เล่ห์ E-book

ตอนที่ 13 : ตอนที่ 13 การจากลา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    26 ต.ค. 58

ตอนที่ 13 การจากลา

 

            ดลยาใช้ช่วงเวลาอีกนับเดือนหลังจากนั้นเฝ้ามองปัถย์อยู่ห่างๆ 

ทุกเช้าเธอจะต้องมีเรื่องให้เดินผ่านไปฝ่ายสถาปนิกเพื่อเฝ้ามองเขานั่งทำงานในระยะไกล ภาพปัถย์ในอิริยาบถต่างๆเพียงแวบเดียวช่วยหล่อเลี้ยงหัวใจอันแสนอ่อนล้าของเธอให้กลับมามีชีวิตชีวา เธอมองเขาทำงานสนทนาพูดคุยกับคนอื่นๆ จิบกาแฟผ่อนคลายอารมณ์ ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเวลาอะไรไม่ได้ดั่งใจ แต่มีสิ่งหนึ่งขาดหายไปจากตัวเขา

....ปัถย์ไม่ยิ้มอีกแล้ว...

ผู้ชายอบอุ่นอ่อนโยนที่เธอเคยรู้จักแปรเปลี่ยนไป  เขาดูเคร่งขรึมมากขึ้น ไม่พูดคุยเล่นหัวกับน้องๆเหมือนดังเคย แม้แต่กรรณิกาเลขาคนเก่งของเธอยังเคยบ่นกับบรรดาสาวๆ ลับหลังว่า

สงสัยคุณปัถย์คงจะเครียดเรื่องงานที่เพชรบูรณ์ ช่วงนี้หน้าดุ๊ดุ

สาว่าถ้าท่าทางเหมือนคนอกหักมากกว่า

อุ้ยหน้าตาแบบคุณปัถย์นะเหรอจะอกหัก ได้ข่าวว่าแม้แต่สาวๆที่นั่นยังมาติดพัน 

พี่ณีได้ยินเรื่องที่พี่ปัถย์ช่วยผู้หญิงคนนั้นด้วยเหรอคะ

ก็พอได้ยินมาบ้าง เห็นว่าหน้าตาสวยทีเดียว

ใช่ค่ะสวยเช้งเลยแหละแต่ว่าย้ายครอบครัวไปอยู่ทางใต้กับเพื่อนพี่ปัถย์แล้วล่ะค่ะ เลยไม่มีอะไรในกอไผ่

เรื่องความช่วยเหลือที่ปัถย์มีให้ต่อหญิงสาวแปลกหน้าและครอบครัวเธอไม่ใช่ความลับอะไร เธอแอบได้ยินมันจากปากสุภาพเล่าให้คุณนนท์ฟังระหว่างพักรอประชุม  ปัถย์เป็นคนดีโดยเนื้อแท้เธอชื่นชมและอดภูมิใจในตัวเขาไม่ได้แม้จะรู้ว่าไม่มีสิทธิ์อะไรในชีวิตเขา  ซักวันหนึ่งในอนาคตจะมีผู้หญิงโชคดีคนหนึ่งได้ครอบครองหัวใจและความรัก ได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเขาไปจนแก่จนเฒ่า

เธอหวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจในความโชคดีของตนเอง รักและดีต่อเขา ดังเช่นที่เธอไม่มีโอกาส เมื่อวันนั้นมาถึงเธอคงสามารถร่วมยินดีกับเขาได้โดยไม่รู้สึกริษยาหรือปวดร้าวเช่นที่เป็นในตอนนี้

 

“ไอได้ภาพนี้มากจากไหน”

แทนปิรันย์ชูภาพจากหนังสือที่เขาหยิบมาเปิดส่งๆ บนโต๊ะทำงานของไอยราขึ้นระหว่างรอเธอคุยกับเลขาฯหน้าห้องจนเสร็จ  เมื่อวานไอยราโทรหาเขาและขอให้มาพบเธอที่บริษัททั้งๆที่รู้ว่าช่วงนี้บิดาเธอไม่ค่อยชอบหน้าเขานักเพราะเขาเลือกจะไปร่วมทุนกับสรัญทิพย์แทนการร่วมลงทุนกับนนทภัทร 

“พี่ปรัช!”  ใบหน้าสวยซีดเผือด “เอ่อ...เพื่อนให้มาคะ”

เขาเลิกคิ้วไม่เชื่อที่เธอบอกแม้แต่นิดเดียว ภาพในมือเขาถ่ายจากโทรศัพท์มือถือไม่คมชัดนักแต่ก็พอจะรู้ว่าคนสองคนในภาพคือใคร “เพื่อนเหรอ”

“ค่ะ เพื่อนไอเอง เขาส่งมาให้เห็นว่าไปตามจับแฟนกับกิ๊ก” ไอยาราโกหกเขาหน้าตาเฉย

แทนปิรันย์ปรายตามองภาพอีกครั้ง อดตกใจแทนหญิงสาวในภาพไม่ได้ ทำไมหนอ ดลยาถึงไม่ระมัดระวังจนถูกไอยารารู้ความลับ ครั้งนั้นเขารักษาความพูดด้วยการช่วยเธอปกปิดแต่เมื่อสิ่งที่ควรปิดให้มิดตกมาอยู่กับไอยารา แน่นอนว่าย่อมสร้างความเสียหายฉาวโฉ่ได้มากมายทีเดียว

“ไอพี่ไม่ได้โง่อย่างที่ไอคิดอยากให้เป็นหรอกนะ” แทนปิรันย์บอกเสียงขุ่น 

แววตาถือดีแบบคนถือไพ่เหนือกว่าของสาวตรงหน้าวาววับ เธอเดินนวยนาดเข้ามาคว้ารูปไปจากมือเขา “ถ้าอย่างนั้นพี่ปรัชก็รู้แล้วว่าคุณดลยาสุดสวยของพี่มีความลับอะไรซ่อนไว้ใต้พรม”

“เธอไม่ใช่ของพี่ ตอนนี้เธอหมั้นแล้วอีกอย่างพี่กับเธอแค่ทำธุรกิจด้วยกัน”

ไอยรายิ้มหวานหยด “พี่ปรัชกล้าบอกไอไหมละคะว่าไม่ได้สนใจคุณดลคนนี้  และถ้าเธอไม่ชิงหมั้นไปซะก่อนพี่ปรัชจะยอมถอย”

แทนปิรันย์พยายามข่มกลั้นความหงุดหงิดเอาไว้สุดความสามารถ เหตุผลหนึ่งที่เขาไม่เคยคิดจะชอบไอยราเกินกว่าความเป็นพี่น้องก็เพราะเธอชอบทำท่าเหมือนจะข่มเขานี่แหละ  ซึ่งคนอย่างแทนปิรันย์ไม่ยอมให้ผู้หญิงคนไหนมาข่มหรือใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขาเช่นกัน

“ไอจะทำยังไงกับภาพพวกนั้น”

“ก็ทำให้นนทภัทรได้เปรียบมากที่สุดจากข่าวเสียๆหายๆของบอสใหญ่สรัญทิพย์นะซิคะ นักข่าวคงเล่นข่าวกันสนุกถ้ารู้ว่าคุณดลคนเก่งตาต่ำแอบไปคั่วกับพนักงานในบริษัทตัวเอง”

แทนปิรันย์กอดอก รู้สึกรังเกียจไอยราและตนเองไปพร้อมกัน “ไอไม่คิดเหรอว่ามันเป็นวิธีสำหรับคนไร้ความสามารถ ถ้าไอคิดจะสู้ทำไมไม่ใช้วิธีที่พิสูจน์ความสามารถมากกว่านี้ พี่เชื่อว่าไอเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าใคร” เขาพยายามจะไม่หน้าแดงด้วยความละอายใจระหว่างสอนรุ่นน้องสาวตรงหน้า  เพราะเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเขายังใช้เรื่องนี้ไปแบลคเมล์ดลยาอยู่เลย   จะว่าไปเหตุผลที่เขาไม่คิดจะรักไอยราอาจเพราะผู้หญิงคนนี้นิสัยร้ายกาจเหมือนเขามากเกินไปก็ได้

 “พี่ปรัช!” เธอเม้มปากแน่น มองเขาอย่างตัดพ้อ

แทนปิรันย์เห็นว่าจี้ถูกจุดอ่อนจึงรีบเดินเครื่องต่อ “ถ้าไอคิดจะสู้กับสรัญทิพย์พี่ว่าได้อยู่แล้ว แค่พ่อไอให้โอกาส ให้ไอได้รับผิดชอบงานใหญ่ๆดูซักครั้ง ”

จากสีหน้าดื้อดึงตอนนี้ไอยราเริ่มนิ่วหน้าคิด หากมีจุดอ่อนก็ตรงที่ไอยรานั้นหยิ่งผยองในความสามารถตนเองเกินไปจนบางครั้งทำตัวเหมือนน้ำเต็มแก้ว เปรียบเทียบกับดลยาซึ่งฉลาดเฉลียวทำตัวเป็นแก้วว่างเปล่าพร้อมรับเรียนรู้สิ่งใหม่ๆไปพัฒนางาน ไอยราจึงไม่เคยเทียบชั้นสู้กับดลยาได้ 

“ไอก็รู้ว่าตอนนี้พี่ลงทุนโครงการที่เพชรบูรณ์ไปเยอะ ถ้ามีข่าวเสียๆหายของคุณดลออกมา ไอคงทำพี่สูญเงินเป็นร้อยล้าน ถึงตอนนั้นโครงการที่ไอเคยคุยกับพี่ไว้บอร์ดเครือปาริฉัตรคงไม่ยอมแน่ อีกอย่างพี่ไม่ชอบนะที่จะเอาเรื่องส่วนตัวของคนอื่นมาเปิดเผยทั้งที่เจ้าตัวเขาไม่ยินยอม เผลอๆไอจะโดนทางนั้นฟ้องร้องเอาได้ พี่เตือนด้วยความหวังดีนะเห็นว่าเราสนิทกัน”

คราวนี้ไอยราหน้าเสียบอกเสียงอ่อนลงไปมาก “แล้วพี่ปรัชจะให้ไอทำยังไงละคะ”

แทนปิรันย์เกือบจะยิ้มออกมาเมื่อมองเห็นผลสำเร็จรำไร “ไอเอาภาพที่มีและไฟล์ภาพมาให้พี่เก็บไว้ให้ที่เหลือพี่จัดการเอง”

“ถ้าไอทำอย่างที่พี่ปรัชบอกแล้วไอจะได้อะไรเป็นการตอบแทนคะ”

ชายหนุ่มหุบยิ้ม ไอยราสมเป็นลูกเสือลูกจระเข้จริงๆ เขากัดฟันยื่นข้อเสนอออกไป “นายปราชญ์มีโครงการจะสร้างรีสอร์ทที่กระบี่ พี่จะกระซิบให้พิจารณาข้อเสนอของนนทภัทรเป็นอันดันแรกแค่นี้พอไหม”

ไอยรายิ้มกว้างพยักหน้า “ตกลงค่ะ”

เขาโยนอุปกรณ์บันทึกข้อมูลในมือแทบจะผิวปากเดินออกจากห้องทำงานไอยรา ถ้าดลยารู้เรื่องที่เขาทำเธอควรขอบคุณเขางามๆที่ช่วยรักษาชื่อเสียงไม่ให้มัวหมอง หากเรื่องแพร่งพรายออกไปงานวิวาห์ของทายาทสาวพันล้านคงล่มไม่เป็นท่า   

ตั้งใจจะแวะไปเตือนเธอว่าไม่ควรทำอะไรประเจิดประเจ้อจนถูกจับได้เช่นนี้อีก

 

ระหว่างนั้นดลยาต้องเดินทางไปร่วมประชุมที่ภูเก็ตเกือบสามวัน เมื่อกลับมาทำงานในวันจันทร์ ความตั้งใจแรกของเธอคือการเดินผ่านโต๊ะทำงานของปัถย์เพื่อจะได้เห็นหน้าเขาแม้เพียงแวบเดียวก็ทำให้อุ่นใจได้ว่าเขายังอยู่ใกล้ๆเธอแต่ต้องตกตะลึงกับสภาพโต๊ะทำงานว่างเปล่าปราศจากข้าวของส่วนตัวหรืออุปกรณ์สำหรับทำงานทำให้เธอใจหายวาบ  ถลันออกจากมุมห้องเข้าในฝ่ายสถาปนิกทันที

“เอ่อสวัสดีครับคุณดล มีอะไรหรือเปล่าครับหรือว่ามาหาพี่สุภาพเดี๋ยวผมจะไปตามให้....”

เธอไม่สนใจจิรภพ ถามสิ่งที่อยากรู้ออกไปด้วยน้ำเสียงซึ่งพยายามข่มให้ราบเรียบทั้งที่ใจร้อนเป็นไฟ “ปัถย์ไปไหน ทำไมโต๊ะทำงานถึงเป็นแบบนี้”

จิรภพทำหน้างงอยู่ชั่วครู่ เดือดร้อนอรสาขยับมาเข้ามาช่วยตอบ “อุ้ย!! คุณดลไม่รู้เหรอค่ะว่าเอ่อ...พี่ปัถย์ยื่นใบลาออกไปตั้งแต่เดือนที่แล้ว”

“อะไรนะ!

“คุณดลมีอะไรหรือเปล่าครับ” สุภาพเปิดประตูออกจากห้องรีบตรงมาทักทาย “หรือว่าเรื่องเอกสารประชุมคราวก่อน ผมกำลังจะให้....”

“ใครอนุมัติให้ปัถย์ลาออกคะ” ดลยาตัดบทไม่รอให้สุภาพพูดจบ หัวใจร้อนผ่าวราวกับโดนแผดเผาด้วยเปลวไฟ  เขาทำหน้างงมองคนโน้นคนนี้ทีก่อนหันมามองเธอพูดประโยคเดียวกับอรสาราวกับก็อปปี้กันมา

“อ้าวนี่คุณดลยังไม่รู้เหรอครับ” สุภาพแทบยกมือเกาหัว ปกติดลยาไม่เคยก้าวก่ายเรื่องการบริหารจัดการในทีมของเขา “เอ่อ...ปัถย์เขายื่นไปที่ฝ่ายบุคคลตามปกติและคุณนางก็อนุมัติเรียบตั้งแต่ต้นเดือน ศุกร์ที่ผ่านมาเป็นวันทำงานวันสุดท้ายของปัถย์ วันนี้มันก็เลยไม่ได้มาครับ”

ดลยาข่มอาการวูบวาบคล้ายจะเป็นลม หน่วยตาแสบร้อน ฝืนเชิดหน้าทำตัวเข้มแข็งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ใจแทบขาดรอน

ปัถย์ไปแล้ว เขาทิ้งเธอไป ทิ้งเธอไว้กับชีวิตไร้สุขโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลาแม้แต่คำเดียว!

“ให้คุณนางไปเจอดลที่ห้องนะคะ ดลมีเรื่องจะคุยด้วย”

เธอหมุนตัวเดินลิ่วจากมาราวกับมีปีศาจไล่หลัง แว่วยินเสียงพนักงานในทุกคนพูดคุยกันเพราะคิดว่าเธอไม่ได้ยิน

“อ้าว นึกว่าคุณดลรู้แล้วซะอีก”

“พี่นางจะโดนคุณดลเล่นไหมเนี้ย”

“ปกติใครเข้าใครออกก็ไม่เคยเห็นคุณดลสนใจนี่นา ทำไมมาสนใจตอนพี่ปัถย์ลาออกด้วย”

 

เมื่อคณนางค์ผู้จัดการฝ่ายบุคคลเข้ามาพบพร้อมแจ้งกับดลยาด้วยท่าทางตกอกตกใจว่า

“ขอโทษค่ะเห็นว่าคุณสุภาพเซ็นส์อนุมัติให้ออกนางเลยไม่ได้แจ้งนึกว่าคุณดลรับรู้แล้ว นางจัดใส่แฟ้มไว้ว่าจะส่งสรุปให้คุณดลตอนต้นเดือน”

เธอไม่อาจกล่าวโทษผู้จัดการสาวใหญ่ได้ปกติดลยาไม่เคยสนใจเรื่องพนักงานลาออก แม้แต่พนักงานเข้ามาทำงานเธอยังไม่ได้เกี่ยวข้องนอกจากตำแหน่งสำคัญๆจริงๆหรือส่วนที่เกี่ยวกับเธอ  ดังนั้นการที่คณนางค์ไม่แจ้งทันทีที่ปัถย์ยื่นใบลาออกไปจึงไม่มีความผิด 

เขาและเธอได้ตกลงกันชัดเจนแล้วว่าทุกอย่างจะต้องจบลง เธอเป็นฝ่ายบอกลาเขาด้วยตัวเอง ปัถย์และเธอจากกันด้วยดี ดลยาก็ยังกดเบอร์โทรศัพท์หาปัถย์ เสียงตอบกลับจากโอปอเรเตอร์ทำให้น้ำตาซึมด้วยความอาดูรท้วมท้น

“หมายเลขที่ท่านเรียกยังไม่สามารถให้บริการได้ในขณะนี้ กรุณาติดต่อไหมอีกครั้งค่ะ”

ดลยาซบหน้าลงกับโต๊ะ ปัถย์กับเธอไม่มีส่วนใดๆเกี่ยวข้องกันอีก เขาไม่มีอะไรติดค้างเธอ ไม่มีเลย

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #149 ingnon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 14:26
    แหนะๆๆมีแผนอะไรน่ะ
    #149
    0
  2. #68 sonrisa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:29
    ปัถย์ทำเป็นหน้าซื่อตาใสไม่รู้เรื่องนะ
    #68
    0
  3. #62 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:47
    แผนนายปัถย์ใช่ไหมเนีาย
    #62
    0
  4. #61 violinette (@violette) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:42
    กรี๊ดดด ไรท์ค้าาาา ทำไมทำกันแบบนี้
    โอ๊ยยนายปัถย์แผนสูง โอ๊ยยยย 
    ยัยบุษนางร้ายยยยย
    #61
    0
  5. #60 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:31
    ไรเตอร์จ้า ขออีกตอนก่อนหยุดได้ไหม?นะคะ คุกเข่ากอดขาา อ้อนวอน กระพริบตาๆ พลีส.
    #60
    0
  6. #59 Love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:17
    รออัพ....
    #59
    0
  7. #58 pipesama (@pipesama) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:52
    ลีลามากจริงๆนายปัถย์



    สลบ เพราะประโยคสุดท้ายของไรเตอร์ T-T
    #58
    0
  8. #56 pinzzz (@pp-pin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:57
    สนุกมากเลยยยยยย
    เจอกันแล้ววว

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:00
    #56
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #54 pinzzz (@pp-pin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:56
    ฮืออออ อัพอีกๆๆๆๆๆ
    #54
    0