[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 29 : Big Girls Don't Cry : chapter 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,888
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 48 ครั้ง
    19 ก.พ. 56




Age does not protect you from love. But love, to some extent, protects you from age.


Jeanne Moreau—


อายุป้องกันคุณจากความรักไม่ได้ แต่ความรักในจำนวนที่พอเหมาะ ปกป้องคุณจากอายุได้


 

โคมไฟข้างเตียงส่องแสงสลัวสีส้มอ่อน ย้อมผิวขาวเผือดของเธอให้งดงามละมุนละไมราวภาพวาดในจินตนาการ ดวงหน้าของเธอมีรอยยิ้มประดับอยู่เจือจาง

เจ้าหญิงน้อยของผมยังคงหลับใหล และอยู่ในความฝันอันแสนสุข

ผมลากปลายนิ้วไปตามเส้นผมหยักสลวยที่แผ่กระจายอยู่บนอก พลางครุ่นคิดว่าเจ้าของเรือนผมน่าเอ็นดูนี้เป็นฝ่ายพูดถูกมาตลอด--ผมไม่ควรเรียกเธอว่ายายหนูหรือนังหนู เพราะว่าเธอโตแล้ว ไม่ได้เป็นแค่เด็กหญิง ไม่ได้เป็นแค่เด็กสาว

แต่เธอเป็นหญิงสาวที่นิสัยเหมือนเด็กไปหน่อยแค่นั้นเอง

สำหรับผมแล้วเพโรน่าก็เหมือนเด็กน้อยที่แสนดื้อรั้น นิสัยมุ่งมั่นตั้งใจชอบเอาชนะนั้นยังคงฝากรอยแผลไว้บนฝ่ามือทั้งสองของเธอ….ในช่วงหลายวันมานี้ เธอเรียนรู้การใช้มีดสั้นได้ดีทีเดียว มีการพลิกแพลงรูปแบบการโจมตีให้เป็นของตัวเอง เพโรน่าบอกว่าโกสต์ช่วยตรวจสอบภัยรอบตัวของเธออยู่เสมอ ไม่ว่าศัตรูจะย่องมาจากทางไหน เธอก็พร้อมจะรับมืออยู่ตลอดเวลาทั้งยามหลับและยามตื่น

แต่ค่ำคืนที่ผ่านมาไม่มีโกสต์ลอยล่องมาให้ผมเห็นเลยสักนิดบางทียายหนูอาจจะสั่งให้พวกนั้นเฝ้าอยู่แต่หน้าห้องก็เป็นไปได้

อ๊ะเผลอเรียกเธอว่า ยายหนูอีกจนได้

ช่างเหอะก็มันชินแล้วนี่นา

ผมกระชับอ้อมแขนกอดร่างเล็กให้แน่นขึ้นอีกนิด แต่ถึงแม้จะระวังที่สุดแล้ว ก็ยังทำให้เพโรน่าตื่นขึ้น เธอขยับตัวเบาๆครางอืออาในลำคอ แล้วยกมือขึ้นขยี้ตาอย่างง่วงงุน

การเคลื่อนไหวทำให้ผ้าห่มซึ่งคลุมร่างของเพโรน่ามิดชิดถึงคอกำลังขยับเลื่อนลงต่ำ ผมยกศอกวางมือหนุนใต้หัวมองดูแม่สาวน้อยเพิ่งตื่นอย่างขบขัน   

“อรุณสวัสดิ์” ผมเอ่ยและทำให้เธอสะดุ้ง ดวงตาที่หรี่ปรือนั้นเบิกกว้างกะทันหัน หันควับมาจ้องผมด้วยสีหน้าตกใจสุดขีด เห็นกี่ทีก็อดขำไม่ได้เลือดของเธอสูบฉีดเร็วจริงๆแหะ แค่ไม่เกินสามวินาที แก้มของเธอก็กลายเป็นสีชมพูเข้มไปทั้งสองข้างซะแล้ว

“อะอรุณสวัสดิ์ จะเจ้านาย” เธอตะกุกตะกัก วางสีหน้าไม่ถูกกันเลยทีเดียว

โอ๊ย! น่ารัก น่ารักเป็นบ้า!! ผมคงมีงานอดิเรกเพิ่มมาอีกอย่าง แกล้งยายหนูเล่นนี่มันสนุกเชียวล่ะ!!

ผมปั้นหน้านิ่งขรึมแล้วแกว่งนิ้วชี้ไปยังตำแหน่งซึ่งเพิ่งโผล่พ้นผ้าห่มออกมาเมื่อครู่

อีกฝ่ายทำหน้างงๆ เมื่อค่อยๆก้มลงมองตาม แล้วผมก็ได้หัวเราะกับเสียงอุทานแหลมอย่างตกใจ เพโรน่ารีบดึงทึ้งเอาผ้าห่มขึ้นมาคลุมอกพร้อมกับตะแคงหันหลังให้ผม ส่งเสียงครางลั่นอยู่ในลำคอ

ผมกระเถิบร่างเข้าไปชิดแล้วพาดแขนลงบนไหล่ที่ถูกผ้าห่มพันซะมิดนั้น ก้มกระซิบแผ่วๆที่ข้างหู

“อายอะไรอีกเห็นมาหมดแล้ว”

ประโยคเมื่อครู่ทำให้ยายหนูหน้าแดงลามไปถึงคอ เธอครางฮืออีกครั้งแล้วยกสองมือปิดหน้า ซ้ำยังซุกหน้าฝังลงไปในหมอนอีกต่างหาก นี่ถ้าผมยังแกล้งต่ออีก บางทีเพโรน่าอาจจะกลิ้งหนีลงไปใต้เตียงเลยก็ได้นะเนี่ย

แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ขออีกสักหน่อยเหอะ

“อยู่แบบนั้นเดี๋ยวก็ขาดอากาศตายหรอกหันมาคุยกันหน่อยเร็ว”

“ไอ้เอา ไอ้เอา” เธอตอบเสียงอู้อี้พร้อมส่ายหน้าที่ยังคงฝังติดหมอน

ดื้อแบบนี้ทั้งวันคงได้แต่อยู่กันบนเตียงเนี่ยแหละ

ผมก็เลยใช้กำลังจับตัวเธอพลิกกลับมาซะเอง อีกฝ่ายดิ้นเร่าๆพร้อมกรี๊ดเบาๆ เมื่อผมย้ายตัวเองขึ้นไปอยู่ด้านบน และต้องคอยระวังไม่ให้น้ำหนักไปกดทับเธอ ไม่อย่างนั้นเพโรน่าได้ขาดอากาศจริงๆแน่

“ไม่เอา ไม่เอา ฉันไม่อยากคุยตอนนี้!!” เธอหลับตาปี๋ จิกมือจับชายผ้าห่มไว้แนบตัวแน่นราวกับว่ามันเป็นปราการที่ทำให้เธอปลอดภัยจากผมได้อย่างนั้นแหละ

ผมวางมือหนึ่งเท้าไว้กับกองหมอน อีกมือปัดเส้นผมยุ่งๆออกจากแก้มที่แดงจนไม่รู้จะแดงยังไงแล้วของอีกฝ่าย

“อืมฉันก็ไม่อยากคุยเหมือนกัน”

เพโรน่าสะดุ้งทั้งที่หลับตาเมื่อผมกดปลายจมูกเข้ากับแก้มร้อนจี๋นั้น นึกอัศจรรย์ใจอยู่ตลอดว่าเหตุใดเธอจึงมีกลิ่นหอมหวานเหมือนขนมเค้กเพิ่งอบใหม่ ผมรุกล้ำต่อไปยังริมฝีปากบอบบางที่ให้รสสัมผัสที่วิเศษยิ่งกว่าไวน์ชั้นดี

ความนุ่มนวลทำให้เธอหายเครียดและเขินอาย เพโรน่าคลายมือจากการจับผ้าห่ม เปลี่ยนมาวางพาดไว้บนไหล่และลูบไปตามใบหน้าของผม เสียงร้องเบาๆของเธอทำให้ผมคิดถึงลูกแมวพึงใจยามได้เล่นลูกบอลไหมพรม

แล้วผมก็ดึงผ้าห่มลงช้าๆ ทำให้ลูกเหมียวตัวจ้อยไม่ทันรู้ตัว

ฉับพลันผมก็ยกร่างขึ้นนั่งและโยนผ้าห่มตกลงไปข้างเตียง พยายามจะกลั้นเสียงหัวเราะขณะพูด

“ไม่เกาะติดผ้าห่มแล้วเหรอไง ?

เมื่อเพโรน่ารู้สึกตัวว่าถูกชิงปราการนั่นไปแล้ว เธอก็กรี๊ดลั่นแล้วคว้าหมอนเล็กหมอนน้อยมาระดมปาเข้าใส่ผม ปากก็แหวด่าเสียงแหลม

“คนบ้า! เจ้านายบ้า!!

ผมหัวเราะพร้อมปล่อยให้กระสุนไร้อันตรายเหล่านั้นปะทะเข้ากับอก ทิ้งร่างลงนั่งให้เธอโจมตีไปตามสบาย จนกระทั่งเพโรน่าหยุดหอบหายใจ เธอเหลือหมอนใบใหญ่ไว้ใบหนึ่งเพื่อยกขึ้นบังตัว แล้วทันใดนั้นผมก็รู้สึกผิดขึ้นมา เมื่อเห็นว่าเธอยกมือปาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกไปพร้อมกัดริมฝีปากกลั้นเสียงสะอื้น ร่างเล็กบางของเธอนั่งคุดคู้อยู่มุมเตียง 

เธอสะบัดหน้าส่งเสียงฮึแล้วซุกหน้าเข้ากับหมอนในมืออีกครั้งหนึ่ง

เวรแล้วไง! เพโรน่าร้องไห้จนได้!!

โว้ย!! ทำไมผมมันไร้หัวคิดอย่างนี้นะ! ถึงแม้ร่างกายของเธอจะเติบโตเป็นหญิงสาวแล้ว แต่นิสัยและความรู้สึกนึกคิดของเธอก็ยังเหมือนเจ้าหญิงตัวน้อยๆ แต่ผมดันแกล้งเธอให้อายแบบนี้ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาซะเลยว่ะ!

ผมขยับตัวเข้าไปโอบกอดเธอไว้ เพโรน่าเบี่ยงร่างดิ้นหนีแต่ผมไม่ยอมให้เธอขยับ

“ขอโทษฉันสัญญาว่าจะไม่แกล้งแบบนี้อีกแล้ว” ผมพึมพำด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดเต็มที่

ยายหนูค่อยๆยกหน้าออกจากหมอน ย้ายมาซบลงกับอกของผม “ไม่แกล้งแล้วจริงๆนะ”

“จริงสิยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

“จะยกโทษให้ก็ได้” เธอเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มนางฟ้า แต่ในเสี้ยววินาทีถัดมาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มนางมาร จากเด็กขี้แยกลับกลายเป็นเด็กร้ายกาจคนเดียวกันกับที่เคยเชิดหน้าหยิ่งใส่ผมในปราสาทคุราอิคานะ

“แต่เจ้านายต้องยอมรับการโจมตีนี้ก่อน!!

ผมลืมไปได้ไงนะว่าเธอคือโกสต์ปริ๊นเซสไม่ใช่เด็กน้อยไร้พิษสง

“เนกาทีพโกสต์” ฝ่ามือเล็กที่แนบเข้ากับอกผม ส่งผลให้เกิดความรู้สึกเย็นๆพุ่งทะลุผ่านร่างไป

การมีชีวิตอยู่มันช่างเลวร้าย!

โลกนี้มันน่าหดหู่เหลือเกิน ผมไม่ใช่นักดาบมือหนึ่งของโลก! ผมมันแย่! ห่วยแตก! บางทีอาจจะถูกนักดาบรุ่นหลังแซงหน้าไปแล้วก็ได้ ผมก็แค่ผู้ชายแก่ๆแข็งทื่อเหมือนท่อนไม้คนหนึ่ง ไม่สมควรได้รับตำแหน่งเจ็ดเทพโจรสลัด ไม่สมควรเสนอหน้ามีภรรยาสวยๆอายุน้อยกว่าตั้งหลายปี น่าตายไปเกิดเป็นปลาทองให้รู้แล้วรู้รอด! ไม่สิเป็นปลาทองอาจจะยังดีเกินไปสำหรับคนไร้ค่าอย่างผม บางทีผมควรจะไปเกิดเป็นปรสิต เป็นพยาธิ หรือซากเห็ดเปื่อยถึงจะเหมาะสม!!

เอ๊ะทำไมผมต้องพูดถึงของพรรค์นั้นวะ ?

ผมเงยหน้าขึ้น พบตัวเองกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนเตียง กระพริบตาปริบๆมองเพโรน่าที่สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมกำลังขำกลิ้งไปกลิ้งมาอย่างใกล้ขาดใจตาย

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ โอ๊ย!!…ปะปวดท้องที่จริงก็เคยได้ยินที่ฮาๆมาเยอะแล้วนะ อย่างถั่วงอกหรือไรฝุ่น แต่คราวนี้เจ๋งสุดซากเห็ดเปื่อย!! บางทีฉันอาจจะช่วยเด็ดคุณลงหม้อไฟได้นะ! ฮ่าๆๆๆ”

ยายนี่เมื่อกี้ร้องไห้จริงหรือแกล้งบีบน้ำตากันแน่!

“เพโรน่า!!ผมคำรามแล้วโถมร่างทับคนที่ยังไม่ยอมหยุดหัวเราะ

“อ๊ายยย!!!” เธอดิ้นขลุกขลักสุดแรงเหมือนปลาที่รู้ว่าตัวเองติดเบ็ดแล้ว

เด็กจอมแสบ!!

ผมหมายมั่นไว้ในใจ--คราวนี้ต้องทำให้เธออายจริงๆ อายมากๆ อายแบบสุดๆไปเลย!!

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

ลมกลางคืนพัดมาทำให้ลูกผมบริเวณหน้าผากปลิวปรกตา ฉันกระชับหมวกให้แน่นอีกครั้งพลางเงยหน้าจ้องมองท้องฟ้าสีดำสนิทราวฉากโรงละครอันมีนางเอกคือดวงจันทร์ครึ่งดวงที่เปล่งแสงเหลืองนวลตา ส่วนดวงดาวน้อยใหญ่นั้นเป็นเพียงตัวประกอบอยู่เบื้องหลัง  

จริงๆแล้วมันเป็นเวลาที่โรแมนติกสุดๆ ถ้าไม่นับว่าฉันกำลังยืนอยู่ท่ามกลางฝูงโจรสลัดนับร้อยที่กำลังร้องรำทำเพลงและกรอกเหล้าเข้าปาก เสียงพูดพล่ามผสมกับเสียงดนตรีหนักๆจากลำโพงทำให้ฉันปวดหูอย่างยิ่ง

ฉันเหลือบมองป้ายขนาดมหึมาที่ขึงตึงอยู่ระหว่างต้นไม้สองต้น

Gold Half Moon

งานบ้าบอนี้จัดขึ้นกลางที่โล่งแจ้ง ติดอาคารเก่าๆด้านหลังของเมือง

“เจ้านาย” ฉันกระซิบกระซาบเรียก แกว่งมือที่อยู่ในการเกาะกุมของเขาเบาๆ

“หือ” มิฮอว์คส่งเสียงตอบ เขาดูเท่มากแม้สวมหน้ากากครึ่งหน้าสีดำสนิทอยู่ มันเข้าคู่กันดีกับเสื้อแขนยาวสีดำขลิบขอบแดงที่ถูกพับแขนขึ้นถึงศอก

“ที่จริงแล้วเราต้องใส่ไอ้นี่ด้วยเหรอ ?” ฉันเอานิ้วจิ้มหน้ากากสีขาวครึ่งหน้าของตนเองทีหนึ่ง “ฉันว่าดาบของคุณน่ะมันก็ออกจะฟ้องอยู่ทนโท่ว่า เฮ้!! ฉันคือนักดาบเจ็ดเทพโจรสลัด กำลังจะมาเชือดพวกแกแล้วเว้ย!!’

มุมปากมิฮอว์คกระตุกเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย “ลองดูรอบๆตัวให้ดีหรือยังก่อนที่จะพูดเนี่ย ?

ฉันกวาดสายตาไปมาตามที่เขาบอก ก็ไม่เห็นมีอะไรเป็นพิเศษ ผู้ชายเป็นร้อยกำลังดื่มกิน แล้วก็เอะอะโวยวายเท่านั้นเอ แต่ว่าตรงมุมโน้นก็มีชายร่างใหญ่ถือดาบเล่มยักษ์มหึมาเหมือนกัน ส่วนอีกมุมหนึ่งแทบชิดติดเวทีก็มีผู้ชายอีกสองสามคนสะพายดาบหน้าตาคล้ายคลึงกันไว้บนหลัง และขนาดของมันก็นับว่าใหญ่โตจนแทบบังตัวพวกเขามิด

เอ่อจริงๆแล้วนอกจากฉันแล้ว ทุกคนในที่นี้ก็พกดาบกันหมดเลยนี่นา ขนาดของพวกมันมีหลายระดับ เล็กบ้างใหญ่บ้าง ตกแต่งบ้างไม่ตกแต่งบ้าง หลากหลายรูปแบบคละเคล้ากันไป--นี่มันงานสังสรรค์โจรสลัดผู้รักดาบเรอะ!

“คนที่คิดจะเข้าร่วมงานนี้ก็พกดาบกันมาทั้งนั้น” มิฮอว์คพูดเรื่อยๆขณะกึ่งจูงกึ่งลากฉันให้เดินปนกับฝูงชนไปอย่างเป็นธรรมชาติ “เพราะนี่คืองานประลองดาบโจรสลัด--คนที่ได้ที่หนึ่งของงานประลองจะได้รับรางวัลเป็นทองคำมูลค่าสามร้อยล้านเบรี”

“สามร้อยล้านเบรี!” ฉันส่งเสียงดังขึ้นนิดหนึ่ง “แล้วงานนี้ใครเป็นคนจัด ? เขาจัดไปทำไม ? แล้วทำไมต้องสวมหน้ากากด้วยล่ะ ?

“เห็นว่าก่อนเริ่มประลองจะมีคนจัดมากล่าวเปิดงาน เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าหมอนั่นหรือเปล่า”

“แล้วทำไมต้องใส่หน้ากาก คนไม่ใส่ก็มีตั้งเยอะแยะ” ฉันยังคงยืนยันประเด็นเดิมหน้ากากอันนี้ทั้งร้อนแนบหน้า ทำให้เหงื่อออก คันยุบยิบน่ารำคาญ “เดี๋ยวสิวขึ้นกันพอดี”

“คิดว่าฉันอยากใส่นักหรือไง ?” มิฮอว์คแค่นเสียงในลำคอ เขายังชอบใช้น้ำเสียงเย็นชาดูถูกชาวบ้านเหมือนเดิมเป๊ะไม่มีเปลี่ยน ฉันขอหักคะแนนความพิศวาสเขาสิบคะแนนเลย

“ผู้หญิงที่ร่วมงานนี้ใส่หน้ากากกันทุกคน ยกเว้นก็แต่” เขาพยักหน้าไปยังเวที “พวกนั้น”

ฉันมองตามและเห็นสาวสวยหลายคนกำลังแสดงลีลาการเต้นเอ่อ หรือไม่ก็ เลื้อย กันอย่างเต็มที่ แต่ละคนแสดงสีหน้าเย้ายวนสุดกำลังขณะปลดเปลื้องเสื้อผ้าตามจังหวะเพลงดังกระหึ่ม

ส่วนโจรสลัดหญิงรายอื่นล้วนสวมหน้ากากที่น่าสยองเข้ากันดีกับท่าทางแข็งกร้าวคุกคาม

“ผู้หญิงที่ไม่ใส่หน้ากาก ณ ที่นี้จะถือเป็นของใช้สาธารณะ” มิฮอว์คอธิบายต่อ ปรายสายตาหยามหยันไปยังเหล่าชายลามกที่แทบจะยื่นมือไปเกี่ยวขานักเต้นบนเวทีลงมา

“คุณทนใส่หน้ากากงี่เง่านี่เป็นเพื่อนฉันงั้นสิ” ฉันยิ้มแก้มปริ กางแขนกอดเอวเขาแน่นแล้วเอาหัวชนเข้ากับอกของเขาทำตัวน่ารักอย่างนี้ ขอบวกคะแนนให้ยี่สิบแต้มเลยเอ้า!

มิฮอว์คดึงแขนฉันออก กล่าวเสียงดุๆ “นังหนู หยุดทำตัวเด่นสักวินาทีเถอะ”

ฉันแอบทำหน้าง้ำไม่อยากให้กอด ต่อไปก็จะไม่กอดแล้ว! อย่ามาง้อแล้วกัน เชอะ!!

จู่ๆแม่สาวบนเวทีทั้งหลายก็หลบหายไป มีชายร่างผอมบางคนหนึ่งปรากฏขึ้นแทนที่ หน้ากากครึ่งหน้าสีทองเช่นเดียวกับเส้นผมของเขา สูทดำและดาบเล่มเพรียวเป็นเอกลักษณ์นั่นยังไม่ทำให้ใจสั่นเท่ากับดวงตาสีแดงจ้าที่ทอประกายเริงร่าออกมาเต็มที่

“นั่นแซค แชนเทลล์” ฉันครางออกมา รู้สึกว่าเสียงตัวเองแตกพร่า

“สวัสดียามค่ำคืนนักรบแห่งท้องทะเลทุกท่าน” แซคโปรยรอยยิ้มไปรอบตัว “จะขออธิบายกฎเกณฑ์อย่างเรียบง่าย ทุกคนในที่นี้จะมาประลองดาบกันและผู้ที่ชนะเพียงหนึ่งเดียวจะได้ทองคำมูลค่าสามร้อยล้านเบรีไปเป็นรางวัล”

ชายสี่คนช่วยกันยกหีบขนาดมหึมาขึ้นมาวางบนเวที ฝาหีบถูกเปิดอ้า เสียงฮือฮาอย่างละโมบดังหึ่งไปทั่วเมื่อทุกสายตาเห็นว่ามีทองคำเปล่งประกายเรียงอัดแน่นอยู่ในนั้น

“จะจับคู่ประลองยังไง!” ชายคนหนึ่งตะโกนถามดังลั่น

“จับคู่หรือ ?” แซคยังคงรอยยิ้มในสีหน้า “ไม่ต้องยุ่งยากขนาดนั้นการประลองครั้งนี้ไม่มีจับคู่ ถือว่าเป็นแบบพบกันหมด คนสุดท้ายที่ยืนอยู่ได้ ณ ที่แห่งนี้จึงจะเป็นผู้ชนะ!

ว่าไงนะแข่งแบบลุยไปทั่วนะเรอะ! แบบสงครามน่ะนะ!!

“ถ้าพร้อมแล้ว” แซคเตะฝาหีบปิดดังโครม ก่อนหันมาปรบมือทีหนึ่ง

 ฉันกำลังจะหันไปบอกมิฮอว์คว่าเราควรพุ่งไปรวบแซคเสียตั้งแต่ตอนนี้ แต่ทว่าเสียงของหมอนั่นกลับดังขึ้นมาราวสัญญานปืนลั่นเริ่มแข่งขันกีฬาอะไรบางอย่าง

 “เริ่มได้!! 

แย่แล้วไง! นี่เรากำลังติดอยู่กลางดงฝูงโจรสลัดโง่ๆ แถมยังบ้าระ

“ฉัวะ!!

ฉันร้องไม่ออกเมื่อไหล่ถูกผลักอย่างแรงจนตัวกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร ใบดาบเล่มใหญ่เป็นประกายวาบฟันลงตรงตำแหน่งที่ยืนอยู่เมื่อครู่ มิฮอว์คไม่เปลี่ยนสีหน้าเมื่อวาดดาบคุโตะ โยรุ ออกเป็นวงกว้าง โจรสลัดห้าหกคนที่กลุ้มรุมเข้ามาก็ได้เลือดสาดกระจายกันอย่างถ้วนทั่ว

ตอนนี้ที่นี่กลายเป็นสมรภูมิเดือดไปแล้วรอบตัวมีแต่เสียงกรีดร้องและสบถ เสียงโลหะปะทะกันดังลั่นน่าสะพรึงกลัว กลิ่นคาวเลือดเริ่มลอยคลุ้งและทำให้ฉันอยากอาเจียน

แต่ติดตรงที่ว่าขืนมัวอาเจียนออกมาตอนนี้ มีหวังได้ตายอนาถแหง!

มิฮอว์คคว้าหมับเข้าที่แขนและลากตัวของฉันไปหลบไว้ด้านหลัง เสียงเข้มของเขาดังฝ่าเสียงการต่อสู้อันดุเดือดเข้าหูของฉันอย่างชัดเจน

“ระวังตัวด้วย!!

เจ้านายของฉันยกดาบขึ้นปัดการโจมตีออกไปอย่างง่ายดาย ฉันเรียกมินิโกสต์ออกมาและจัดการดีดนิ้วระเบิดทุกอย่างอันมีวี่แววว่าจะเข้ามาในรัศมีอันใกล้นี้ และจากการมองผ่านม่านควันและประกายดาบฉันเห็นแซคมองตรงมาทางเรา ไม่แม้แต่จะขยับตัวไปจากตำแหน่งข้างหีบสมบัตินั่น เขาทำเพียงแสยะยิ้มน่ารังเกียจออกมา

มิฮอว์คแค่กวาดดาบในมือครั้งสองครั้งก็เปิดทางโล่งตรงไปถึงเวที โจรสลัดนับร้อยโดยรอบยังคงต่อสู้กันอย่างดุเดือด ฉันกระโดดโหยงหลบร่างคนที่ปลิวลิ่วมากระแทกพื้นใกล้เท้า

“รอตรงนี้!! ขอแค่นาทีเดียวที่ฉันจะจัดการมัน!” เขาจับฉันผลักติดกำแพงของอาคารเก่าๆหลังหนึ่งข้างๆเวที อันเป็นจุดที่มีโจรสลัดเบาบางที่สุด

“สบายมาก สู้ๆนะเจ้านาย!” ฉันยกคุมาชี่โบกขึ้นส่งมิฮอว์คที่กระโจนพรวดเดียวขึ้นไปยืนประจันหน้ากับแซค เขาไม่พูดอะไรทั้งสิ้นนอกจากสะบัดคุโตะ โยรุอย่างรวดเร็ว เสียงโครมครามดังลั่นเมื่อเนื้อไม้ของพื้นนั้นแตกยับตามรอยผ่า

แซคยิ้มร่ากระโดดถอยหลังหลบด้วยความไวสูง ปลายคมดาบเฉียดผ่านใบหน้าของเขาจนหน้ากากขาดหลุดเป็นสองเสี่ยง หมอนี่ไม่เบาเลยแหะ!! หลบมิฮอว์คได้โดยไม่เสียเลือดเอ๊ย! เสียเลือดนี่นา เขาหลบไม่พ้น! คงโดนปลายๆกระแสดาบเข้าไปจนข้างคอของเขามีรอยกรีดจางๆ เลือดไหลอาบทีเดียว

ฉันไม่ทันได้ดูต่อว่าแซคจะตอบโต้เช่นไร เพราะเสียงโกสต์เตือนในหัวทำให้ฉันรีบหันไปให้ความสนใจทันที ถัดออกไปเพียงไม่ถึงสิบเมตร ปรากฏร่างนับสิบๆที่ไม่ใช่มนุษย์ สวมใส่ชุดเกราะคร่ำคร่าอันแสนจะคุ้นตาพร้อมอาวุธครบมือ ตามตัวสักหมายเลขไว้ต่างๆกัน ใบหน้าบิดเบี้ยวซูบโทรมนั้นทำให้ฉันรู้สึกช็อกอย่างรุนแรง

ฝูงเจเนอรัลซอมบี้!!

พวกมันมาอยู่ที่นี่ได้งั้นก็แปลว่า

“อับซารอม!

พวกซอมบี้แหวกออกตรงกลาง เผยให้เห็นร่างมัดกล้ามปุปะกับปากสิงโตที่ฉันแสนจะเกลียดนักหนา แต่ไม่ใช่เพราะอดีตคนร่วมงานหรือซอมบี้ที่ทำให้ปลายนิ้วของฉันชาวาบ

ร่างสูงสีทะมึนและเงาดำรูปค้างคาวที่บินอยู่โดยรอบ

“จะเจ้านาย” ฉันได้ยินเสียงแผ่วเบาของตนหลุดจากริมฝีปาก

“หึๆๆๆ ยังจำกันได้ได้อยู่อีกหรือ ? โกสต์ปริ๊นเซสเพโรน่า”

ในใจร้อนผ่าวปวดแปลบราวมีเหล็กเผาไฟมาอังนาบสนิท ความหวาดกลัวเริ่มก่อตัวและลุกลามไปทั่วประสาทการรับรู้

เก็กโค โมเลียเขายังไม่ตายจริงๆด้วย

แล้วเจ้านายไม่สิ! ‘อดีต เจ้านายของฉันโผล่มาทำอะไรที่นี่กันล่ะ!!

นิ้วงุ้มสีดำสนิทชี้ตรงมาที่ฉัน ปากกว้างแสยะเห็นเขี้ยวแหลม เสียงแหบๆของเขาดังขึ้นอีกครั้ง และทำให้ฉันต้องเบิกตาโตอย่างไม่อาจควบคุมกริยาตนเองได้

“แขนขาที่ไม่ภักดีต้องจัดการอย่าให้มีประโยชน์กับศัตรู!!

เจเนอรัลซอมบี้สามตัวในแถวหน้าสุดชักอาวุธขึ้นมา เสียงดาบและโล่กระทบกันบาดหู

พวกมันพุ่งเข้ามาโจมตีฉันแล้ว!!

 


 


 

 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 48 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #713 อิอิ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:49

    ฉฉากเนกาทีฟนี่มัน... 555555 อยากอัดวิดิโอเก็บไว้ให้แชงคูสดูจริงๆ รายนั้นคงขำจนตกเก้าอี้ แล้วก็กลิ้งตกทะเลไปแน่ๆๆ 555555

    #713
    0
  2. #593 <<aKinA>> (@aunjungka410) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:37
    รอฉากนี้มานานน มิฮอว์คโดนเนกาทีฟ 555555
    #593
    0
  3. #506 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 14:16
    เพโรน่าขี้อายเน๊อะ!! มิฮอว์คก็ชอบแกล้งจัง
    อ่านแล้วฟินไปตามๆกัน ยิ้มไม่หุบเลย น่ารักมากเลยคู่นี้อ่ะ
    มา"ฮา" ก็ตรงที่มิฮอว์คโดนเพโรน่าเล่นงานนี่แหละ
    55ซากเห็ดเปื่อยยย คิดได้ไง ฮาสุดๆๆ


    #506
    0
  4. #485 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 02:00
    มิฮอร์คมาช่วยนังหนูเร็วๆ
    ว่าแต่ ซากเห็ดเปื่อยนี่คิดได้ไง จี้ได้ใจจริงๆ 555
    #485
    0
  5. #318 Salara555 (@larasalara555) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:42
    มิฮอว์กกลับมาเร็ววว มาช่วยเพโรน่าก่อนนน =[]=! //สนุกมากค่ะ
    #318
    0
  6. #317 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:21
    เฮียรีบมาช่วยเร็วววววๆ
    #317
    0
  7. #316 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:53
    กรี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส >O<
    เพโรน่า!!!!! (ก็ฉันน่ะสิยัยบ้า! : เพโรน่า)
    มิฮอว์คคัมมอนๆ! กลับมาช่วยเพโรน่าที!
    ถ้าไม่ช่วยหรือช่วยไม่ทันนายตายยยย!!!!!!!!!
    >_____________<
    #316
    0
  8. #314 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:36
    มิฮอร์คมาฆ่าเก็กโคด่วนจี๋เลยนะ >0<
    #314
    0
  9. #313 ditt (@i_indiezz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:03
    มิรีบกลับมาช่วยด่วนนน ><
    #313
    0
  10. #312 trflgr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:05
    ฟินจังงง555555 ป๋าโดนซะแล้วว>
    #312
    0
  11. #311 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:41
    ป๋าโดนเพโรน่าเล่นงานนนน 55
    #311
    0
  12. #310 Love Pair ZoRoBin Only !! (@crazycartoon) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:16
    มันมากค่ะ อ่านไปแล้วก็ฟินไป แต่ก็ขำตอนซากเห็ดเปื่อย 555
    #310
    0
  13. #309 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:23
    อ๊ายยย! ค้างอ่ะ! เพโรน่านี่ขี้อายเนอะ 555+
    มาต่อไวๆนะค้าาา เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #309
    0
  14. #308 lady monday (@i_indiezz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:14
    แอร๊ยยยย เจ้านายน่ารักเกินไปแล้ว ตอนนี้หวานน้ำตาลเรียกพี่สมกับที่รอคอยมานานจริงๆ
    #308
    0
  15. วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 16:47
    แค่ 50 เปอก็เทำเอาฟินได้เหมือนกันค่ะ อรั๊งงงงงง XD!!!!!

    ป.ล. ฮามิฮอว์คโดนเนกาทีฟ ๕๕๕๕๕๕
    #307
    0
  16. #306 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2556 / 04:06
    จอร์ชชชชชชชชช!!!!!!!!!!!!

    มิฮอว์คเจ้าเล่ห์มากมาย ><b

    เพโรน่าน่ารักมากมาย ^_^

    สู้ๆ ค่ะ! เราช่วยให้กำลังใจ :D
    #306
    0
  17. #304 lady monday (@i_indiezz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 17:56
    สู้ๆ รีบกลับมานะคะ รออยู่เสมอ
    #304
    0
  18. วันที่ 28 มกราคม 2556 / 00:26
    สู้ๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ ขอแค่รู้ว่ายังไม่โยนเรื่องนี้ลงไหดอง และไม่หายไปโดยไม่บอกกันแค่นี้ เราก็ดีใจและยินดีรอค่ะ
    #303
    0
  19. #301 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 21:35
    รีบๆกลับมานะงับ Y^Y // นั่งนอนยืนรอ...
    #301
    0
  20. #300 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 21:17
    เข้ามาด้วยความดีใจ . . นึกว่าอัพแล้ว

    ออกไปด้วยความหวัง . . กลับมาเร็วๆนะ รออยู่ค่าา :D
    #300
    0
  21. #299 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 18:58
    รอได้ค่ะ :D สบม.มากมาย >w<
    เราสิ...ไม่ได้อัพนิยายมาจะเดือนแล้วมั้ง
    แย่กว่าอีก ยังไงก็สู้ๆ นะค้าาาา >O<b
    #299
    0
  22. #298 trflgr (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 14:39
    รอนะคะ กลับมาอัพเร็วๆน้า รออ่านอยู่ T___T
    #298
    0