[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 30 : Big Girls Don't Cry : chapter 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,980
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    9 มี.ค. 56


 



Being deeply loved by someone gives you strength, while loving someone deeply gives you courage.

- Lao Tzu-

 

การมีใครสักคนที่รักเรา จะทำให้เราเข้มแข็ง

และเมื่อเรารักใครสักคน จะทำให้เรากล้าหาญ


 

ซอมบี้เป็นพวกฆ่าไม่ตาย ไม่ว่าจะลูกปืน คมดาบ หรือระเบิดก็ไม่อาจหยุดพวกมันได้     

ฉันดีดนิ้วรัวถี่เพื่อสั่งระเบิดมินิโกสต์ร่วมยี่สิบตัว สร้างอาณาเขตปกป้องตนเองขึ้นมาก่อน ทั้งที่รู้ว่าการกระทำเหล่านั้นแทบไร้ประโยชน์ แต่อย่างน้อยมันก็ถ่วงเวลาหาทางหนีได้เจเนอรัลซอมบี้ในแถวหน้าล้มกลิ้งลงไปกับพื้น แขนขาแหลกหลุดกันไปตัวละข้างสองข้าง แต่ในชั่วไม่นานพวกมันก็ตะเกียกตะกายยืนขึ้นได้อีกครั้ง

หลังของฉันชนติดกับกำแพง ส่วนอีกสามด้านที่เหลือล้วนเต็มไปด้วยซอมบี้ที่กำลังกลุ้มรุมเข้ามา น่าแปลกที่กลับรู้สึกว่าจิตใจเยือกเย็นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ความหวาดกลัวนั้นบรรเทาลงเมื่อระลึกได้ถึงบทสนทนาสั้นๆระหว่างฉันกับเขาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

ถ้ามีเหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้น เธอต้องรีบหาทางหนีไปซะ หนีไปให้ไกลๆเลย เข้าใจไหม ?’

ไม่อ่ะ! ฉันจะอยู่กับคุณ อีกอย่างนะถ้าศัตรูปิดล้อมหมดทุกด้านก็หนีไม่ได้อยู่ดีน่ะแหละ

ยังไงก็ต้องหนีให้ได้ ถ้าไม่อยากหนีไปไกลๆก็หนีมาทางฉันแล้วกัน

แต่ฉันไม่อยากเป็นตัวถ่วงของคุณนี่!’

เรื่องมากจริงนะนังหนู ถ้าเธอมาหาฉันไม่ได้ ฉันก็จะไปหาเธอเอง

ฉันไม่รบกวนคุณขนาดนั้นหรอก เอางี้ละกันถ้าฉันหนีไปเจอหน้าคุณได้เมื่อไร ที่เหลือก็ขอฝากฝังชีวิตไว้ด้วยแล้วกัน!’

 

เพโรน่าเอ๊ยถ้าไม่อยากถูกฝังลงดินตอนนี้ ก็ต้องใส่เกียร์หมาไปฝากฝังชีวิตกับมิฮอว์คด่วน!!

“ตูม! ตูม! ตูม!

หลังดีดนิ้วสั่งระเบิดมินิโกสต์อีกสามลูกติด ฉันก็สะบัดหน้าเข้าหากำแพง เหยียบเศษอิฐขรุขระที่ยื่นออกมาจากผนัง คว้ารางน้ำฝนเก่าๆเพื่อโหนตัวพร้อมกับยกเท้าป่ายเศษโลหะเกรอะสนิม ถีบตัวส่งขึ้นเต็มแรง ดาบเล่มหนึ่งฟาดฟันลงมาเฉียดวาบผ่านปลายรองเท้า เศษปูนแตกกระจายเป็นฝุ่นตรงตำแหน่งที่ยืนอยู่เมื่อครู่ ฉันดิ้นรนไต่ขึ้นไป และไม่รอช้าที่จะเอื้อมมือเกาะขอบหน้าต่างชั้นสอง ออกแรงดึงร่างตนเองขึ้น วินาทีที่เพิ่งเหยียบยืนอย่างหมิ่นเหม่บนขอบหน้าต่างแสนแคบนั้น รางน้ำฝนก็ถูกกระชากออกจนทำให้ฉันเกือบเสียหลักล้ม แต่สัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้มือไวตะครุบซากกันสาดเอาไว้ทัน

ขอบคุณสวรรค์ที่ฉันเลือกใส่กางเกงมาผจญภัยในคืนนี้!

ซอมบี้หน้าอุบาทว์กระโดดตัวลอยสูงขึ้นมาอยู่ใกล้แค่เอื้อม มันเงื้อมือไปด้านหลังเตรียมพุ่งหอกเข้าใส่ ฉันสะกดเสียงกรี๊ดไว้แล้วแบฝ่ามือผลักออกไปอย่างรวดเร็ว

“มินิโฮโลขนาดพิเศษ!!

เสียงระเบิดดังขึ้นเมื่อโกสต์ระเบิดยักษ์งาบเข้ากลางตัวของมันรอดตายทันเวลาแหะ!!

ฉันผลุบร่างหนีเข้าหน้าต่างไปในอาคารมืดๆ หางตาเหลือบเห็นซอมบี้ไต่ตามกันขึ้นมา บางส่วนกระจายวิ่งอ้อมอาคารไป พวกมันคงไปหาทางเข้าที่ประตูหน้า เสียงเอะอะสับสนดังแว่วอยู่เบื้องหลังเมื่อฉันวิ่งตัดผ่านห้องกว้างที่มีเคาท์เตอร์วางจักรเย็บผ้าเป็นแนวยาว เศษผ้าฝุ่นๆปลิวระเกะระกะไปทั่วทุกแห่งบนพื้น

โรงงานเย็บผ้าร้างล่ะมั้ง!!

ต้องหาทางออกอื่นแล้ว บันไดหนีไฟหรืออะไรเทือกนั้น มันอยู่ที่ไหนกันนะ ? อีกฟากของตึกหรือเปล่า ?

ฮือออ!! ชักจะกลัวขึ้นมาแล้วสิ อยากร้องไห้ใจจะขาดแต่หยุดวิ่งไม่ได้ เสียงอาวุธไล่ล่าเหมือนดังกระชั้นเข้ามาทุกทีโอ๊ย! ทำใจดีๆเอาไว้ ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเรียกสติฮือออว่าแต่ทำอะไรดีล่ะ จะมัวเขียนตัวอักษร คน บนมือเพื่อแลบลิ้นเลียก็ไม่ทันการแล้ว หรือท่องอะไรสงบใจสักหน่อยดีกว่า!

เอ้า!! มิฮอว์ค มิฮอว์ค มิฮอว์ค คุณยังปลอดภัยดีหรือเปล่า มิฮอว์ค มิฮอว์ค มิฮอว์ค ช่วยส่งกำลังใจให้ฉันหนีพ้นด้วยนะ มิฮอว์ค มิฮอว์ค มิ  

“กรี๊ดดด!!!

ซอมบี้สองตัวกำลังเกาะตะกายอยู่บนขอบหน้าต่างในห้องที่ฉันเพิ่งเปิดเข้าไป ด้วยความตกใจทำให้ฉันกระชากเอาจักรเย็บผ้าตัวใกล้มือที่สุดเหวี่ยงลอยลิ่วไปกระแทกหัวของตัวที่ยื่นหน้ามาใกล้กว่าเข้าเต็มเปา มันส่งเสียงร้องอ๊อกแล้วหงายหลังตกลงไปด้านล่าง ส่วนอีกตัวหนึ่งปีนเข้ามาได้แล้ว

มีเพียงโต๊ะเก่าๆผุๆตัวหนึ่งกั้นอยู่ระหว่างฉันกับมัน แสงจันทร์สว่างส่องลอดหน้าต่างเข้ามารางๆ

อ้าว! นั่นมันอับซารอมต่างหากล่ะ!!

ฉันถีบประตูที่เพิ่งเปิดเข้ามาให้กระแทกปิดแล้วลงกลอนโดนขังอยู่กับไอ้สิงโตบ้ายังดีกว่าออกไปเผชิญชะตากรรมให้ซอมบี้นับสิบรุมทึ้งข้างนอกล่ะนะ

“เจ้านายยังมีโอกาสสุดท้ายให้เธออยู่” เขาประสานมือกอดอกขณะพูดเสียงเรียบเฉย “อยากกลับมาร่วมงานกันอีกครั้งไหม ?

สิบปีที่ผ่านมายังจิกหัวใช้ฉันไม่พออีกเรอะ!

จมูกสัตว์ร้ายนั่นพ่นลมแรงๆ ออกมาเมื่อเห็นฉันนิ่งเงียบไป เขาเอ่ยเกลี้ยกล่อมต่ออย่างอดทน “เจ้านายใจดีพอที่จะหาเงาใหม่ให้คุมาชี่ของเธอแน่ สำนึกตัวแล้วกลับมาซะทีเหอะเพโรน่า!

ฉันเหลือบมองตุ๊กตาหมีสวมผ้าปิดปากอันเปื้อนฝุ่นมอมแมมในมือ ความรักและผูกพันที่มีต่อลูกน้องผู้ภักดียังคงไม่จางหายไปตลอดระยะเวลาที่เขาจากไป ทว่าเงานั้นถูกนายจมูกยาวปลดปล่อยกลับร่างไปเนิ่นนานแล้ว และฉันตระหนักดีว่าไม่มีเงาของใครหน้าไหนอีกที่สามารถมาทดแทนคุมาชี่ตัวเก่าของฉันได้

ลูกน้องที่รักเขาสมควรได้รับอิสรภาพนั้นแล้ว

“คุมาชี่น่ะมีตัวตนอยู่ในความทรงจำของฉันตลอดไปก็พอ!!

ฉันก้าวไปเบื้องหน้าก้าวหนึ่งเมื่ออีกฝ่ายกลอกตาทำหน้าเหนื่อยหน่าย    

“เธอหนีไปไหนไม่รอดแน่ ถ้าไม่กลับมาเป็นพวกเดียวกัน ก็คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ เจ้านายคงไม่ปล่อยแขนขาของเขาให้มีประโยชน์กับใครอีก”

เสียงโครมครามจากการทำลายประตูเบื้องหลังดังขึ้นเรื่อยๆ

“ฉันมีเจ้านายคนใหม่แล้วล่ะอับซารอม”

พันธนาการทรมานทั้งหลายในอดีตของฉันกำลังแตกสลายลงหมดสิ้น จนอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มกว้างและสูดลมหายใจเข้าปอดลึก คิดคำนึงถึงใบหน้าคมคร้ามแดดกับดวงตาเรียวดุสีอำพันอันแสนอบอุ่น

แล้วเขาก็เป็นคนแสนดีมากๆ ซะด้วยฉันค่อยๆลากปลายเท้าแยกออกจากกันเล็กน้อย

มีแต่มิฮอว์คคนเดียวที่คู่ควรกับตำแหน่งเจ้านายของฉัน

“ส่วนคนชั่วๆอย่างไอ้เงาหัวหอมยักษ์นั่นน่ะ!  ฉันไม่แคร์มันหรอกย่ะ!!

เมื่อตะโกนสุดเสียงออกไปแล้ว ฉันก็กระโดดสุดแรง โถมตัวหลบไปด้านข้าง และล้มลงกองผ้าฝุ่นหนาเตอะ ทันได้เห็นสีหน้าตกตะลึงพิลึกพิลั่นของอับซารอมพอดี--นับว่าเป็นเรื่องฮาควรจำเลยทีเดียว!

“เปรี้ยง!! โครม!! โครม!!

บานประตูด้านหลังแตกละเอียด ฝูงซอมบี้ทะลักพรวดเข้ามาในห้องเหมือนน้ำป่าไหลเชี่ยว พวกมันเซถลากระแทกชนโต๊ะผุตัวนั้นจนกระเด็นไปข้างหน้า อับซารอมตะโกนสั่งให้พวกมันหยุดเหวี่ยงอาวุธ แต่ช้าเกินการณ์ไปเล็กน้อยเมื่อขอบโล่เหล็กอันหนึ่งปลิวไปกระแทกโดนปากยื่นๆของเขาเข้าพอดี เขาร้องลั่นและสบถคำหยาบ ส่วนซอมบี้ส่งเสียงโหยหวนเมื่อสะดุดล้มทับกันและถูกอับซารอมเตะใส่

นี่เป็นสภาพโกลาหลที่สุดในชีวิตของฉันเลยทีเดียว

เอ้า! ได้เวลาลองท่าไม้ตายใหม่แล้ว!

“โกสต์สมอคกี้!!

ควันขาวทึบพุ่งตลบจากทั่วทุกมุมห้องในจังหวะนั้น และนี่คือโกสต์ชนิดใหม่ ปุกปุยสีขาวขุ่นเหมือนน้ำนม และสามารถแตกฟุ้งกลายเป็นหมอกหนาทึบเอาไว้หลบหนีโดยเฉพาะ เจ๋งไหมล่ะ!!

ฉันทุ่มแรงใส่ขาวิ่งไปตามทิศทางที่เล็งไว้แบบลืมความเหนื่อย กระทุ้งศอกเข้าใส่ทุกสิ่งที่ขวางหน้า โดยมีจุดหมายคือประตูหนีไฟ และเมื่อหลุดออกมาด้านนอกได้ ก็พบกับบันไดโลหะเก่าๆ ที่ส่งเสียงก๊องแก๊งทุกครั้งยามฉันกระโดดลงไปทีละสามสี่ขั้น เสียงซอมบี้คำรามดังก้องไล่หลังมาไม่ไกล

กรี๊ด!! บันไดหนีไฟห่วยแตก! ใครมาสะเออะโบกปูนกั้นทางเอาไว้เนี่ย!!  

ฉันเบรกเท้าดังเอี๊ยดทันก่อนที่จะกระแทกเข้ากับผนังปูนหนาเตอะสูงท่วมหัว จะระเบิดทิ้งก็ไม่ทันการณ์แล้ว!! ให้ตาย! สาบานได้เลยว่าได้ยินเสียงคำรามน่าสยองดังมาจากอีกฟากของผนังบ้านี่ด้วย!!

เสียงรองเท้าเกราะเหล็กดังกระแทกพื้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไม่มีเวลาให้คิดมากฉันรีบกระโดดขึ้นบันไดกลับไปถึงขั้นพักที่วิ่งผ่านมาเมื่อครู่ จากตำแหน่งนี้ ก้มลงไปเห็นฉากไม้อันเป็นด้านหลังของเวทีเบื้องล่างพอดี และที่ราวบันไดตรงนี้ก็ยังมีเชือกมัดไว้เป็นปม มันโยงเชื่อมลงไปด้านล่างถึงเสาเวทีด้านหนึ่ง มันมีไว้แขวนธงของกลุ่มโจรสลัดนับสิบผืนเพื่อการประกาศศักดางี่เง่า

ฉันลองดึงเชือกทดสอบความแข็งแรงพร้อมกับเหลือบมองพื้นเบื้องล่าง

โอ๊ย!! อยากกรี๊ดให้โลกแตกจริงๆ

พื้นที่บริเวณด้านหลังเวทีนั้นเป็นก้อนกรวดขรุขระ เต็มไปด้วยเศษไม้ เศษหิน เศษขยะสารพัด แถมท้ายด้วยเศษขวดแก้วแตกๆ แหลมเปี๊ยบรอรับร่างของฉันอีกเป็นร้อยๆ ชิ้น

นี่ฉันต้องเลือกระหว่างการถูกซอมบี้แยกร่างจนตาย หรือไม่ก็ตกลงไปถูกเศษแก้วแทงตายหรือไง!!

“แกร๊ง!!

ซอมบี้ตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาให้เห็นทางหางตาแวบๆ ของมีคมขนาดยาวเฟื้อยในมือของมันช่วยให้ฉันตัดสินใจได้อย่างเฉียบขาดที่สุด

เศษแก้วอาจไม่ตาย แต่ดาบนั่นตายแหง!!’

ฮือขอโทษนะคุมาชี่ไว้รอดไปได้จะเย็บซ่อมให้อย่างดีเลย

ฉันคิดอย่างนั้นเมื่อสะบัดคุมาชี่ขึ้นพาดบนเชือก พร้อมกับปีนขึ้นไปเหยียบบนราวบันได สูดลมหายใจเข้าเฮือกสั้นๆ เมื่อยื่นเท้าสัมผัสกับอากาศว่างโหวงเหวง

และรวบรวมความกล้ากระโดดลงไปในทันที!!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛
 


 

            เสียงใบดาบปะทะกันยังคงไม่สร่างซาลงแม้แต่น้อย ร่างของโจรสลัดผู้พ่ายแพ้ล้วนทรุดกองลงท่ามกลางพื้นด้านล่างอันโอบล้อมด้วยทะเลเลือด กลิ่นคาวเหม็นคลุ้งไปทั่วลานกว้างแห่งนี้

ถึงแม้แซค แชนเทลล์จะเพิ่งได้รับเพียงบาดแผลบนลำคอตำแหน่งเดียวเท่านั้น แต่ผมก็เลือกที่จะสะบัดดาบเก็บลงในฝักและจ้องตากลอกกลิ้งเจ้าเล่ห์ของแซคที่ยืนหอบหายใจอยู่ฟากตรงข้ามของเวที

“แกคิดเล่นลูกไม้อะไรอยู่ ?” ผมหรี่ตาประเมินท่าทีของอีกฝ่าย

แค่เพียงสองสามกระบวนท่าก็พอทำให้ผมรู้ว่าหมอนี่จะไม่ตั้งท่าสู้ ไม่ชักดาบจากฝักและไม่ป้องกันตัวมากไปกว่าการถอยหลบหนีพอรอดชีวิต

ซึ่งผมจะไม่มีวันให้คุโตะ โยรุแปดเปื้อนเลือดของคนขี้ขลาดอย่างมันมากไปกว่านี้

มันมีแผนอะไรอยู่กันแน่!!

“สู้กับแกไปยังไงฉันก็ไม่มีทางชนะ” แซคยกหลังมือปาดเลือดที่คอออกอย่างไม่ใส่ใจ “แค่ถ่วงเวลาแกให้ได้สักยี่สิบสามสิบวิก็ดีแล้ว”

ถ่วงเวลารึ

ฝ่ายตรงข้ามกระตุกยิ้มเหยียดหยันมุมปาก “แกไม่รู้หรือไงขโมยลูกน้องคนอื่นมาเป็นของตัวเองมันไม่ดีนะตาเหยี่ยว”

มันถ่วงเวลาผมเพื่อจะจัดการกับเพโรน่า!!

หัวใจของผมบีบรัดรุนแรงเมื่อหันควับไปมองยังตำแหน่งที่เพิ่งจากมาเมื่อครู่ ฝูงซอมบี้ใส่เกราะถืออาวุธนับสิบๆ ตัวกำลังไต่ขึ้นไปตามกำแพงของอาคารเก่าคร่ำคร่า

ปลายผมสีชมพูเพิ่งหายลับเข้าไปในหน้าต่างชั้นบน

ผมกัดกรามกรอดเมื่อเห็นว่าผู้ใดที่ยืนอยู่เบื้องหลังของเหล่าซอมบี้พวกนั้น

ตอนนี้ไม่มีเวลามาใส่ใจกับพวกแชนเทลล์แล้วเพโรน่าตกอยู่ในอันตรายอย่างถึงที่สุด และผมก็เป็นฝ่ายทอดทิ้งเธอให้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางความชั่วร้ายสารพัดรูปแบบนี้

เสียงหัวเราะราวคลุ้มคลั่งของแซคไล่หลังมาเมื่อผมกระโดดลงจากเวที สะบัดมีดสั้นในมือพุ่งทะลุหัวของซอมบี้ตัวที่ป่ายปีนอยู่บนสุด มันถูกปักตรึงอยู่กับกำแพง กีดขวางเส้นทางการคืบคลานของเพื่อนฝูงนรกแตกของมัน

“ออกคำสั่งหยุดไล่ล่าเธอเดี๋ยวนี้!!ผมตะโกนเสียงกร้าว เพ่งนัยน์ตาไปยังชายผู้มากับความมืดมิด

จ้าวแห่งทะเลลึกเก็กโค โมเลีย

คุโตะ โยรุได้ถูกตวัดลงและสะบัดออก กระแสดาบวายุกวาดตัดผ่านร่างของเหล่าอมนุษย์ที่อยู่แถบนั้นจนหมดสิ้น ชิ้นส่วนของร่างกายแยกออกและเริ่มคืบคลานไปตามพื้น

ยังโชคดีดูเหมือนว่าไอ้พวกนี้ยังไม่ทันติดตามเธอไปมากนัก

ผมจะฟันตึกนี้ทิ้งแล้วตามหาเพโรน่าเลยได้ไหมนะไม่ไม่ได้!! ถ้าเกิดปลายกระแสดาบพลาดไปถูกเธอเข้าล่ะ หรือไม่อย่างนั้น เธอก็อาจจะถูกเศษอิฐเศษปูนร่วงลงมาทับกันพอดี

ร่างขนาดมหึมาของอีกฝ่ายยังมีสภาพทุเรศเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน หูกับจมูกแหลมและเขาสองอันบนหัว บวกกับริมฝีปากสีม่วงเข้มที่คลี่เป็นรอยยิ้มแสยะของมันทำให้ความโกรธเกรี้ยววิ่งพล่านไปทั่วตัวของผมมากยิ่งขึ้น

ฉับพลันนั้นร่างของมันกลับกลายเป็นภาพเลือนขมุกขมัวและจางหายไป

ร่างเงา!!

ไม่รู้แน่ว่าร่างจริงมันแอบอยู่ที่ไหน แต่ช่างมันก่อน สิ่งสำคัญกว่านั้นคือผมต้องตามหาเพโรน่าให้พบ หากเธอถูกซอมบี้ทั้งฝูงไล่ตามทันล่ะก็เธอคงสู้พวกมันไม่ไหวแน่

ผมกระแทกเท้ากับผนังเพื่อกระโดดขึ้นไปยังชั้นบน หน้าต่างเดียวกันกับที่เพโรน่าหลบหายไปเมื่อครู่วิ่งไปตามทางเดินมืดๆ ฝุ่นตลบ ผมพยายามเงี่ยหูฟังเสียงเพโรน่า แต่ทุกอย่างดูเหมือนจะเงียบไปหมด เว้นแต่เสียงเกราะเหล็กกระทบพื้นแว่วจากชั้นล่าง

เสียงกรีดร้องของเพโรน่าแว่วมาจากที่ไกลๆ ผมรีบออกวิ่งไปตามทิศนั้นและปะทะเข้ากับซอมบี้ฝูงใหญ่ ปลายดาบในมือมีหน้าที่เพียงฟันพวกมันให้พ้นออกจากเส้นทาง ผมไม่สนใจจะลงมือจริงจังนักหรอก  จุดหมายเดียวในตอนนี้คือการค้นหาตัวเธอให้พบ

แม้ในอาคารนี้จะค่อนข้างมืด แต่ผมก็เห็นชัดเจนดีว่าเบื้องหน้านี้มีกลุ่มก้อนของซอมบี้ที่กำลังพยายามพังประตูบานหนึ่งอยู่ เสียงกดอัดของเหล็กดังลั่นขึ้นเป็นระยะ และเสียงของเพโรน่าก็ดังขึ้นประสานกับเสียงลมที่ตัดผ่านดาบของผมยามเมื่อมันสะบัดลง

“ส่วนคนชั่วๆอย่างไอ้เงาหัวหอมยักษ์นั่นน่ะ!  ฉันไม่แคร์มันหรอกย่ะ!!

ผมรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย ก็ถ้ายังมีแรงตะโกนได้เสียงดังขนาดนั้น เธอก็น่าจะยังปลอดภัยดีอยู่

บานประตูแยกออกตามรอยผ่า พวกซอมบี้ที่กระจุกตัวอยู่ด้านหน้าสุดทะลักเข้าไปภายในห้อง ผมรุดตามไป ฟันพวกที่เกะกะทิ้งและตะโกนเรียกชื่อเธอเสียดังลั่น ทว่าเสียงอาวุธกระทบกันและเสียงตะโกนกรีดร้องของพวกซอมบี้ดังกลบเสียหมด

ซอมบี้ตัวหนึ่งถูกถีบกระเด็นด้วยครึ่งคนครึ่งสัตว์อะไรสักอย่างซึ่งผมคาดว่าเป็นตัวหัวหน้า

“โกสต์สมอคกี้!!

เสียงระเบิดดังเปรี้ยงพร้อมกับควันขาวประหลาดพวยพุ่งเต็มห้องคือสิ่งที่ตามมาหลังจากนั้น

และก่อนที่ทัศนวิสัยจะถูกบดบังจนพร่ามัว ผมก็สังเกตเห็นร่างเล็กคุ้นตาที่วิ่งเร็วจี๋พุ่งตัดฟากห้องไปยังบันไดหนีไฟ เธอกระทุ้งศอกเข้าเต็มหน้าซอมบี้ตัวหนึ่งที่ขวางทาง ซ้ำยังอัดหลังมือเข้าเบ้าตาของอีกตัวจนกระเด็นชนผนัง ท่าโจมตีที่ว่องไวนั้นอาจเกิดเพราะอะดรีนาลินสูบฉีดผสมความกลัวแต่ในฐานะครูฝึกการต่อสู้ประชิดตัวของเธอแล้ว พูดได้ว่าผมรู้สึกภูมิใจอยู่หน่อยๆ

ด้วยความกังวลว่าเพโรน่าจะวิ่งเตลิดเปิดเปิงจนตกบันไดขาหักไป ผมจึงรีบเคลียร์ทางเดินของตัวเองด้วยดาบในมืออย่างรวดเร็ว อืมและผมก็คิดว่าไอ้ตัวประหลาดซึ่งนอนยับเยินอยู่กับพื้นหลังจากที่ผมฟันลงไปเมื่อครู่ อาจเป็นได้ทั้งสิงโตครึ่งคน คนครึ่งหมาบ้า หรือหมาบ้าครึ่งสิงโต

ซอมบี้หลายตัวหลุดรอดออกไปตามทางเดียวกับเพโรน่า ผมวิ่งตามไป สะบัดดาบตัดขาในเกราะเหล็กประมาณสามสี่คู่และกระโดดลงบันไดทีละห้าขั้น จนกระทั่งกวดทันซอมบี้ตัวสุดท้ายที่ถือดาบยาวขึ้นสนิม ผมฟันมันขาดสองท่อน และทันทีที่มันทรุดลงไปกองบนพื้น ผมก็หาเพโรน่าเจอจนได้

เธอหลับตาปี๋เมื่อใช้เจ้าคุมาชี่พาดไว้บนเชือก และกระโดดลงไปในทันที

ผมเสียบดาบเก็บในปลอกของเสื้อคลุม ป่ายเท้าเข้ากับราวบันได มือหนึ่งจับเชือกไว้หลวมๆ และกระโดดตามร่างเปี๊ยกๆที่หลับหูหลับตาไถลตนเองไปตามเส้นเชือก      

เฮ้อไล่จับเพโรน่ายังเหนื่อยกว่าสู้กับแซคเป็นไหนๆ

มือของผมรูดผ่านเชือกเนื้อหยาบไปอย่างรวดเร็ว กางแขนออกข้างหนึ่งแล้วก็คว้าเอวนังหนูน้อยที่กำลังระหกระเหินกลางอากาศไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

เพโรน่ากรี๊ดลั่นเลยล่ะสงสัยนึกว่าซอมบี้ตามเธอมาทันแล้วมั้ง

“เงียบๆหน่อยฉันแสบแก้วหู” ผมกระซิบบอกเธอพร้อมกระชับตัวเธอให้แน่นกว่าเดิม ร่างของเราทั้งคู่กำลังไถลลงไปสู่พื้นข้างล่างอย่างรวดเร็ว ลมพัดตีผมยาวๆของเธอจนยุ่ง

เพโรน่าหยุดดิ้นแล้วลืมตาโต เธอค่อยๆเบือนหน้ากลับมา

“มิฮอว์ค!!เธออุทานแล้วปล่อยมือจากการจับคุมาชี่พาดเชือก เปลี่ยนมากอดคอผมแน่น เล่นเอาเชือกไหวยวบ เสียสมดุลไปนิดหน่อย

ผมยังไม่เอ่ยอะไร และเมื่อได้ระยะที่เหมาะสมก็กระโดดลงยืน ยังคงอุ้มยายหนูด้วยแขนข้างเดียวไว้ เสียงรองเท้าบดเศษแก้วละเอียดดังกรอบแกรบ อันตรายนะเนี่ยขืนผมมาไม่ทัน มีหวังเพโรน่าลงไม่ถูกวิธีแล้วทำตัวเองพรุนแน่

เธอนิ่งเงียบและกอดคอผมแน่น เบียดแก้มร้อนๆเข้ากับแก้มของผม ค่อยๆปล่อยมือออกเมื่อผมวางเธอลงยังพื้นที่ปลอดภัย พวกโจรสลัดที่รบรากันอยู่เมื่อครู่เริ่มดูบางตาลงแล้ว

ผมสำรวจเนื้อตัวของอีกฝ่ายเงียบๆ เห็นว่าไม่มีบาดแผลอะไรร้ายแรงก็เบาใจลง

“ขอบคุณนะคะเจ้านาย” เพโรน่าพึมพำ น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตา เห็นชัดว่าพยายามจะสะกดกลั้นอยู่

“อยากร้องก็ร้องเถอะ” ผมดึงเธอมากอดไว้แนบอก

“ฉันตัดขาดจากเจ้านายเก่าแล้วนะ” เสียงยายหนูอู้อี้

เรื่องนั้นผมรู้แล้วแต่ก็คิดไม่ออกว่าจะตอบอะไรดี ได้แต่ลูบผมยุ่งๆของเธอเบาๆ

เธอเงยหน้าขึ้นมามองผม น้ำตาเปียกแก้มเมื่อถามเสียงลังเล “คุณรับฉันไว้เป็นลูกน้องตลอดไปได้ไหม ?

“ตกลง” ผมพยักหน้ารับ กระตุกรอยยิ้มมุมปาก “แต่ขอเตือนไว้ก่อนชีวิต

“ชีวิตใครชีวิตมันรับผิดชอบกันเอง ใช่ไหม?” เพโรน่าเริ่มยิ้มออก

“ไม่ใช่!! อย่าด่วนสรุปสิ! ผมทำเสียงแข็ง ส่งผลให้อีกฝ่ายสะดุ้งเบิกตาโต

“ฉันจะบอกว่าตกลง ฉันรับเธอเป็นลูกน้องตลอดไป” ผมลูบแก้มนุ่มนิ่ม เกลี่ยรอยน้ำตาให้เลือนหายไป

“แต่ขอเตือนไว้ก่อนชีวิตของเธอน่ะ ฉันรับผิดชอบเอง”

ตลอดช่วงระยะเวลาสามสิบสองปีในชีวิตของผมเคยได้พบเห็นอะไรมามากทั้งบุคคลชั่วร้ายสารพัดหรือผู้มีความสามารถจากผลปีศาจแปลกๆ รวมไปถึงสิ่งลึกลับมากมายทั่วท้องทะเลแกรนด์ไลน์เอาน่าผมรู้ว่าเคยคิดอะไรทำนองนี้ไปหนหนึ่งแล้ว ถึงมันจะซ้ำซาก แต่ผมก็รู้สึกว่ามันแปลกประหลาดจริงๆนี่นา

ผมออกมาล่าหัวโจรสลัด แต่ยังไม่สำเร็จ วิ่งตามหาลูกน้องของตัวเองด้วยใจระทึก แล้วลงท้ายด้วยการให้คำปฏิญาณที่สุดแสนจะโรแมนติกกับเธอท่ามกลางสมรภูมิที่โจรสลัดกำลังไล่หั่นหัวกันอยู่

            แล้วตอนนี้ ผมก็กำลังปลอบโยนเพโรน่าผู้กำลังร้องไห้โฮเพราะคำพูดของผมเมื่อครู่ พร้อมกันนั้นยังส่งสายตาเหี้ยมๆไปขู่โจรสลัดสองสามรายที่กำลังตั้งท่าจะโจมตีมาทางนี้อีกต่างหาก พวกมันชะงักแล้วหลบหายไป ฉลาดดีเพราะถ้าใครบังอาจเสนอหน้าขัดเวลาหวานๆของผม ผมจะเชือดมันเป็นชิ้นๆแล้วให้นังหนูสั่งระเบิดซ้ำให้เละเป็นจุณ

            เอาเหอะสรุปว่าผมรักและอยากอยู่กับลูกน้องคนนี้ไปทั้งชีวิตแล้วกัน

            แต่คิดดูสิจะมีอะไรพิลึกพิลั่นมากไปกว่าสถานการณ์ในคืนนี้อีกล่ะ!!  

 

 

 

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #721 safaria2 (@SAFARIA) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 03:50

    โรแมนติกท่ามกลางสงคราม ฟินเว่ออออออออ
    #721
    0
  2. #714 อิอิ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:54

    ตายแล้วแกรรรรร ไหนบอกไม่โรแมนติกไงงง เนี่ยยย โรแมนติกแบบมืออาชีพสุดๆ วี๊ดดดดดก แต่งงานกันเลยเซ่ สวมแหวนเพชร ละมีลูกกันไปเลยยยยย

    #714
    0
  3. #602 Because i cate (@loveyougaara) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 19:43
    ฉากโรเมนติดท่ามกลางสงคราม หวานจนไบกอนหมดแล้วจร้าาาาาาาา
    #602
    0
  4. #594 <<aKinA>> (@aunjungka410) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:54
    "ชีวิตเธอฉันรับผิดชอบเองงงงง "พูดได้ดีมากกกก เอาใจไปเลยจ้าาาา 
    #594
    0
  5. #507 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 14:20
    ดีน่ะที่ เฮียมาช่วยไว้ทันไม่งั้นแย่แน่ๆ
    อย่างที่ว่าเลย จะมีอะไรพิลึกพิลันเท่าตอนนี้อีกมั้ย? คงไม่มีแล้ว
    เฮียเปนเอามากนะเนี่ย มาวงมาหวานกลางสรภูมิรบเนี่ย!!
    เฮียแกก็โรแมนติกเปนเหมือนกันเน๊าะ .... น่ารักจ้า น่ารัก

    #507
    0
  6. #486 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 02:02
    หวานจนเราเขินแทน 555
    ว่าแต่หวานให้ถูกสถานการณ์หน่อยสิลุง 
    แต่ก็โหดไปหน่อยนะ สำหรับคนที่คิดจะมาขัดฉากหวานเนี่ย
    #486
    0
  7. #412 `มินนี่อิอิ ♔ (@mz-deksen) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 21:56
    โอ๊ยย บทจะหวานลุงก็หวานได้นะเนี่ย =.,=
    #412
    0
  8. #355 GT.OP.PS.B.BE.N.P (@tarkra) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 23:16
    ช่างเป็นฉากที่โรแมนติคเหลือเกิน...
    หวานกันท่ามกลางสนามรบ =___=*
    แต่ดีแล้ว >_< ที่มาช่วยทัน!
    #355
    0
  9. #348 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2556 / 11:01
    อย่าด่วนสรุปสิ #แอบฮา5555555555

    โรแมนติกมาเลยล่ะ มิฮอว์ค55555555
    #348
    0
  10. #343 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 20:09
    สนุกมากเลยค่ะ >///< //ฟินมากกก
    #343
    0
  11. #342 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 21:25
    อ๊าย>///< โคตรโรแมนติกเลย //แอบฟินนิดๆ
    #342
    0
  12. #341 Ouji-san (@oujisan) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 16:51
    > #341
    0
  13. #339 SilverWolf (@wolfblood) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 19:39
    ตาเหยี่ยว!!!!~
    นายก็โรแมนติกกับเขาเป็นด้วยเรอะ!!~ 
    แต่ก็น่าอิจฉาเพโรน่าแฮะ 

    #339
    0
  14. วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 18:14
    กรีสสสส รอมานานมากกับเรื่องนี้ >_<
    ฮือๆๆๆ ลุงตาเหยี่ยวน่ารักมาก 
    เดี๋ยวนี้พี่ท่านไม่ตามล่าค่าหัวคนแล้ว เมื่อยามมีคนตามล่าลูกน้องสุดที่รัก อิ๊อิ๊ XD
    โอ๊ย มีการส่งสายตาไปขู่พวกที่จะมาเป็นมารขัดความหวานอีก ฮะเมี้ยวมากมายมิฮอว์ค
    อ่านแล้วอยากระเบิดตัวด้วยความฟินให้กับคู่นี้ อร๊ากกกก
    #338
    0
  15. #337 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 19:48
    55555+
    โรแมนติกซะกลางสนามรบ
    อิจฉาหนูเพโร่น่าอ๊ะ!! 5555+
    เป็นกำลังใจให้นะคะ ไรเตอร์ สู้ๆค่ะ
    #337
    0
  16. #336 trflgr (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มีนาคม 2556 / 17:05
    เฮียมาช่วยด่วนนนนน5555555
    #336
    0
  17. #325 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:26
    อ่านลงมาเรื่อยๆรอมิฮอร์ค ครึ่งตอนยังไม่ออกเลยหรอ =[]=
    มิฮอร์คโผล่มาเร็วๆเซ่ >_<
    #325
    0
  18. #324 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:58
    มันส์จริงๆ สู้ๆน้า
    #324
    0
  19. #323 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:48
    เมื่อไหร่มิฮอว์คจะมา TOT
    #323
    0
  20. #322 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:43
    โอ๊ย ตาเหยี่ยวมาช่วยชีซักทีเถ๊อะ ลุ้นนะเนี่ย 5555+
    สู้ๆน้าา เป็นกำลังใจให้
    #322
    0
  21. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:11
    มันส์มากเลยค่ะ อั๊ยยะๆๆๆ เพโรน่าบู๊ดีจุงเบยยย X3!
    ไปหามิฮอว์คเร็วเข้านังหนู เจ้านายที่รักรออยู่ อิอิ

    ลุ้น 50% หลัง รออยู่นะค้าาา
    #321
    0
  22. #320 Love Pair ZoRoBin Only !! (@crazycartoon) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:48
    ท่า่ทางเหนื่อยน่ะเพโรน่้า
    #320
    0
  23. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:34
    โอ้ว มันส์ พะยะค่ะ
    #319
    0