[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 34 : Big Girls Don't Cry : chapter 15 [Ending]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    27 เม.ย. 56





 

Don't marry a person you can live with,
marry somebody you can't live without.

 
จงอย่าแต่งงานกับคนที่คุณอยู่ด้วยได้

แต่จงแต่งงานกับคนที่คุณ  ขาดไม่ได้



สวัสดีกับการบันทึกครั้งแรกนะจ๊ะไดอารี่ที่แสนน่ารัก

วันนี้ตอนเที่ยงฉันเจอต้นแอ๊ปเปิ้ลลูกดกที่สวนตะวันตกของปราสาท ก็เลยอยากให้เจ้านายชิมด้วย เขาจะได้ช่วยตัดสินว่ามันอร่อยพอจะเอาไปหมักไวน์ไหม แต่เจ้านายโกรธเพราะฉันดันใช้โกสต์ไปรบกวนเวลาซ้อมดาบของเขา ต่อไปฉันจะจำไว้ว่าห้ามใช้โกสต์เรียกเขามาหาอีก

 

เย็นวันนี้ฉันพลาดตกลงไปในบ่อน้ำร้างหลังปราสาท จะปีนยังไงก็ไม่ถึงปากบ่อเสียที เจ้านายตามมาพบตอนฟ้าใกล้มืด เขาช่วยฉันขึ้นมาแล้วก็ดุใหญ่เลยว่า ทำไมเธอไม่ใช้โกสต์ไปเรียกฉันมาช่วย!!’ ทั้งๆที่เมื่อวานเขายังโมโหกับเรื่องนี้อยู่แทบเป็นแทบตาย ฉันล่ะไม่เข้าใจความคิดของเขาเลยจริงๆ แต่ว่าเขาก็ใจดีอยู่เหมือนกันนะ แถมยังมือเบาด้วยล่ะ ตอนที่เขาทำแผลให้น่ะ ฉันแทบไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

 

เช้าวันที่สี่หลังจากถูกส่งมาที่เกาะคุราอิคานะเริ่มออกเดินทางไปทำงานใหม่ด้วยเรือทรงโลงศพน่ารักมากๆ แต่ว่าเจ้านายน่ะดุสุดๆ แค่ลงเรือช้าหน่อยก็โมโหแล้ว! เราไปที่เกาะลับเกาะหนึ่ง และฉันก็ได้โอกาสด่าเจ็ดเทพโจรสลัดนิสัยไม่ดี--นายนกขนฟูสีชมพูแป๋วแหวว อ้อ! ที่ฉันกล้าขนาดนั้นก็เพราะมิฮอว์ค อยู่ด้วยน่ะ ไม่งั้นก็คงเละไปแล้ว เจ้านายของฉันพึ่งพาได้จริงๆนะ

 

ไดอารี่ของฉันรู้อะไรไหม เย็นของวันที่สี่น่ะเกิดเรื่องแปลกประหลาดขึ้น ตอนที่ฉันร้องไห้เพราะทำมงกุฎตกน้ำ เจ้านายเขากอดปลอบใจฉันด้วยนะ อ้อมแขนของเขาให้ความรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นมากๆเลยล่ะ

ปลมิฮอว์คสั่งว่าถ้าจะเป็นลูกน้องของเขา ก็ห้ามร้องไห้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆ ดังนั้นฉันจะพยายามควบคุมน้ำตาของตัวเองให้มากขึ้นกว่านี้

 

วันนี้ฉันทำตัวไม่ดีเลยแต่มิฮอว์คกลับไม่ต่อว่าฉันสักคำ ทั้งที่ฉันฝ่าฝืนคำสั่งของเขาจนเกือบเอาชีวิตตัวเองไปทิ้งในโกดังสุดสกปรกของแซค แชนเทลล์ แต่เขาก็อุตส่าห์ตามไปช่วยฉันกลับมา แถมยังจำได้ด้วยว่าฉันชอบโกโก้ใส่มาร์ชเมโล่

ไดอารี่จ๋าฉันคิดว่าตัวเองตกหลุมรักเข้าแล้วล่ะฉันจะทำยังไงดี ?’

 

ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อ! ฉันผ่านการทดสอบสุดหินของมิฮอว์ค แล้วเขาก็ให้หมวกกับฉันใบหนึ่ง มันน่ารักมากกก (จริงๆนะ!) ลูกน้องที่ไหนจะโชคดีมีเจ้านายยังงี้อีกล่ะ!!’

 

กรี๊ดดดฉันสารภาพรักหมดเปลือกอย่างน่าอายสุดๆ แต่ก็โชคดีเหลือเกินที่เราใจตรงกัน โอ๊ยมีความสุขที่สุดในชีวิต คอยดูเถอะนอกจากเป็นลูกน้องชั้นเลิศแล้ว ก็ต้องเป็นภรรยาที่ดีให้ได้ มิฮอว์คจะได้ไม่ผิดหวังในตัวฉัน (แต่ที่จริงฉันคิดว่าเขาคงไม่คาดหวังอะไรกับฉันเท่าไรหรอก)

 

รอดตายจากศึกกับเจ้านายเก่ามาได้เพราะเจ้านายใหม่ปกป้องฉันไว้ รู้สึกผิดสุดๆ เมื่อไรฉันจะต่อสู้ได้เก่งกว่านี้นะ เอาให้เก่งมากๆ จัดการศัตรูได้สบายๆ เอาแบบที่เขาไม่ต้องเหนื่อยลงมือเองเลย

 

มิฮอว์คฉันรักคุณ มากๆ มากๆ มากที่สุดในโลกเลยนะคะ J

 

“แกอ่านอะไรวะ! ยิ้มไม่หุบอยู่ชาตินึงแล้ว!!

ชายหนุ่มผมดำรีบปิดสมุดโน้ตเล่มเล็กในมืออย่างฉับไวและยัดมันเก็บเข้าไปใต้เสื้อคลุม เขาตีสีหน้ากลับมาเรียบเฉย ยกมือกอดอกกลบเกลื่อนทำทีเคร่งขรึมก่อนจะตอบนิ่งๆ

“ไม่มีอะไร”

แชงคูสหรี่ตาจุ๊ปากอย่างล้อเลียน “ความลับเยอะจริงตั้งแต่มีแม่สาวน้อยมาประดับข้างกายเนี่ย”

มิฮอว์คถลึงตาดุใส่เพื่อนของตนเอง เขาเหลือบมองไปยังอีกมุมหนึ่งของบาร์ส่วนตัวใจกลางเมือง บุคคลเดียวที่โดดเด่นขึ้นมาในสายตาของเขาท่ามกลางดงผู้ชายหน้าเถื่อน ก็คือสาวน้อยน่ารักผมชมพูที่กำลังขะมักเขม้นกับไพ่ในมือ

เธอทำตัวกลมกลืนกับเหล่าลูกน้องของแชงคูสได้อย่างเหลือเชื่อเชียวล่ะ

วันนี้เป็นวันที่เจ็ดหลังจากการจบศึกเก็กโค โมเลีย

ยายหนูทิ้งไพ่ในมือลงกลางวง ทุกสายตาจับจ้องไปพร้อมเพรียงกัน

“ป๊อกเก้าสองเด้ง!!

เสียงเหล่าชายฉกรรจ์ตะโกน สาวน้อยกลางวงไพ่ยกมือปิดปากหัวเราะคิกคักอย่างพึงพอใจ ก่อนจะกระดิกนิ้วไปยังเจ้ามือผู้ทำหน้าบูดเบี้ยวอยู่

“ได้เดิมพันสองเท่า จ่ายมาซะดีๆ” เธอไม่รอช้า ยกกระเป๋าสตางค์ขึ้นมารอรับเงิน

มิฮอว์คเบิกตากว้าง “ลูกน้องแกสอนอะไรให้เพโรน่าของฉันวะ!! แค่ไม่ถึงชั่วโมงยายนั่นกลายเป็นเจ้าแม่คุมบ่อนไปแล้วเรอะ!!

ชายผมแดงกรอกเหล้าลงคอแล้วหัวเราะร่า เขาไม่สนใจประโยคหลังของเพื่อนเท่าไรนัก “โอ้โหเดี๋ยวนี้ไอ้ตาเหยี่ยวสุดโหดพูดว่า เพโรน่าของฉัน ว่ะ ฮ่าๆๆๆๆ โอ้ที่รักจ๋ามายเลิฟลี่เพโรน่า ฮ่าๆๆๆ”

อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อยเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าพลั้งพลาดหลุดปากออกไปเสียแล้ว แต่ด้วยความเยือกเย็นอันเป็นนิสัยทำให้ยังพอรักษาความสงบของสีหน้าเอาไว้ได้ แชงคูสที่สังเกตเห็นเพื่อนนิ่งเงียบแต่แผ่รังสีคุกรุ่นออกมาขนาดนั้นจึงรีบกลับลำเรือในทันที

“เออๆ ไม่ล้อแล้วก็ได้วะ ฮ่าๆๆๆ” เขาหัวเราะตบท้ายพลางทอดสายตามองไปยังลูกเรือของตนเองที่กำลังส่งเงินให้สาวน้อยร่างบางแต่โดยดี

“ว่าแต่ถ่อมาถึงนี่มีอะไรจะให้รับใช้อีกมิทราบครับคุณเจ็ดเทพ ?” แชงคูสถามอย่างอารมณ์ดี

มิฮอว์คลอบยกมือขึ้นแตะสมุดไดอารี่ที่ตนบังเอิญไปเจอว่าซ่อนอยู่ในตัวตุ๊กตาคุมาชี่ เขาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งปานพูดถึงเรื่องธรรมดาๆในชีวิตดั้งเดิมของเขา อย่างเรื่องออกล่าหัวคนชั่วหน้าใหม่อะไรเทือกนั้น

“ฉันจะขอเพโรน่าแต่งงาน”

หนุ่มหัวแดงสำลักและพ่นเหล้าออกจากปากเป็นฝอย ไอค่อกแค่กก่อนจะหันมาเบิ่งตาจ้องคู่สนทนาที่ยังคงกล่าวต่อไปด้วยสีหน้าจริงจังเต็มขั้น  

“แต่ฉันไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้ดีที่สุด ก็เลยมาปรึกษาแก”

“ให้ตายแล้วทำไมต้องมาปรึกษาฉันด้วยวะ” แชงคูสป้ายหลังมือเช็ดปากอย่างลวกๆ “ฉันก็ไม่มีประสบการณ์ขอสาวแต่งงานเหมือนกันนะโว้ย”

“มันแย่หน่อยที่ทั่วเกาะนี้ ฉันดันมีเพื่อนคนเดียว ก็เลยไม่มีทางเลือกมากนัก”

“พูดจากวนส้นน่าช่วยตายล่ะ” แชงคูสโยนน้ำเต้าบรรจุสุราทิ้งไว้บนโต๊ะ เปลี่ยนมาจับคางอย่างครุ่นคิด “แต่ก็น่าสนุกดี นายคิดไว้ว่ายังไงบ้างล่ะ ? มีแผนอะไรอยู่ไหม ?

“มีแผน” หนุ่มผมดำพยักหน้ารับ “คิดไว้แล้ว ฉันกะจะพูดว่า แต่งงานกันเถอะ เพโรน่า

“นั่นเรียกคิดแล้วเรอะ!! หนึ่งในสี่จักรพรรดิแกรนด์ไลน์ถลึงตาแทบหลุดจากเบ้า

“แถมไอ้ที่คิดมายังห่วยแตกไร้รสนิยมสิ้นดีเดินดุ่ยๆ เข้าไปจับไหล่ฝ่ายหญิงแล้วพูดทื่อๆว่า แต่งงานกันเหอะ เนี่ยนะ!! พระเจ้ามันฟังดูเหมือนข่มขู่รีดไถชะมัด แกมันโคตรของโคตรท่อนไม้ดีๆนี่เอง ความโรแมนติกมันไปหลบอยู่รูไหนหมดวะ ห๊ะ ? โอ๊ยไม่อยากจะเชื่อเล้ยยย” เขาหันไปควานหาเมรัยขึ้นมากระดกอีกรอบ บ่นพึมพำกับตัวเอง “กว่าจะช่วยไอ้หมอนี่ได้ ฉันคงต้องดื่มอีกสองสามถังแหง”

คำประชดกึ่งด่ายาวเหยียดนั้นทำให้ผู้ที่คิดจะเป็นเจ้าบ่าวแสดงสีหน้าเหมือนอยากฆ่าคน

“ลดเสียงหน่อยสิวะไอ้ปากเสีย แล้วแกคิดอะไรได้ดีกว่านี้ก็ว่ามาสิ”

“เพื่อนผู้น่าสงสารของฉัน” หนุ่มผมแดงจุ๊ปากพลางส่ายนิ้วชี้ไปมาราวกับเป็นครูผู้สอนวิธีการขอแต่งงานให้น่าประทับใจ “สิ่งสำคัญอันดับแรกที่ต้องใช้ในการขอแต่งงานคืออะไร ?

มิฮอว์คตอบสั้นๆอย่างไม่ต้องคิด “แหวน”

“บราโว!! ตอบถูกด้วยโว้ย! แชงคูสฟาดมือเข้ากับโต๊ะดังโครม เรียกสายตาจากคนทั้งบาร์ รวมไปถึงสายตาขุ่นเขียวเกินพิกัดจากคนตอบถูกที่ยืนทะมึนอยู่ข้างๆ ทำให้เขาต้องรีบโบกไม้โบกมือกลบเกลื่อนเป็นการใหญ่

“ไม่มีอะไรๆ แค่คุยกันถูกคอไปนิดนึงน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ”

บรรดาลูกน้องของเขาเลยหันไปใส่ใจกับกีฬาบัตรต่ออย่างหน้าดำคร่ำเครียด

“ถ้าส่งเสียงดังอีกรอบ สาบานได้เลยว่าฉันจะเชือดแกแน่” มิฮอว์คเอ่ยเสียงต่ำอย่างใกล้หมดความอดทน แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นปกติแทบไม่ทันเมื่อเห็นแต่ไกลว่า ยายหนูกำลังจ้องมองมาอย่างสงสัย เขาจึงยิ้มนิดๆ แล้วพยักหน้าให้อีกฝ่าย ทำให้เพโรน่ายิ้มกว้างตอบกลับพลางยกกระเป๋าสตางค์โบกไปโบกมาให้เขาดูก่อนจะหันไปยุ่งกับไพ่ในมือต่อ

แชงคูสยิ้มน้อยๆเมื่อทอดสายตามองว่าที่เจ้าสาวของเพื่อนสนิท ก่อนจะหันมาสนทนาต่อ

“ฉันคนเดียวก็ไม่สันทัดเท่าไร เดี๋ยวจะเรียกคนฉลาดๆ มาช่วยละกัน” เขาลอบกวักมือเรียกชายผู้หนึ่งซึ่งสูบบุหรี่อยู่ไกลๆ ให้เข้ามาร่วมวง

ชายผู้นั้นก็คือเบ็น เบคแมน ผู้ที่เป็นเสมือนมือขวาของกัปตันกลุ่มโจรสลัดผมแดงนั่นเอง

“นายมีไอเดียอะไรดีๆ บ้างล่ะ ?” แชงคูสถามเมื่ออธิบายสถานการณ์โดยย่อจบแล้ว

เบ็นคีบบุหรี่ไว้ระหว่างนิ้ว พ่นควันออกจากปากเป็นสาย

“ก่อนจะคิดไปถึงขั้นตอนพวกนั้นต้องถามคุณตาเหยี่ยวก่อนว่าคุณเพโรน่าอายุเท่าไรแล้ว ? เพราะตามกฎหมายแกรนด์ไลน์ ถ้ายังอายุไม่ถึงยี่สิบปีบริบูรณ์ก็ไม่สามารถแต่งงานอย่างเป็นทางการได้”

“โธ่เอ๊ย! นึกว่าจะถามอะไร ก็ต้องเกินยี่สิบอยู่แล้วสิ” แชงคูสถองเพื่อนตัวเองเบาๆ ที่ข้อศอก “ตอบไปสิว่าเพโรน่าอายุเท่าไรแล้ว ? จะได้คิดถึงเรื่องดอกไม้หรืออะไรๆซะที”

คนถูกถามขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างเงียบๆ จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่

แชงคูสเริ่มเบ้ปากนิดๆ ในขณะที่เบ็นยังคงสูบบุหรี่ต่อไปอย่างสบายอารมณ์

 “ไม่รู้ว่ะ ฉันไม่เคยถามอายุเธอ” มิฮอว์คตอบออกมาได้ในที่สุด และเป็นข้อมูลที่ไร้ประโยชน์สิ้นดี   

ชายหนุ่มสามคนมองหน้ากันไปมา แล้วแชงคูสก็เอ่ยปากขึ้นเป็นคนแรก

“เบ็นช่วยบอกให้สบายใจหน่อยดิ ว่าเพื่อนฉันไม่ต้องติดคุกข้อหาหลอกแอ้มเด็กอะไรทำนองนั้นเออน่า!! แกอย่ามองหน้าฉันงั้นสิวะ! นี่ถามเพราะหวังดีกับแกหรอก”

“ถ้าอายุต่ำกว่าสิบเจ็ดปีก็เข้าข่ายพรากผู้เยาว์ล่ะ” เบ็นตอบพร้อมขยี้บุหรี่ดับกับที่เขี่ย

“เวรแล้วไง!! มีหวังเป็นข่าวฉาวไปทั้งโลกแหง อับอายไปยันลูกยันหลานชัวร์เป็นถึงเจ็ดเทพโจรสลัด แต่ดันต้องติดคุกฐานพรากผู้เยาว์!!” กัปตันผมแดงส่งเสียงโหยหวนแต่ไม่กล้าดังนัก ทำสายตาเวทนาสงสารปนขบขันไปยังเพื่อนของตนเอง

มิฮอว์คแย่งน้ำเต้าบรรจุสุรามาจากมือแชงคูส  และยกกระดกลงคอพรวดๆ อย่างไม่มียั้งไปซะแล้ว

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

จะถามยังไงดีวะเนี่ย ?

จริงๆ ก็แค่อ้าปากพูดว่า เธออายุเท่าไรแล้ว ?’

แต่เหมือนเคยได้ยินคนเขาว่ากันว่าผู้หญิงไม่ชอบให้ถามอายุกับน้ำหนักเป็นที่สุด

เฮ้อสั่งให้ไปเชือดโจรสลัดสักเจ็ดแปดสิบคนยังจะง่ายกว่ากันเยอะ

เกลียดตัวเองชะมัดเรื่องแบบนี้ทำไมไม่รู้จักถามให้มันเร็วๆหน่อยว้า

มิฮอว์คนั่งกระสับกระส่ายอยู่บนโซฟาตัวหรูภายในบ้านพักที่เพิ่งย้ายมาเช่าอยู่เพื่อให้เพโรน่าพักผ่อนรักษาอาการบาดเจ็บ

ตอนนี้เพิ่งหัวค่ำ เขาเอานิ้วนวดขมับไปมาเป็นเวลาครู่ใหญ่พลางเฝ้ามองผนังสลับกับโคมไฟเพดานเป็นระยะ พยายามเรียบเรียงประโยคเป็นสิบๆแบบเพื่อนำไปสู่คำตอบที่ต้องการให้ได้

ถามยังไงไม่ให้น่าสงสัยดีวะเนี่ย ?

เสียงบานประตูเปิดเบาๆกระตุกให้เขาหลุดจากห้วงความคิดชั่วคราว

เพโรน่าเดินเข้ามาในห้อง วางถาดในมือลงบนโต๊ะหน้าโซฟา หยิบจานใส่คุกกี้ช็อกโกแลตชิพออกมา แล้วยกกากระเบื้องรินน้ำชาลงในถ้วยลายสวยสองใบ  

“เมื่อคืนตอนตีสาม ฉันตื่นขึ้นมาเห็นคุณนั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนคิดอะไรนักหนางั้นแหละ ถ้านอนไม่หลับก็ลองดื่มชาคาโมมายล์ก่อนนอน จะช่วยให้หลับสบายนะ”

เธอส่งยิ้มพลางยกถ้วยชาส่งให้เขา

นอนไม่หลับก็เพราะหมกมุ่นครุ่นคิดอยู่นั่นแหละว่าจะถามอายุ แล้วก็ขอแต่งงานเธอยังไง

“ขอบใจนะ” มิฮอว์ครับถ้วยชามา รู้สึกว่าตนเองโชคดียิ่งกว่าใครๆ ก็ใช่ว่าจะแฟนแบบนี้ได้ง่ายๆเสียเมื่อไรทั้งน่ารักช่างเอาใจ แถมยังดูแลห่วงใยซะขนาดนี้น่ะ

“ไม่เป็นไรค่ะคุณเจ้านาย” เพโรน่าตอบรับพร้อมรอยยิ้มกว้างกว่าเดิม เธอทรุดตัวลงนั่งข้างๆ หยิบถ้วยขึ้นมาและเริ่มต้นจิบชาคาโมมายล์หอมกรุ่น

“เพโรน่า” ในที่สุดชายหนุ่มก็ตัดสินใจเริ่มจนได้ “มีอะไรจะถามหน่อย”

สาวน้อยผมชมพูเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัย “อื้อว่าไงอ่ะ ?

“เธอเกิดวันที่เท่าไรน่ะ” เขาพยายามคุมเสียงเป็นปกติประมาณว่าคุยเรื่องลมฟ้าอากาศกันอยู่

“แหมอยากเซอไพรส์ซื้อของขวัญให้ใช่ม้า ?” เพโรน่าเอานิ้วจิ้มๆเข้ากับไหล่หนาๆ ของอีกฝ่ายอย่างกระเซ้าเย้าแหย่ มิฮอว์คจึงได้แต่พยักหน้าตอบรับไป พร้อมกับโน้ตไว้ในใจว่าต้องจำวันเกิดเธอให้แม่นๆอีกด้วย

“แต่ว่าปีนี้คุณคงเตรียมไม่ทันแล้วแหละ” ยายหนูน้อยยักไหล่ทีหนึ่ง “วันที่ 7 มิถุนาน่ะ”

 เดือนนี้ก็มิถุนานี่หว่าวันที่เจ็ดเจ็ดเฮ้ย!!

“พรุ่งนี้น่ะสิ!!มิฮอว์ควางถ้วยในมือลงกับโต๊ะดังแกร๊ก น้ำชากระฉอกออกมาลวกมือ แต่เขาแทบไม่ทันรู้สึกว่าร้อนเลย

ยังไม่มีของขวัญอะไรจะให้เลย!!

“ก็พรุ่งนี้น่ะสิถึงได้บอกไงว่าก็ไม่ต้องลำบากไปซื้ออะไรหรอก” เพโรน่ายิ้มน้อยๆเมื่อเห็นท่าทีตอบรับของอีกฝ่าย แค่เห็นเขาทำท่าตกอกตกใจที่ไม่ได้เตรียมอะไรไว้ให้ แค่นี้เธอก็ดีใจถมไปแล้ว

“ปีหน้าฉันจะให้โอกาสคุณแก้ตัวนะ” เธอหัวเราะคิกคักและยกน้ำชาขึ้นจิบอีกครั้ง

 ต้องทำอะไรสักอย่างแล้วนะเนี่ยมิฮอว์คจมลึกลงในภวังค์ครุ่นคิดของตนเองเอาไงดีวะคราวนี้ จะขอแต่งงานไปเลยดีไหม ? แหวนก็แอบซื้อมาเก็บไว้แล้ว เหลือแค่ยังไม่มีวิธีพูดให้น่าประทับใจนี่ล่ะ อันที่จริงก็อยากพูดไปตรงๆ เลยอย่างที่เคยคิดไว้ แต่โธ่เอ๊ยคนอย่างเขาดันแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้อย่างที่แชงคูสมันว่าจริงๆ แต่เพราะเขารักเจ้าหญิงน้อยคนนี้มากที่สุดของที่สุด ก็เลยอยากให้เธอมีความสุขกับอะไรที่โรแมนติก หรืออย่างน้อยก็ต้องน่ารักพอให้เก็บเป็นความทรงจำดีๆ ได้บ้างล่ะน่า

เฮ้ย!! …นอกเรื่องไปไกลซะงั้น เขาต้องรู้อายุให้ได้ก่อนนี่หว่า!

“วันเกิดครบรอบปีที่เท่าไรแล้วล่ะ ?” มิฮอว์คเล่นถามเอาตรงๆ ซะเลย

อย่าต่ำกว่าสิบเจ็ดนะขอร้อง อย่านะ อย่านะ อย่านะ

“ยี่สิบปีบริบูรณ์เจ้าค่ะ บอกลาเลขหนึ่งอย่างเป็นทางการ”

สวรรค์โปรด!! รอดคุกแล้วโว้ย!

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ในขณะที่เพโรน่าฉวยคุกกี้ขึ้นมากัดคำเล็กๆ แล้วทันใดนั้นเธอก็ปิ๊งไอเดียดีๆขึ้นอย่างไร้ที่มาที่ไป

“พรุ่งนี้อยู่ช่วยกันทำเค้กหน่อยสิ”  เธอทำสีหน้าตื่นเต้น “ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดให้ฉันได้ไหม”

“ทำเค้กหรอ ?” ชายหนุ่มอ้ำอึ้ง แล้วเขาจะหลบออกไปหาซื้อดอกไม้ การ์ด หรืออะไรสักอย่างมาให้เธอได้ยังไงกันล่ะเนี่ย

“น้าๆๆ” เพโรน่าออดอ้อน เกาะแขนของคนตัวโตกว่าแล้วกะพริบนัยน์ตาใส่ “ไม่ออกไปข้างนอกสักวันได้ไหม อยู่ทำเค้กด้วยกันหน่อยน้า”

อย่างเขามีหรือจะปฏิเสธเธอได้ “ตกลงตามนั้นแล้วกัน”

“เย้!! ยายหนูส่งเสียงดีใจแล้วโผเข้ากอดคอเขา ตะกายมานั่งบนตักอีกต่างหาก “พรุ่งนี้ฉันจะรีบออกไปซื้อวัตถุดิบตั้งแต่เช้า มันต้องสนุกมากแน่ๆเลย”

มิฮอว์คลูบผมนุ่มสลวยของสาวน้อยบนตักอย่างรักใคร่ อ้าปากงับคุกกี้ที่มือเล็กบางป้อนมาให้ บางครั้งเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ว่าตัวเองมีแฟนสาว หรือมีลูกสาวกันแน่ ?

ก็เป็นแฟนสาวแต่พ่วงคุณสมบัติแบบลูกสาวไงล่ะ

แล้วชายหนุ่มก็ตัดสินใจปัดความคิดยุ่งๆ ออกจากหัวชั่วคราวเมื่อแก้มของตนเองถูกหอมดังฟอดใหญ่ ยายเด็กน้อยบนตักยิ้มให้จนตาหยี เขาจึงกลืนคุกกี้ในปากลงไปแล้วดึงเธอเข้ามากอด ฝังใบหน้าสูดกลิ่นหอมหวานจากซอกคอขาวผ่องแล้วขบกัดเบาๆ มือใหญ่กร้านเริ่มซุกซนลอดใต้กระโปรงระบายเป็นชั้น ส่วนมืออีกข้างก็กดแนบกับความโค้งของแผ่นหลังกึ่งเปลือยในชุดเกาะอก

สาวน้อยเริ่มส่งเสียงเหมือนประท้วงเบาๆ ในลำคอ

ไม่ต้องใช้คำพูดอะไรมากกว่านั้นมิฮอว์คลุกขึ้นยืนในทันที เขาอุ้มร่างเล็กบางด้วยแขนเพียงข้างเดียว และสาวเท้าก้าวยาวๆ เข้าห้องนอนไป

ชาคาโมมายล์ทั้งกาถูกวางทิ้งจนเย็นชืดในห้องรับแขก

ทั้งเจ้านายหนุ่มกับลูกน้องสาวสามารถหลับสนิทฝันดีได้โดยไม่ต้องพึ่งเครื่องดื่มแม้แต่น้อยเลย

       

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

เช้าวันใหม่เดินทางมาถึง เพโรน่าลืมตาตื่นลุกจากเตียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ลอบยิ้มเมื่อเหลือบไปมองคนข้างตัวที่ยังคงนอนหลับอยู่ เธอในชุดเสื้อหลวมโคร่งจึงรีบเดินย่องๆเข้าห้องน้ำไปไม่เห็นจำเป็นต้องมีของขวัญหรืองานเลี้ยงใดๆ ในวันเกิด เพียงแค่ได้อยู่กับคนที่เธอรักแล้วทำขนมน่ารักๆด้วยกัน เท่านี้ความสุขก็เปี่ยมล้นหัวใจไปหมดแล้ว

ฉันไปซื้อแป้ง น้ำตาล นม ไข่ และอื่นๆอีกมากมาย จะกลับมาเจ็ดโมงกว่าๆนะคะเจ้านาย

เพโรน่าทิ้งโน้ตไว้บนโต๊ะข้างเตียง ถือคุมาชี่มือซ้าย แกว่งตะกร้าจ่ายตลาดมือขวา แล้วออกจากบ้านพักไปอย่างร่าเริง ร้องเพลงพลางกระโดดโลดเต้นไปตามทาง

โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อคล้อยหลังไปไม่กี่นาที คนที่แสร้งทำหลับสนิทอยู่ก็รีบลุกขึ้นมาแต่งตัวแล้วแจวอ้าวออกจากบ้านตามไปด้วยความว่องไว

และเมื่อถึงเวลาที่ท้องฟ้าสว่างทั่วดีแล้ว เพโรน่าก็กลับมาถึงในสภาพทุลักทุเลมิใช่น้อย เธอเอาคุมาชี่กับตะกร้าพาดไหล่แล้วหอบถุงใส่ของไว้เต็มสองมือ นึกโทษตัวเองว่าทำไมไม่รู้จักหารถเข็นสักคันกลับมาให้มันรู้แล้วรู้รอดไป

            ฮึ้ยไข่แตกไปตั้งสองใบด้วยนะเนี่ยแต่ไม่เป็นไร ซื้อมาสำรองไว้เพียบ!

“กลับมาแล้วค่า” เพโรน่าส่งเสียงนำหน้ามาตั้งแต่ปิดประตูยังไม่เสร็จดี เธอทำเสียงสูงๆต่ำๆเหมือนทำนองเพลงอย่างมีความสุข “มื้อเช้ากินอะไรดีคะเจ้านายยย ขนมปังชุบไข่ทอดกับเบคอนทอดเกรียมๆดีไหมค้า”

“หรือจะออมเล็ตใส่ชีสดีล่ะ ฉันซื้อชีสอร่อยสุดๆมาด้วยน้า” สาวน้อยหอบของเข้ามาในครัว วางทุกอย่างลงบนเคาน์เตอร์แล้วถอนใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะส่งเสียงดังต่อ “คุณต้องกินเยอะๆนะ ขอบอกเลยว่าทำเค้กแบบที่ฉันจะทำมันไม่ง่ายหรอก ต้องใช้พลังงานมากแน่ๆ”

“มิฮอว์ค” เพโรน่าเอะใจเมื่อพบกับความเงียบสงัด  เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องนอนซึ่งว่างเปล่า ชะโงกหน้ามองไปทางห้องน้ำเพื่อความแน่ใจ

“ไปวิ่งออกกำลังหรือเปล่าเนี่ย” เธอพึมพำแล้วเดินช้าๆไปข้างเตียง ก้มอ่านกระดาษโน้ตของตนเองที่มีลายมือคุ้นตาเขียนเติมไว้ว่า

ได้รับการติดต่อข่าวด่วนจากกองทัพ แล้วจะรีบกลับให้เร็วที่สุด ไม่ต้องรอกินมื้อเช้านะ

เห็นดังนั้นเพโรน่าจึงวางคุมาชี่ทิ้งไว้บนเตียงแล้วเดินลากเท้ากลับไปในห้องครัวอย่างหงอยๆ ปิ้งขนมปังให้ตัวเองกินสองแผ่น ฝืนดื่มนมไปครึ่งแก้ว คาดหวังว่ามิฮอว์คจะโผล่กลับมาช่วงสายๆ แล้วบ่นกับเธอว่าอยากกินออมเล็ตหรือไม่ก็แพนเค้กตั้งสูงๆ

เธอเตรียมถ้วยตวง ชามผสม พายผสม ที่ตีไข่ ตะแกรงร่อน และวัตถุดิบสารพัดสารพันเอาไว้จนครบ พร้อมจะหยิบมาใช้ในทันที ทั้งยังนั่งอ่านตำราอาหารหวานในหมวดหมู่ เค้ก อย่างละเอียด

สิบโมงแล้วทั่วห้องก็ยังเงียบอยู่ มีเพียงเสียงพลิกกระดาษเบาๆเท่านั้น

“เจ้านายอ่ะมีงานด่วนอะไรขนาดนั้น เรือโจรสลัดบุกพร้อมกันร้อยลำหรือไง” สาวน้อยบ่นอุบกับตัวเอง ก่อนจะทำหน้าตื่นๆเมื่อนึกถึงในอีกแง่หนึ่ง “หรือว่าจะรีบออกไปซื้อของขวัญให้กันแน่นะ แต่ฮึ้ย ดูเป็นไปได้ยากแหะ คนนิ่งๆอย่างเขาเนี่ยนะ”

เฮ้ออย่าคาดหวังอะไรมากดีกว่าเพโรน่าสั่นหัวแรงๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาอ่านตำราในมือต่อไป

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

         

“แกว่าแบบนี้มันดีแล้วเรอะ” มิฮอว์คขมวดคิ้วทำสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“ดีสิวะ” แชงคูสพยักหน้าแข็งขัน

“มันไม่เสี่ยงเกินไปเรอะ อย่าลืมว่าบทจะสู้ขึ้นมา ยายนั่นก็ระเบิดทุกอย่างราบเป็นหน้ากลองง่ายๆ” มิฮอว์คขยำกระดาษในมือจนยู่ยี่ พอรู้ตัวก็รีบคลายออกแล้วเอามือรีดๆพอเป็นพิธี

“โธ่ แกไม่เชื่อมือฉันหรือไง อย่าลืมว่าฉันเป็นถึงจักรพรรดิแกรนไลน์นะโว้ย” แชงคูสทำหน้าเซ็งจิตสุดขีด “ของขวัญก็เตรียมแล้ว แหวนก็มีแล้ว สถานที่ก็จัดแล้ว เหลือแค่แกท่องบทพูดให้มันไหลลื่นก็พอน่า”

“ฉันกลับไปก่อนรอบนึงได้ไหม  สัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยเธอทำเค้ก” มิฮอว์คทำหน้ากลุ้ม

 “ยังงั้นมันจะเรียกเซอไพรส์ได้ไงเล่า!! แกน่ะต้องอยู่ที่นี่ เฉยๆ ไว้แล้วท่องบทไปเลยป่ะ รับรองเลยนะว่าถ้าแกท่องได้ดีๆ จะโรแมนติกโคตรๆ แม่สาวน้อยนั่นต้องซาบซึ้งจนจำไปชั่วชีวิตแหง”

เบ็น แบคแมนโผล่เข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของสองหนุ่ม ในมือของเขามีกระสอบที่ดูใหม่เอี่ยมใบหนึ่งกับเชือกเส้นโต “อันนี้น่าจะใช้ได้นะ รับรองไม่มีกลิ่นขี้วัวขี้ม้า”

“มันหยาบไปหรือเปล่าเนี่ย” มิฮอว์คจับกระสอบดูแล้วทำหน้าวิตกกว่าเดิม “เธอจะเจ็บไหม ?

“เอาอันนั้นล่ะดีแล้ว” แชงคูสโบกไม้โบกมือส่งๆ “อย่าเรื่องมากนักสิวะ คนนะไม่ใช่ตุ๊กตาแก้ว มันถึงจะได้เปราะบางแตกหักง่ายขนาดนั้น เอ้า! ไหนลองซ้อมพูดอีกเที่ยวสิ”

ว่าที่เจ้าบ่าวถอนใจแล้วโยนกระดาษเขียนบททิ้ง เริ่มต้นด้วยน้ำเสียงฝืดๆ “เพโรน่า

“นุ่มนวลหน่อย! ทำเสียงอย่างกับจะขู่ฆ่างั้นแหละ” แชงคูสวิจารณ์อย่างออกรส ในขณะที่เบ็นพยายามกลั้นหัวเราะเอาไว้ แล้วรีบเดินจากไปเพราะเกรงว่าคนซ้อมบทจะอายจนพูดไม่ออก

“พูดกับแกก็ได้น้ำเสียงแค่นี้แหละ” คนเสียงดุคำรามออกมา ก่อนจะพยายามปรับอารมณ์แล้วเอ่ยต่อ

เพโรน่าตั้งแต่วันที่เราสบตากันครั้งแรก หัวใจดวงนี้เอ่อตรงนี้ต้องเอามือเธอมาแตะที่อกซ้ายของฉันก็รับรู้ได้ว่าเธอนั้นเป็นคนพิเศษที่สุดเปรียบเหมือนดวงดาวที่ส่องแสงลงมาในชีวิตอันมืดหม่นไร้ชีวิตชีวา  จากนั้นสบตากับเธอด้วยสีหน้าจริงจังแล้วก็พูดต่อว่าฉันคงไม่มีวันค้นพบความสุขที่แท้จริงหากไม่ได้เจอกับเธอผู้เป็นดั่งครึ่งหนึ่งของดวงวิญญาณอันแสนวิเศษ  เอ่อแล้วก็ต้องเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อว่าที่รักเธอจะแต่งงานและอยู่เคียงข้างฉันไปชั่วชีวิตไหม ?

“มันไม่เลี่ยนเกินไปเรอะ!! คนพูดเองยังท้วงด้วยสีหน้าเหมือนจะคายของเก่า “ตอนที่เราสบตากันครั้งแรกน่ะ หัวใจไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลยนะเว้ย มีแต่หัวสมองนี่หละที่คิดว่าเธอเป็นใคร มาจากไหน มาทำอะไรที่บ้านของฉัน!!

“เออน่ะ นั่นแหละดี ผู้หญิงชอบ” แชงคูสยังคงยืนยันคำเดิมตั้งแต่ชั่วโมงก่อน

มิฮอว์คถอนหายใจอีกเฮือกโตๆ ถ้าไม่รักจริง เขาคงไม่ยอมพูดอะไรแบบนี้หรอกให้ตายสิ!

หนุ่มผมแดงฉีกยิ้มปิดท้ายการสนทนา

“ตาเหยี่ยวเอ๋ยทำตามแผนให้ดีๆ เหอะ คืนนี้แกได้สวีทจับใจกับเลิฟลี่เพโรน่าชัวร์ป้าบ!!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

อาทิตย์ตกไปเป็นชั่วโมงแล้ว ในบ้านพักยังไม่เปิดไฟ ทั่วทุกห้องมีแต่ความเงียบสงัด

เพโรน่านั่งอยู่บนเก้าอี้สตูลตัวสูงข้างเคาท์เตอร์ครัว เธอเลิกอ่านตำราอาหารไปนานแล้ว มื้อกลางวันกับมื้อเย็นก็ไม่มีอารมณ์จะหาอะไรใส่ท้อง ได้แต่เงียบเฉยเหมือนกลืนสลายไปในความมืด

เขายังไม่กลับไม่รู้อยู่ที่ไหนใช้โกสต์ออกไปตามหาก็ไม่มีรายงานกลับมา

ความรู้สึกของเธอมีหลายอย่างระคนกัน ทั้งเป็นห่วง คิดถึง เหงาหงอยเศร้าสร้อย

แล้วก็น้อยใจ

ถึงปากจะทำพูดไปว่า ไม่เป็นไร ยังไงวันเกิดของเธอปีนี้ก็หาอะไรให้ไม่ทันอยู่แล้วแต่โกสต์ปริ๊นเซสผู้นี้ก็ไม่ได้คาดว่าจะเผชิญกับความโดดเดี่ยวเพียงลำพังตลอดทั้งวันนี่นา

เจ้านายสุดที่รักน่ะไม่แคร์เธอเลยหรือเปล่านะ

พอน้อยใจมากๆเข้า เพโรน่าก็ยิ่งฟุ้งซ่านและเริ่มคัดจมูก น้ำตาหยดโตหล่นแหมะลงข้างๆกับชามผสมที่ยังคงสะอาดเอี่ยมมาตั้งแต่เช้า

“คนใจร้ายจะไปไหนก็ไป ไปนอนที่กองทัพเรือเลยก็ดี” เธอบ่นพึมพำแล้วปาดน้ำตาออกแรงๆ

แต่ทันใดนั้นโกสต์ที่ตระเวนอยู่รอบบ้านก็ส่งสัญญาณเตือนว่ามีผู้บุกรุก!!

เพโรน่าสะดุ้งตกใจไถลลงจากเก้าอี้มายืนตั้งหลัก ภาพในหัวที่ถ่ายทอดมาคือร่างคนในชุดสีดำมิดชิดปิดหน้าตา แถมยังแบกถุงอะไรไม่รู้ไว้บนไหล่พร้อมกับเชือกอีกต่างหาก

เขากำลังทำท่าเหมือนสะเดาะกุญแจเข้ามาในนี้!

พวกลักพาตัว!! อุ้มไปฆ่าทิ้งทะเล!!

เธอกลัวจนอยากกรีดร้องออกมาแต่ก็ทนสงบใจไว้ เหลือบมองไปยังหน้าต่างบานใกล้ที่สุดแล้วรีบปลดล็อกแง้มไว้ครึ่งบานเพื่อเป็นทางหนีหากจวนตัว พลางระดมพลเนกาทีพโกสต์หกร่างมาคุ้มกันรอบกาย ตบท้ายด้วยการเอื้อมไปคว้ามีดปอกผลไม้มากำไว้แน่น

มีดสั้นอีกเล่มหนึ่งที่มิฮอว์คให้มา ดันถูกทิ้งไว้ในห้องนอนในตัวของคุมาชี่

 เสียงบานประตูหน้าเปิดออกอย่างแผ่วเบาดังขึ้น เพโรน่ายืนรออย่างสงบ ทันทีที่ใครคนนั้นผ่านเข้ามาในส่วนครัว จะต้องสิ้นฤทธิ์ด้วยมินิโกสต์ที่เกาะเป็นแถวรอบกรอบประตูนั่นแหละ

ใจของเธอเต้นระทึกเมื่อเสียงประตูครัวดังขึ้น เพโรน่าดีดนิ้วทันที

เสียงระเบิดดังตูมขึ้นมาเมื่อเธอย่อร่างหลบหลังเคาน์เตอร์ แล้วจึงค่อยๆลุกขึ้นอย่างระแวดระวังเมื่อควันระเบิดจางลง รอบตัวเหลือแต่เงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์

ฉับพลันนั้นเอง ผู้บุกรุกก็โผล่พรวดขึ้นตรงหน้าในระยะแทบประชิด เพโรน่ากรี๊ดลั่นแล้วแทงมีดในมือออกไปตามสัญชาตญาณ พุ่งเข้าหาเส้นเลือดใหญ่ข้างลำคอตามที่ได้ร่ำเรียนมาจากนักดาบอันดับหนึ่งของโลก

อีกฝ่ายนั้นหลบหลีกได้ไวเกินคาด ทั้งยังปัดมีดอย่างแรงจนกระเด็นออกไปตั้งไกล เหล่าเนกาทีฟโกสต์หกร่างจู่โจมติดตามในทันที ทว่าก่อนที่อณูวิญญาณแห่งความติดลบนั้นจะทันกระทบถูกร่างผู้บุกรุก ข้อมือข้างหนึ่งของเธอก็ถูกบางสิ่งซึ่งแข็งกระด้างคล้องฉับ ความอ่อนเปลี้ยลุกลามไปทั่วร่างในพริบตา

หินไคโร!!

เหล่าวิญญาณสลายหายไป เพโรน่ากระโดดถอยหลังพยายามหนีไปทางหน้าต่าง ร่างนั้นตามเข้ามาประชิดไม่เปิดโอกาสให้สร้างระยะห่างได้ เธอจึงคว้าเอาเขียงที่อยู่แถวนั้นมาเหวี่ยงฟาดออกไปสุดแรงเกิด มีเสียงดังพลั่กหนักๆ ขึ้นเมื่ออีกฝ่ายเอามือตะครุบรับมันอย่างเหนียวแน่นและกระชากออกจากมือเธอไปอย่างรวดเร็ว

กระสอบถุกสะบัดคลุมร่างครึ่งบนของโกสต์ปริ๊นเซสที่กรีดร้องดังร้อยเดซิเบล เธอดิ้นอย่างไม่คิดชีวิต เขามัดเชือกพันทับกระสอบรอบร่างของเธอเอาไว้แบบมืออาชีพที่เดาได้ว่าเป็น เขาก็เพราะว่าอีกฝ่ายแรงเยอะมากจนเธอไม่คิดว่าเป็นผู้หญิง และที่ทราบว่าเป็นกระสอบทั้งที่อยู่ในความมืดนั้น ก็เพราะมันทั้งหนา เหนียว แล้วก็สากเป็นบ้าเวลาถูเข้ากับหน้าของเธอน่ะสิ!

“อยู่นิ่งๆน่า ไม่ฆ่าตายหรอก” เสียงต่ำๆ แปลกๆ ที่เอ่ยออกมานั้นคุ้นหูของเพโรน่าอย่างมาก แต่ยังคิดไม่ออกว่าเป็นเสียงของใคร

เธอคิดว่าตัวเองจะถูกนำไปขึ้นค่าหัว ติดคุกตลอดชีวิต และไม่มีวันได้พบหน้ามิฮอว์คอีกตลอดกาล

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

คืนนี้เบ็นไม่ได้สูบบุหรี่ มือแกร่งพาดปืนยาวไว้บนไหล่ แต่งกายสะอาดเรียบร้อยมากที่สุดในรอบสามปี

“คุณหยุดเดินวนไปวนมาซะทีเหอะ ผมเวียนหัวจะตายแล้ว” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่าย

มิฮอว์คชะงักเท้ากึก พยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยเข้าไว้ แล้วจึงค่อยๆ หันไปสำรวจตรวจตราโดยรอบอีกครั้ง

เป็นบรรยากาศอันเหมาะแก่การสร้าง ความรู้สึกเคลิบเคลิ้ม อย่างที่แชงคูสโฆษณาเอาไว้จริงๆ

ถ้ายืนอยู่ที่นี่จะรู้สึกเหมือนถูกโอบล้อมด้วยดวงดาราเต็มฟ้า สว่างสุกสกาวพราวพร่างจับตา

ไม่ใช่สวรรค์หรือวิมานความฝัน ไม่ใช่ดินเนอร์สุดหรูใต้แสงเทียนกับช่อกุหลาบกลิ่นหอม

มิฮอว์คไม่จำเป็นต้องถือช่อกุหลาบหรอก เพราะเขาไปขวนขวายเหมาซื้อ ต้นกุหลาบมาเสียร่วมโหล นั่งตัดริบบิ้นและทำโบติดทีละต้นด้วยความยากลำบาก แถมยังจัดเรียงเองให้อยู่ในตำแหน่งที่สะดุดตา คือบนยกพื้นกึ่งกลางโดมแก้วขนาดมหึมาของ หอดูดาวแห่งนี้

เป็นอะไรที่โคตรจะโรแมนติกเลยว่ะ ชั่วชีวิตแกคงทำได้หนเดียวนี่ล่ะ แชงคูสประกาศไว้อย่างนั้น

และมิฮอว์คก็รู้สึกตื่นเต้นวิตกจริตที่สุดในชีวิตเลยก็ว่าได้

“กัปตันพาคุณเพโรน่ามาถึงแล้ว รู้สึกสถานการณ์จะเรียบร้อยดี” เบ็นเก็บหูแมลงโทรสารพกพาลงไป แล้วจึงหันมาพยักหน้ากับมิฮอว์ค

“ทุกคนจะไปรอคุณสองคนอยู่ที่ห้องข้างๆ ขอแต่งงานเสร็จเมื่อไรก็พาไปกินเลี้ยงฉลองกันนะครับ”

เขาตบไหล่อีกฝ่ายเชิงให้กำลังใจครั้งหนึ่งก่อนจะเดินลับสายตาไป

เพียงชั่วไม่นาน แชงคูสก็เดินเข้ามาพร้อมกระสอบบนไหล่ที่ดิ้นขลุกขลัก เขารีบวางเธอลงกับพื้นอย่างเร็วที่สุด แล้วบุ้ยใบ้ให้เพื่อนตนเองจัดการต่อ จากนั้นจึงวิ่งอ้าวเพื่อตามไปสมทบกับเหล่าลูกเรือของตนเองในอีกห้องหนึ่ง

“นังหนู” มิฮอว์ครีบแกะเชือกที่มัดอยู่ออก ร่างในนั้นหยุดดิ้นทันที และเมื่อกระสอบถูกดึงออกไป เขาก็ต้องตกใจกับสภาพว่าที่เจ้าสาวของเขา

“ไม่เป็นไรใช่ไหม ? เจ็บตรงไหนหรือเปล่า ?” เขารีบไขกุญแจมือหินไคโรที่ติดอยู่กับข้อมือข้างหนึ่งของเพโรน่าออก

สีหน้าของเธอหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม เรือนผมยุ่งเหยิง แถมยังไม่พูดอะไรสักคำ

เพโรน่าปล่อยให้อีกฝ่ายจับไหล่เขย่าไปอย่างสับสน เธอกำลังลำดับเรื่องราวในหัวหลายอย่างวันเกิดที่สุดแสนจะเงียบเหงาและวิตกกังวล เค้กที่อยากทำก็ไม่ได้ทำ ต่อสู้กับโจรลักพาตัวในครัวมืดๆ ถูกแบกขึ้นบันไดมาจนเวียนหัว และสุดท้ายก็มาพบฉากท้องฟ้ายามค่ำคืนที่แสนงดงามเลิศล้ำ ต้นกุหลาบติดโบว์น่ารักเรียงเด่นอยู่ไม่ไกลนัก

และคนที่เธอเฝ้าคิดถึงทั้งวันก็มาอยู่ตรงหน้า เขาแต่งกายเนี้ยบกริบต่างจากที่เคยเห็น เสื้อคลุมสีดำ เสื้อเชิ้ตในสีขาว ไม่มีดาบอยู่บนแผ่นหลัง แล้วเธอยังได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยจางๆ มาจากร่างของเขา

 “ตอบฉันสักคำสิ! เพโรน่า! อีกฝ่ายเริ่มพูดเสียงดังเหมือนคนใกล้บ้า เนื่องจากเธอไม่ตอบโต้อะไรกลับมา ได้แต่มองไปทางโน้นทางนี้ด้วยนัยน์ตาเหม่อลอย

“ทำไมทำกับฉันแบบนี้ ?” เธอเอ่ยออกมาเสียงแผ่ว 

“ขอโทษคือฉันแค่พยายามจะ” มิฮอว์คใจหายวูบ เขาดึงร่างบอบบางของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ คิดจะกอดปลอบขวัญ “ฉันอยากจะเซอร์ไพรส์วันเกิด ไม่คิดว่าเธอจะตกใจขนาดนี้”

เพโรน่าเอาสองมือยันอกเขาไว้ ระดับเสียงเริ่มกลับมาเป็นปกติ “ฉันเซอร์ไพรส์นะเซอร์ไพรส์มากด้วยล่ะที่คุณทิ้งฉันให้เหงาอยู่คนเดียวทั้งวัน! แล้วยังส่งใครก็ไม่รู้อ้อคงเป็นนายกัปตันหัวแดงมาลักพาตัวฉันด้วย!! เยี่ยมมากเลยกับกระสอบ เชือก แล้วก็กุญแจมือหินไคโร!!

มิฮอว์คไม่มีอะไรจะแก้ตัว เขาเงียบอย่างเดียวเท่านั้น

“คุณทรมานฉันทั้งวันด้วยความเป็นห่วงแล้วก็คิดถึง!! คุณปล่อยให้ฉันนั่งจ้องถุงแป้งกับน้ำตาลเป็นเวลาสิบสองชั่วโมง!! ทำไมล่ะเจ้านาย! อ๋อเพราะทำเค้กกับฉันมันดูงี่เง่านักใช่ไหม!! ไม่สมเป็นลูกผู้ชายใช่ไหม!!

“ไม่ใช่นะ เธอเข้าใจผิด!” เขาไม่รู้จะอธิบายยังไง ทั้งยังเริ่มแตกตื่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ด้วยนึกไม่ถึงว่าเพโรน่าจะโยงเรื่องราวออกไปถึงขั้นที่คิดว่าเขาดูถูกว่าการทำเค้กเป็นเรื่องงี่เง่า  

เธอผลักอกฝ่ายตรงข้ามอย่างแรงแล้วลุกขึ้นยืนพรวดพราด

“ฉันขอโทษ” มิฮอว์คกล่าว รู้สึกเจ็บปวดในใจแปลบๆ เมื่อพยายามเอื้อมไปจับแขนอีกฝ่าย แต่เธอก้าวถอยหลังหลบหนี

เพโรน่ายกสองมือปิดหู หันหลังเดินฉับๆ ไปที่ประตูทางออก มีมิฮอว์คก้าวตามไปติดๆ

“ฉันไม่อยากเจอหน้าคุณแล้ว! ไปให้พ้นๆเลย!!

ชายหนุ่มเป็นอันชะงักนิ่งเหมือนถูกสาป มีบานประตูปิดดังปังใส่หน้าเขาเป็นการส่งท้าย

เสียงฝีเท้าของเพโรน่าค่อยๆ ห่างไกลจนเงียบหายไป

“ตามไปเร็วๆสิวะ ยืนบื้ออะไรอยู่” แชงคูสโผล่มายืนข้างเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ “ผิดแผนไปหน่อย แต่ยังพอกู้สถานการณ์ได้ถ้าแกรีบตามไปภายในห้าวินาทีนี้ ด่วน!

“แต่เธอบอกให้ฉันไปให้พ้นๆ เธอไม่อยากเจอหน้าฉัน” มิฮอว์คแย้งด้วยสีหน้าเรียบนิ่งเกือบเหมือนปกติ ถ้าไม่นับที่ว่ามุมปากของเขากระตุกเกร็งแปลกๆ

“โธ่เว้ย!!แชงคูสเอามือขยี้ผม “นั่นมันหมายถึง ฉันรักคุณใจจะขาด แต่งอนคุณเป็นบ้าเลย ช่วยตามมาหน่อย ตามมาง้อฉันหน่อย ต่างหากเล่า!! ไอ้บื้อเอ๊ย!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

            เพโรน่าวิ่งปึงปังอย่างรวดเร็วลงไปตามบันได แต่เพียงครู่เดียวเธอก็เริ่มชะลอฝีเท้าลง จนกระทั่งกลายเป็นลากเท้าเดิน และหยุดสนิทอยู่ที่ขั้นพักบันไดอันกว้างขวาง

            แล้วก็ทรุดลงกับพื้น ซบหน้าลงกับท่อนแขนตั้งต้นร้องไห้

            เธอกำลังสับสน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียใจหรือโมโห เหงาหรือน้อยใจ แต่ส่วนหนึ่งเป็นเพราะรู้สึกโกรธตัวเองที่ตะโกนใส่มิฮอว์ค เธอรู้ว่าเขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์วันเกิด ใจหนึ่งก็กำลังคิดว่าดวงดาวเต็มฟ้ากับต้นกุหลาบน่ารักมากจนเธออยากวิ่งขึ้นไปกอดคนให้แล้วกระโดดหอมแก้มสักฟอดใหญ่ ๆ แต่อีกใจหนึ่งก็โวยวายว่าเขาไม่ควรปล่อยให้เธออยู่คนเดียวทั้งวัน ทำให้เธอเป็นห่วงคิดคำนึงไปร้อยแปดอย่าง แถมยังส่งเพื่อนโจรสลัดสุดโหดมาลักพาตัวให้เธอตกใจกลัวแทบตายอีก

            “เพโรน่า” เสียงมิฮอว์คดังแว่วมา แต่ความดื้อรั้นทำให้เธอไม่ยอมเงยหน้าหรือส่งเสียงตอบ จนกระทั่งเสียงเรียบนิ่งเอ่ยประโยคถัดไปนั่นแหละ

            “ถ้าเธอไม่ยอมคุยกับฉันฉันจะฟันตัวเองสักแผล”

            ยิ่งกว่าได้ผลเพโรน่าลุกพรวดขึ้นยืน เบิ่งตาที่ยังมีน้ำตาเจิ่งคลอเบ้าไปยังชายหนุ่มสูทดำที่ยืนถือดาบกางเขนยักษ์พาดขวางลำคอตนเองอยู่ สีหน้าของเขาจริงจังอย่างถึงที่สุด

            “คนบ้า! สาวน้อยแหวลั่น ปรี่เข้าไปยื้อยุดดึงดาบออกสุดแรง ความรู้สึกบางอย่างขาดผึงอยู่ในสมอง คล้ายๆกับโกรธจี๊ดขึ้นมาเมื่อมิฮอว์คยื่นด้ามดาบมาให้เธอ ดวงตาสีอำพันอ้อนวอนขอร้องขีดสุด

“ฉันยอมให้เธอแทงกี่แผลก็ได้แต่ยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

เพโรน่าดึงดาบเล่มยักษ์ออกจากมือเขา แล้วโยนมันทิ้งลงไปบนพื้นสุดแรงเกิด ตะโกนเสียงดังอย่างเหลืออด “ฉันไม่ได้อยากจะฆ่าคุณ! สิ่งที่ฉันต้องการก็แค่ให้คุณตามมาง้อ กอดฉันให้แน่น ๆ แล้วก็บอกว่ารักฉันมากขนาดไหน!! เข้าใจไหมคนซื่อบื้อ!!

มิฮอว์คอึ้งไป งงงันจนทำอะไรไม่ถูกไปหลายวินาที เพราะในหัวคิดแต่ว่า เพโรน่าโมโหเขามากและไม่อยากแม้แต่จะพูดด้วย เขาจึงควรให้เธอแทงสักหลาย ๆ แผลจะได้หายโกรธและยอมคุยกับเขาได้

“ยืนรออะไรอยู่เล่า!” เพโรน่าเอ่ยหน้างอ “ก็บอกไปชัดเจนขนาดนี้แล้ว

เขาดึงร่างเล็กเข้ามากอดไว้แนบอกแน่น เอ่ยปากพึมพำเบา ๆ

“ขอโทษนะเพโรน่า ฉันรักเธอมากที่สุดมากกว่าชีวิตตัวเอง”

เธอส่งเสียงสะอื้นขณะเอ่ยตอบติด ๆ ขัด ๆ “ก็แค่นั้นแหละตาโง่ฉันยกโทษให้คุณแล้ว”

“ฉันมีอะไรจะบอกเธอ” มิฮอว์คคิดว่านี่เป็นเวลาดีที่จะขอแต่งงานเสียที เขาท่องจำบทพูดสุดซาบซึ้งเป็นร้อยเที่ยวแล้ว มั่นใจอย่างยิ่งว่าต้องทำได้สมบูรณ์แบบสุดแสน

เพโรน่าผละห่างเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาอย่างตั้งใจฟัง

แล้วทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตระหนักขึ้นมาว่าเขาจำบทไม่ได้!!

มันมีอะไรเกี่ยวกับการพบเจอกันครั้งแรกนะแล้วก็เปรียบอะไรสักอย่างกับดวงดาวเฮ้ย! หรือว่าพระจันทร์วะ ? แล้วต่อจากนั้นเป็นยังไง ? คุ้น ๆ ว่าพูดถึงความสุขอะไรสักอย่างแล้วตอนไหนนะที่ต้องกุมมือเธอน่ะอ๊าก!! จำไม่ได้ จำไม่ได้ จำไม่ได้!!

“ขอโทษนะ” เขารู้สึกเซ็งปนโมโหตัวเองอย่างบอกไม่ถูก “ตอนนี้ฉันจำบทไม่ได้จริง ๆ แต่ฉันสาบานได้นะว่าตั้งใจท่องที่สุดแล้ว” เขาสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงเอากล่องกำมะหยี่ขนาดเล็กออกมา เปิดออกและยื่นส่งให้คนตรงหน้าที่กำลังตกตะลึงปากอ้าตาค้าง

สิ่งที่เพโรน่าเห็น คือมิฮอว์คที่กำลังมีสีหน้าสำนึกผิด ยื่นแหวนสีเงินเกลี้ยงมีเพชรขนาดกะทัดรัดงดงามมาให้เธอ แล้วก็เอ่ยเสียงแข็งทื่อพลางกระแอมกระไอว่า 

“แต่งงานกันเถอะเพโรน่า”

“มิฮอว์คคุณนี่ไม่เหมือนใครเลยจริง ๆ” หญิงสาวอดหัวเราะทั้งน้ำตาไม่ได้ แล้วเธอก็โผเข้ากอดเขาอีกครั้งหนึ่ง อีกฝ่ายกอดตอบแน่นแล้วพึมพำถามต่อว่า “ตกลงเธอยอมแต่งงานกับฉันหรือเปล่า ?

คนตัวเล็กยื่นมือซ้ายที่สวมแหวนแล้วออกไปโบกอยู่ตรงหน้าของคนตัวโต “ยังจะถามอีกเห็นนี่ไหม เพราะคุณไม่ยอมสวมให้เสียที ฉันเลยต้องสวมเองแล้วเนี่ย!

ชายหนุ่มที่กำลังตั้งท่าจะยิ้มกว้าง ต้องหุบยิ้มกะทันหันเมื่ออีกฝ่ายโน้มคอเขาลงไป แล้วเขย่งตัวให้สูงที่สุด ประกบกลีบปากนุ่มนิ่มกระทบเข้ากับริมฝีปากของเขาทีหนึ่งและผละออกแบบไม่ให้ตั้งตัว นัยน์ตาสีนิลของเธอเป็นประกายระยิบระยับมากกว่าดาราทั้งฟ้ารวมกัน 

“จะบอกอะไรให้นะเจ้านายคุณไม่ต้องพยายามทำตัวโรแมนติก ไม่ต้องท่องจำบทพูดหวานจ๋อย ไม่ต้องพยายามเซอร์ไพรส์ฉันด้วยวิธีแปลกประหลาด”

มิฮอว์คหน้าเจื่อนไปหน่อยเมื่อได้ยินประโยคสุดท้าย

“ฉันพอใจกับผู้ชายคนนั้นคนที่เงียบขรึมแต่ใจดี ภายนอกเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น ฉันมีความสุขที่เขาทำหน้าดุเวลาสอนฉันใช้มีดสั้น แต่พอมือของฉันมีแผลขึ้นมา ก็เขานั่นแหละที่รีบวิ่งแจ้นไปหายามาทาให้แทบไม่ทัน”

คนรับฟังนิ่งงันไป ความรู้สึกอิ่มเอิบไหลปรี่ไปทั่วร่างของเขา

“มิฮอว์คไม่ว่าคุณจะอยู่ในฐานะเจ้านาย อาจารย์ หรือคู่ชีวิตของฉัน ฉันก็รักคุณในแบบที่คุณเป็นนั่นแหละ ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงอะไรหรอกค่ะ”

ชายหนุ่มกอดอีกฝ่ายแน่นขึ้นไปอีก ก้มลงลูบผมหยักศกนุ่มนิ่มอย่างทะนุถนอม แล้วปัดไปเหน็บไว้หลังใบหูของหญิงสาวหญิงสาวที่เขายังมองว่าเป็นสาวน้อยจอมงอแงเท่านั้น

“นังหนู” มิฮอว์คเอ่ยเสียงแหบพร่า “ฉันนึกอยากขอบคุณเจ้าคุมะที่ส่งเธอมาให้ฉัน”

เพโรน่าหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ “คุณเรียกฉันเหมือนเด็กอีกแล้ว”

มิฮอว์คยิ้มบาง ท่อนแขนกำยำตวัดอุ้มร่างเล็กจนตัวลอย เขาประทับจูบอ่อนโยนแฝงความร้อนแรงอย่างเนิบช้าเนิ่นนานจนเสียงลมหายใจกระชั้นของอีกฝ่ายแว่วเข้าหู เขาจึงจำต้องผละออกห่าง แต่ไม่วายสูดกลิ่นหอมจากแก้มเนียนอีกครั้งเป็นการทิ้งท้ายก่อนวางร่างเธอลง  

“ฉันยังจะเรียกเธอแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะผ่านการทดสอบขั้นสอง”

“โจมตีคุณให้ได้น่ะหรือ ?” เพโรน่าแกล้งทำสีหน้าปลงตก “สงสัยชาตินี้ก็คงไม่ไหวล่ะมั้ง”

“ฉันอาจจะออมมือให้เธอบ้างก็ได้”

“ไม่เอา!” เสียงปฏิเสธดังขึ้นพร้อมกริยาเชิดหน้านิดๆ แบบเจ้าหญิง “ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะจะบอกให้”

มิฮอว์คยิ้มแต่ไม่กล่าวอะไรตอบ เขายกมือช่วยจัดเรือนผมของเธอให้เรียบร้อยเข้าที่ก่อนเอ่ยชวน

“กลับขึ้นไปข้างบนกันเถอะพวกนั้นรอแย่แล้ว”

“นอกจากศักดิ์ศรีแล้วฉันยังมีบางอย่างที่ดีกว่านั้นอีก” เพโรน่าพูดต่อ ยิ้มหวานพลางแกว่งมือของทั้งคู่ที่ประสานกันไว้ขณะเดินขึ้นบันได

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม

“ฉันยังมีเวลาให้ฝึกฝนอีกเยอะวันข้างหน้าฉันอาจจะเก่งดาบมากจนเป็นศิษย์ล้มครูก็ได้” 

มิฮอว์คหัวเราะในลำคอเด็กน้อยคนนี้จอมอวดดีไม่มีเปลี่ยนเลยแหะ

เขาผลักบานประตูเปิดออก ดวงดาวยังคงพร่างพราวเต็มผืนฟ้าราวกับจะช่วยกันเป็นสักขีพยานของค่ำคืนอันแสนวิเศษที่มีโจรสลัดหน้าเหี้ยมหลายสิบนายช่วยกันจัดเตรียมการขอแต่งงานอย่างจ้าละหวั่น

ชายหนุ่มดึงมือเล็กๆของคนข้างตัวขึ้น แล้วก้มลงจุมพิตอย่างนุ่มนวลจนสาวเจ้าหน้าแดงเถือก การกระทำสุดแสนจะเปิดเผยนั้นเรียกเสียงโห่ร้องและปรบมือยินดีดังลั่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งแชงคูสที่เมื่อครู่ได้ยกแขนปาดเหงื่ออย่างโล่งใจ

มิฮอว์คสบตากับเพโรน่า ในแววตาของทั้งคู่ล้วนสะท้อนเพียงภาพของผู้เป็นที่รักดังจิตวิญญาณ

เสียงที่เอ่ยขึ้นแม้จะยังคงราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน ดังขึ้นให้เธอได้ยินเพียงคนเดียว

 

“ใช่แล้วนังหนูเธอยังมีเวลาฝึกอีกมาก ฉันก็ยังมีเวลาสอนอีกเยอะ

ซึ่งแปลว่าเราจะมีเวลาให้กันและกันอีกตราบนานเท่านานเชียวล่ะ”

 

 

Big Girls Don’t Cry--Ending

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #717 wowmom (@wowmom) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:07
    โว้ยยยย ลุงเหยี่ยวนี่มันลุงเหยี่ยวจริงๆ 555555 แต่ดีแล้วละนะ ในที่สุดก็เดินเรื่องมาถึงตรงนี้ได้แล้ว ซาบซึ้งใจ ประทับใจสุดๆ ขอบคุณไรท์เตอร์จริงๆนะคะ รัก 😍😍😍
    #717
    0
  2. #644 ซามูไรแมว (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 23:42
    อ่านแล้วขำ และสวีทมากกกกกก ชอบมากมายเลย อยากบอกมิฮอร์คว่า ถึงจะพ้นข้อหาพรากผู้เยาว์ แต่ไม่พ้นกินหญ้าอ่อนอยู่ดี ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #644
    1
    • #644-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 34)
      12 มีนาคม 2559 / 18:09
      ชอบคู่นี้มากๆ เหมือนกันค่า ถ้ามีไอเดียแต่งคู่นี้อีกเมื่อไหร่ จะส่งข้อความไปบอกนะเออ
      ปล. ฟิควันพีซอีกเรื่องก็อัพแล้วน้า^^
      #644-1
  3. #633 bigbowka (@bigbowka) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 07:50
    ว่าจะอ่านเล่นๆ
    แต่เพลออ่านจบจนได้
    สนุกมาก
    #633
    1
    • #633-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 34)
      3 กรกฎาคม 2558 / 18:55
      ขอบคุณมากค่ะ ดีใจที่คนอ่านสนุกค่า ^^
      #633-1
  4. #606 V.I.P™KAEW™ (@keaw0238) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2557 / 18:01
    55555 มันฺฮาตรงถามอายุนี่ล่ะ หลังจากว่าที่เจ้าสาวตอบว่าพ้นเลข 1 แล้ว "สวรรค์โปรด รอดคุกแล้วโว้ย" 555555+ ฮาไม่หยุดอะ 5555
    #606
    0
  5. #556 ErrOrs gIrLs (@error23) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 20:47
    เราเกิด วัน เดือนเดียวกันเลยน้า~ เพโรน่าจางงง~~
    #556
    0
  6. #555 ErrOrs gIrLs (@error23) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2557 / 20:45
    เราเกิดวัดเดียวกัน เลยน้าาาา เพโรน่าจางง~~
    #555
    0
  7. #519 r.azul (@azullibra) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:50
    ว๊าวววววววว O.o เพิ่งหาฟิคนี้เจอ อ่านยาวเลย 
    สนุกมากเลยค่า เค้าชอบเพโรน่ามากมาย หาอ่านฟิคกะโดยากมากด้วยT^T
    ไรต์แต่งเก่งจัง แบบสื่ออารมณ์นิสัยเข้าถึงตัวละครเพโรน่าจังมาก
    ปกติเชียร์โซโลเพโรน่า แต่มิฮอร์กก็น่ารักกรุบกริบนะ ผช เย็นชา
    พอแสดงความรู้สึกแล้วมันน่าร๊ากก โดยเฉพาะบทพูดขอแต่งงานนั่นมันอารั๊ยยย >////< ถึงสุดท้ายจะลืมก็เหอะ

    มาตอนจบเรื่องแล้ว แต่ขอติดตามค่า ถ้ามีฟิค op อีก อิอิ


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:51
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:51
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:25
    #519
    0
  8. #510 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 14:43
    แชงค์ทำฮาอีกล่ะ "เป็นถึงเจ็ดเทพโจรสลัด แต่ดันติดคุกฐานพรากผู้เยาว์" 55 อับอายไปทั่วโลก
    55ลุ้นอายุนังหนูนี่ทำให้เฮียถึงกับจิตตกเลยง่ะ /// พอรู้ปั๊ป อุ้มเข้าห้องเฉยเลย เร็วจริงๆ

    กว่าจะแฮปปี้เอนดิ้ง กว่าจะได้ขอแต่งงาน มีบทพูดด้วยง่ะ
    แต่จำบทไม่ได้เนี่ยสิ อย่างฮา // ดูเฮียอ่อนโยนกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยนะเนี่ย

    อ่านแล้วฟิน อยากจะเข้าไปอยู่ในฟิคนี้เลย ชอบคู่นี้จังเลย
    ไรท์เตอร์เก่งมากค่ะ// แต่งมาทำเอารีดเดอร์ฟินกันถ้วนหน้า รักไรท์เตอร์จังเลย
    #510
    0
  9. #492 น้ำน้อย (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 06:46
    อยากอ่านแชงกับมากิโนะ
    #492
    0
  10. #490 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 02:53
    บทพูดนี่ใครเป็นคนคิดเนี่ย ไม่เหมาะกับมิฮอร์คอย่างแรง - -; ถ้าแชงคูสคิดใ้ห้ แสดงว่าเตรียมบทไว้จีบมากิโนะสินะ :)
    ในทีสุดก็จบแล้ว น่ารักมากคู่นี้ หวานซ้า~~ (วิบัติเพื่อเสียงเล็กน้อย)
    ว่าแต่ตอนลุ้นอายุเพโรนานี่อย่างฮาเลย สุดท้ายแชงคูสมางานนี้เพื่อเอาฮาสินะ -3-
    #490
    0
  11. #451 กาพ์ยานี11 (@ijaidee15555) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 21:16
    ว้ายยชอบอะ >.< อ่านเรื่อนี้เเล้วยิ้มไม่หยุดเลย -.- ฟินทุกครั้งเลยเพราะจิ้นคู่นี้อยู่เเล้ว >.<
    #451
    0
  12. #450 cartoon (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2556 / 14:35
    ตอนมิฮอว์คลุ้นอายุเพโรน่านี่อย่างฮาเลย555

    แชงคูส...มานี่กะเอาฮาอย่างเดียวใช่มั้ยเนี่ย- -;;

    แต่จบดีจริงๆ สนุกมากๆ^^b
    #450
    0
  13. #435 TearOfTheSun (@kanphet1996) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 18:50
    "ฉันยอมให้เธอฟันกี่แผลก็ได้ เเต่ยกโทษให้ฉันเถอะนะ"
    ชอบประโยคนี้มากกกกกกอ่ะค่ะ *0*
    (รุ้สึกเขินนิดๆตอนอ่าน อ๊ากกกกกกกก !! // บ้าไปเเล้วชั้น)
    #435
    0
  14. #411 ` วังเวอเวย์ [?] (@zosoindy) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 15:52
    น่ารักมาก มิฮอว์ เอาฮ่าเลย โทษนะพอดีจำบทไม่ได้ กรี๊ดดด จะน่ารักอะไรแบบนี้ ><
    #411
    0
  15. #403 SilverWolf (@wolfblood) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 20:52
    อ๊ายๆๆๆๆ มิฮอว์
    นายนี่ไม่เหมือนใครและไมมีใครเหมือนจริงๆ
    #403
    0
  16. #402 GT.OP.PS.B.BE.N.P (@tarkra) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 13:02
    หวานนนนนนนนนนนนนนนนนนน
    ตอนนี้ฮามิฮอว์คเว่อร์อ่ะ ฮาจริงๆ นะ ^O^
    แชงคูสนี่แบบ...เคยจีบมากิโนะใช่มั้ย?
    ถึงได้คล่องปรื๊อซะขนาดนี้อ่ะ
    #402
    0
  17. #401 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 12:01
    ใช่แล้วมิฮอร์คนายไม่ต้องทำตัวหวานก็ได้เห็นแล้วมันอดขนลุกไม่น้อย
    อ๊าย ในที่สุดก็Happy Ending
    #401
    0
  18. #400 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 11:41
    บทพูดนั่นไม่เหมาะกับมิฮอว์ค ที่จำไม่ได้น่ะ เหมาะกับมิฮอวค์แล้ว(ฮา)
    ฮาฉากที่มิฮอวค์ไม่รู้อายุเพโรน่าเนี่ยแหละ เดาเล่นๆนึกว่าจะ17 18 ซะอีก
    โชคดีที่20พอดี เจ็ดเทพโจรสลัดจะได้ไม่ต้องติดคุกฐานพรากผู้เยาว์ (ฮา)
    รักกันนานๆนะ คู่นี้น่ารักที่สุด มิฮอวค์ไม่ใช่คนหวาน แต่พอตั้งใจทำอะไรแบบนี้แล้ว
    น่าร้ากกกกกกกกกกกกกก แอบฮาตอนนึกภาพมิฮอวค์นั่งตัดริบบิ้นทำโบว์เนี่ยแหละ(ฮา)
    #400
    0
  19. #399 Jb-imchz (@jb-immature) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 00:53
    ว้ายยย น่ารักมากกกอ้าาา
    เอาฮาเลยนะเนี่ยจำบทไม่ได้ อุแหม่
    ใกล้พรากผู้เยาว์แล้วลุง

    ดูลุงจิตใจอ่อนโยนขึ้นเยอะเลยนะ 555555
    แฮปปี้แอนดิ้งจ้าาาาา วะฮู้ววว
    หวานนนนนนนนนนนนนนนสุดสุดดดดดดดดดดดดด
    #399
    0
  20. #398 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 23:09
    ว้ายยยยยยยยยยย!!!!!!!~

    แฮปปี้มาก โรแมนติกสุัดๆ >< น่ารักมากอ่ะ

    ขอให้รักกันนานๆน้า 55555

    มีเรื่องต่อไปมั้ยคะไรเตอร์ อยากอ่านแย้ววว!!~



    #398
    0
  21. #397 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 17:52
    เย้! จบอย่างหวานฉ่ำ นี่นั่งอ่านไปยิ้มไปเลยนะ 555+ ><
    #397
    0
  22. #396 ditt (@i_indiezz) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 17:40
    หวานสุดดดดดดดดดดดดดดดด น่ารักกกกก
    #396
    0
  23. #395 Bow Chan !! (@crazycartoon) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 17:01
    กรี๊ด....หวานกันเหลือเกิ๊น...ว่าแต่คุณผมแดง.....เคยไปจีบสาวที่ไหนมาค่ะเนีย
    ปล.อยากให้ไรเตอร์แต่งต่อง่ะ ถ้าไรเตอร์ไม่แต่ง งอนแล้ว // โดนเตะ อินี่เรื่องมากจัง

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 21 พฤษภาคม 2556 / 20:58
    #395
    0
  24. #394 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 16:33
    เย้ๆๆๆ!! Happy Ending ซะที :)
    #394
    0