[Fic one piece] ♂ Someone beside you in the New world ♀

ตอนที่ 28 : Big Girls Don't Cry : chapter 10

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    18 ม.ค. 56







He's not perfect, and you aren't either,
but that doesn't mean you aren't perfect to each other.


หากใครคนนั้นไม่สมบูรณ์แบบ หรืออาจเป็นคุณที่ไม่สมบูรณ์แบบ
แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่สมบูรณ์แบบสำหรับกันและกัน


 

          หลังจากที่ฝ่าพายุฝนจนตัวเปียกปอนไปหมด การอาบน้ำนับเป็นสิ่งวิเศษสุดที่ฉันควรต้องการ ทว่าหลังจากจมจ่อมอยู่ในอ่างจนเกินพอมาเป็นชั่วโมง ฉันก็ค้นพบว่ากลิ่นสบู่หอมหวานกับน้ำอุ่นอุณหภูมิพอเหมาะไม่สามารถปลอบประโลมจิตใจอันเปี่ยมไปด้วยความหนักอึ้งได้

            ฉันไม่ได้ตาฝาด ไม่ได้ฝัน ไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองไปใช่ไหม ?

            ท่ามกลางเสียงฝนและความเย็นเฉียบในตอนนั้น ประกายแววตาของเขายิ่งแตกต่างไปกว่าครั้งไหนๆ เบื้องนอกของสีเหลืองอำพันสว่างนั้นคือความแข็งแกร่งเด็ดเดี่ยวเฉกเช่นที่เขาเป็นเสมอมา แต่เบื้องในนั้นหรือความอ่อนโยนที่ซุกซ่อนไว้กลับแสดงออกมาให้เห็นอย่างเด่นชัดเหลือเกิน

            วินาทีนั้นฉันแทบลืมความหนาวไปหมด ลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าตัวเองไม่ใช่คนของเขาอย่างแท้จริง

            เขารักฉันบ้างไหม ? เขารู้สึกกับฉันเหมือนที่ฉันรู้สึกกับเขาแล้วหรือเปล่า ?

          ความเย็นวูบเข้าจับตามเนื้อตัวเมื่อฉันผุดลุกขึ้นจากอ่างและฉวยผ้าขนหนูสีขาวผืนโตมาพันรอบร่าง ขยับผ้าขนหนูผืนเล็กให้พันทบเส้นผมเปียกเอาไว้แน่น กระโดดย่องแย่งไปตามพื้นกระเบื้องห้องน้ำที่เย็นเฉียบ เข้าสู่พื้นพรมอุ่นเท้าของส่วนห้องนอน และอดไม่ได้ที่จะเหลือบตามองไปยังผนังห้อง

            มิฮอว์คอยู่ตรงนั้น อีกฟากหนึ่งของกำแพง

            ถ้ามีโอกาสครั้งหน้าฉันจะบอกเขาดีไหม บอกเขาไปตรงๆเลยว่ารู้สึกยังไงกับเขา แต่ฉันกลัวนี่นาเกิดเขารู้ความจริงแล้วโมโหขึ้นมาล่ะ ? หรืออาจจะถึงขั้นไม่ยอมรับฉันเป็นลูกน้องต่อเลยก็ได้นะยังไงเขาก็มีแนวโน้มที่จะคิดอยู่แล้วว่าลูกน้องชั่วคราวคนนี้ไม่ค่อยมีประโยชน์

            ชั่วคราวใช่สิ! เกือบลืมไปเลยว่าฉันเป็นแค่ลูกน้องชั่วคราว

            ความรู้สึกเจ็บแปลบเกิดขึ้นในใจลึกๆ และทำให้ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่า ถ้าหากหาท่านโมเลียพบจริง ฉันจะอยากกลับไปอยู่กับเขาหรือ ? ฉันอยากกลับไปมีชีวิตที่คุ้นชินอย่างที่เป็นมาสิบปีหรือ ?

            คำตอบนั้นปรากฏขึ้นในใจอย่างชัดเจนฉันไม่อยากกลับไปไม่อยากไปจากเขา

ไม่ว่าอยู่กับมิฮอว์คแล้วจะลำบากหรืองานหนักแค่ไหนฉันก็จะอดทนไม่ปริปากบ่น เขาบอกให้ทำอะไรฉันก็จะทำ ฉันจะพยายามไม่อ่อนแอ ไม่ร้องไห้กับเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างที่เขาเคยสั่ง จะอะไรยังไงฉันก็ยอมทั้งนั้นขอแค่ขอแค่ให้เขาไม่ทิ้งฉัน

            เพียงแค่เขาอนุญาตให้ฉันอยู่ข้างๆได้ตลอดไปเท่านั้น

          ฉันถอนใจออกเบาๆเมื่อเอื้อมมือหยิบกาน้ำร้อนมารินใส่แก้ว แต่ทันใดนั้นเองสายตาก็พลันเหลือบไปปะทะกับบางสิ่งที่ผิดแปลกแถวขอบโต๊ะ--ปลายหนวดเส้นบางสีน้ำตาลแก่สองเส้นขยับไปมาอย่างเชื่องช้า

            หนวดเรอะ!! หนวดขยับได้อย่าบอกนะว่า

          “มะแมลงสาบ!

ฉันรู้สึกว่ามือของตนเองเริ่มสั่นระริก ภาพความทรงจำครั้งล่าสุดยังกระจ่างชัดราวเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานแมลงสาบนับสิบๆตัวจากกระสุนของนายจมูกยาวร่วงลงมาบนตัวของฉัน พวกมันน่าขยะแขยงขนลุก ขาที่มีเงี่ยงหนามนับสิบๆของพวกมันไต่เข้าไปใต้กระโปรงของฉัน!

            ไม่นะ!! ไม่นะ! ฉันต้องควบคุมสติ ต้องทำอะไรสักอย่าง!

            แมลงน่ากลัวตัวนั้นไต่คืบขึ้นมาบนโต๊ะเต็มตัว ใหญ่เกือบนิ้ว สีน้ำตาลแกมดำมันวับทำให้ฉันมือไม้เย็นเฉียบ ฉันค่อยๆก้าวถอยหลังทีละก้าว ทีละก้าว จับตามองปีกบางที่กระพือเบาๆนั่นอย่างสยองใจ

            อย่านะ! อย่าเชียวนะ! ฉันต้องรีบหนีไปก่อนที่มันจะ

            บิน!!

“กรี๊ดดด!!!ฉันกรีดร้องสุดเสียงเมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะเป็นลมในอีกไม่ช้า

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

เกิดอะไรขึ้น!!

ผมเขวี้ยงผ้าขนหนูในมือทิ้งไปเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเพโรน่า รีบคว้าคุโตะ โยรุขึ้นมาแล้วตวัดเพียงครั้งเดียวเพื่อผ่ากำแพงแยกออกเป็นช่อง เสียงโครมลั่นจากอิฐที่ถล่มลงกับพื้น ผมไม่รอให้ฝุ่นจางลงแต่แทรกร่างผ่านเข้าไปในห้องของเธอทันที

แวบแรกที่กวาดตามองไม่มีศัตรูคนไหนให้เชือด มีแค่เพโรน่าในชุดผ้าขนหนูกระโจนกางสองแขนเข้ามากอดผม

เฮ้ย!! ผ้าขนหนูจริงๆด้วย!!

ผมยืนนิ่งเบิ่งตาแทบถลนกับภาพที่เห็น รู้สึกเหมือนมีคนเอาไดนาไมต์สักตันมาจุดในสมองทันควัน  ผิวแขนเปลือยเปล่านุ่มนิ่มที่พันโอบรอบตัว ผสมกับกลิ่นสบู่หอมอบอวลพาให้จิตใจกระเจิดกระเจิงเหมือนเป็นบ้า  

รอยสักรูปค้างคาวสีดำสนิทตัดกับผิวขาวโพลนบนต้นแขนเรียวเล็กมันดูมีเสน่ห์เย้ายวนมากภายใต้แสงวับแวมของโคมไฟในห้องนี้ผมคิดอยากแตะต้องสัมผัส ลูบผ่านจากปลายนิ้วเรียวสวยนั่นขึ้นไปจนถึงอ๊าก!

ไม่ไหวแล้ว! เรียกสติด่วน!

สติที่สั่งสมมานานปีของผมกำลังหายวับไปกับส่วนโค้งนุ่มหยุ่นที่เบียดอยู่แถวใต้อก ความคิดในสมองกลายเป็นภาพมัวๆรางๆเมื่อเห็นต้นคอกับลาดไหล่ขาวผ่องมีหยาดน้ำพราว นั่นยังไม่นับถึงเนินอกที่แทบดันทะลุขอบผ้าขนหนูออกมานะ!

ละแล้วเรียวขานั่น! ให้ตายเถอะ!! ผมเริ่มเกลียดสายตาที่ไวและคมชัดเกินไปของตัวเองซะแล้ว 

เวร!! เยือกเย็นเข้าไว้สิวะ!

“ฮือมะแมลงสาบ! เจ้านายกำจัดมันที! ฉันกลัว!!” เพโรน่าพึมพำปนสะอื้นเมื่อเกาะติดอยู่กับตัวของผม ผมจึงพยายามเบนความสนใจไปจากคนตรงหน้าโดยการกวาดสายตาไปรอบห้องอีกครั้งหนึ่งอย่างรวดเร็ว

“มันคงหนีไปแล้วล่ะ” ผมพยายามไม่เหลือบสายตาลง รู้สึกว่าเลือดฉีดพล่านไปทั่วตัว “เธอโอเคนะ ?

เพโรน่ายังไม่หายสั่น เธอเบียดร่างกอดผมแน่นเข้าไปอีก “ฉันว่ามันยังต้องอยู่แน่ๆ มันไม่มีทางหายกรี๊ดดด!!!

ผมสะดุ้งแล้วก้มหน้าลงดูเธอตามสัญชาตญาณ

ไอ้แมลงสาบบ้า เกาะที่ไหนไม่เกาะ!! ดันมาเกาะอยู่ที่ชายผ้าขนหนู!

“เดี๋ยว!! นังหนู อย่าเพิ่ง

เสียงของผมกลืนหายไปในลำคอเมื่อมือของเพโรน่ากระตุกผ้าเช็ดตัวออกจากร่างแล้วเขวี้ยงทิ้งไปสุดแรง ดูเธอไม่รับรู้ว่าการกระทำแบบนั้นจะก่อให้เกิดอะไรตามมา ในหัวคงคิดแต่กำจัดแมลงสาบวายร้ายนั่นเพียงอย่างเดียว

ตายๆๆ!! ตอนนี้คำว่า สงบสติอารมณ์ ดูเหมือนเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อมสำหรับผม ก็ในเมื่อเรือนร่างขาวโพลนที่ยืนอยู่ตรงนี้น่ะไม่มีอะไรปกปิดผิวแม้แต่ชิ้นเดียว!

ผมกระตุกจี้ออกจากคอแล้วปลดปลอก ขยับข้อมือส่งมันพุ่งข้ามห้องไปปักลงกลางตัวของแมลงเจ้าปัญหาบนผนัง มันสั่นกระตุกเล็กน้อยก่อนแน่นิ่งไปในที่สุด

ปัญหาแรกเลยจบไป แต่ปัญหาที่ตามมายังไม่จบ ผมต้องทำอะไรสักอย่าง จะให้เพโรน่ารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าตอนนี้ร่างกายของผมมีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างรุนแรงกับทุกสิ่งที่เห็นเข้าเต็มตาเมื่อครู่ แต่ว่าถ้าเธอยังคงหลับตาปี๋เกาะแนบตัวผมอยู่แบบนี้ สาบานได้เลยว่าสายเอ็นคันธนูแห่งความอดทนจะต้องขาดลงในอีกไม่ช้า

ที่ด้านนอกฝนยังคงตกหนัก พายุพัดรุนแรง ไม่ต่างจากสภาพจิตใจของผมในตอนนี้เท่าไรนัก

“เพโรน่า” ผมหลับตาลงและพยายามคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่น “ไปแต่งตัวซะ!

ร่างเล็กนุ่มนิ่มนั่นสะดุ้งเฮือกจนผมรู้สึกได้ เธอกรี๊ดในลำคอตัวเองแล้วผลุนผลันผละไปจากตัวของผม มีเสียงสะบัดของผ้าดังพึ่บพั่บตามมา

“เอ่อขะขอบคุณที่ช่วยค่ะเจ้านาย”

เสียงพูดดังตะกุกตะกักดังขึ้น ผมลืมตาช้าๆและพบว่าเพโรน่าใช้ผ้าห่มบนเตียงปกปิดเรือนร่างงดงามของเธอจนมิดชิดแล้ว

 “อืม” ผมรับคำสั้นๆแล้วรีบหันหลังเดินมุ่งไปยังรอยแยกผนัง 

“เจ้านายคะ!

นังหนู! ไม่รู้หรือไงว่าเจ้านายคนนี้กำลังจะคลั่ง!! รีบๆปล่อยฉันไปสงบสติอารมณ์ก่อนเถอะ!

“อะไรอีกล่ะ ?” ผมข่มกลั้นคลื่นความปรารถนาทั้งมวลเอาไว้อย่างสุดกำลัง และถึงแม้ว่าปกติแล้ว การไม่สบตาขณะที่พูดคุยกับคนอื่นจะดูไม่เป็นลูกผู้ชายเท่าไรนัก แต่สำหรับเวลานี้นับเป็นข้อยกเว้นผมควรหันหลังให้เธอเข้าไว้จะดีกว่า

“ฉันมีเรื่องต้องบอก เธอเริ่มเอ่ยช้าๆ

“ไว้ทีหลังเถอะ” ผมรีบตัดบท ก้าวขาข้างหนึ่งไปยังฝั่งห้องของตนเอง

แต่เพโรน่าไม่อนุญาตให้ผมทำเช่นนั้นได้ เธอเอ่ยออกมาด้วยเสียงสั่นพลิ้ว--ใจของผมเต้นรัวไม่หยุด

“เจ้านาย!! ฉันรักคุณ!

วินาทีนั้นผมรู้สึกราวกับว่าช่วงชีวิตหลังจากนี้กำลังจะพลิกกลับด้าน ความมืดหม่นถูกชะล้างด้วยสีสันสว่างสดใส ความอบอุ่นแผ่ซ่านทั่วสรรพางค์กาย

คุโตะ โยรุคงไม่จำเป็นสำหรับเวลานี้ ผมพิงดาบคู่ใจไว้ข้างผนังก่อนที่จะหมุนร่างกลับมา พินิจมองดวงหน้าน่าเอ็นดูแบบเจ้าหญิงเอาแต่ใจของเธอ สองแก้มขาวใสนั้นเปลี่ยนเป็นสีแดงจัดยิ่งกว่าผลสตรอเบอร์รี มือเรียวเล็กยังคงกระชับผ้าห่มไว้แน่น สองตาจับจ้องไปยังปลายเท้าของตนเองที่เกี่ยวกระหวัดเข้าหากันอย่างประหม่า

พระเจ้า! ทำไมเธอต้องน่ารักขนาดนี้ด้วยนะ!

นังหนู

ทั้งที่ฉันเคยคิดว่าจะไม่มีวันรักใครได้เลยแท้ๆ

แต่มาวันนี้ฉันตระหนักดีว่าเธอสำคัญสำหรับฉันมากมายขนาดไหน

ฉันรักเธอยิ่งกว่าชีวิตของตัวเอง และอยากให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป

เธอจะไม่เสียใจภายหลังใช่ไหมที่รักคนอย่างฉัน ?   

ในปากของผมเหมือนมีรสขมปร่าไปเมื่อเริ่มเคลื่อนกายเข้าหาเธออย่างเชื่องช้าทีละก้าว ทีละก้าว

 

๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛๛

 

ฉันได้แต่จ้องพื้นพรมเหมือนว่ามันน่าสนใจนักหนา หัวใจเต้นโครมครามจนได้ยินเสียงก้องอยู่ในหู และถึงแม้จะไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่ก็รับรู้ได้ว่าเขากำลังก้าวเข้ามาหาช้าๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ข้างหน้านี้ ห่างเพียงเอื้อมมือถึง

“ฉันรู้ว่าทำให้คุณลำบากใจ” ฉันพึมพำต่อ รู้สึกว่าน้ำตาของตนเองรื้นคลอหน่วย สองมือจิกขยุ้มผ้าห่มจนยับ “คือจริงๆแล้วฉันเป็นพวกไม่มีความอดทนมากนัก ถ้าฉันรักใคร ฉันก็อยากบอกให้อีกฝ่ายรับรู้ เพราะฉันไม่อยากเสียใจไปชั่วชีวิตที่ไม่ได้ทำแม้แต่การแสดงออกถึงความรู้สึกแท้จริงของตัวเอง”

ความเงียบแผ่กระจายอยู่เพียงไม่กี่ลมหายใจ ฉันรู้สึกหวาดกลัวกับสิ่งที่อาจเกิดขึ้นเขาจะเดินหนีออกไปเลยไหม ? หรือเขาจะพูดจาตัดรอนฉัน ? หรือว่าเขาจะ

“คนบางคนก็งี่เง่า” มิฮอว์คเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงของเขาแหบพร่าแปลกหู “ได้แต่กล้าๆกลัวๆ จนสุดท้ายก็ไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มทั้งที่เป็นผู้ชายแท้ๆ”

 “เธอกล้าหาญมากมากยิ่งกว่าผู้ชายขี้ขลาดอย่างฉัน”

ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ นัยน์ตาของเราประสานกัน เขานิ่งเงียบไปเพียงครู่ก่อนที่จะยกมือขึ้นลูบแก้มของฉันอย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาเปรียบเหมือนหิมะเย็นฉ่ำเมื่อแนบลงบนใบหน้าของฉันที่ร้อนผ่าวราวมีเปลวเพลิงระอุ

“เธอต้องการชายหนุ่มแสนโรแมนติกไหม ?” นัยน์ตาสีอำพันหรี่แสงอ่อนจางเมื่อเขาเอ่ยถาม

ฉันส่ายหัวครั้งหนึ่ง น้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหนร่วงหล่นไม่หยุดหย่อน

“เธอต้องการคู่รักที่พูดจาอ่อนหวานไหม ? ” ข้อนิ้วของเขาไล้เบาๆกรีดเช็ดน้ำตาออกไป

ฉันส่ายหัวครั้งที่สอง กลั้นเสียงสะอึกสะอื้นเอาไว้

“แล้วเธอต้องการอยู่ในที่ที่ปลอดภัย ทำงานสุขสงบไปชั่วชีวิตหรือเปล่า ?” เขาใช้สองมือประคองแก้มของฉันไว้อย่างนุ่มนวล ดวงตาคู่นั้นยังคงเปี่ยมด้วยความจริงจังเสมอเขาคาดหวังให้ฉันครุ่นคิดอย่างลึกซึ้งเขาต้องการให้ฉันตอบจากใจจริง

ฉันส่ายหัวครั้งที่สาม แล้วกางสองแขนโอบรอบตัวของเขาไว้แน่น ตอบพลางร้องไห้ออกมา

“ฉันไม่ต้องการเจ้าชายแสนดีพูดจาหวานซึ้ง ไม่เคยอยากมีชีวิตที่สงบสุข ถ้านั่นหมายความว่าจะต้องแยกจากคุณไป” ฉันหยุดพูดเมื่อสูดหายใจเข้า ปาดน้ำตาออกและซบหน้าแนบกับแผ่นอกกว้างขวางของเขา

ฉันรักเขามากมายจนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“ไม่ว่าต้องเจอกับโจรสลัดตัวร้ายกี่กลุ่ม ฉันก็พร้อมจะต่อสู้ พร้อมจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ”

มิฮอว์คไม่ได้เป็นเพียงเจ้านายของฉัน และยิ่งไม่ได้เป็นแค่เกราะคุ้มภัยจากโจรสลัดรายอื่นเหมือนที่ฉันเคยคาดคิดไว้ แต่เขาเป็นมากกว่านั้น--เสมือนบ้านอันแสนอบอุ่น เพียงแค่ได้อยู่กับเขา ทุกเวลานาทีของฉันก็เต็มไปด้วยความสุขที่สุดแล้ว

ประโยคสุดท้ายของฉันเอ่ยออกมาได้อย่างยากลำบาก ความรู้สึกอันไม่อาจบรรยายได้เอ่อล้นขึ้นมาเต็มตื้นในอก

“คุณเป็นคนคนเดียวในโลกที่ฉันต้องการ!

 มิฮอว์คเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่มือของเขาจะค่อยๆลากผ่านมาตามแนวโค้งแผ่นหลังของฉันและนั่นทำให้ฉันสำนึกตัวขึ้นมาว่าไม่ได้สวมใส่อะไรอยู่สักชิ้นเดียว

แขนของเรารวบร่างของฉันไว้แนบแน่นจนแทบขยับไม่ได้ น้ำเสียงของเขาไม่ราบเรียบอีกต่อไปแล้ว มันสั่นพร่าและเปี่ยมด้วยอารมณ์นานายากเกินจำแนก

“เพโรน่าเจ้าหญิงน้อยของฉัน”     

หัวใจใต้อกเต้นไม่เป็นส่ำยามที่เขาก้มลงครอบครองริมฝีปากอย่างอ่อนหวาน แขนแข็งแกร่งของเขายกตัวฉันลอยพ้นจากพื้น สติทั้งหลายเลือนหายวับไปเมื่อฉันเริ่มจิกเล็บลงบนกล้ามเนื้อไหล่ตึงแน่น จวบจนกระทั่งเปลี่ยนมาแทรกเข้าไปในเรือนผมสีดำสนิท

เขาผละใบหน้าห่างเพียงครู่เพื่อเปิดโอกาสให้ฉันหอบหายใจ

รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันสั่นสะท้านด้วยอารมณ์หวั่นไหว รู้สึกเหมือนสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดนั้นเป็นเพียงความฝันหรือตกอยู่ในช่วงครึ่งหลับครึ่งตื่น สัมผัสปลายนิ้วกวาดผ่านผ้าปูเตียงนุ่มลื่น ผ้าห่มอีกผืนหนึ่งถูกดึงมาคลุมให้ความอบอุ่น

เสียงฝนสาดกระทบหน้าต่างแว่วมาจากที่ไกลแสนไกล

“จะเจ้านาย” ฉันเอ่ยตะกุกตะกัก ความรู้สึกเขินอายสุดขีดพุ่งเข้าโจมตีจนตาพร่า สัมผัสริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านซอกคอ ก่อนเสียงเข้มข้นจะเอ่ยคำสั่งห้วนสั้นอย่างแผ่วเบา

“เรียกชื่อฉันเถอะ”

ฉันกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกว่าปลายนิ้วของตนไร้เรี่ยวแรงยามลากผ่านไรเคราของเขา เรื่อยขึ้นตามโหนกแก้มสูง แววตาของเขาเต้นระริกสะท้อนภาพของฉันใต้แสงสีเหลืองนวลเขาหยุดนิ่งรอคอยฉันจึงทำตามคำสั่งของเขาอย่างเต็มใจที่สุด

“มิฮอว์ค”

ความสุขล้นเหลือกระจายไปทั่วทุกประสาทการรับรู้ของฉัน  

รอยยิ้มจางปรากฏขึ้นตามมุมปากของเขา “เด็กดีเรียกอย่างนี้ให้ตลอดนะ”

สัมผัสมือกร้านที่ลูบเบาๆยังข้างลำตัวทำให้ฉันตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุจนต้องลอบกำมือแน่น และเขาก็รับรู้ได้ในทันที

“กลัวหรือ ?

ฉันพยักหน้ารับแล้วหลบสายตาเขา “ค่ะ คือฉันไม่เคยเอ่อ” ฉันไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ไม่รู้ว่าจะทำให้เขาพอใจได้หรือเปล่า หรือว่าจะทำให้เขามีความสุขได้ขนาดไหน

“ไม่เป็นไรนะ” น้ำเสียงของเขาแฝงร่องรอยของความอ่อนโยน แต่ก็ระคนไปด้วยความเจ้าเล่ห์ในขณะเดียวกัน เขาหยิกแก้มฉันส่ายไปส่ายมา ก่อนที่จะแกล้งพูดเสียงขรึมๆ

“เดี๋ยวฉันจะสอนให้เองเหมือนการใช้มีดสั้นนั่นแหละ”

โอ๊ยคนบ้า! ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะระเหยเป็นไอในอีกสามวินาทีนี้แล้ว

มิฮอว์คหยุดพูดและเขาก็จูบฉันอีกครั้ง  

ฉันรู้ดีว่าตัวเองไม่ได้เป็นหญิงสาวชั้นเลิศ ไม่ได้เก่งกาจหรือชาญฉลาดอะไรนักหนา และไม่สามารถเป็นภรรยาที่ดีพร้อมสำหรับเจ็ดเทพโจรสลัดอย่างเขาได้

และเขาก็รู้ตัวว่าไม่ใช่ชายหนุ่มช่างเอาใจ ทั้งยังขยันทำหน้าดุเป็นกิจวัตร แถมยังไม่เข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงเอาซะเลย  

แต่ในเมื่อเราต่างก็พร้อมที่จะช่วยกันเติมเต็มในส่วนที่ขาดหายไปของชีวิต
 

นั่นก็หมายความว่าเรา สมบูรณ์แบบ สำหรับกันและกันแล้ว

 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

730 ความคิดเห็น

  1. #722 39875 (@sasamisamisan) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 22:46

    ตายอย่างสงบแล้วคะ
    #722
    0
  2. #712 อิอิ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 13:41

    นั่่่่่่่่่่่่นปะไร!! เรียบร้อยแล้ว เรียบร้อยแล้ว! ในที่สุดก็ลงเอยกันสักที แกม.บอกรักปุ๊บ ก็จู๋จี๋ปั๊บเลยนะ! หึ ลุงเหยี่ยวอย่สทำน้องแรงนะ!!!

    #712
    0
  3. #645 ซามูไรแมว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2558 / 03:43
    จิกหมอนจนขาดสามร้อยแผล อ้ากกกกกกกกกกก
    #645
    1
    • #645-1 premolar (@sarinpan) (จากตอนที่ 28)
      12 มีนาคม 2559 / 19:38
      ฟินตัวแตกกันทุกคนค่าตอนนี้ 555
      #645-1
  4. #601 Because i cate (@loveyougaara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2557 / 19:25
    สรุป........ คู่นี้รักกันก็ต้องขอบคุณ....... เอ่อ................ แมลงสาบ ช้างเฮอะ!!!! ยังไงๆก็ finnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnอร๊ายยยยยยยยยยยยย // กระโดดไปมาบนเตียงอย่างมีความสุข กึก เวรละเตียงหัก ช่างมันก่อน ไปฟินต่อแย้วววววว กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #601
    0
  5. #592 <<aKinA>> (@aunjungka410) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2557 / 21:20
    เฮือก!! ฟินค่ะฟินนนนนนนนน
    #592
    0
  6. #569 RinRei (@odernic) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 21:47
    finnnnnnnnnnnnnn >.,<
    #569
    0
  7. #505 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2556 / 14:05
    เลือดกำเดาไหลพุงปรี๊ดเลยค่ะ// แบบว่า "เขินนนน"
    "เจ้าหญิงน้อยของฉัน" และแล้วก็เป็นของกันและกัน
    ต้องขอบคุณแมลงสาบที่มาทำให้ทั้งคู๋ได้พูดกันในตอนนี้55

    อ่านแล้วฟินมากกกก ยิ้มอยู๋คนเดียวที่หน้าจอคอม บ้าไปแล้วว
    #505
    0
  8. #484 LikeCartoon (@monnapay-lovely) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 01:57
    อ๊าย!! ฟิน~~ กำเมาส์จวนจะแตกคามือเพราะเขินไปหมดแล้ว
    เห็นด้วยกับ คห.286 มากเลยค่ะ แมงสาบสื่อรัก 555
    #484
    0
  9. #297 trflgr (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 21:07
    น่ารักไปปปเจ้าหญิงน้อยยย>< โซโลจะมามั้ยเนี่ยไม่ต้องมาแล่ว -.,- 5555
    #297
    0
  10. #296 มัจฉา-วารี (@mutchar) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 22:29
    อ๊ายยย!!! อีหนูยั่วได้เนียนมาก ฮ่าๆๆๆ
    #296
    0
  11. #295 {Guide✖Book} (@Guidebook) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 19:43
    เลือดพุ่งค่ะ5555555555
    เพโรน่า เธอควรจะขอบใจเจ้าแมลงสาบที่ยอมสละชีพเพื่อเธอนะ
    โอ้ยยยยย อ่านแล้วเพ้อเลยออออ -///- มิฮอว์คก็เล่นซะเขินเลยย
    #295
    0
  12. #294 Ooji (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 19:17
    ฟินนนนนนนน อร๊ายยย >////
    #294
    0
  13. #292 Mocca ^o^/ (@darkghost) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 19:41
    อ๊าย~ เขินแทนเพโรน่า ของให้ทั้งคู่สวีตไปนานๆ

    จุดพลุฉลองกันดีกว่า เย้ๆๆ
    #292
    0
  14. #291 soyure (@maxgod-do-tri) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 19:14
    อ๊ายยย>////< น่ารักมากกก ในที่สุดคู่รักปากหนัก(ไม่มาก) ก็รักอย่างเป็นทางการ!!!//กระโดดตีลังกาสามตลบ
    #291
    0
  15. #290 PJ - Inspire Dream (@supernovas) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 18:20
    ในที่สู๊ดดดด
    ก็รักกัน รู้ใจกันซะทีนะ :)
    #290
    0
  16. #289 ผี\' อีปลวก (@law16) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 16:45
    อ๊ากเขินแทน 'กลัวหรอ ?'
    :: 'เดี๋ยวฉันจะสอนให้เอง เหมือนการใช้มีดสั้นนั่นแหละ'
    ><
    #289
    0
  17. #288 Aim (@imsudyod55) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 16:23
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!~//จุดพลุตาม คห.287 และ288
    ไม่จุดไม่ได้แระ อร๊่ายยยย เขินอ่ะ
    ิยินดีด้วยน้าาาา น่าจะบรรยายละเอียดกว่านี้อีกจั๊กนิด เอิ้กๆๆ =.,=
    สู้ๆนะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #288
    0
  18. #287 LuNa Only!!! - GT.OP. (@tarkra) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 10:02
    อ่านคห.ที่286 แล้วก็ขำ
    แมลงสาบสื่อรัก? น่าจะตั้งเป็นชื่อตอนได้นะเนี่ย
    และแล้วเพโรน่ก็เป็นของมิฮอว์ค!!!!!
    จุดพลุค่าาาา จุดพลุ!!! >O<
    ยิปปี้! ดีใจด้วยน้าทั้ง 2 คน >3<
    #287
    0
  19. วันที่ 19 มกราคม 2556 / 01:21
    จุดพลุ ปังปัง! อ๊ากกกกก เย้!!!!!!! //ลอยไปดาวอังคารอย่างมีความสุข
    ในที่สุด!!!! ในที่สุดก็เรียบร้อยโรงเรียนเพโรน่า กี๊ซซซซ แถมยังหวานมากๆเลย ชอบค่ะ 
    จริงๆต้องขอบคุณอุซปนะที่ทำให้เพโรน่ากลัวแมลงสาบขนาดนี้ได้ อิอิ
    โอย อ่านตอนนี้แล้วฟิน อ่านแล้วมีความสุข ยิ้มไม่หุบอยู่หน้าจอค่ะ
    นอนหลับฝันดีแน่ๆแบบนี้ XD!!!!
    #286
    0
  20. #285 lady monday (@i_indiezz) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 01:17
    แอร๊ยยยยยยยยยยยยยย เขินเลยยย
    แมลงสาบสื่อรักนะเนี่ย หลังจากนี้ไปเพโรน่าอาจจะรักแมลงสาบมากขึ้น 555
    #285
    0