สักครั้ง บางทีนางอาจไม่ทำเหมือนที่ทำลงไป “ตอนที่ข้าแพ้ ข้าคิดว่าอาจถูกประหารตอนนั้น แต่...น่าแปลกที่ข้ายังสามารถรักษาชีวิตเอาไว้ได้ ทั้งที่เรียกร้องเดิมพันมากมายเพียงนั้น”

เขาเลิกวาดภาพจุ่มพู่กันลงในโถ ส่ายหน้าช้าๆ “สิ่งหนึ่งที่เจ้าแน่ใจได้ตอนนี้คือฮ่องเต้จะไม่มีวันสั่งประหารเจ้า”

“ท่านแน่ใจได้อย่างไร บางครั้งข้าอดกังวลไม่ได้ว่าอาจมีสักวันที่ข้าทำความผิดใหญ่หลวงทำให้ฮ่องเต้หรือใครไม่พอใจ ในวังหลวงไม่ใช่สถานที่ที่น่าอยู่เลยโดยเฉพาะกับคนที่มีฐานะต่ำต้อยอย่างข้า” พูดจบนางก็ถอนใจเมื่อคิดถึงสภาพของตนเอง

เขาหลบตานางและเป็นฝ่ายมองออกไปข้างนอกบ้าง “ตอนนี้ข้าแน่ใจแต่ในอนาคตข้าเองก็บอกไม่ได้ น่าเสียดายที่ข้ามัวแต่ชักช้าจนทำให้ทุกอย่างสายเกินไป”

“ท่านพูดเรื่องอะไร ท่านโกรธข้าหรือเปล่า?

เขาหันมายิ้มให้นาง ยิ้มที่เจือความเศร้า “โกรธเจ้าเรื่องอะไร?

มี่หมินซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ชักเข่าขึ้นมากอด เกยคางลงกับเข่าตนเอง “ข้าเคยรับปากท่านไว้เมื่อหนึ่งปีก่อนว่าจะออกจากวังไปเล่นหมากล้อมกับท่านที่สวนไผ่ในจวนท่านลู่ ตอนนี้ข้าคงทำไม่ได้แล้ว นอกเสียจากข้าจะสร้างความดีความชอบใหญ่หลวงจนสามารถขอพระราชทานอนุญาตจากฝ่าบาทออกจากวังหลวง”

เขานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะถามเบาๆ “เจ้าคิดจริงๆหรือว่าฮ่องเต้จะย่อมให้เจ้าออกมา”

คำถามของเขาทำให้นางประหลาดใจ “ทำไมจะไม่เล่า ข้าเป็นแค่นางกำนัล เคยได้ยินมาว่านางกำนัลมีสิทธิ์ออกจากวังหากคนเป็นนายอนุญาต ข้าเคยเห็นนางกำนัลหลายคนออกจากวังเพราะแต่งงาน ตอนนี้นายของข้าคือฮ่องเต้ ต้องมีสักวันที่ทรงปล่อยข้าออกมา” นางหัวเราะเบาๆเมื่อคิดถึงแผนการอีกอย่าง “เฉิงเฉิงบางทีหากข้าหาใครสักคนแต่งงานด้วยได้ ข้าอาจขอให้ฝ่าบาทอนุญาตให้ข้าออกมา”

สีหน้าหลวนเฉิงทั้งแดงก่ำและคล้ำเครียด “มี่เอ๋อนี่เจ้า....!

มี่หมินไม่สนใจเขา ทำไมนางไม่คิดเรื่องนี้ได้แต่แรกนะ ตอนฮ่องเต้เสนอว่าจะหาสามีให้นางสักคน นางควรรับโอกาสนี้เพื่อจะได้ออกจากวัง แต่ทางที่ดีสามีคนที่ว่านางควรหาเอง ต้องเป็นคนที่เข้าใจดีว่านางกับเขาจะไม่ได้มีชีวิตฉันท์สามีภรรยาเช่นสามีภรรยาทั่วไป

วันนั้นหลวนเฉิงไม่พูดอะไรอีก เขามองหน้านางแล้วทำหน้ากลัดกลุ้มกึ่งเศร้าสร้อยออกจากห้องไปเงียบๆ สองวันต่อมาเมื่ออาการนางดีขึ้นมากฮ่องเต้ก็ส่งคนมารับนางกลับวังหลวง คนที่มารับนางคือเจียวเมิ่ง

“ใต้เท้าท่านนั่นเอง”

“ข้าได้ข่าวว่าเจ้าป่วย ดีใจที่เห็นเจ้าหายดี” เขายิ้มให้นางและคาราวะหลวนเฉิง “ท่านหมอท่านก็อยู่ที่นี่ด้วย ข้าดีใจจริงๆที่มีโอกาสได้พบผู้มีพระคุณอีกครั้ง”

หลวนเฉิงเป็นคนมีมารยาทและอ่อนน้อมถ่อมตนมาแต่ไหนแต่ไร เขาทักทายเจียวเมิ่งกลับ “ข้าเองก็ดีใจที่ได้พบท่านและดีใจที่ได้รู้ว่าในวังมี่หมินจะไม่เดียวดายนัก ท่านคงทราบแล้วว่าข้ากับนางรู้จักกันมานาน ยังไงข้าก็คงต้องฝากท่านให้ช่วยดูแลนางแทนข้า”

“ไม่ต้องห่วง ข้าจะดูแลนางอย่างดีที่สุด”

มี่หมินมองพวกเขาสนทนากันอย่างถูกคอแล้วอดยิ้มไม่ได้ หลังจากนั้นเจียวเมิ่งจึงปล่อยให้นางร่ำลาหลวนเฉิงตามลำพัง

มี่หมินร้อนผ่าวที่หน่วยตารู้สึกใจหายที่ต้องจากลาคนที่นางคุ้นเคยไปยังวังหลวงที่แสนน่ากลัว “ข้าไม่ทราบว่าอีกนานแค่ไหนเราจึงจะได้พบกันอีก”

เขาเอื้อมมือมากุมมือนางไว้และบีบเบาๆ “ไม่ต้องห่วงไม่ว่าจะยังไงข้าก็ยังจะรอเจ้าอยู่ที่จวนใต้เท้าลู่ที่เดิม”

 “ข้าคงคิดถึงท่าน”

“ข้าก็เช่นกัน” เขาลูบศีรษะนางเบาๆ เป็นสัมผัสอบอุ่นที่นางคุ้นเคยเป็นอย่างดีราวกับสัมผัสของพี่ชายหรือพ่อ “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากบอกเจ้าก่อนเจ้าจะกลับวังหลวงอีกครั้ง นับจากนี้คนที่เจ้าสามารถไว้วางใจและพึ่งพาได้มากที่สุดก็คือฮ่องเต้ เรื่องนี้เจ้าต้องไม่ลืมเด็ดขาด”

“ท่านหมายความว่ายังไง?

“เพราะเส้นทางที่เจ้าจะต้องเดินในวันข้างหน้าจะเต็มไปด้วยขวากหนามนับร้อยนับพัน คนเพียงคนเดียวเท่านั้นจะช่วยให้เจ้าผ่านพ้นมันไปได้คือฝ่าบาท หรือไม่ก็...” เขาไม่ยอมพูดต่อ นางจึงไม่รู้ว่าเขาเก็บสิ่งใดไว้ในใจอีก

“ได้ ข้าจะจำไว้”

เจียวเมิ่งพานางขึ้นรถม้า ขณะรถม้าเคลื่อนออกจากมา นางเปิดม่านหน้าต่างเพื่อจะมองหลวนเฉิงอีกครั้ง เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นดอกเหมยท่าทางเดียวดาย นางจะต้องได้กลับมาพบเขาอีกแน่นอน นางให้สัญญากับตัวเอง

 

มี่หมินกลับถึงวังหลวงภายใต้ความดูแลของเจียวเมิ่ง ทันทีที่เหยียบย่างเท้าลงก็ได้ทราบข่าวดีหนิงเหอชงอี๋ตั้งครรภ์แล้ว

นางมองไปยังทิศที่ตำหนักใหญ่ตั้งอยู่ คิดถึงคำสัญญาระหว่างนางและฮ่องเต้ ในที่สุดฮ่องเต้ก็ทำตามแผนที่วางไว้เหลือเพียงให้พระสนมให้กำเนิดองค์ชาย จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็นไปตามที่ฮ่องเต้ต้องการ นั่นคือการครอบครองแคว้นหยูผ่านทางเลือดเนื้อเชื้อไขของพระองค์ คงไม่นานหากทุกอย่างเป็นไปตามแผน แคว้นหยูจะต้องตกเป็นของราชสำนักอย่างสมบูรณ์!




___________________________________________________________________________________

แต่งไปแต่งมา มานั่งคิดว่านี่มันยังไปไม่ถึงครึ่งเรื่องที่วางโครงเอาไว้เลยนี่หว่า 5555

นิยายเรื่องนี้คงเป็นนิยายที่ยาวว๊ากอีกเรื่องแน่เลย 

ยังไงก็ขอบคุณที่ติดตามนะค๊า >_<


ณ เชิงดอย

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.303K ครั้ง

3,750 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 กรกฎาคม 2562 / 03:39
    ร้องไห้เลย สงสาร
    #2751
    0
  2. #2402 popeye1a (@popeye1a) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2562 / 07:14
    เรือพี่เฉิงจะล่มมั้ยคะ ฮือออ เรือเต้มีแต่กับดักเต็มไปหมด สงสารน้อง
    #2402
    0
  3. #2268 เฟยเฟิ่ง (@markbam55) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2562 / 18:20
    โอ้ยยเฮียเต้ขาาถ้าขนาดนี้ยังไม่ชอบขนาดไหนถึงจะเรียกว่าชอบอะคะ

    ปล.ทำไมชั้นจิ้นท่านหมอกับเจียวเมิ่งไปถึงขั้นใช่ชีวิตร่วมกันไปแล้ว โถ่ถังเลือดวายนี้มันช่างรุนแรงจริงๆ
    #2268
    0
  4. #2014 Black_panther (@Black_panther) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:57
    ชอบเฉิงเฉิงแต่ลงเรือฮ่องเต้ไปเต็มลำละ
    #2014
    0
  5. #1991 chocolato.p (@yhing_haw_kaun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2562 / 20:27
    คุณหมอออ ช้าไปจริงๆ แงงง
    #1991
    0
  6. #1825 kulchari (@kulchari) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2562 / 18:56
    ชอบเฉิงเฉิง นางคงมีความสุขถ้าได้อยู่เคียงคู่กับคนแบบนี้
    #1825
    0
  7. #1671 june_dd (@pornanan8681) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 14:46
    โธ่ เฉิงเฉิงงงงง
    #1671
    0
  8. #1326 EleJEEN (@jeenjoong) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 22:00
    สงสารเฉิงเฉิงจุงงงงงงงงง T^T
    #1326
    0
  9. #1322 ขี้เกียจสุดๆ (@peawfah052596) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 19:12
    อมก พี่เฉิงของดิชั้น แงงง ไม่อยากได้นังเต้!! แบบเทอไม่คู่ควรกับมี่เอ๋๋อ!!!!!!!!
    #1322
    0
  10. #1318 chaompph (@JINDARAT85) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2562 / 11:32
    เป็นนิยายที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะไรท์อ่านแล้วไม่รู้สึกเบื่อเลย แอบหวังว่าสักวันนึงฮ่องเต้จะชัดเจนกับมี่หมิน กลัวมี่หมินเผลอมีใจแล้งคงเจ็บน่าดู แต่อีกใจก็อยากให้มี่หมินออกจากวัง แงงงงง
    #1318
    0
  11. #1298 0823843310 (@0823843310) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 15:45

    ขอเถอะ ใจเสียมากเลย เหตุใดรัศมีของพระรองช่างส่องสว่างเช่นนั้น กราบ เถอะ อย่านะ อย่างน้อย...ให้พระรองเจอคนที่ดีเเละรักกันและกันเถอะ ปวดใจ หลุดจากสถานะพระรองที
    #1298
    0
  12. #1265 Noong7 (@Noong7) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2562 / 00:04
    ปวดใจแทนเฉิงเฉิง ให้มี่เอ๋อร์ได้รับรู้เร็วๆเลยได้ม้ายยย อยากให้ใจของมี่เอ๋อร์รู้สึกหวั่นไหวกับเฉิงเฉิงสักหน่อย ปวดใจอะแงงงง
    #1265
    0
  13. #1014 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:55

    สงสารเฉิงเฉิงจริงๆ
    #1014
    0
  14. #997 Suwimon_11 (@Suwimon_11) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 19:47
    ทำไมเรารู้สึกว่าฮ่องเต้ไม่เหมาะกับน้องเลย ให้ฮ้องเต้ปล่อยน้องไปได้มั้ยค่ะ
    #997
    0
  15. #952 Nulak Saiyasit (@lukzaa) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 10:53

    ช​อบๆๆๆ

    #952
    0
  16. #845 Airika_Catcha (@Airika_Catcha) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 17:53
    ทำไมหมอเฉิงไม่บอกความรู้สึกกับมี่หมินหล่ะ
    #845
    0
  17. #557 behind_poon (@behind_poon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 16:49
    ท่านหมออออ TT
    #557
    0
  18. #373 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2562 / 14:02
    เชื้อพี่เต้ ดีจริงๆ แต่ถ้าได้ลูกหญิงล่ะ ก็ต้องทำใหม่ใช่มั้ย
    #373
    0
  19. #320 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2562 / 18:03
    ยาวแต่เราอ่านเรื่องราวแล้วยังไม่เบื่อหน่ายเลย
    #320
    0
  20. #248 AeAe (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 12:27

    สงสารเฉิงเฉิงอ่า

    #248
    0
  21. #237 JanaputhOh (@JanaputhOh) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2562 / 06:42
    พระเอกเหมือนจะเก่งแต่ไม่รู้อะไรสักอย่าง
    #237
    0
  22. #188 hiziji (@hiziji) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    สนุกม้ากกกกค่ะ
    #188
    0
  23. #164 kook-kook22 (@kook-kai22) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 11:25
    อยากเข้าไปปลอบใจท่านหมอ
    #164
    0
  24. #118 @_sassygirl_@ (@friday11) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 13:17
    ซือเสียนก็แอบร้าย ดักหน้ามี่หมินว่ามีคู่หมั้นแล้ว
    #118
    0
  25. #99 ดิเดียร์ (@pdeer11) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:07
    สงสารหมอหาเมียให้หมอที
    #99
    0