[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 37 : "Special Mihawk x Perona 2" : Once upon a time

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,425
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 39 ครั้ง
    5 ก.พ. 60


          วันนี้นึกครึ้ม เลยอยากแต่งเรื่องสั้นในจินตนาการ เล่าถึงอดีตในการพบกันครั้งแรกของเจ้านายมิฮอวค์กับนังหนูน้อยเพโรน่า พาผู้อ่านทุกท่านดำดิ่งไปในอดีตอันแสนไกล นับตั้งแต่เพโรน่าเพิ่งเข้าร่วมกับกลุ่มโจรสลัดโมเลียใหม่ๆ เธอยังคงเป็นเด็กน้อยใสๆ ส่วนป๋าของเราก็ยังเป็นหนุ่มรุ่นๆ

            เรื่องราวจะเป็นอย่างไร ขอเชิญติดตามเลยค่า




“พอได้แล้วล่ะ คุมาชี่”

เสียงใสออกคำสั่งดังขึ้นจากเด็กหญิงคนหนึ่งซึ่งนั่งแกว่งเท้าในรองเท้าหุ้มส้นสีแดงกระแทกเข้ากับลังไม้เก่าๆ ที่เรียงเป็นตั้งสูง เธอพ่นลมหายใจออกแรงๆ อย่างไม่ค่อยสบอารมณ์แล้วจึงกระโดดลงมายืนบนพื้น

“ผัวะ!

            หมียักษ์ร่างปุปะสะบัดอุ้งเท้าตบเข้าหน้าของชายผู้หนึ่งจนคว่ำไปกองกับพื้น

            “ถ้านายยังเงียบอยู่ ฉันจะจัดการขั้นเด็ดขาดนะ!” ร่างเล็กเอ่ยเสียงแหลม ชุดกระโปรงแดงแต่งขอบลูกไม้ขาวพลิ้วเบาๆ ตามร่างที่ก้าวช้าๆ วนรอบร่างชายผู้โชคร้าย

เวลาผ่านไปชั่วอึดใจ อีกฝ่ายยังคงเงียบสนิท เลือดจากบาดแผลหยดเปาะแปะลงบนพื้น

เด็กหญิงปรายตามองอย่างหงุดหงิด แล้วจึงสะบัดมือทีหนึ่ง “เนกาทีฟโกสต์”

ร่างโกสต์สีขาวสองร่างพุ่งทะลุลำตัวชายเคราะห์ร้าย เขาเริ่มร้องไห้คร่ำครวญ และพอสาวน้อยเอ่ยปากไล่เบี้ยถามสิ่งที่ต้องการ เขาก็หลุดพูดออกมาอย่างง่ายดาย พลางดิ้นรนพยายามเกาะขาอ้อนวอนเธอให้ส่งตนไปเกิดใหม่

เพโรน่าเดินหนีอย่างไม่แยแส  เจ้าหมียักษ์รีบเร่งเดินตามมาติดๆ เขาพยายามเอ่ยปากพูด

“เอ่อท่านเพโรน่า

“เงียบนะ!” เด็กหญิงแว้ดเข้าให้ “ฉันไม่อนุญาตให้นายพูด เอาข่าวเมื่อกี้กลับไปบอกท่านโมเลียซะ ฉันจะเดินเล่นแถวนี้ก่อนอีกพักหนึ่ง”

คุมาชี่หันรีหันขวาง เขาไม่อยากปล่อยเจ้านายน้อยไว้เพียงลำพังในเมืองอันพลุกพล่านเช่นนี้

“ไปเถอะน่า” เพโรน่าพอจะทราบความคิดของเจ้าหมี “ฉันดูแลตัวเองได้หรอก เห็นนั่นแล้วใช่ไหมล่ะ หน้าไหนก็ใจเสาะพอๆ กันแหละ” เธอบุ้ยใบ้ไปยังชายผู้คร่ำครวญอยู่กับพื้น “รีบกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวอีกสักชั่วโมงค่อยเจอกัน”

            เด็กหญิงว่าแล้วก็ออกเดินจากไปทันที เพียงครู่เดียวก็ทะลุออกมาในซอยที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เธอกางร่มสีแดงออกบังแดด และเฝ้ามองรอบตัวอย่างตื่นเต้นขณะเดินต๊อกแต๊กไปตามถนน และ เนื่องด้วยไม่มีโอกาสในการออกมาเดินเล่นใต้แสงตะวันแบบนี้เท่าไรนัก ทำให้ผิวของเธอขาวจนเรียกได้ว่าซีด ใบหน้าเรียวเล็กน่าเอ็นดู ริมฝีปากน้อยๆ เชิดขึ้นอย่างถือดี บวกกับการแต่งกายแนวเจ้าหญิงในชุดกระโปรงยาวลูกไม้สีขาวแดง ทำให้เพโรน่าดูสะดุดตาเป็นอย่างมาก

ยิ่งเดินทางเพียงลำพัง ยิ่งทำให้เธอเป็นจุดสนใจ

“เอาขนมอันนั้น อันนั้น แล้วก็อมยิ้มอันโน้นด้วย” เด็กหญิงสั่งซื้อสินค้าในตู้โชว์ นัยน์ตาเป็นประกายระยิบเมื่อเห็นคัพเค้กสีสวยๆ แต่งลวดลาย และอมยิ้มรูปกระต่ายน่ารัก ทำให้เธอควักกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาจากกระเป๋าสะพายใบหรู

“ครับ คุณหนู” ฝ่ายพ่อค้ารีบจัดแจงตามคำสั่ง เพโรน่าจ่ายเงินเรียบร้อย ตั้งท่าจะเดินต่อ แต่ในจังหวะนั้นเอง มิจฉาชีพผู้หนึ่งก็วิ่งเฉียดสีข้างเธอ ชนร่างเล็กเข้าอย่างแรงจนล้ม และกระชากกระเป่าสะพายไปจากมือของเธอทันที

ท่ามกลางเสียงอุทานตกใจของคนในเหตุการณ์ เคล้ากับอากัปกริยาตกใจของพ่อค้าที่รีบเข้ามาประคองเพโรน่าให้ลุกขึ้นได้ เด็กหญิงกลับไม่มีทีท่าตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เธอลุกขึ้นอย่างสงบ ปัดฝุ่นตามเนื้อตัว และเงยหน้าขึ้นจ้องมองตามแผ่นหลังของนักวิ่งราวผู้นั้นอย่างหงุดหงิด มือหนึ่งยกขึ้นโบกในอากาศ ปรากฏโกสต์บินรี่ตามไปทันที

วินาทีที่โกสต์กำลังจะกระทบร่างของเป้าหมาย เพโรน่าก็เบิกตาน้อยๆ อย่างตกใจเมื่อเห็นอีกร่างหนึ่งที่เคลื่อนมาในจุดนั้นอย่างรวดเร็ว เธอรีบบังคับโกสต์ให้หลบ เงาดาบขนาดมหึมาพาดผ่าน ในชั่วพริบตานั้น นักวิ่งราวก็หงายหลังตึง สิ้นสติไปโดยไม่มีแม้แต่เลือดสักหยด

มิฮอว์คสะบัดดาบเก็บเข้าที่ เขาก้มลงไปคว้ากระเป๋าขนาดย่อมนั้นขึ้นมา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อพบว่าภายใต้ลูกไม้หวานแหววแต่งระบายนั้นคือลวดลายของกะโหลกไขว้ เขาเบือนหน้ากลับไปหาเจ้าของของมัน คุณหนูประหลาดผู้นั้นโผล่มาปรากฏข้างกายของเขาแทบจะในทันที

เสียงเซ็งแซ่ดังขึ้นรอบๆ ตัวของคนทั้งสอง บ้างก็รีบใช้แมลงโทรสารโทรเรียกทหารเรือมา

“ใครใช้ให้นายสอดมือมายุ่ง!” เสียงแหลมแหวขึ้นมาใส่มิฮอว์คอย่างหงุดหงิด

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึงในกริยาของเด็กหญิง เธอคว้ากระเป๋ากลับไปสะพายไว้ สองมือยกเท้าเอวฉับ “นายมาทำยังงี้ เดี๋ยวเจ้าพวกผ้าคลุมขาวก็แห่กันมาพอดี”

มิฮอว์คไม่ตอบคำใด ดวงตาสีอำพันของเขาจับจ้องเธออย่างสงสัย เมื่อครู่เขาสังเกตเห็นร่างวิญญานสีขาวแล้ว มันคงเป็นการโจมตีจากเด็กหญิงผู้นี้ เธอคงไม่ใช่เด็กธรรมดา

“นั่นไง มาโน่นแล้ว” เพโรน่าจุ๊ปากจิ๊กจั๊กเมื่อเห็นทหารเรือกลุ่มหนึ่งวิ่งมาแต่ไกลๆ

แล้วเธอก็ทำสิ่งที่อีกฝ่ายคาดคิดไม่ถึง คือจับแขนมิฮอว์คฉับ ออกแรงดึงสุดกำลังพร้อมเอ่ยเสียงเขียว “วิ่งสิ! จะรอให้เจ้าพวกนั้นมาลากคอนายใส่คุกหรือไง!

มิฮอว์คเพิ่งรับตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดได้ไม่นาน ทหารเรือแถบนี้ระดับชั้นธรรมดาทั้งนั้น แค่เห็นหน้าเขาก็คงพากันยืนนิ่งอย่างหวั่นเกรงแล้ว ดังนั้นไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องหนี แต่ด้วยความมึนงงในท่าทีของสาวน้อยตรงหน้า หรือเมาแดดก็ไม่ทราบได้ มิฮอว์คกลับตัดสินใจก้าวเท้าออก และวิ่งตามเธอไปเงียบๆ เด็กหญิงวิ่งอย่างรวดเร็วไม่ใช่น้อย ลัดเลาะเข้าตามตรอกซอกซอยต่างๆ จนสุดท้ายก็หยุดลง

เพโรน่ายืนหอบ สองแก้มแดงก่ำ ด้วยไม่ค่อยได้ออกกำลังกายมากนัก ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงเท่าไร แต่เธอพบว่าชายหนุ่มคนนี้ยืนข้างเธอหน้าตาเฉย ไม่เปลี่ยนจังหวะลมหายใจ แถมยังไม่มีเหงื่อเลยสักนิดเดียวด้วยซ้ำ

“นายน่ะ เพิ่งขึ้นเกาะนี้ไม่นานสินะ” เธอถาม พลางกะอายุอีกฝ่ายด้วยสายตาว่าคงราวยี่สิบตอนต้น หน้าตาดูเคร่งขรึมไม่ช่างพูด ไม่น่ารักเอาเสียเลย

มิฮอว์คพยักหน้ารับ ด้วยอยากรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อ และอีกส่วนหนึ่งคือมันเป็นความจริง เขาเพิ่งมาถึงเกาะนี้ได้แค่สัปดาห์เดียว กำจัดโจรสลัดค่าหัวสูงไปสามรายแล้ว และกำลังตามหารายที่สี่อยู่ ก็เผอิญเห็นเหตุฉกชิงวิ่งราวเข้าพอดี เลยฆ่าเวลาเล่นด้วยการลงมือเข้าช่วยเหลือ ไม่คาดฝันว่าจะเจอเด็กหญิงแปลกพิสดารแบบนี้

“ที่นี่มีทหารเรือเยอะแยะไปหมด เดินตระเวนทั้งกลางวันกลางคืน” เพโรน่าเริ่มหายหอบ จึงยืดตัวตรง วางท่ามีภูมิรู้ “ก็เข้าใจหรอกนะว่าอย่างนายน่าจะเพิ่งเป็นโจรสลัดได้ไม่นาน ก็อยากโชว์ฝีมือบ้าง แต่อย่างน้อยก็ควรจะรู้จักคำว่าอย่าทำตัวเด่น จะเป็นภัย

เขาเนี่ยนะเพิ่งเป็นโจรสลัดได้ไม่นาน ?

ก่อนหน้าจะมารับตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัด มิฮอว์คก็เป็นโจรสลัดมาร่วมสิบปี มากกว่าอายุของแม่เด็กแก่แดดคนนี้อีกมั้ง แต่เขาก็ยังคงเลือกที่จะนิ่งเงียบ และรับฟังเธอต่อไป

“อย่ายุ่งกับเรื่องของคนอื่นนักเลย” เธอพูด แล้วยกมือกอดอก “ฉันไม่ใช่เด็กง่อยๆ ทำอะไรไม่ได้นะ ต่อให้เมื่อกี้มีโจรเข้ามาสิบคนพร้อมกัน ฉันก็ดูแลตัวเองได้ นายน่ะห่วงตัวเองเถอะ เดี๋ยวก็โดนตามล่าจากแก๊งค์มิจฉาชีพพวกนี้หรอก ฐานที่ไปทำร้ายสมาชิกของพวกมันน่ะ”

มิฮอว์คพิจารณาเด็กหญิงตรงหน้า พยายามมองหาว่ามุมไหนของเธอที่ดูมีพิษสงบ้าง

“แล้วนายยังพกดาบใหญ่เบิ้มแบบนี้อีก สะดุดตาจะแย่” เพโรน่าชี้ไปยังคุโตะ โยรุ พร้อมเบ้ปากและสั่นหัว แถมท้ายด้วยความคิดเห็น “ฉันว่านายเก็บตัวเงียบๆ อยู่สักพักดีกว่า พอเรื่องซาๆ แล้วก็รีบออกหนีออกทะเลไปซะนะ”

เขายังไม่เอ่ยอะไรเลยสักคำ แต่ภายในนึกสนใจเด็กคนนี้อย่างประหลาด เธอยังอายุน้อย แต่ก็พูดจาฉะฉานมาก และดูเหมือนว่าเธอจะอยู่ในวงการโจรสลัดด้วย

“แต่ยังไงนายก็อุตส่าห์สละเวลามาช่วยฉันแล้ว” แม้จะเป็นฝ่ายออกเสียงเจื้อยแจ้วอยู่แต่เพียงผู้เดียว แต่เพโรน่าก็ไม่ได้รู้สึกติดขัดแต่ประการใด “ฉันเองก็ไม่มีอะไรจะให้เพื่อขอบคุณ ก็เอานี่ไปกินละกัน”

เธอควานมือลงไปในถุงข้างตัว หยิบเอาอมยิ้มสีสันหวานแหววขึ้นมายื่นให้เขา

มิฮอว์คอึ้งไปอีก ไม่คิดฝันว่าชีวิตนี้จะได้รับของตอบแทนแบบนี้ด้วย จึงเพียงยืนเฉยเท่านั้น

“โอเค! ถ้าจะไม่รับก็ได้” เพโรน่าหน้าบึ้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายมองเธอด้วยสายตาที่ดูเย็นชาอย่างมาก เธอกัดริมฝีปากเบาๆ ก่อนกล่าวต่อ “หรือนายอยากได้เงิน ฉันก็มีแค่ไม่กี่พันเบรีเท่านั้น ถ้านายจะรับไว้ ก็..

“เลี้ยงกาแฟแก้วหนึ่งสิ” ชายหนุ่มเอ่ยสวน และเป็นครั้งแรกที่เพโรน่าได้ยินเสียงของเขา มันเรียบทุ้ม และเยือกเย็นที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมา

เพโรน่าลังเล “ถ้าไม่เกินชั่วโมงนึงล่ะก็ได้” แล้วก็เปลี่ยนเป็นทำหน้าดุ “แต่เตือนไว้ก่อน ถ้าคิดจะหลอกฉันไปขายหรือทำอะไรไม่ดีล่ะก็ ฉันจะทำให้นายเสียใจที่เกิดมาเลย!

รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปากของเขาพร้อมคำตอบรับ “ด้วยเกียรติของโจรสลัดคุณหนู”

เด็กหญิงดูจะพอใจในคำเรียกขานของอีกฝ่าย เธอเดินตามเขาไปโดยดี ระหว่างทางเป็นคนพูดอยู่คนเดียวแจ้วๆ ส่วนมากจะสอนให้เขารู้ว่าต้องระวังตัวอะไรบ้าง เวลาไหนหรือสถานที่ใดในเกาะนี้ที่มีทหารเรืออยู่มาก และเรื่องราวต่างๆ รอบตัว

มิฮอว์คฟังเพลิน แปลกใจตนเองที่ไม่ยักรู้สึกรำคาญอะไร บางครั้งยังนึกขำในใจด้วยซ้ำ

ทั้งคู่มาถึงหน้าร้านขายเครื่องดื่มแบบเปิดโล่งแห่งหนึ่ง มิฮอว์คส่งมือให้เด็กหญิงตัวน้อยจับเพื่อทรงตัวขณะที่เธอปีนขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้สตูลตัวสูง

“กัปตันของเธอคือใคร” เขาเพิ่งเอ่ยคำพูดขึ้นมาเป็นประโยคที่สองของวัน หลังจากได้ข้อสรุปในใจแล้วว่าคู่สนทนาร่างจ้อยนี้เป็นโจรสลัดแน่นอน

“รู้แล้วอย่าตกใจไปล่ะ” เพโรน่ากระซิบกระซาบ “เป็นหนึ่งในเจ็ดเทพโจรสลัดเชียวนะ”

พนักงานเดินเข้ามารับออร์เดอร์ มิฮอว์คสั่งกาแฟดำ เพโรน่าสั่งน้ำส้มปั่น

“เธอรู้จักเจ็ดเทพโจรสลัดทั้งหมดเลยหรือเปล่า” เขาถามต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย

“ได้ยินมาแต่ชื่อน่ะ ไม่เคยพบตัวจริงหรอก” เพโรน่าตอบ “มีแต่คนเก่งมากๆ ทั้งนั้น เจ้านายยังเคยบอกว่าสักวันเขาจะเหนือกว่าทุกคน แล้วก็เหนือกว่าสี่จักรพรรดิแกรนด์ไลน์ด้วย”

“เจ้านายของเธอดูแลเธอดีหรือเปล่า” เขาถาม ขณะที่บริกรเสิร์ฟเครื่องดื่มของทั้งคู่

“ดีสิ” เพโรน่าพยักหน้างึกๆ  “อันที่จริงเราเจอกันไม่บ่อยนักหรอก แต่เขาก็ทำให้ฉันมีเพื่อนเล่นมากมายเลย ถึงจะไม่ได้เป็นมนุษย์ก็เถอะ” เธอจิบน้ำส้มเล็กน้อย ครุ่นคิดอีกครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจเอ่ยต่อ “นี่ นายดาบ นายก็ดูเป็นคนดีนะ สนใจร่วมทางไปกับกัปตันของฉันไหม ฉันจะแนะนำนายกับท่านโมเลียเอง รับรองว่านายจะได้อยู่อย่างสุขสบาย ถ้านายทำตัวเป็นประโยชน์น่ะ”

“ฉันชอบอยู่คนเดียว” ชายหนุ่มปฏิเสธเสียงขรึม จิบกาแฟในมือ

เพโรน่าเบิกตาโตด้วยความตกใจ “งั้นก็เหงาแย่สิ! นายไม่มีเพื่อนสักคนเลยหรอ อ้อ! ต้องเป็นเพราะนายได้กินผลปีศาจแน่ๆ เลย ฉันเข้าใจนะ ความรู้สึกที่ใครๆ ก็หวาดกลัวตัวเองน่ะมันเป็นยังไง”

“งั้นเราก็เป็นพวกเดียวกัน” เด็กหญิงพูดเองสรุปเอง ส่งสายตาอ่อนโยนและแสดงถึงความเข้าอกเข้าใจมาให้มิฮอว์ค ทั้งยังเอื้อมมาตบหลังมือเขาเบาๆ อย่างเห็นใจ ก่อนจะเอ่ยต่ออย่างรวดเร็วพร้อมรอยยิ้มสว่างจ้า “อย่างนั้นเรามาเป็นเพื่อนกันก็ได้นะ”

มิฮอว์คเผยยิ้มเล็กน้อย เขาชักแพ้สายตาซื่อๆ จริงใจของเด็กหญิงตรงหน้า เธอน่ารักจนเขาแทบไม่อยากเชื่อว่าเธอเป็นโจรสลัดจริงๆ

“ได้สิ เราเป็นเพื่อนกันก็ได้” เขาตอบ ยกมือขวาขึ้น เธอจับมือเขาตอบแน่นและเขย่าอย่างยินดี

“ฉันโกสต์ปริ๊นเซสเพโรน่า ยินดีที่ได้รู้จัก แล้วนายล่ะ ?

“อืม ฉัน” มิฮอว์คลังเลว่าจะบอกอีกฝ่ายอย่างไร ทว่าฉับพลันนั้นเอง เสียงระเบิดก็ดังขึ้นมาตูมใหญ่ แว่วมาจากท่าเรือ เพโรน่าสะดุ้ง กระโดดลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งไปหน้าร้าน นัยน์ตาเบิกกว้างเมื่อเห็นเงาค้างคาวบินเหนือม่านควันสัญญานฉุกเฉินจากกลุ่มของเธอเอง

มิฮอว์ครีบตามออกมาทันที เพโรน่าหันมาบอกเขาอย่างรีบเร่ง “ฉันต้องไปแล้วฝากจ่ายค่าน้ำด้วยนะ” เธอยัดธนบัตรพันเบรีใส่มือของเขา หันกายจะจากไป แต่มือใหญ่ตะครุบแขนเธอไว้เสียก่อน

“เธอจะไปจากที่นี่แล้วหรือ”

“ฉันคิดว่าใช่” เพโรน่าตอบ แล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “เราเพิ่งพบกันไม่นานก็จริง แต่ฉันเชื่อว่าถึงจะอยู่ที่ไหน หรือไม่เจอกันนานเท่าไร เราก็จะยังเป็นเพื่อนกันอยู่”

เขาค่อยๆ ปล่อยมือออก กล่าวเสียงแผ่วลง “ขอให้เธอโชคดี วันหนึ่งเราคงได้พบกันอีก”

“สักวันหนึ่งนะนายดาบ” เพโรน่าฝืนยิ้ม โบกมือลาและออกวิ่ง

ร่างเล็กเคลื่อนไปได้แค่สี่ห้าก้าว กลับรีบหันมาร้องบอกเสียงดัง 

“ถ้าอีกสิบปียี่สิบปีเราได้พบกันอีก ถึงตอนนั้นฉันอาจพบคนมามากมายจนลืมหน้านายไปแล้วก็ได้ แต่นายแก่กว่าฉันตั้งเยอะ แถมยังดูไม่ค่อยจะคุยกับใครเท่าไร ยังไงต้องจำฉันได้แน่ เพราะฉะนั้นนายห้ามลืมฉันนะ!!

มิฮอว์คยกมือขึ้นแตะปีกหมวกและพยักหน้าเป็นการตอบรับ เธอยิ้มแก้มแดงอย่างดีใจ โบกมือลาอย่างรีบเร่งอีกครั้งและหันกายจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มเฝ้ามองร่างเล็กหายลับไปในฝูงชน

เขาไม่เคยลืมเด็กหญิงแปลกประหลาดนามว่าเพโรน่าได้เลย

 

หลายปีผ่านไป ในคราที่พบหน้ากันอีกครั้ง แรกเริ่มเขาแทบจำเพโรน่าไม่ได้ เพราะเธอเติบโตขึ้นมาก กลายเป็นสาวสวยสะพรั่ง แต่นิสัยที่ดูเหมือนหยิ่งๆ แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความใจดีอ่อนโยนนั้นเป็นสิ่งที่เขาจำได้ขึ้นใจ

และเขาไม่พลาดที่จะแนะนำตัวเองอย่างเป็นทางการในทันทีที่เธอร้องขอ

 

 

 “จะถามชื่อคนอื่นก็บอกชื่อตัวเองก่อนสิ!

“ฉันจูราคีล มิฮอว์ค


“ฉันชื่อเพโรน่า”


ราวกับบทสนทนาที่ค้างเติ่งอยู่ในอดีต ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง


 



จบแบ้วววววว 

เป็นตอนสั้นๆ ที่แต่งขึ้นมาด้วยอารมณ์ชั่ววูบ เอามาฝากแฟนๆคู่นี้ให้พอหายคิดถึงค่า 

เม้นติชม วิจารณ์ คุยกันได้เสมอนะ

รักผู้อ่านทุกท่านจ้า ขออภัยหายไปนาน คนเขียนทำงานหนักมาก เพิ่งเปลี่ยนที่ทำงานน่ะค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 39 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #730 Mystery Box (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 23:18
    อ่านตอนนี้แล้วแอบรู้สึกว่าป๋าต้อยเด็กจังเลยค่ะ คุกๆๆ อะแฮ่ม!
    #730
    0
  2. #727 Mina30 (@Mina30) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 18:31
    ชอบมากกกกกอย่าจบเเค่นี้น้าาาาาาาฟินสุดๆอะ(นอนหัวเราะจนเพื่อนข้างๆบอกว่าบ้าเลย^////^)
    #727
    0
  3. #718 River (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 กันยายน 2561 / 15:17

    โอ้ยยย ชอบมากๆเลยค่าาา เค้าอ่านละเขินน ฟิคไรท์มีความสมูทมากๆเลย อิงกับเนื้อเรื่องหลัก อ่านแล้วนึกภาพตามออกเลย ชอบมากเลยนะ ทั้งฟิคลอว์บอนนี่ก็ติดตามมาหลายปี จนถึงตอนนี้ ฟิคลอว์ของไรท์ทำให้เราหลงรักลอว์ไปเลยนะ ขอให้ไรท์สู้ๆนะคะ สำนวนการแต่งดีมากๆเลย

    ร้ากกกกกกก ??’“??’“

    ปล.อยากให้มีตอนพิเศษลอว์บอนนี่ด้วยง่ะ อิอิ ????

    #718
    0
  4. #691 justsuki251 (@justsuki251) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:58
    อร้ายยยยชอบมากๆๆๆๆๆๆคู่หนูเพกับป๋าหาอ่านยากมากกกอยากให้ทำตอนพิเศษอื่น>//0//<
    #691
    0
  5. #690 Valentiara (@Valentiara) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:18
    ฮืออออออ คิดถึงคู่นี้มาก
    #690
    0
  6. #688 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:10
    คิดถึงป๋ากับนังหนู ฮืออออ~ คิดถึงใจจะขาด อยากให้มีตอนพิเศษหลายๆตอน คิดถึงนะฮับ รักคู่นี้มากกกกกกกกกกกกก รักไรท์ด้วย
    #688
    0
  7. #686 Tell1037 (@tell1037) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 06:42
    คิดถึงป๋ามากเลยค่ะ TT TT หาอ่านคู่นี้ไม่ได้เลย แง
    #686
    0
  8. #685 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 05:40
    โอ๊ยชอบ ชอบเรื่องนี้มากนักเขียนแต่งดี
    เนื้อเรื่องก็ดี คู่ก็ดี ดีทุกอย่างเลยอ่ะ
    #685
    0
  9. #684 ChubbyOwl (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:56
    คิดถึงเรื่องนี้มากค่ะ คิดถึงโพโรน่า ป๊าต้อยเด็กนี่นา คุกๆๆ //แดปากไอ
    #684
    0
  10. #683 Pimonwan Ta-ard (@0883653716) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:07
    ขอบคุณนะคะหัวใจกระชุ่มกระชวยฟินกับสองคนนี้มาก
    #683
    1
    • #683-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 37)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
      ขอบคุณที่แวะมาอ่านเช่นกันจ้า
      #683-1
  11. #682 「✷MELON」 (@ying21346) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:04
    มีนิยายแจ้งเตือนตั้งเยอะ แต่กดเข้ามาเรื่องนี้ก่อนเลยค่ะ!

    งื้อ น่ารักอะไรปานนี้ ตาเหยี่ยวนี่ริกินหนูเพตั้งแต่เด็กเลยสินะ -3-

    คิดถึงไรต์จังเลยค่ะ >3

    อยากได้ตอนพิเศษเยอะๆเลย
    #682
    1
    • #682-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 37)
      5 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:19
      ไรท์หัวฝืดหมดแย้ว นานๆจะออกสักเรื่อง ขอบคุณนะคะที่แวะมาอ่าน
      #682-1
  12. #568 lookjib (@tatun) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2557 / 13:39
    อ๊าาาา~ คู่แรร์ที่คาดไม่ถึง ทึ้งเลยอ่ะ >_<
    #568
    0
  13. #560 คิมดงจุน (@eyelove123) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2557 / 16:35
    4pเลย!!!(ห๊ะ)/โดนตบ
    #560
    0
  14. #553 Genie_dp (@darkghost) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 20:13
    ขอเหมาสามเลยได้มั้ยคะไรท์ -.,-
    #553
    0
  15. #546 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2557 / 19:33
    ว้ากกกกกกกก  คู่แรร์ๆๆๆ เอร๊ยยยยย ในที่สุดก็มีแคลิเฟอร์TT 
    เชียร์ทั้งสามคนละกัน เพราะหลังจากศึกเอนิเอส
    จาบราให้แคลิเฟอร์ใส่เสื้อตัวเอง สุภาพบุรุษสุดๆ 555555
    ส่วนแคลิเฟอร์ก็อุตส่าล้างหลังคาหาเงินไปรักษารุจจิ  จิ้นวุ้ยๆๆๆๆ
    สู้ๆน้าไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #546
    0
  16. #545 -$eLIn@- (@Hikari_photos) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 20:36
    ไม่ตรงเลาก็อ่านนนนน><><><><><
    #545
    0
  17. #544 otohime (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 19:11
    ว้าวว ชอบแคลลิเฟอร์มากก <3

    เชียร์คาคุ กะลุจจิละกันน
    #544
    0
  18. #543 ◇ Bowling ◇ (@crazycartoon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 15:05
    ฟิคนี้มีแววว่า ตัวฉันนั้นปวดหัวแทนพวกเขา // เดี๋ยว?
    ยังไงก็ลุจจิสิ ชายเฉยชากับหญิงไร้ใจ อร้ายยยยยย -///-
    แต่ว่าไม่ใช่จบออกมาแคลิเฟอร์ไม่มีคู่นิ ฮาเงิบเลยน่ะ + ดราม่าเอง
    #543
    0
  19. #542 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 14:45
    ต๊ายตายย กดโหวตเบอร์1ได้ไหมมมมมมมมมมม คือแบบ ชอบคาคุที่สุดแต่กดโหวตให้ลุจจินะ แอร้ยยยยยยยยย แต่ถ้าตอนสุดท้ายของท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครได้ตรงตามที่ต้องการ ไกด์ก็ขอเชียร์บราโน่แทนละกัน -w-
    #542
    0
  20. #541 Marterserbe (@vrb1thai) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 12:16
    //จุดพลุฉลอง
    #541
    0
  21. #540 Guitar KP Destiny (@tarkra) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2557 / 12:11
    โฮรววววววววว รักสี่เศร้าของเราสี่คน ถถถถถถถว์
    งานนี้ใครจะได้หัวใจของหญิงไร้ใจไปน๊อออออออออ??
    อยากให้เป็นลุจจิจังงงงงงงงงง เชียร์คู่นี้ TwT
    จะรอตอนที่1 นะครัชชชชชชชชชชช ชอบฟิคของไรท์มากกกก ทุกเรื่องด้วย!
    #540
    0