[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 31 : Big Girls Don't Cry : chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    28 มี.ค. 56









Fate exists but it can only take you so far,

because once you're there. It's up to you to make it happen.


โชตชะตากำหนดมาก็มีส่วน แต่ว่าไม่มากมายนักหรอก  

เพราะชีวิตของคุณขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเอง

 

โคมไฟในบริเวณลานโล่งนั้นมีแสงกะพริบติดๆ ดับๆ

กลิ่นของความไม่ชอบมาพากลลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ และทำให้ผมรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เพโรน่าหยุดร้องไห้แล้วเช็ดน้ำตาออก ทำสีหน้าเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา “แล้วแซคล่ะ เจ้านายจัดการไปหรือยัง”

ผมยังไม่ทันตอบอะไร เพราะมีเสียงหัวเราะหยาบกระด้างดังขึ้นขัดจังหวะ ผมรีบรวบตัวเพโรน่ามาหลบไว้เบื้องหลังของตนเองทันที กวาดสายตาไปพบว่าต้นกำเนิดเสียงคือชายผู้น่ารังเกียจเก็กโค โมเลีย รายล้อมด้วยฝูงซอมบี้  และบุคคลที่นังหนูเพิ่งกล่าวถึงแซค แชนเลล์ กับลูกน้องของมัน  

            “เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นนกสองหัว เพโรน่า” โมเลียพูด ริมฝีปากสีม่วงเหยียดแสยะ “นังแพศยา”

ผมสะบัดคุโตะ โยรุออกไป เสียงตูมดังขึ้นเมื่อกระแสดาบพุ่งทะลุร่างของอีกฝ่าย ซัดเข้ากับอาคารด้านหลังจนถล่มทลายลงมา เหล่ามนุษย์มีเลือดเนื้อถูกปลายกระแสดาบเข้าไปก็ทรุดลงกับพื้นพร้อมร้องโอดโอยอย่างน่าสังเวช

“หุบปากเน่าๆของแกซะ! เสียงที่เอ่ยออกไปนั้นกร้าวแข็งมากกว่าที่คิดไว้ มือของเพโรน่าอันเกาะนิ่งอยู่ที่แขนข้างซ้ายของผมเกิดการกระตุกเบาๆ

ร่างเงาของมันก่อตัวขึ้นมาใหม่พร้อมๆกับที่แซคลุกขึ้นยืนจากท่าคุกเข่าหลบการโจมตีเมื่อครู่ เขามีบาดแผลเพิ่มที่ไหล่ เลือดไหลโกรก ผมลอบปราดสายตาสำรวจโดยรอบอย่างรวดเร็ว แต่ไม่เห็นร่างจริงของโมเลียอยู่ในรัศมีสายตาเลยแม้แต่น้อย ลูกน้องของแซคบางส่วนเริ่มทยอยเดินมาสมทบเพิ่ม พวกมันลากจูงโจรสลัดที่บาดเจ็บปางตายร่วมร้อยคน พวกเขาล้วนถูกเชือกพันธนาการไว้อย่างแน่นหนา บ้างก็ถูกใส่กุญแจมือหินไคโร นอนเกลือกกลิ้งส่งเสียงโอดครวญอยู่บนพื้น

แซคสั่งจับตัวพวกโจรสลัดในงานประลองเรอะ ?

“การสูญเสียตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดมันทำให้ฉันยากจะทำใจ” โมเลียเอ่ย ความแค้นเคืองฉายชัดในแววตาขุ่นขวาง

“แต่คนอย่างฉันจะไม่ยอมอยู่ในภาวะสิ้นหวังนานนักหรอก!

เสียงกรีดร้องแหลมพร้อมมือของเพโรน่าที่ถูกกระชากออกจากลำแขนทำให้ผมตระหนก ผมหันควับไปพร้อมฟันดาบใส่ร่างเงาสีดำทะมึนนั้น แต่มันก็ดูราวกับไร้ผล เงาสีดำทะมึนแตกกระจายออกลอยออกห่างไป ร่างของเพโรน่าลอยอยู่กลางอากาศ สูงขึ้นจากพื้นหลายสิบเมตร 

เธอกำลังดิ้นรนทุบตีเงาค้างคาวมหึมาที่กัดคาบตรงเอวอยู่ แต่ทุกครั้งที่กำปั้นฟาดลงไปโดนเงาดำสนิทนั้น มันก็แตกกระจายออกและกลับมารวมกันดังเดิมทุกครั้ง เงาค้างคาวนับร้อยตัวบินว่อนเต็มฟ้า บดบังแสงจันทร์จนเกือบหมด

“มิฮอว์ค!เสียงเธอกรีดร้องลั่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ผมขยับดาบในมือ เสียงโมเลียดังหวีดแหลมขึ้นมา “อ๊ะ!! อย่าขยับเชียวนะตาเหยี่ยว!

เงาค้างคาวตัวหนี่งพุ่งเข้าชนข้อเท้าเล็กบอบบาง แล้วแสยะปากฝังเขี้ยวลงไป เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของเธอทำให้ผมแทบคลั่ง

“ทิ้งดาบ!! ฉันขอสั่งให้แกทิ้งดาบ!โมเลียตะคอก “ก่อนที่นังนั่นจะถูกกัดคอขาด!!

“อย่าทำอย่างนั้น!!เพโรน่าส่งเสียงดังลั่นมาจากเบื้องบน ที่ซึ่งค้างคาวสองตัวแสยะเขี้ยวชิดติดลำคอของเธออยู่

ผมอ่อนแอขนาดนี้เชียวหรือผมไม่อาจปกป้องเธอได้อย่างที่พูดไว้เลย

ผมโยนคุโตะ โยรุทิ้งไปเบื้องหน้า เพโรน่ายังคงดิ้นรนส่งเสียงห้ามอยู่

“ฉันสัญญาว่าจะไม่ฆ่านังนั่น แล้วจะคืนตัวให้ด้วยหากแกทำตามที่ฉันบอกทั้งหมด” โมเลียแสยะยิ้มน่าสะอิดสะเอียน เงารูปร่างคล้ายคนสี่คนปรากฏขึ้นมาและยกดาบของผมออกไป

“ฉันสละดาบไปแล้ว ปล่อยตัวเพโรน่าเดี๋ยวนี้” ผมพูดเรียบๆ ในสมองคิดหาทุกวิถีทางเพื่อกู้สถานการณ์อย่างสุดกำลัง

แซคแสยะยิ้มเหยียดหยาม มีลูกน้องคนหนึ่งกำลังห้ามเลือดจากบาดแผลที่ไหล่ของมัน

“ตาเหยี่ยว นี่แกคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ต่อรองเรอะ ?” โมเลียโบกมือแรงๆ ค้างคาวที่คาบร่างเพโรน่าขยับปีกบินฉิวมุ่งเข้าสู่ตัวเมือง หายลับไปท่ามกลางหลังคาบ้านเรือนและความมืดของรัตติกาล

“ฉันจะคืนนังนั่นให้ก็ต่อเมื่อแกยอมประกาศต่อหน้ากล้องที่ถ่ายทอดสดไปทั่วโลก ถ้าแกไม่ทำคงรู้นะว่าฉันมีผู้ช่วยที่ถนัดการทรมานมากขนาดไหน”

“แกต้องการให้ฉันประกาศว่าอะไร ?” ผมถาม แม้ในใจจะเดาได้ไม่ยากเย็นนัก

“บอกว่าแกพ่ายแพ้ให้กับฉันอย่างราบคาบ แกรู้สึกอัปยศอดสูจนต้องขอลาออกจากตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัด!!

“ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเพโรน่ายังมีชีวิตอยู่ตอนที่ประกาศ”

โมเลียชะงัก ดูมันแปลกใจที่ผมไร้สีหน้าแตกตื่น

จะยศศักดิ์ เงินตรา หรือตำแหน่งใดๆ ก็ไม่มีทางเทียบความสำคัญเท่าเพโรน่าได้

“ฉันไม่ใช่คนไร้สัจจะขนาดนั้น” โมเลียหัวเราะในลำคอ “แต่จะช่วยสงเคราะห์ให้เห็นนังนั่นถูกขังอยู่ในกรงหินไคโรตอนที่แกประกาศแล้วกัน เอ้า! ไปกันได้แล้วตาเหยี่ยว”

ซอมบี้สี่ตัวเดินตรงเข้ามา มือในเกราะเหล็กเอื้อมหมายจะฉุดกระชากบังคับให้ออกเดิน ผมจึงถลึงตาใส่พวกมัน ส่งรังสีอำมหิตแผ่ซ่านไปรอบกายจนมันผงะออกห่าง

“อย่าเอามือโสโครกของพวกแกมาแตะตัวฉัน” ผมเอ่ยและสาวเท้ายาวๆ ติดตามเงาร่างของโมเลียไป

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ผมก็สันนิษฐานออกแล้วว่าเหตุการณ์ทั้งหมดเป็นอย่างไร

โมเลียกับแซคร่วมมือกันโมเลียต้องการตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัดคืน ในขณะที่แซคจะได้ทรมานคนตามความพอใจ และได้ทรัพย์สมบัติอีกก้อนโต

แผนการล่อโจรสลัดที่มียั้วเยี้ยอยู่เต็มเกาะนี้จึงบังเกิดขึ้น การจัดงานประลองดาบชิงทองสามร้อยล้านเบรีก็แค่ชีสล่อหนูสกปรกมาสู่กับดัก มาสู่วาระสุดท้ายอันน่าเวทนา

หลังจากที่เอาชีวิตของเพโรน่ามาบังคับให้ผมประกาศออกไปได้ โมเลียจะนำโจรสลัดนับร้อยส่งตัวให้กับรัฐบาลโลก ทำความดีความชอบครั้งใหญ่เพื่อเรียกร้องตำแหน่งคืนมา และแซคคงได้ส่วนแบ่งจากค่าหัวโจรสลัดเหล่านั้นไม่ใช่น้อย

เสียงลูกน้องของแซคที่กำลังคุมนักโทษทั้งหลายเริ่มพูดคุยกันดังแว่วมาจากด้านหลัง และผมก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เผื่อจะเป็นข้อมูลที่เป็นประโยชน์

“เดินไปอย่าหยุด!! ไอ้พวกสวะ!

“หึ! คืนนี้ก็ทนนอนในคุกแคบๆ ไปก่อน อีกไม่นานก็ได้นอนยาวในคุกนรกกว้างๆ แล้ว!

“พรุ่งนี้หลังการประกาศตอนเจ็ดโมงเช้าก็เตรียมลงเรือนกนางนวลของไอ้พวกรัฐบาลได้แล้ว!!

การประกาศคำพูดของผมจะเริ่มตอนเจ็ดโมงเช้ารึ ?

ถ้าอย่างนั้นผมก็ยังพอมีเวลา

นังหนู อดทนไว้ก่อนนะ

 

  ๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛  

    
 

“โอ๊ย!!

            ฉันอุทานด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกผลักกลิ้งลงไปบนพื้นฝุ่นหนาเตอะ

            เสียงประตูกระแทกปิดดังปังใหญ่ แม่กุญแจคล้องฉับตามลงไปในทันที เจเนอรัลซอมบี้สามตัวย่ำเท้าโครมครามหายลับไปตามทางเดิน เหลือเพียงลูกน้องของแซคสองคนซึ่งทำหน้าที่เป็นยาม

            คุกนี่มันอยู่ที่ไหนกันนะ ? พวกค้างคาวนั่นบินเร็วมากจนมองทางแทบไม่เห็น พอรู้สึกตัวอีกทีก็โดนเหวี่ยงตกโครมลงบนพงหญ้า มีเจเนอรัลซอมบี้สามตัวรุมเข้ามาคล้องกุญแจมือหินไคโรจนเรี่ยวแรงหดหาย ทันสังเกตเห็นว่าถูกลากเข้าไปในอาคารเก่าทึมทึบที่ภายในสลับซับซ้อนหลายแยกหลายเลี้ยว ถึงแม้จะยากต่อการจดจำแต่ฉันก็พยายามเบิกตาดูให้ทั่วไว้ ยากมากที่จะหลบหนี เพราะนอกจากเหล่าซอมบี้แล้วก็ยังมีเหล่าลูกน้องของแซคเดินกันให้วุ่น เพียงครู่เดียวฉันก็ถูกผลักให้โซเซลงบันไดห้องใต้ดิน ลงท้ายด้วยการถูกจับโยนใส่คุกที่แสนสกปรก พื้นมีแต่ฝุ่นกับเศษผ้าขี้ริ้วเก่า ๆ ขาด ๆ

            โชคยังดีที่ฉันถูกขังแยกจากพวกโจรสลัดคนอื่น พวกเขาส่งเสียงขู่คำราม หายใจฟืดฟาดในลำคอ บ้างก็นั่งก่นด่าแซค บ้างก็นั่งหมดอาลัยตายยากกับชีวิต มีบางส่วนเท่านั้นมองผ่านซี่กรงมาทางฉันอย่างสงสัย

            ป่านนี้มิฮอว์คคงลำบากเขาสละดาบคู่กายไปแล้ว

          ขอโทษนะเจ้านายเพราะฉันไม่ดีเองแท้ ๆ

            ฉันพลิกตัวขึ้นจากท่านอน คลานเข่าช้า ๆ รู้สึกหงุดหงิดกับข้อมือทั้งสองซึ่งถูกกุญแจมือหินไคโรพันธนาการไว้ ยังโชคดีที่ซอมบี้พวกนั้นจับแขนฉันล็อกไว้ด้านหน้า จึงยังพอขยับเขยื้อนตัวได้ถนัดดีอยู่ ฉันกวาดตาสำรวจดูรอบคุกห้องแคบที่สร้างจากหินก้อนใหญ่ทุกด้าน เว้นแต่ด้านหน้ากับด้านซ้ายซึ่งเป็นซี่กรงเหล็กท่อนหนา จัดสร้างเสียถี่ยิบ

            โธ่เอ๊ย!! ถ้าไม่ติดกุญแจมือบ้านี้นะทั้งกำแพงทั้งประตูฉันจะระเบิดให้ราบเลย!

          ยามสองคนนั้นนั่งดื่มเหล้ากันอยู่ คนแรกรูปร่างใหญ่ล่ำบึก ส่วนอีกคนผอมแห้งกว่า ทั้งคู่มีสีหน้าเปรมปรีดิ์ที่จะได้ค่าหัวโจรสลัดจำนวนมากในเวลาอันสั้น ฉันจำได้ว่าก่อนที่พวกซอมบี้จะออกไป มันยื่นกุญแจมือของฉันให้กับยามคนผอมเอาไว้

            ฉันค่อย ๆ ขยับตัวไปมองดูแม่กุญแจที่คล้องประตูไว้ มันไม่ได้สร้างจากหินไคโร ดังนั้นก็ไม่แน่ว่าถ้ามีอะไรที่แข็งพอมางัดแงะหรือทุบทำลายมัน ฉันก็อาจเป็นอิสระได้แต่ติดที่ว่ามันไม่มีแม้แต่หินสักก้อนหนึ่งเลยนี่สิ

            รอบตัวค่อนข้างมืด มีเพียงแสงสลัว ๆ จากไฟเพดานที่ต่ำเตี้ยชวนอึดอัด แต่มันก็ดีถ้าคิดในแง่ของการหาทางหลบหนี ฉันกวาดตาไปโดยรอบอีกครั้งพลันความยินดีก็ปะทุขึ้นมาในอกเมื่อคิดได้ขึ้นมาว่าฉันมีของที่น่าจะใช้การได้อยู่นี่นา!

            คุมาชี่เป็นกระเป๋าเก็บของและฉันก็มีมีดสั้นอยู่ในนั้นเล่มหนึ่ง!!

            ยามสองคนนั้นดูเมาหนักขึ้น แต่ก็ยังไม่ได้หมดสติไป ฉันจึงรีบดำเนินการหาพันธมิตรทันทีโดยการขยับเข้าไปใกล้ซี่กรงของห้องข้าง ๆ และกระซิบบอกโจรสลัดคนที่ใกล้ที่สุดอย่างแผ่วเบา

            “แอบถามกันในหมู่พวกนายสิมีใครสะเดาะกุญแจเป็นไหม ? ถ้ามีก็ให้คนนั้นแอบคลานมาหาฉันที่นี่ด้วย”

            โจรสลัดคนที่ฉันกระซิบถามทำหน้าฉงน แต่ฉันรีบกล่าวต่อเสียงเข้ม “ไม่ต้องถาม! นี่อาจเป็นหนทางเดียวที่ทำให้พวกเรารอดไปจากสถานการณ์นี้ได้”

            เสียงกระซิบงึมงำส่งต่อกันเป็นทอด ๆ ผ่านไปเพียงไม่นาน ชายแก่คนหนึ่งที่มีเชือกมัดอย่างแน่นหนาก็เขยิบมาชิดกับกรง ฉันรีบเอ่ยถามเขาในทันที ระมัดระวังไม่ให้ยามทั้งสองสังเกตเห็น

            “มีมีดหนึ่งเล่มมันพอจะจัดการกับกุญแจประตูได้หรือเปล่า ?

            “ก็พอได้” เขาตอบ หนวดเฟิ้มรุงรังสั่นไหวเมื่อเขาพยักหน้า “แต่ยากนิดนึง ทำไมไม่ลองส่งมาให้ฉันล่ะ ?

“มันผ่านลูกกรงไม่ได้!” ฉันกระซิบตอบ “คุณเอาตัวมาใกล้ ๆ สิ แล้วสั่งให้คนอื่นเอาตัวบังไว้ด้วย”

โจรสลัดผู้ชราคนนั้นรีบบอกข่าวกับคนอื่นรอบตัว ทำให้สีหน้าแห่งความหวังเริ่มปรากฏขึ้นไปทั่ว แต่ทุกคนก็พยายามเก็บอาการไม่ให้เป็นที่สังเกตนัก และให้ความร่วมมือโดยนั่งแออัดบังชายแก่คนนั้นทันที  นับเป็นโชคดีที่ยามสองคนนั้นไม่ได้เอะใจอะไรเลย

ฉันดึงมีดออกจากตัวคุมาชี่อย่างทุลักทุเล แล้วใช้ปลายมีดกรีดผ่านช่องแสนแคบของลูกกรง ค่อย ๆ หั่นเชือกที่มัดรอบร่างของเขาไว้ และในที่สุดมันก็ขาดออกเขาหลุดเป็นอิสระ และรีบก้มพิจารณาลักษณะปลายมีดสลับกับชะเง้อมองลักษณะของแม่กุญแจที่คล้องประตูอยู่

สิบห้านาทีจากนั้นเป็นเรื่องที่ชวนงุนงง แต่ฉันก็พยายามทำความเข้าใจสิ่งที่เขาพูดอย่างถึงที่สุดแล้ว

หลังจากตกลงแผนกันเรียบร้อย ชายแก่ก็หันไปแก้มัดให้คนที่ถูกมัดด้วยเชือก โดยแก้ไว้เพียงหลวม ๆ ยังไม่ดึงเชือกให้หลุดออกจากตัวเพื่อป้องกันการผิดสังเกตไป

อีกครู่ใหญ่ต่อมา ทุกคนก็ขยับตัวได้เกือบอิสระ เว้นก็แต่ส่วนน้อยที่ถูกใส่กุญแจมือไว้

“มีโอกาสไม่นานเท่าไร ทำให้ได้นะคุณหนูโจรสลัด!” นักสะเดาะกุญแจวัยชรากล่าว ฉันพยักหน้ารับ มือชื้นเหงื่อกุมด้ามมีดไว้แน่น  

ฉับพลันนั้นเองโจรสลัดคนหนึ่งก็เป็นตัวริเริ่มเรียกร้องความสนใจ

ไอ้พวกสวะ!! แกไม่ได้ตายดีแน่!

คนอื่น ๆ รีบเร่งเสียงสำทับ “ขอให้แกจมก้นทะเลไปซะ!

“ไอ้เวร ไอ้ลูกหมา!!เสียงด่าดังเซ็งแซ่พร้อมกริยาแลบลิ้นปลิ้นตากวนส้นเท้า

ยามทั้งสองมีสีหน้าฉุนจัด พวกเขาลุกขึ้นมาเตะลูกกรงดังโครม ด่ากลับอย่างหยาบคาย

มุมที่ทั้งสองยืนอยู่ในตอนนี้จะมองมาที่ฉันแทบไม่เห็น เพราะนอกจากจะมืดสลัวแล้ว โจรสลัดส่วนใหญ่ยังช่วยนั่งบังเอาไว้อีก

ฉันคลานอย่างว่องไวไปที่ประตู สอดนิ้วอย่างยากลำบากเพื่อจับแม่กุญแจไว้ อีกมือหนึ่งใช้กุมด้ามมีดและจิกปลายแหลมคมเข้าไปในรูกุญแจ ออกแรงกดและบิดตามที่ฟังมาจากชายชรา เสียงสบถด่าดังขึ้นไม่หยุดหย่อนราวกับเร่งให้มืออันสั่นระริกคู่นี้ทำงานให้เร็วขึ้น

คลิก!’

เสียงที่ดังขึ้นนั้นทำให้ใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่ขั้นต่อไปที่ต้องรับมือน่ะมันยากกว่าเสียอีก

ฉันยืนขึ้น แน่ใจว่าขาไม่สั่น แล้วจึงค่อยแง้มประตูเปิดออก หลังจากนั้นก็

วิ่งพุ่งเข้าหายามในทันที!!

ยามร่างใหญ่แทบไม่ทันส่งเสียงเมื่อฉันเหวี่ยงมีดในมือขึ้นปาดเข้าที่ลำคอ เลือดสีแดงสดพุ่งกระฉูดเข้าเต็มหน้าฉัน โอ๊ย! ขยะแขยงจนอยากเป็นลมเสียงโจรสลัดในกรงเฮขึ้นมาแว่ว ๆ ยามร่างผอมกระชากปืนขึ้นตั้งท่าเล็ง ฉันย่อร่างลงต่ำแล้วตวัดขาเตะเข้าข้อพับของเขาเต็มแรง เขาล้มหลังกระแทกพื้นดังโครมใหญ่ เสียงดุของมิฮอว์คเหมือนดังกึกก้องแว่วอยู่ในความทรงจำ

“อย่าลังเล! แทงออกไปเลย!

ฉันปักมีดฉับเข้าที่ข้อมือของเขา เสียงร้องโหยหวนดังลั่น ปืนของเขากระเด็นหลุดออกจากมือ ฉันยกข้อมือทั้งสองขึ้นแล้วเหวี่ยงกุญแจมือฟาดเข้ากลางหัวของเขาในทันที

เสียงทึบหนักดังขึ้นพร้อมกับเสียงร้องที่ขาดห้วงไป

หินไคโรนี่มันแข็งจริง ๆ แหะฉันหวังว่าตัวเองยังไม่ได้ฆ่าใครตายนะ

ฉันตะลีตะลานดึงกุญแจออกจากหูกางเกงของยามคนผอม แล้วนำไปยื่นให้โจรสลัดในกรงช่วยไขออก คนหนึ่งในนั้นรีบช่วยฉันอย่างไม่อิดออดแม้คนที่เหลือแทบจะประสานเสียงกันให้ปล่อยพวกเขาออกไป

“เงียบ! ฉันตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด ทุกคนหุบปากในทันที

ฉันบิดข้อไม้ข้อมือที่เป็นอิสระแล้ว โยนกุญแจมืออีกพวงหนึ่งเข้าไปในกรง แล้วโบกมือให้พวกเขาถอยออกไปให้ห่าง ๆ มินิโกสต์หลายตัวพุ่งเข้าจับตามซี่กรง ฉันกระโดดถอยหลังเล็กน้อยและเริ่มดีดนิ้ว

เสียงระเบิดตูมใหญ่ดังขึ้น กรงพังยับเยินพร้อมเสียงเฮของเหล่าโจรสลัด พวกเขาลุกยืน บิดนิ้วมือดังกรอบแกรบ แม้จะดูบาดเจ็บกันอยู่บ้าง แต่นัยน์ตาแต่ละคู่ล้วนเต็มไปด้วยความโมโหโกรธา

“แกตายแน่!! ไอ้พวกแซคเวร!

มีคนตะโกนนำขึ้น มีเสียงโห่ร้องรับ พวกเขาต่างวิ่งปึงปังออกไปภายนอก

ฉันก้าวขึ้นมาเป็นคนสุดท้าย ไม่ลืมเหน็บคุมาชี่กับมีดไว้ใต้แขน ซากซอมบี้สามตัวยับเยินอยู่หน้าประตูทางเข้าชั้นใต้ดิน

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น และเชิดตัวให้ตรงขึ้น ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดฉันจะไม่มีวันยอมให้โมเลียทำตามใจได้หรอก!

 

มิฮอว์คที่ผ่านมาฉันไม่เคยทำอะไรได้เรื่องสักนิด

ดีแต่เป็นภาระเป็นตัวถ่วงแข้งถ่วงขาอยู่เสมอ

คราวนี้ล่ะฉันจะเป็นฝ่าย ช่วยคุณเอง

รอก่อนนะคะเจ้านาย!

    

   

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #715 อิอิ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 14:00

    เยี่ยม ถ้ามองในมุมของคนที่ได้รับการฝึกฝน เพโรน่าถือว่าประสบความวำเร็จมากๆเลยนะ ในเวลาแบบนี้ยังควบคุมสติ เยี่ยมจริงๆ

    #715
    0
  2. #508 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 14:29
    ซึ้งง่ะ ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเพโรน่า //
    ไม่มีอะไรสำคัญมากไปกว่านังหนูแล้วว
    อยากจะฆ่าโมเลียทิ้งจิงๆเลย หึ้ย!!! โกรธๆๆๆ

    ตอนนี้เพโรน่าช่างเข้มแข็ง ฉลาดมีไหวพริบจริงๆเลย
    นังหนูกำลังงจะตามไปช่วยเฮียแล้ว เฮียรอก่อนนะ
    #508
    0
  3. #487 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 02:30
    เพโรนาเธอเจ๋งมาก ไปช่วยมิฮอร์คโลด

    โมเลียฉันอยากกระทืบแกจมดินจริง - -*
    #487
    0
  4. #432 Rimit123 (@rei-sama) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 13:05
    เพโรน่าเจ๋ง
    #432
    0
  5. วันที่ 1 เมษายน 2556 / 15:08
    ติดธุระมากมาย เพิ่งจะมีโอกาสได้กลับมาอ่าน
    กรีสสสสสสส เพโรน่าเท่มวากกกกกกกก
    ดูให้อิมเมจแบบเจ้าหญิงสงครามอะไรทำนองนั้น ๕๕๕๕๕
    แต่เดิมก็ชอบคาแรคเตอร์แบบปริ๊นเซสของนางอยู่แล้ว
    พอได้มาอ่านตอนนี้ยิ่งรู้สึกตกหลุมรักเข้าไปใหญ่

    จัดการแซคให้ได้นะเพโรน่าาาาาาาา
    #365
    0
  6. #364 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 17:47
    ชอบนางเอกแบบนี้ ไม่ใช่รอให้พระเอกมาช่วยอย่างเดียว แบบนี้สิเจ๋งงง
    มิฮอว์ค เพโรน่า สู้ๆนะ อย่าไปยอมเจ้าแซค มันก็แค่. . แค่.. แค่เจ้ากระจอกตัวนึง #ฉัวะ โดนแทง -0-
    รอตอนต่อไปค่า #กดดันน(ฮา) กำลังลุ้นเลยจ้าาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 มีนาคม 2556 / 17:47
    #364
    0
  7. #361 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 20:18
    ช่วยให้ได้นะ สู้ๆ! :)
    #361
    0
  8. #360 GT.OP.PS.B.BE.N.P (@tarkra) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 23:38
    อั๊ยย่ะ! ต่างคนต่างบอกให้รอกันและกัน
    แหมๆๆๆ เพโรน่านี่ฉลาดจริงๆ เลยน้า >_<
    สุดยอดกันจริงๆ *O* มิฮอว์คจะเป็นไงบ้างเนี่ย?
    หวังว่าโมเลียเฮงซวยนั่นจะไม่ทำอะไนเขานะ T^T
    #360
    0
  9. #359 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 09:52
    เพโรน่าสุดยอด!!!
    #359
    0
  10. #358 Jb-imchz (@jb-immature) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 01:35
    เพโรน่าน่ารักอ่ะ มีคนช่วยเยอะเลยกรี๊ด
    กลายเป็นต้องไปช่วยลุงเหยี่ยวหรอกเรอะ โอ้ววว
    ไปช่วยจูเลียตให้ได้นะโรมิโอ คุมาชี่ผูู้มีประโชยน์ ><
    #358
    0
  11. #357 trflgr (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 15:10
    โมเลียนิสัยมาก=____=
    #357
    0
  12. #356 GT.OP.PS.B.BE.N.P (@tarkra) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 23:23
    อ๊าก! โมเลียนี่มันเลวได้ใจจริงๆ! -^-
    เลวเกินบรรยาย ชิ!!!
    มิฮอว์คจะต้องมีแผนอยู่ในใจแน่ๆ!
    รับรองว่าโมเลียจะต้องไม่ตายดีแน่!!!!!!!
    #356
    0
  13. วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 14:35
    พยามเข้านะนะตาเหยี่ยว นายต้องช่วยเพโรน่าให้ได้เลยนะ
    #353
    0
  14. #352 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 13:30
    ตาเหยี่ยวคุง เอาเพโรน่าคืนมาให้ได้นะ T_T //สู้ๆ
    #352
    0
  15. #351 Bowdy Lovely Chan !! (@crazycartoon) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 12:32
    กรี้ดดดดด ตาเหยี่ยว
    ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเพโรน่าอย่างนั้นรึ
    ถ้า้ป็นไปได้อยากจะฆ่่าเจ้าเงาหัวกระเทียม 
    อารมณ์คลั่ง 
    #351
    0
  16. #350 SilverWolf (@wolfblood) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 11:10
    ตาเหยี่ยว!!!!!~
    รีบไปชิงตัวเพโรน่ากลับมาจากเจ้าเงาบ้านั่นให้ได้นะ!!!!~
    ถ้านำกลับมาไม่ได้ล่ะก็ ฉันจะ...ฉันจะ...เลิกเชียร์คู่นายเลยคอยดู!!!!
    #350
    0
  17. #349 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 11:10
    มิฮอว์คสุดยอดดดดดดด T__________T
    ยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอเลยนะนังหนู
    ชิงตัวกลับมาให้ได้นะ อย่ายอมแพ้นะ
    อดทนรอไปก่อน เพโรน่า มิฮอว์คไปช่วยแน่ 
    #349
    0
  18. #347 Jb-imchz (@jb-immature) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 21:18
    กรี๊ดดดด นั่นมันอะรายยย ทำไมแซคทำงี้ ม่าย T_T

    หนูเพโรน่าซึ้งน้ำตาไหลแล้ววววว หืออ
    มิฮอว์คซึ้งมากอ่ะ อะไรก็ไม่สำคัญเท่าเพโรน่า กี๊สสสส

    ตาเหยี่ยวอย่าไปยอมนะ อย่าประกาศเชียว
    สุดท้ายนายจะต้องช่วยเพโรน่าให้ตาย อ้ากกกกก (อินจัด)

    ถึงจุดพีคแล้วสินะ
    #347
    0
  19. #346 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 20:58
    กรี๊ดดดดดดดดด ลุ้นนะเนี่ย
    โธ่ ตาเหยี่ยวทิ้งศักดิ์ศรีเพื่อคนที่รักได้อย่างไม่ลังเล
    ช่างน่า ซาบซึ้งใจยิ่งนัก Y[]Y//ซึ้งจนน้ำตาไหล
    มาอัพต่อไวๆนะคะ สู้ๆค่ะ
    #346
    0
  20. #345 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 18:51
    เอาล่ะสิๆ ตาเหยี่ยวนายจะเอายังไง
    (ถ้านายเลือกชื่อเสียงเกียรติยศชั้นจะฆ่านาย!!!)
    แต่ชั้นเชียร์ให้นายไปชิงตัวเพโรน่ากลับมานะ *0*
    #345
    0