[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 9 : Mystery of the Sea : chapter 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    6 ก.ย. 55





" Friendship is love minus sex and plus reason
but love is friendship plus sex and minus reason."

 
มิตรภาพคือ ความรักลบด้วยเซ็กซ์ และบวกเอาเหตุผลเพิ่มเข้าไป
ส่วนรักคือ มิตรภาพบวกด้วยเซ็กซ์ และลบเอาเหตุผลออกไป




           ในคืนนี้เรือยังคงต้องทอดสมออยู่ชายฝั่งของเกาะที่เป็นป่ารก เนื่องจากล็อกโพสยังไม่สามารถล็อกทิศทางของเกาะต่อไปได้ ดังนั้นทุกคนจึงยังไม่มีอะไรทำมากไปกว่าการรอคอยสัญญาณจากต้นหนเรือ

อันที่จริงฉันก็ออกท่องทะเลในแกรนด์ไลน์มานานแล้วเหมือนกัน แต่ก็ยังอดรู้สึกแย่กับอากาศที่แปรปรวนเสียยิ่งกว่าอารมณ์ของหญิงวัยหมดประจำเดือนไม่ได้ ทั้งที่กลางวันของวันนี้อากาศยังสดชื่นแจ่มใสเหมือนฤดูร้อนแสนสบาย แต่พอตกดึกไม่ทันไรอุณหภูมิก็กลับลดต่ำ ความหนาวเย็นยะเยือกขึ้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังปาน้ำแข็งมากระทบบนร่างของฉัน ทั้งปลายจมูกและปลายนิ้วเย็นเฉียบไปหมดถึงแม้ว่าฉันจะพยายามห่อตัวเองอยู่ในผ้าห่มจนกลายเป็นก้อนขยุกขยุย

อากาศแบบนี้มันแย่เหลือเกินสำหรับคนที่มาจากแถบเซาท์บลูฉันที่เคยสัมผัสแต่อากาศสดใสและแดดที่สาดส่อง ในขณะที่ลูกเรือกลุ่มโจรสลัดฮาร์ทเกือบทั้งหมดล้วนมาจากนอร์ทบลู พวกเขาคงเคยชินกับอากาศที่หนาวเย็นมากกว่า

และในเวลาที่อากาศแย่แบบนี้เครื่องทำความร้อนในห้องพักคนไข้ก็ดันมาเสียซะอีก!!

สุดทนแล้วนะ!! ฉันไม่ยอมนอนหนาวจนแข็งตายอยู่แถวนี้หรอก!

ฉันหย่อนเท้าลงจากเตียง แตะถูกพื้นที่เย็นเฉียบแล้วก็สะดุ้งโหยง ตายละรองเท้าของฉันมันหายไปไหนกันเนี่ย!! ก้มดูใต้เตียงก็ไม่เห็นแม้แต่วี่แววของเชือกผูกสักเส้นอ๊ะ! นึกออกแล้วฉันเอามันไปตากให้แห้งที่สุดขอบท้ายเรือนี่นา บ้าจริง! อยากจะเขกกะโหลกตัวเองสักทีแต่มือก็แข็งจนแทบจะจับผ้าห่มห่อตัวไม่อยู่

แถมง่วงจนตาแทบจะปิดมิปิดแหล่อีกต่างหากอีตานั่นฉีดยาอะไรให้ฉันเนี่ยมีส่วนผสมของยานอนหลับด้วยหรือเปล่านะ ? ไม่ได้ๆ ถ้าขืนปล่อยให้ตัวเองหลับไปตอนนี้มีหวังไม่ได้ฟื้นขึ้นมาอีกเลยแหงๆ ยังไงก็ต้องหาที่นอนใหม่อุ่นๆกว่านี้ให้ได้!!

ฉันเอาผ้าห่มห่อตัว คว้าหมอนมาหนีบไว้ใต้แขนแล้ววิ่งเท้าเปล่าเร็วจี๋ออกไปนอกห้อง อากาศยิ่งเลวร้ายเข้าไปใหญ่ ลมเย็นเฉียบพัดมาอาบหน้าจนแสบไปหมด พื้นไม้ใต้เท้าที่ดาดฟ้าเรือด้านนอกก็เหมือนทุ่งน้ำแข็งนรกทิ่มตำทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป ฉันเบรกเอี๊ยดที่หน้าห้องพักรวมของเหล่าลูกเรือ เปิดประตูออกแล้วก้าวเข้าไปภายในที่ค่อนข้างมืดสลัว

อากาศในนี้แม้ไม่ถึงกับอุ่นมากแต่ก็อุ่นกว่าห้องเดิมอยู่เยอะ คงเป็นเพราะไอร้อนจากร่างของคนจำนวนนับสิบที่นอนหลับอยู่ ฉันสอดส่ายสายตามองไปมาตายล่ะ! ไม่มีเปลไหนว่างพอให้ฉันนอนด้วยเลยสักนิด ทุกที่ล้วนถูกจับจองมีเจ้าของ เหลือบตาสำรวจบนพื้นก็ดูเป็นที่ที่ไม่เหมาะจะนอนเท่าไร ด้วยมีรองเท้าผู้ชายเปื้อนดินเปื้อนโคลนกองไว้ระเกะระกะ

อี๋!! ถึงฉันจะหนาวแต่ก็คงไม่ทนนอนลงไปท่ามกลางของพวกนี้หรอก!

แล้วถ้าย่องไปปลุกใครสักคนขึ้นมาดีล่ะ  เบโปะ เพนกวินหรือว่าชาจิ ?…เอถึงปลุกขึ้นมาแล้วฉันจะให้เขาทำอะไรได้ ? ต้องไม่ใช่ไล่เขาออกไปนอนที่อื่นแล้วยึดที่มาเป็นของตัวเองแน่ๆ

จริงสิ!! ช่างซ่อมเรือไงเขาต้องซ่อมเครื่องทำความร้อนให้ฉันได้แน่ฉันย่องไปสะกิดไหล่ของช่างซ่อมประจำเรือผู้กำลังกรนส่งเสียงสนั่นเหมือนเครื่องจักรไอน้ำรุ่นโบราณอยู่

 เขาผงกหัวและลืมตาขึ้น งึมงำในลำคอแบบคนเพิ่งตื่น

“ซ่อมเครื่องทำความร้อนในห้องคนไข้ให้หน่อย” ฉันรีบรัวคำพูดใส่ กลัวเขาจะหลับไปอีกรอบซะก่อน

“อ๋อ” เขาลากเสียงยาวในลำคอ ทำปากเคี้ยวจั๊บๆ ก่อนจะตอบประโยคถัดมาที่ดับแสงแห่งความหวังหนึ่งเดียวของฉันลงในทันที

“ซ่อมไม่ได้ รอซื้ออะไหล่อยู่” พูดจบเขาก็พลิกตัวหันหลังให้ฉันแล้วหลับต่อ

โหดร้ายไปแล้วฉันเดินโซเซ กระชับผ้าห่มห่อตัวแน่นขึ้นและออกมาฝ่าอากาศหนาวนรกอีกครั้งหนึ่ง หันรีหันขวางแล้วก็พานจะสลบด้วยความง่วงสุดชีวิต ในที่สุดก็คงต้องตากหน้าไปหาความหวังสุดท้ายของจริงแล้วสินะ

ฉันหยุดอยู่หน้าห้องของลอว์ ยกมือเคาะประตูเป็นจังหวะประจำตัวเบาๆ กระซิบเรียกชื่อเขาผ่านริมฝีปากที่สั่นระริกด้วยความหนาวเหน็บ เฝ้ารออยู่ไม่ถึงอึดใจก็มีเสียงของการเคลื่อนไหวภายใน ประตูเปิดแง้มออก ลอว์ทำสีหน้ากึ่งง่วงกึ่งงุนงง

“บอนนีมีอะไร ?...นี่!

ไม่รอแล้วฉันอดใจไม่ไหวที่จะแทรกตัวผ่านช่องประตูเข้าไปภายในที่ทั้งอบอุ่นและแห้งสบายอย่างสุดวิเศษ หนังตาของฉันหนักมากขึ้นทุกที ในหูได้ยินเสียงประตูปิดตามหลังผสมกับเสียงเจ้าของห้องที่ฟังเหมือนลอยมาจากที่ไกลแสนไกล

“มาทำไม ? เดี๋ยว!! เธอจะนอนเตียงฉันเรอะ!!

ความนุ่มและอบอุ่นบนผืนผ้าปูสีดำสนิทตึงแน่นนั่นเหมือนกับมีแรงดึงดูดมหาศาลต่อตัวของฉัน ฉันคลานขึ้นไปบนเตียง วางหมอนของตัวเองลงแล้วก็ทิ้งหัวซุกเข้าไป บนพื้นที่ที่ฉันนอนทับยังคงมีความอบอุ่นเป็นพิเศษคงเป็นเพราะเจ้าของเตียงเพิ่งลุกไปหมาดๆสินะ ดีจัง

ฉันพลิกตัวนอนตะแคง ควานเอาผ้าห่มตัวเองขึ้นมาคลุมไว้จรดคาง ฝืนพึมพำอธิบายสาเหตุการมาขออาศัยนอนสองสามคำ แม้แต่เสียงของตัวเองก็ยังได้ยินไม่ค่อยชัด แต่ช่างเถอะแค่พื้นที่เตียงครึ่งเดียวเท่านั้นลอว์คงยอมให้ฉันอาศัยนอนสักคืนละน่า

ก็เขาบอกว่ารักฉันแล้วนี่
 

 

  ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥
 

 

ผมตื่นขึ้นอย่างรวดเร็วทันทีที่เสียงเคาะดังขึ้นในจังหวะที่คุ้นชิน รวมเข้ากับเสียงเรียกชื่อแผ่วๆที่แว่วมาทำให้ต้องรีบไปเปิดประตูในทันที และแล้วก็พบกันบุคคลที่คาดคิดไว้บอนนียืนในสภาพเหมือนกำลังจะหลับคาอยู่ตรงนั้น ดวงตาของเธอหรี่ปรือ บนไหล่มีผ้าห่มห่อไว้ ลากปลายยาวเรี่ยพื้น มือข้างหนึ่งหิ้วหมอนต่องแต่ง สองเท้าเปลือยเปล่าขยับไปมา คงเป็นเพราะความเย็นเฉียบของพื้นด้านนอก

ยังไม่ทันที่จะทักถามอะไรจบประโยค บอนนีก็แทรกร่างมุดใต้แขนของผมผ่านเข้าห้องมาเอง ผมจึงได้แต่ปิดประตูตามหลังและกำลังจะหันมาถามต่ออีกครั้ง แต่ก็กลับพบว่าเธอย้ายตัวเองขึ้นไปลงหลักปักฐานบนเตียงของผม และถึงจะพยายามหยุดพฤติกรรมนั้นเอาไว้ก็ไม่ทันการ

หลังจากที่พึมพำคำพูดที่ไม่ปะติดปะต่อออกมาว่า “หนาวมากซ่อมไม่ได้นอนด้วยนะ” แล้วคุณเธอก็หลับไปในทันที ยึดพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งบนเตียงไปโดยสมบูรณ์แบบ

            ดูเถอะ! ผู้หญิงคนนี้เข้ามานอนในห้องของผู้ชายง่ายๆ งี้เลยเรอะ!!

            ไม่กลัวว่าผมจะแอบทำมิดีมิร้ายตอนหลับหรือไง ?

            เอ้าอยากนอนก็นอนไปตามใจผมเอื้อมมือไปกดปิดโคมไฟหัวเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างและพยายามเว้นระยะห่างจากคนข้างตัวไว้

ยังไงความเป็นสุภาพบุรุษก็ยังพอเหลืออยู่ในหมู่โจรสลัดล่ะน่า

            ผ่านไปเกือบชั่วโมงในขณะที่ผมกำลังจะเคลิ้มหลับก็มีอันต้องตื่นขึ้นมาอีกรอบ ด้วยมือของคนที่นอนข้างตัวเริ่มอยู่ไม่สุข ขยับมาวางแปะอยู่บนอกของผม ซึ่งให้ตายเถอะมันไม่ได้วางบนอกเสื้อแต่วางอยู่บนเนื้อเปล่าๆก็ผมเคยใส่เสื้อตอนนอนที่ไหนกันล่ะ!!

            มือนุ่มๆติดจะเย็นหน่อยๆเริ่มควานมาวางทาบอยู่ตรงระดับหัวใจของผมพอดี เตียงไหวเบาๆเมื่อบอนนีพลิกตัวหนึ่งครั้งขยับเข้ามากอดหมอนข้างมีชีวิตของเธอให้ถนัด เส้นผมยาวสยายย้ายมากองอยู่กับไหล่ของผม ใบหน้าของคนที่หลับไม่รู้ตัวนั้นซุกบนท่อนแขนเปลือยของผมที่ถูกใช้ต่างหมอน และอย่างกับกลัวว่าท่าทางแค่นี้จะทำให้ผมคลั่งไม่พอ เธอยังเบียดร่างนุ่มนิ่มในชุดเสื้อบางๆนั่นเข้ากับสีข้างของผมซะแนบแน่นอีกด้วย!!

            จิลเวรี่ บอนนี ผู้หญิงแบบเธอนี่มันฮึ่ย!!

            เวรกรรมไม่ต้องนอนกันล่ะคราวนี้ก็เธอทำให้ผม ตื่น ไปหมดแล้ว!!

            ในความมืดและเงียบยิ่งทำให้ประสาทรับความรู้สึกที่ไม่ใช่การมองเห็นเฉียบคมเป็นพิเศษ กลิ่นกายหอมกรุ่นกระจายของคนข้างตัวเริ่มก่อกวนสมองให้ปั่นป่วน อากัปกริยาการเบียดซุกหน้าแล้วสั่นไปมาเบาๆเหมือนลูกแมวตัวน้อยหาไออุ่นนั่นก็ชวนให้จิตใจกระเจิดกระเจิง สีข้างของผมรับความรู้สึกดีเกินไปจนน่าโมโหมันอุตส่าห์จำแนกแยกแยะได้หมดทุกส่วนโค้งส่วนเว้าของเรือนร่างที่อยู่แนบชิด และถ่ายทอดออกมาเป็นภาพชัดเจนในความคิดจนผมต้องนอนตัวแข็งทื่อไม่กล้ากระดุกกระดิกเลย!!

            ทำไมผมต้องเจอบททดสอบอันแสนโหดร้ายแบบนี้ด้วยเนี่ย!

            อย่าเชียวนะ! ห้ามเอื้อมไปแตะตัวเธอแม้แต่นิดเดียวไม่งั้นชื่อเสียงในฐานะกัปตันกลุ่มโจรสลัดฮาร์ทมีหวังด่างพร้อยด้วยข้อหาลวนลามผู้หญิงตอนหลับแน่นอน!!

            ผมเริ่มสะกดจิตใจด้วยการท่องท่องอะไรก็ตามที่พอจะนึกออกได้ นับตั้งแต่สูตรคูณ เรื่อยไปยังสูตรยาสารพัดชนิด ลามไปถึงขั้นตอนการผ่าตัด เริ่มตั้งแต่การฆ่าเชื้อ การฉีดยา การเลือกอุปกรณ์ การลงมีด

จู่ๆ บอนนีก็ครางออกมาเสียงงัวเงีย เธอขยับใบหน้าใกล้เข้ามาอีก ผมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆเป่ารดผิว  ลำตัวถูกโอบกอดแน่นมากขึ้น แถมด้วยริมฝีปากนุ่มๆบดเบียดเข้ามายังข้างลำคอ

อะไรบางอย่างในสติดังลั่นปริแตกเหมือนถ่านปะทุไฟ

แล้วผมก็ลืมเรื่องการลงมีดไปสนิทใจในทันใดนั้นเลย
 

 

♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥

 


            มันเป็นการหลับที่สบายอันดับหนึ่งในรอบปีนี้เลยทีเดียว ในภาวะที่เคลิ้มๆนั้นฉันรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากของบางอย่างที่ฉันกอดไว้แน่น มันคงเป็นตุ๊กตาตัวโปรดในห้องนอนของฉัน เพียงแต่คืนนี้ดูเหมือนว่าจะใหญ่โตและยิ่งอบอุ่นกว่าที่เคยแต่ช่างเถอะนี่คงเป็นความฝัน

“ตุ้บ!!

            ตุ๊กตาแสนรักพลัดหลุดออกจากอ้อมแขนเมื่อฉันพยายามจะกอดก่ายมันมากขึ้น เสียงที่ดังขึ้นทึบๆนั่นปลุกให้รู้สึกตัวสะดุ้งตื่นขึ้นมา และความทรงจำทั้งมวลก็ไหลเข้าสู่การรับรู้ที่นี่ไม่ใช่ห้องนอนของฉัน

แต่เป็นห้องนอนของลอว์ต่างหาก!!

            อ๋อถ้างั้นที่ฉันกอดอยู่เมื่อกี้ก็คงเป็น

            ฉันผงกหัวขึ้นมาและกลิ้งตัวพลิกคว่ำ ยกมือขยี้ตาและเขม้นมองฝ่าความมืดไปเห็นเงาร่างที่นั่งกองอยู่ข้างเตียง ชัดเลยเขากำลังนั่งถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่ตรงนั้น

“นายนอนตกเตียงหรือไง ?” ฉันหาวหวอด โบกมือสองสามครั้ง “กลับขึ้นมาเร็ว บนพื้นมันเย็นนะ!

เงาของลอว์หันควับมาเอ่ยน้ำเสียงที่ฟังเหมือนว่าจะเลยจุดเดือดไปหลายตลบแล้ว

“ถ้าให้ฉันกลับขึ้นไปบนเตียงตอนนี้ก็บอกลาเสื้อผ้าของเธอได้เลยบอนนี!!

ฉันลุกขึ้นนั่ง ยกมือลูบหน้าและพยายามคิดตามคำพูดเมื่อครู่อย่างมึนงงทำไมถ้าเขาขึ้นมาบนเตียงแล้วฉันต้องบอกลาเสื้อผ้าด้วยล่ะมันเกี่ยวอะไรกันตรงหนะ

บอกลาเสื้อผ้าเรอะ!!

จู่ๆฉันก็เหมือนตื่นเต็มตาทั้งที่ตะกี้ยังง่วงจนแทบโงหัวไม่ขึ้นที่เขาพูดหมายความว่าอ๋อฉันคงจะเผลอกอดก่ายเขาตอนหลับอยู่สินะสงสัยว่าจะเป็นการทรมานใจผู้ชายคนหนึ่งอย่างยิ่งยวดนั่นเองเขาถึงกับต้องถอยหนีจนกลิ้งตกเตียงเพราะกลัวว่าทนอยู่ต่อไปแล้วจะเกิดสติขาดผึงปลุกปล้ำฉันขึ้นมาล่ะสิ

ผู้ชายคนนี้นี่แปลกดีจัง

ฉันล่ะ ชอบ พ่อสิงโตแบบสุภาพบุรุษของเขาไม่น้อยเลยทีเดียว

แต่อย่างที่เคยบอกไปก่อนหน้า

ฉัน หลงรัก พ่อสิงโตร้ายอันตรายมีเขี้ยวแหลมคมมากกว่านี่นา!!

“อื้อก็ตามใจ ขึ้นเตียงมาสิ” ฉันโบกมือเรียกเขาอีกครั้งหนึ่ง

“หา!

ลอว์ส่งเสียงอุทาน แทบจะเห็นขากรรไกรอ้าค้างท่ามกลางความมืด “ตื่นดีหรือยังเธอน่ะ รู้ตัวหรือเปล่าว่าเมื่อกี้พูดอะไรออกมา!!

“สติครบถ้วนเชียวล่ะ” ฉันพยักหน้าหงึกหงัก คลานเข่าไปชิดริมขอบเตียง ก้มหน้าลงไปหอมแก้มของคนที่นิ่งอึ้งอยู่ทีหนึ่ง กระซิบที่ริมหูของเขาอย่างแผ่วเบา

“ฉันพูดว่าก็ตามใจ น่ะ”

จบประโยคนั้นลมหายใจของฉันก็ถูกขโมยไปในทันที รสสัมผัสของเขาแตกต่างออกไปจากครั้งแรก มันดุเดือดร้อนแรงมากกว่า แต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลอ่อนโยนลึกล้ำ ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาเอื้อมขึ้นมากอบกุมท้ายทอยของฉันไว้ อีกมือหนึ่งค่อยๆลูบไล้ลงมาตามแก้ม ซอกคอ เรื่อยไปจนถึงหัวไหล่ และหยุดค้างไว้ที่กระดุมเสื้อเม็ดแรก

ฉับพลันนั้นเขาก็ผละออกห่างอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟลวก ก่อนจะกระซิบถามเสียงแหบพร่า

“ให้โอกาสตอบใหม่อีกครั้งบอนนีคิดให้ดีก่อน”

ฉันยักไหล่ ปัดเส้นผมไปไว้หลังหู “กัปตันอย่างฉันพูดแล้วไม่คืนคำ!

ลอว์ลุกขึ้นมานั่งบนเตียงช้าๆ ในความมืดนี้ฉันไม่อาจมองเห็นแววตาหรือสีหน้าของเขา รับรู้เพียงมือใหญ่ที่เอื้อมมารั้งตัวฉันเข้าไปกักในอ้อมแขนแสนอบอุ่น ปลายนิ้วที่เคลื่อนไหวปราดเปรียวระลงตามกระดุมเสื้อของฉัน และปลดมันออกอย่างง่ายดายราวกับคุณหมอที่กำลังเย็บแผลเป็นเข็มที่หมื่น

 

ฉันเพิ่งรู้ว่าผิวของเขาเป็นเครื่องทำความร้อนชั้นเลิศขนาดไหน
 

 

♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥ ♥♥♥♥♥♥♥
 

 

ผมสมควรจะขอบคุณอะไรบางอย่างอากาศที่หนาวเหน็บเสียดกระดูก เครื่องทำความร้อนในห้องพักคนไข้ที่เสียไป หรือว่าช่างซ่อมเรือที่ไม่รู้จักเตรียมอุปกรณ์ทำงานของเขาให้ดีพอ

ถึงแม้ว่าผมจะนอนในห้องนี้มาเป็นร้อยเป็นพันครั้งแล้ว แต่ก็ไม่มีคืนไหนที่จะมีค่าเทียบเท่ากับคืนนี้  คืนที่มีแม่เสือสาวนอนซุกอยู่ในอ้อมแขน ซึ่งอันที่จริงจะเรียกว่าแม่เสือก็ไม่ถูกนักเพราะสำหรับทุกอิริยาบถบนเตียงนอนไม่ว่าจะหลับหรือตื่นอยู่ บอนนีก็เป็นแค่ลูกแมวน้อยไร้เดียงสาโต้ตอบทุกสัมผัสรุกล้ำด้วยสัญชาตญาณ

สาวเซาท์บลูผู้อ่อนหวานสดใส...เธอบริสุทธิ์ผุดผ่องและดีเกินไปสำหรับผมด้วยซ้ำ

ตอนนี้ลูกแมวที่ว่ากำลังหลับสนิทและถึงแม้ว่าผมจะเป็นฝ่ายกวนทำให้เธอไม่ได้นอนเกือบทั้งคืน แต่ผมก็จะไม่ยอมรับผิดในข้อหานั้นหรอก ก็ในเมื่อเจ้าตัวเขาบอกเองว่า ก็ตามใจนี่นา

ถ้าตามใจผมก็ต้องเป็นอย่างนี้แหละและต้องไม่ใช่แค่คืนเดียวนะด้วยนะผมจะทำให้เธอยอมตามใจในทุกๆคืนหลังจากนี้ด้วย ก็ในเมื่อบอนนีตัดสินใจก้าวข้ามเส้นความสัมพันธ์ที่ขีดคั่นระดับมาแล้ว หลังจากนี้ผมจะไม่ปล่อยให้เธอนอนหนาวคนเดียวในห้องพักคนไข้นั่นอีก

และที่สำคัญผมก็ตอบแทนเธออย่างเต็มใจด้วยการยอมเป็นหมอนข้างให้กอดนอนแล้วไง!

“อือ

ร่างในอ้อมแขนของผมส่งเสียงครางพลางขยับตัวขยุกขยิก เธอลากมือขึ้นลูบไปตามแก้มและแนวขากรรไกรของผม ดูเหมือนว่าที่เธอทำแบบนั้นเพราะชอบสัมผัสสากๆของเคราที่ให้ความรู้สึกจั๊กจี้ เสียงหวานงึมงำเรียกชื่อผมเบาๆเหมือนละเมอ

ผมตอบสนองด้วยการไล้ริมฝีปากไปตามโหนกแก้มของเธอ หยุดเล็กน้อยที่ห่วงทองอันประดับอยู่ใต้ดวงตาข้างขวา ก่อนจะรุกล้ำไปขึ้นสู่แพขนตาที่ยังคงพริ้มหลับ มือของผมค่อยๆลากเคลื่อนเข้าไปในผ้าห่มช้าๆ สัมผัสที่โน่นที่นี่เองตามอำเภอใจ

ดีเหลือเกินที่ไม่ต้องท่องอะไรระงับอารมณ์ก็ผมไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษแล้วนี่!

“หยุดนะ!

บอนนีสะดุ้งตื่นและแหวเบาๆ เธอซัดหลังมือเข้ากับอกผมดังพลั่กก่อนจะตะกายลุกขึ้นนั่ง แสงอันน้อยนิดของเวลาใกล้รุ่งทอดจากหน้าต่างจับร่างของเธอเป็นเงารางๆ เพียงแค่นั้นก็สามารถทำให้ผมปั่นป่วนใจอีกระลอกใหญ่ได้

ผมลุกขึ้นนั่งตามเธอ ขยับเบียดร่างไปวางคางลงบนไหล่มนเปล่าเปลือย สองมือเลื้อยไปโอบรอบเอวคอดกิ่ว ขยับปลายนิ้วลูบไล้ผิวเนียนเล่น

“รีบลุกไปไหนนอนต่ออีกหน่อยเถอะ” ผมส่ายหน้านิดๆอย่างออดอ้อน ผู้ชายอย่างผมก็มีจริตมารยาเหมือนกันนะเอาไว้ใช้สำหรับเธอคนเดียวเท่านั้น

“ไม่”

บอนนีตอบอย่างเย็นชาและปัดมือผมออก เธอลากผ้าห่มไปห่อร่างตัวเองไว้ขณะลงไปคุกเข่าอยู่ข้างเตียงเพื่อควานหาเสื้อผ้ามาแต่งตัว

ผมแทบอ้าปากค้าง

ลูกแมวน้อยเมื่อคืนหายไปแล้ว ตอนนี้เหลือแต่แม่เสือที่ไม่ยอมสนใจผมสักนิดเดียว!

เธอใส่กางเกงเสร็จและคว้าเสื้อเชิ้ตมาสวม ติดกระดุมได้เร็วพอๆกับตอนที่ผมปลดมันออก

หึ! ถ้ารู้ว่าพอใกล้เช้าเธอจะใจร้ายอย่างนี้ ผมจะไม่ยอมถอดให้ดีๆหรอก น่าจะดึงให้มันขาดกระจุยกระจายไปเลย!

ผมเผลอถอนหายใจออกแรงๆ และทิ้งตัวลงนอนตุ้บจนเตียงสะเทือน บอนนีหันมามองทางนี้แล้วเธอก็หย่อนสะโพกลงบนขอบเตียง เอาสองมือวางแปะบนแก้มผมและสั่นไปสั่นมาเบาๆเหมือนผู้ใหญ่กำลังหยอกล้อกับเด็กน้อย

“อย่างอนน่าก็ฉันต้องรีบกลับห้องตัวเองก่อนสว่างนี่เดี๋ยวลูกน้องนายก็มาเจอกันพอดี”

ผมลุกขึ้นนั่งอีกครั้ง ยกมือลูบไล้ปลายผมของเธอเล่น  “ถึงพวกเขารู้ก็ไม่ว่าอะไรหรอก”

ก็เจ้าพวกนั้นชอบบอนนีจะตายไปนี่นาถ้าเธอยอมมาเป็นนายหญิงของกลุ่มโจรสลัดฮาร์ทอย่างเต็มตัว ไม่แน่ว่าจะช่วยจัดงานฉลองเอิกเกริกให้ซะอีก

บอนนีถอนใจแผ่วเบา ท้องฟ้าที่เริ่มสว่างขึ้นเผยให้ผมเห็นสีหน้าเศร้าหมองของเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่มันจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เธอปล่อยมือจากผมแล้วผุดลุกขึ้นยืนข้างเตียง 

“ฉันไปล่ะนะ”

ผมนึกเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งได้กะทันหัน จึงรีบสะบัดผ้าห่มออกและกระโดดลงจากเตียงไปจับแขนของเธอไว้ เผลอตัวเอ่ยประโยคถัดมาด้วยเสียงเข้มดุแบบไม่ตั้งใจ

“บอนนีเธอ ห้าม ตามใจผู้ชายคนไหนนอกจากฉันนะ!

แม่โจรสลัดสาวดูจะอึ้งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเผยรอยยิ้มน้อยๆและเขย่งปลายเท้าขึ้น ฝังรอยเขี้ยวขบกัดที่ติ่งหูของผม ผมกอดตอบและซุกหน้าลงกับเรือนผมของเธอ

“ค่ะ”

แค่คำสั้นๆที่เธอตอบรับคำสั่งของผมอย่างอ่อนหวานก็เพียงพอต่อการทำให้หัวใจพองโตด้วยความสุข กระทั่งต้องอยู่ในกริยาที่ดูโง่เง่าไร้เหตุผลอย่างการนั่งจ้องบานประตูนิ่งๆหลังจากที่เธอผละจากไปแล้วเป็นระยะเวลานานนับสิบนาที

และในเวลาสิบนาทีนั้นผมก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ได้เรื่องหนึ่ง

 

ไม่ว่าจะเป็นโจรสลัดตัวร้ายค่าหัวหลายร้อยล้านเบรีหรือพลเอกของกองทัพเรือคนไหน

ถ้าพวกมันคิดจะมาพรากแม่เสือของผมไปแล้วล่ะก็

ผมคงจำเป็นต้องทำให้หัวกับตัวของมันแยกส่วน และไม่มีวันได้พบเจอกันอีกเลย!!

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #598 Because i cate (@loveyougaara) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2557 / 18:41
    อ่านไปเขินไป"ตื่น"เนี้ย อะไรตื่นหว่า~~~ //ทิ้งผ้าเปื้นเลือด แล้วหยิบไบกอน (ฆ่ามดขโมยน้ำตาล)
    #598
    0
  2. #465 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 01:51
    อ้าก!!!!!!! เขิน~~~ ไม่ไหวแล้ว~~~
    #465
    0
  3. #186 N-A-T-T-I-T-A (@nattita211) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2555 / 21:34
    อ๊ากก >< เขิล~
    #186
    0
  4. #110 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2555 / 21:34
    ลอว์จ๋า อะไร'ตื่น'เอ่ย??
    #110
    0
  5. #64 เบมมี่ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 22:54
    ตอนนี้ "หื่น" และ "ตื่น" สุดเลยนะ

    (>x
    #64
    0
  6. #63 Fariy piece (@wanwai) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 15:28
    เขินน~ >////< 
    #63
    0
  7. #62 MomoKumA (@momokuma) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 13:43
    อ๊ายยยยยยยยยยยยยยย สุดๆอะ
    ตื่นไปหมดแล้ว 55555
    #62
    0
  8. #61 Pokky_LoveFamily (@maniroj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 กันยายน 2555 / 11:12
    โอยยยยยยยยยยย>////////////<
    เขินอ่าาาาาาาาาาาา
    อ่านไปเอามือปิดหน้าตัวเองไป( >///<)(>////<  )

    #61
    0
  9. #60 ~Spirit~ (@poringrenger) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 17:11
    โอ้ มาย ก๊อดด!!

    ///เช็ดเลือดด

    ตอนนี้มันสุดยอดไปเลย 55555 ไรท์เตอร์แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ ตบมือ O___O!!!
    #60
    0
  10. #59 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 17:01
    แหมๆ เน้นคำว่า "ตื่น" สุดๆ เลยน้า >.<
    #59
    0
  11. วันที่ 6 กันยายน 2555 / 19:09
    อ๊า อ่านไปด้วยเขินไปด้วย อัพอีกไวๆนร้า สนุกมากเลย
    #58
    0
  12. #57 Supernovas (@supernovas) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 18:34
    "เธอห้ามนอกใจนะ"
    อั๊ยย่ะ! >///<
    #57
    0
  13. #56 Eunpa The Witch (@eunpachocoball) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 กันยายน 2555 / 21:12
    อั๊ยย่ะ เน้นคำว่า "ตื่น" จังค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #56
    0
  14. #46 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 กันยายน 2555 / 23:03
    บร๊ะ ขอปาดเลือด -.,-
    #46
    0